menu

Le Rayon Vert (1986)

Alternatieve titel: The Green Ray

mijn stem
3,56 (75)
75 stemmen

Frankrijk
Drama / Romantiek
98 minuten

geregisseerd door Éric Rohmer
met Marie Rivière, Amira Chemakhi en Lisa Hérédia

Delphine's reisgezel zegt twee weken voor vertrek de vakantie af waardoor Delphine, een Parijse secretaresse, niet meer weet wat ze moet doen. Ze wil niet alleen reizen maar heeft geen vriend en slaagt er niet in andere mensen te ontmoeten. Een oude vriendin neemt haar mee naar Cherbourg; maar na een paar dagen gaat de treurige en vol zelfmedelijden zittende Delphine weer naar huis. Ze probeert de Alpen te bezoeken maar is dezelfde dag weer thuis. Ze gaat een dagje naar het strand waar ook al niet veel gebeurt en gaat terug naar Parijs, totdat plotseling, terwijl ze in Biarritz op de trein wacht, haar oog valt op een jonge man...

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=q1aar4IDUvU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,0
Ik snap niet zo goed waar je je druk om maakt. Het zegt ook wel genoeg dat je er niet op in durft te gaan. Ik stel denk ik een aantal vrij logische vragen. Dat ik een beetje sarcastisch doe...moet je maar tegen kunnen hoor. Moet je in eerste instantie maar al wat beter je best doen, in plaats met van die vage redenen om een film proberen af te kraken. Als je niet wilt discussieren, vraag ik me af wat je hier doet. Met je grote mond.

avatar van Spetie
3,5
Eric Rohmer is een regisseur, waarvan ik toch wel meer wil zien. Hij maakt sterke dromerige cinema en deze “Le Rayon Vert” is trouwens ook een perfecte film, om in deze zomerdagen te bekijken. Het tempo is uiterst traag en bevat veel dialogen, maar juist daarin zit hem de kracht. Die zijn sterk en vooral ook erg natuurlijk.

Ook de cinematografie is netjes en verzorgd en af en toe komen er mooie beelden voorbij. Het grootste probleem en de reden, waarom ik deze film niet meer dan drieënhalve ster kan geven, zit hem in de hoofdrolspeelster. Niet in Marie Rivière, want die acteert prima, maar in het personage dat ze speelt, genaamd Delphine. Ik had echt moeite om sympathie te krijgen voor haar. Ik vond haar gedrag tijdens sommige gesprekken en richting een aantal mensen soms gewoon kinderachtig overkomen. Natuurlijk komt dat voort uit een soort van zelfmedelijden en eenzaamheid, maar het maakte haar er in mijn ogen in ieder geval niet sympathiek op, al werd dat richting het einde gelukkig wel iets beter.

Wel een prachtig einde overigens, als Le Rayon Vert dan ook echt in beeld verschijnt. Dat was wel een mooie afsluiter van een interessant stukje cinema. Mooi gefilmd, sterke dialogen, een fijn sfeertje, maar soms net wat te oppervlakkig en een niet al te sympathieke hoofdrolspeelster. Zo valt het in één zin wel prima samen te vatten.

3,5*

avatar van blurp194
3,5
Rohmer brengt twee dingen samen: de tweestrijd tussen Delphine's verlangen naar eenzaamheid en het onverdraaglijke van die eenzaamheid, en de welhaast perfect naturelle manier waarop dat in een serie scenes verteld wordt en wordt uitgediept. Een soort van onmogelijke zoektocht, als de zoektocht naar de groene zonnestraal waar de titel vandaan komt. Met daarin de banaliteit van het einde als een van de sterkere afsluitingen die er voor zo'n soort film denkbaar is, als antwoord op de problematiek uit het begin.

Wat je daar dan van vindt is kennelijk erg persoonlijk, als ik de reviews hierboven zo even lees. En ja, de dialogen zijn misschien wel wat saai en Delphine is misschien een beetje een suffe doos voor de maatstaven van nu. Maar ook wel behoorlijk vertederend, en dat wordt wel erg goed neergezet. Knap werk, zowel van Rivière als Rohmer.

avatar van gauke
2,5
Tolerantie leek het uitgangspunt in dit portret (over het leven zelf) van eenzaamheid, hoop en geloof. Het verhaal zelf, over een jonge depressieve secretaresse uit Parijs die op zoek ging naar de "enige echte grote liefde", was simpel en moest het vooral hebben van kleine nuances. Een oprecht overkomende film waarin de dialogen werden geïmproviseerd en het laatste vond ik niet bijzonder sterk of eigenlijk ronduit zwak. Jammer.

avatar van Ramon K
1,0
Prachtige locaties en redelijk in beeld gebracht, maar verder faalt de film werkelijk op alle fronten wat mij betreft. De schijnbaar geimproviseerde dialogen zijn totaal niet boeiend en de manier waarop Delphine haar monologen ophakkelt stoorde me enorm. Maar daar houdt het niet op: Delphine is zo ongeveer het meest irritante personage dat ik ooit ben tegengekomen in wereldcinema: haar houding naar mensen toe, haar constante zelfmedelijden (in gezelschap), haar gebrabbel over het eten van vlees, haar geween en gemekker over alles. Nergens in willen participeren, maar verdomme toch de hele tijd op vakantie willen en zich onder de mensen willen begeven. Blijf gewoon thuis mens!

En dan de 'zingeving' die Delphine en Rohmer voor ogen hebben: het leven heeft pas zin als je een vent vindt. En wat erg als je een keer niet op vakantie kan en in Parijs moet blijven! Wat een diepgang. En verder is de verhaalafwikkeling ook totaal ongeloofwaardig: ene moment loopt ze weg bij een Zweedse vriendin en twee onschuldige mannen, en in de scène die daarop volgt gaat ze opeens vrijwillig en goedgeluimd met een vreemde man mee.

Sorry. Kan hier echt niets mee. 1,0* voor de scène in de natuur met dat hekje en de wind.

avatar van durange
3,5
Mooie film over een eenzame vrouw die verbinding zoekt maar zichzelf hierbij enorm in de weg staat. Ze heeft een paar weken vrij en wil graag samen met iemand op strandvakantie, maar haar vriendin heeft op het laatste moment afgezegd. Je volgt haar gedurende een paar weken en het eindigt met een climax die slaat op z'n originele titel 'Le rayon vert.'
De film heeft bijna een nihilistisch thema. Delphine gaat keer op keer op reis om weer terug te keren naar huis en eenmaal thuis vindt ze noch betekenis noch verbintenis. Door dialogen kom je erachter dat ze mensen heel erg van haar wegduwt en dat dit misschien wel de reden is voor haar eenzaamheid. Ze is ook kieskeurig wie ze in haar hart laat en daarom doet ze het niet zo goed op het vlak van de liefde.
De mooiste scenes waren toch die met het mooie strand in Biarritz.

Deze film is echt een karakterstudie en niet echt een spannende film over een vrouw die zichzelf gaat vinden a la 'Eat, pray, love' of 'Wild.' Ik kan me daarom ook voorstellen dat wanneer je je niet kan identificeren met Delphine, deze film je ook niet heel erg boeit. Maar ik heb in haar schoenen gestaan en mede daarom sprak de film me aan.

Overigens mijn eerste Rohmer. Ben benieuwd naar de volgende werken die ik van hem ga zien.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:04 uur

geplaatst: vandaag om 07:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.