Le Rayon Vert (1986)

Ik sluit me aan bij Naomi Watts, m.u.v. de phrase "nee, hier kan ik niks mee".

De thema's en diens uitwerkingen creeerden toch mooie cinema. Eenheid met/jezelf verliezen in de natuur, speling van het lot [de speelkaarten]...wachtende op 'de verlossing'.

Veel discussies - bijv. die over vegetarisme - waren veelal oersaai. De liefhebbers van deze film spraken over een geweldig tijdsdocument. Dat zal best. In '86 zat ik nog op de basisschool...mijn enigste kopzorg was het op tijd komen voor het avondeten [wat zelden lukte, ik verloor mezelf ook graag in de natuur] wat resulteerde in de befaamde en veelgehoorde uitspraak van mijn moeder: "Je warmt het zelf maar op!" (20 jaar later kom ik nog steeds overal te laat en zondig ik te vaak met het verorberen van een magnetron-maaltijd). Te jong dus om de (intellectuele?) jaren 80 sfeer bewust te hebben meegemaakt.

Maar al te vaak - terwijl de film vorderde - dacht ik terug aan een uitspraak van een van de 'vriendinnen' van Delphine. "Ik heb zelfs ooit een vriendin hard in haar gezicht geslagen om haar aan het lachen te maken". Dat had ze dus ook bij Delphine kunnen doen, want onze rood-kartonnen treurwilg [Delphine dus] wekte bij mij als kijker totaal geen sympathie op, zodat het prachtige einde toch als een sof overkomt.

Een film met veel prachtige momenten, maar ook veel dodelijk saaie momenten. Resultaat: een kleine 3* waardering.

Knappe film. Zoals al gezegd werd: naturel. Vooral dankzij de dialogen. Ontzettend goed gedaan met dat gepraat door elkaar heen, het zoeken naar woorden, de triviale opmerkingen.

De cinematografie is sober maar o zo stijlvol. De camera registreert en legt tegelijk accenten. Geweldig is ook het gebruik van de off-screen space: tijdens close-ups van de ene persoon praat vaak heel iemand anders.

Waarin deze film mijns inziens wat tekort schiet is het verhaal. Een Bergman zou er waarschijnlijk een schokkend conflict in hebben gestopt of een vreselijke gebeurtenis. Daardoor zouden de personage zich nog veel dieper blootgeven. Zo niet Rohmer. Hij zorgt voor realisme maar blijft daardoor wat te oppervlakkig. De psychologie van Delphine is dan net niet interessant genoeg.

Le Rayon Vert is echt een kwaliteitsfilm, cinema met stijl. Maar ik was graag wat meer geraakt. Ruime 3,5*.

Le Rayon Vert is met oprecht streven naar levensechtheid gemaakt.

De dialogen zijn zo alledaags mogelijk gehouden. Dat is knap gedaan, hoewel de acteurs soms een beetje lijken te worstelen als de dialogen naar het knullige en tuttige doorschieten.

De vakantiesfeer is mooi en herkenbaar en vooral door de kleding SO 80s. Maar dat is niet echt een prestatie op zich (wat anderen wel suggereren), want de film is uit 1986 nota bene.

De gesprekken over vegetarisch eten zijn herkenbaar, maar nog steeds actueel. Zo verlopen bijna alle gesprekken van vleeseters met een geisoleerde vegetarier is mijn ervaring.

Het einde van de film vind ik mooi. Delphine blijkt helemaal niet zo eendimensionaal en treurig, zodra ze maar de juiste klik vindt.

Het duurde heel lang voordat ik enige sympathie voor Delphine kon opbrengen. Zat me eerst veelvuldig aan haar te ergeren. En om te zien; ik houd ook niet zo van vel-over-bot vrouwen.

Maar goed, de film weet goed een vakantiesfeer te benaderen. Het is ook gefilmd als een vakantiefilmpje en met de knulligheid en nonchalance daarvan.

Volledige in lijn met de andere Rohmer's die ik zag, waarvan ik twijfel of ik niet moet denken aan een voorzichtige opwaardering. Wat is het toch heerlijk om een goede filmmaker voor jezelf te ontdekken.

Heerlijk zweverig zomerbriesje, deze film. Heerlijk relaxt, met een perfect uitgewerkt hoofdpersonage (ik ken overigens iemand met vergaande parallellen met Delphine, een grappige terzijde voor mezelf). Hoewel het een film over mislukte vakanties is, die de eenzaamheid (waar de film natuurlijk echt over gaat) van Delphine duidelijk moesten maken, kreeg ik wel zin om er op uit te trekken. Het is een oprechte film die geloofwaardig is omdat het hoofdpersonage en alle andere mensen in deze film praten zoals echte mensen dit doen. Een film waarin het hoofdpersonage net zo veel tekortkomingen heeft als positieve eigenschappen.

Ray of Green is ongetwijfeld niet voor iedereen, omdat het tempo ontzettend laag ligt. Dit is dan ook een uitgelezen film (net als de andere films van Rohmer) om zelf eens helemaal tot rust te komen. En met die instelling zie je een mooie, rustige en vrij unieke film die onvergelijkbaar is met alle andere films. Behalve die van Rohmer zelf dan, maar dat had je inmiddels begrepen. 4 sterren.

