Le Rayon Vert (1986)

Enorm, fantastisch, intrigerend document over het leven anno 1986. De stijl van Rohmer is zo prachtig, bestaat enkel uit discussies met mensen. En dat ze ie zo enorm treffend neer, dat ik even dacht dat ik weer in die tijd zat. Wat een enorme prestatie op zich.

Dit is een film die dicht op het leven zit. En dan alleen via gesprekjes, en beschouwingen en zo daardoor dieper raakt dan vele andere films kunnen komen. Een Meesterwerk wat mij betreft. 4.5 hele diepe sterren.

Van de jaren '80 herinner ik me de tenenkrommende 'mode' om elke scheve puist te analyseren en elke gedachte te psychologiseren. Avonden en halve nachten werden gespendeerd aan oeverloze, 'diepzinnige' gesprekken over 'het vinden van jezelf' en het zoeken naar diepere betekenissen van elke gespleten haarpunt... Wat ben ik blij dat die tijd voorbij is.

Dat een film, deze film, dat zo treffend weet te laten zien, is meesterlijk. Mijn tenen trokken weer krom. En wat een heerlijke, eerlijke jaren '80 muts zet Marie Rivière hier neer, prachtig gedaan. Met deze film heeft Eric Rohmer een fantastisch tijdsbeeld neergezet. Ik wil graag meer van hem zien.

Ze heeft er ook een op als ze op 'n terrasje zit met die Zweedse.

Die discussie over vegetariers was inderdaad heel jaren '80. Maar de gesprekken waar met name die oudere mensen bij zaten zijn van alle tijden: de oude man die niet op vakantie gaat maar liever in Parijs blijft (doet aan als een documentaire), of het gesprek over het boek van Jules Verne.

Trouwens:

ook door de matige filmkwaliteit ziet het er allemaal wat gedateerd uit - Rohmer schoot deze film op 16 mm

Niet eens zomaar een muts, maar een heuse baret, ook zo'n modegril van die jaren. Ik heb er zelf ook nog een paar achterin de kast liggen.

De gespreksonderwerpen zijn van alle tijden, maar de manier waarop ze gevoerd werden zeker niet. Je moest 'open staan' voor alles, zeker voor het 'spirituele' en bijgeloof was natuurlijk niet zomaar bijgeloof, zonder een aantal bijgeloven liep je hopeloos achter en was je erg ouderwets. "Heeft u al eens een groene straal gezien?" "Ja, al zeker vijf keer." "Ohhh..."

Ik vind dat die gedateerdheid juist de film ten goede komt. Het draagt in dit geval voor mij echt bij aan de (her)beleving van die periode.

dat bedoelde ik te zeggen...

en die mutsen van je komen misschien nog van pas op de volgende Rohmer-dag

Steengoede film... Heerlijk genoten van deze flashback terug in de tijd. Het was geweldig om deze gesprekken te volgen. Gesprekken waar iedereen zich op de één of andere manier mee kan indentificeren denk ik. 4,5* (Wie weet wat er na herziening gebeurt)

Indrukwekkende film, die heel, heel erg echt en naturel aandoet, alsof je naar een werkelijke registratie van het leven van Delphine kijkt. Omdat de depressieve Delphine bijna niks beleeft is de film soms wel wat saaiig en treurig, maar de mooie dialogen maken eigenlijk alles goed

Die Zweedse speelt ook een geweldige bijrol. Zij is ook zo echt, volgens mijn idee ook zo'n typische spontane, onbezorgde, open en vrolijke meid zoals ze daar vaak vandaan komen

Eigenlijk is alles aan de film echt en goed, alleen het einde is voorspelbaar en mij wat te dramatisch. De eerste keer dat ik de film niet helemaal realistisch vind. Ik had ook liever nog een kus op het einde gezien

Maar Rohmer heeft de nieuwsgierigheid gewekt. Maar ik las bij een andere film van hem dat zijn films slecht verkrijgbaar zijn?

4 sterren

Met deze fijne box komt er gelukkig wat verbetering in.