Eric Rohmer is een regisseur, waarvan ik toch wel meer wil zien. Hij maakt sterke dromerige cinema en deze “Le Rayon Vert” is trouwens ook een perfecte film, om in deze zomerdagen te bekijken. Het tempo is uiterst traag en bevat veel dialogen, maar juist daarin zit hem de kracht. Die zijn sterk en vooral ook erg natuurlijk.

Ook de cinematografie is netjes en verzorgd en af en toe komen er mooie beelden voorbij. Het grootste probleem en de reden, waarom ik deze film niet meer dan drieënhalve ster kan geven, zit hem in de hoofdrolspeelster. Niet in Marie Rivière, want die acteert prima, maar in het personage dat ze speelt, genaamd Delphine. Ik had echt moeite om sympathie te krijgen voor haar. Ik vond haar gedrag tijdens sommige gesprekken en richting een aantal mensen soms gewoon kinderachtig overkomen. Natuurlijk komt dat voort uit een soort van zelfmedelijden en eenzaamheid, maar het maakte haar er in mijn ogen in ieder geval niet sympathiek op, al werd dat richting het einde gelukkig wel iets beter.

Wel een prachtig einde overigens, als Le Rayon Vert dan ook echt in beeld verschijnt. Dat was wel een mooie afsluiter van een interessant stukje cinema. Mooi gefilmd, sterke dialogen, een fijn sfeertje, maar soms net wat te oppervlakkig en een niet al te sympathieke hoofdrolspeelster. Zo valt het in één zin wel prima samen te vatten.

3,5*

Rohmer brengt twee dingen samen: de tweestrijd tussen Delphine's verlangen naar eenzaamheid en het onverdraaglijke van die eenzaamheid, en de welhaast perfect naturelle manier waarop dat in een serie scenes verteld wordt en wordt uitgediept. Een soort van onmogelijke zoektocht, als de zoektocht naar de groene zonnestraal waar de titel vandaan komt. Met daarin de banaliteit van het einde als een van de sterkere afsluitingen die er voor zo'n soort film denkbaar is, als antwoord op de problematiek uit het begin.

Wat je daar dan van vindt is kennelijk erg persoonlijk, als ik de reviews hierboven zo even lees. En ja, de dialogen zijn misschien wel wat saai en Delphine is misschien een beetje een suffe doos voor de maatstaven van nu. Maar ook wel behoorlijk vertederend, en dat wordt wel erg goed neergezet. Knap werk, zowel van Rivière als Rohmer.

Delpine is een jonge vrijgezel die besluiteloos is op sociaal vlak. Tijdens het ene moment is ze alleen en eenzaam en settelt ze zich daar volledig in. Dat vindt ze best prima. Aan de andere kant is die eenzaamheid ook een vloek, een valkuil waaruit het moeilijk kruipen is. Die tweestrijd wordt mooi weergegeven door Rohmer.

Je krijgt dan een soort coming of age waarbij Delphine haar grenzen opzoekt en aftast. De film gaat straks richting de 40 jaar. Erg spannend en sensueel is het niet naar de maatstaven van vandaag. Het/zij ziet er saai uit en is het misschien ook wel zo. Toch vond ik het nog behoorlijk onderhoudend.

Een verzorgde onderhoudende film. Geen meesterwerk, maar sowieso een degelijk tussendoortje.

Het is nog maar de eerste film die ik gezien heb van Éric Rohmer, maar het smaakt nu al naar meer, want Le Rayon Vert is een erg mooie film geworden.

Het eerste wat opvalt is dat het een erg realistische film is. Vooral de dialogen zijn zo alledaags en de acteurs zoeken ook altijd naar de juiste woorden, wat het allemaal nog echter maakt. Ook qua thematiek is dit een erg realistische film. Het gaat over een jonge vrouw Delphine die worstelt met haar eenzaamheid en ze lijkt zich hiervoor ook te schamen naar haar vrienden en familie toe. Ze lijkt zich haast altijd te moeten verantwoorden waarom ze nog alleen is en niet te kunnen genieten van haar vakantie. Ook voor haar keuzen om vegetariër te zijn, lijkt ze zich te moeten verantwoorden. In ieder geval had ik wel veel sympathie voor het personage Delphine die sterk werd neergezet door Marie Rivière.

De film straalt ook een erg mooie, warme en relaxte sfeer uit. Het speelt zich af tijdens de zomermaanden en we krijgen mooie vakantiebeelden te zien. Je waant je zo al in de vakantiesfeer en het levert toch een speciaal contrast op met de gevoelens waarmee Delphine worstelt. Het camerawerk lijkt op het eerste zicht weinig bijzonders, maar er zitten wel een aantal mooie close-ups in. De scène waarin Delphine met het Zweedse meisje en de 2 jongens aan tafel zit, is de camera op een bepaald moment op Delphine gericht, maar de anderen zijn voortdurend aan het praten. Haar drang om op dat moment van tafel weg te lopen, wordt op die manier prachtig in beeld gebracht.

Voor velen zal dit waarschijnlijk een iets te saaie film zijn, maar ik kan dit soort kleinere, realistische werkjes wel waarderen. Zeker als het op zo'n goede manier wordt uitgevoerd.

4*