Wow, die box komt neer op nog geen 5 euro per film. Jij hebt hem zeker gekocht, FK, gezien je review bij Marquise?

Uiteraard. Staat ook een van de uiterst zeldzame tv-interviews op van Eric Rohmer, waarin hij overkomt als iemand die uiterst bezeten zijn films maakt, met audio-tapes en super 8 filmpjes om zijn casting te vergemakkelijken. En met oog voor elk detail. Elke shot in zijn films is vantevoren doordacht, qua kleding, qua ontwerp, qua decor en vooral qua dialoog.

Dus aanrader zou ik zeggen

De film is een realistische registratie van het leven van Delpine. Maar of dat interessant was? nee, niet echt.

De dialogen deden me verder weinig, de discussies en de manier waarop ze gevoerd werden was ook op een erg ondermaatse irritante manier en Riviere zet een jaren 80 doos neer die zichzelf maar al te zielig vindt.

Nee, hier kan ik niks mee. 1,5*

Ik sluit me aan bij Naomi Watts, m.u.v. de phrase "nee, hier kan ik niks mee".

De thema's en diens uitwerkingen creeerden toch mooie cinema. Eenheid met/jezelf verliezen in de natuur, speling van het lot [de speelkaarten]...wachtende op 'de verlossing'.

Veel discussies - bijv. die over vegetarisme - waren veelal oersaai. De liefhebbers van deze film spraken over een geweldig tijdsdocument. Dat zal best. In '86 zat ik nog op de basisschool...mijn enigste kopzorg was het op tijd komen voor het avondeten [wat zelden lukte, ik verloor mezelf ook graag in de natuur] wat resulteerde in de befaamde en veelgehoorde uitspraak van mijn moeder: "Je warmt het zelf maar op!" (20 jaar later kom ik nog steeds overal te laat en zondig ik te vaak met het verorberen van een magnetron-maaltijd). Te jong dus om de (intellectuele?) jaren 80 sfeer bewust te hebben meegemaakt.

Maar al te vaak - terwijl de film vorderde - dacht ik terug aan een uitspraak van een van de 'vriendinnen' van Delphine. "Ik heb zelfs ooit een vriendin hard in haar gezicht geslagen om haar aan het lachen te maken". Dat had ze dus ook bij Delphine kunnen doen, want onze rood-kartonnen treurwilg [Delphine dus] wekte bij mij als kijker totaal geen sympathie op, zodat het prachtige einde toch als een sof overkomt.

Een film met veel prachtige momenten, maar ook veel dodelijk saaie momenten. Resultaat: een kleine 3* waardering.

Knappe film. Zoals al gezegd werd: naturel. Vooral dankzij de dialogen. Ontzettend goed gedaan met dat gepraat door elkaar heen, het zoeken naar woorden, de triviale opmerkingen.

De cinematografie is sober maar o zo stijlvol. De camera registreert en legt tegelijk accenten. Geweldig is ook het gebruik van de off-screen space: tijdens close-ups van de ene persoon praat vaak heel iemand anders.

Waarin deze film mijns inziens wat tekort schiet is het verhaal. Een Bergman zou er waarschijnlijk een schokkend conflict in hebben gestopt of een vreselijke gebeurtenis. Daardoor zouden de personage zich nog veel dieper blootgeven. Zo niet Rohmer. Hij zorgt voor realisme maar blijft daardoor wat te oppervlakkig. De psychologie van Delphine is dan net niet interessant genoeg.

Le Rayon Vert is echt een kwaliteitsfilm, cinema met stijl. Maar ik was graag wat meer geraakt. Ruime 3,5*.

Le Rayon Vert is met oprecht streven naar levensechtheid gemaakt.

De dialogen zijn zo alledaags mogelijk gehouden. Dat is knap gedaan, hoewel de acteurs soms een beetje lijken te worstelen als de dialogen naar het knullige en tuttige doorschieten.

De vakantiesfeer is mooi en herkenbaar en vooral door de kleding SO 80s. Maar dat is niet echt een prestatie op zich (wat anderen wel suggereren), want de film is uit 1986 nota bene.

De gesprekken over vegetarisch eten zijn herkenbaar, maar nog steeds actueel. Zo verlopen bijna alle gesprekken van vleeseters met een geisoleerde vegetarier is mijn ervaring.

Het einde van de film vind ik mooi. Delphine blijkt helemaal niet zo eendimensionaal en treurig, zodra ze maar de juiste klik vindt.

Het duurde heel lang voordat ik enige sympathie voor Delphine kon opbrengen. Zat me eerst veelvuldig aan haar te ergeren. En om te zien; ik houd ook niet zo van vel-over-bot vrouwen.

Maar goed, de film weet goed een vakantiesfeer te benaderen. Het is ook gefilmd als een vakantiefilmpje en met de knulligheid en nonchalance daarvan.

Dat knullige en tuttige is juist zóóó '80, heel herkenbaar en daarom juist heel erg raak. Je moet maar durven als regisseur om dat in een film te doen. Eric Rohmer durft!

Nou ja, durf, het is in ieder geval een persoonlijke manier van filmmaken. Ik waardeer dat.

Misschien is dat wel wat ik in deze film waardeer. De eighties sfeer als voor- hoofd- en nagerecht. En niet te vergeten het eighties sausje... De film is echt eighties, en voor mij derhalve erg herkenbaar. Staat niet voor niets in mijn top 10.

Want de kracht van Rohmer is juist het reflectieve dat je ervan krijgt.

Dit riekt naar een nare toon waarin je de film ziet.

Weet zeker dat herziening je mening gaat herzien. Het ogenschijnlijke is niet wat er speelt, er speelt iets anders. Het gaat om een ander idee, hoe gaat een ongemakkelijk, erg moeilijk persoon, die door iedereen genegeerd wordt, en dat is wel erg goed gebracht, door jullie kritiek, die geen adem krijgt. Dat jullie dat niet zien, denk ik dan.

Je ziet hier een vrouw doodgaan en jullie zien alleen maar andere dingen, strange.

Filmkijken is moeilijk, en smaak ook. Maar zie wel de integriteit van Eric Rohmer, en juist Die lees ik niet terug in de reviews.

Jij hebt meer sympathie voor het personage denk ik. Dat scheelt al een hoop.

Ja ze zal doodongelukkig zijn, maar wat er in haar hoofd omgaat en wat haar motivaties zijn, wordt geen moment duidelijk. Hoewel ik me wel in jouw uitleg kan vinden. Alleen hadden er wat mij betreft meer tipjes van de sluier opgelicht mogen worden over haar gevoelsleven.

Wellicht, maar de kracht van Eric Rohmer schuilt denk ik, daarin, dat hij gewoon heel erg weinig weggeeft, en heel veel interpretatieruimte overlaat.

Degene die daarvoor gevoelig zijn, zijn fan voor 't leven, maar 't vraagt inderdaad wel extra inlevingsvermogen. (ik hoor van heel kanten, teveel)

Het zal nooit een "grote" regisseur worden

Zelden is eenzaamheid mooier gefilmd als in deze speelfilm.

Realistisch verhaal, geen opsmuk, mooie regie en ontroerend verhaal.

dit is gewoon mumblecore voor thirty-somethings! Delphine snakt naar vakantie maar resigenoot belt op het laatste moment af. Dat triggert een tocht op zoek naar geluk die voert langs de krochten van de eenzaamheid. Een gezwollen beschrijving van een zeer alledaags en daardoor inderdaad heel herkenbaar gefilmd beeld van iemand met de ziel onder de arm. Typische Franse praatfilm, zou mijn moeder zeggen. Ja, maar daar zitten ook goeie tussen

Hehehe. .

Dit is een prachtige film met levensechte dialogen en stijlvolle cinematografie. Dit drama vervult mij met intense heimwee naar de jaren '80.

Eenzaamheid mooi weergegeven. La Dentellière, welke ook in de vakantietijd speelt en waar (o.a.) weergaloos de eenzame verveling wordt weergegeven, is heel stil, waar je in deze film juist overspoelt wordt door de gesprekken. De films zijn ook niet helemaal te vergelijken, maar ik ontkom er toch niet aan. Deze film is goed, La Dentellière is een klassieker. Dat deze film heel veel van hetzelfde laat zien vond ik niet erg, integendeel. Haar eenzaamheid moet wel lang duren. En ik heb geen haast, houd van films die je over je moet laten komen. Maar om nu te zeggen dat de film recht door mijn hart ging, nee, daar ontbrak toch wat kwaliteit.

Volledige in lijn met de andere Rohmer's die ik zag, waarvan ik twijfel of ik niet moet denken aan een voorzichtige opwaardering. Wat is het toch heerlijk om een goede filmmaker voor jezelf te ontdekken.

Heerlijk zweverig zomerbriesje, deze film. Heerlijk relaxt, met een perfect uitgewerkt hoofdpersonage (ik ken overigens iemand met vergaande parallellen met Delphine, een grappige terzijde voor mezelf). Hoewel het een film over mislukte vakanties is, die de eenzaamheid (waar de film natuurlijk echt over gaat) van Delphine duidelijk moesten maken, kreeg ik wel zin om er op uit te trekken. Het is een oprechte film die geloofwaardig is omdat het hoofdpersonage en alle andere mensen in deze film praten zoals echte mensen dit doen. Een film waarin het hoofdpersonage net zo veel tekortkomingen heeft als positieve eigenschappen.

Ray of Green is ongetwijfeld niet voor iedereen, omdat het tempo ontzettend laag ligt. Dit is dan ook een uitgelezen film (net als de andere films van Rohmer) om zelf eens helemaal tot rust te komen. En met die instelling zie je een mooie, rustige en vrij unieke film die onvergelijkbaar is met alle andere films. Behalve die van Rohmer zelf dan, maar dat had je inmiddels begrepen. 4 sterren.

Eenzaamheid gevoed door een negatief zelfbeeld niet eerder zo pijnlijk overtuigend verfilmd gezien. Alleen de magisch-realistische randjes, zoals het einde, werken daarom hier voor mij niet echt.

Ik heb uit pure nieuwsgierigheid deze Eric Rohmer opgezet, want ik was toch benieuwd wat de man te vertellen had - het schijnt een intellectueel te zijn. Al zijn films lijken een beetje over hetzelfde te gaan, maar deze heeft de gouden leeuw gewonnen in Venetië, dus dat moet goed komen. Het begint helaas met een tegenvaller, want de hoofdpersoon is een vrouw en dat is zelden interessant. Het is hier niet anders; het is uit met haar vriend en ze wil op vakantie. Dat kan allemaal in de post-moderne samenleving, wat die oude opa van een Rohmer natuurlijk duidelijk wilde maken.

Na drie scènes had ik het trucje door. Rohmer probeert een naturelle situatie neer te zetten door mensen in een alledaagse omgeving met elkaar te laten kletsen, waardoor gaandeweg duidelijk wordt hoe de film zich ontvouwt. In de praktijk komt dit neer op een toneelstukje waarbij b-acteurs respectievelijk hun zinnen oplepelen die een beroerde schrijver overduidelijk in zijn hoofd heeft zitten bedenken (ja, ik bedoel jou, Eric). Het is erg genant, niet eens onbedoeld grappig en gelukkig kijken mensen tegenwoordig deze rotzooi niet meer.

Vrouwen, de meest oninteressante wezens die rondlopen op deze aarde. Als je het zo bekijkt is het inderdaad nogal kansloos ja.

Wat dan nu precies de truc is, die jij briljanterwijs wel doorhad, is me niet helemaal duidelijk. Of vind jij alledaagse situtaties al een trucje?

Wat is het nou? Naturelle situaties of een toneelstukje?

Van de rest van de wereld weet ik het niet, maar jij en ik hebben hem in elk geval onlangs nog gezien.

Wat wil je nou zeggen met je gepikeerde berichtje. Ik zie alleen maar halfslachtige aantijgingen waaruit blijkt dat je niet kunt lezen. Blijf de volgende keer maar thuis met je slordig geveinsde diepzinnigheid.