Le Rayon Vert (1986)

Ik snap niet zo goed waar je je druk om maakt. Het zegt ook wel genoeg dat je er niet op in durft te gaan. Ik stel denk ik een aantal vrij logische vragen. Dat ik een beetje sarcastisch doe...moet je maar tegen kunnen hoor. Moet je in eerste instantie maar al wat beter je best doen, in plaats met van die vage redenen om een film proberen af te kraken. Als je niet wilt discussieren, vraag ik me af wat je hier doet. Met je grote mond.

Eric Rohmer is een regisseur, waarvan ik toch wel meer wil zien. Hij maakt sterke dromerige cinema en deze “Le Rayon Vert” is trouwens ook een perfecte film, om in deze zomerdagen te bekijken. Het tempo is uiterst traag en bevat veel dialogen, maar juist daarin zit hem de kracht. Die zijn sterk en vooral ook erg natuurlijk.

Ook de cinematografie is netjes en verzorgd en af en toe komen er mooie beelden voorbij. Het grootste probleem en de reden, waarom ik deze film niet meer dan drieënhalve ster kan geven, zit hem in de hoofdrolspeelster. Niet in Marie Rivière, want die acteert prima, maar in het personage dat ze speelt, genaamd Delphine. Ik had echt moeite om sympathie te krijgen voor haar. Ik vond haar gedrag tijdens sommige gesprekken en richting een aantal mensen soms gewoon kinderachtig overkomen. Natuurlijk komt dat voort uit een soort van zelfmedelijden en eenzaamheid, maar het maakte haar er in mijn ogen in ieder geval niet sympathiek op, al werd dat richting het einde gelukkig wel iets beter.

Wel een prachtig einde overigens, als Le Rayon Vert dan ook echt in beeld verschijnt. Dat was wel een mooie afsluiter van een interessant stukje cinema. Mooi gefilmd, sterke dialogen, een fijn sfeertje, maar soms net wat te oppervlakkig en een niet al te sympathieke hoofdrolspeelster. Zo valt het in één zin wel prima samen te vatten.

3,5*

Rohmer brengt twee dingen samen: de tweestrijd tussen Delphine's verlangen naar eenzaamheid en het onverdraaglijke van die eenzaamheid, en de welhaast perfect naturelle manier waarop dat in een serie scenes verteld wordt en wordt uitgediept. Een soort van onmogelijke zoektocht, als de zoektocht naar de groene zonnestraal waar de titel vandaan komt. Met daarin de banaliteit van het einde als een van de sterkere afsluitingen die er voor zo'n soort film denkbaar is, als antwoord op de problematiek uit het begin.

Wat je daar dan van vindt is kennelijk erg persoonlijk, als ik de reviews hierboven zo even lees. En ja, de dialogen zijn misschien wel wat saai en Delphine is misschien een beetje een suffe doos voor de maatstaven van nu. Maar ook wel behoorlijk vertederend, en dat wordt wel erg goed neergezet. Knap werk, zowel van Rivière als Rohmer.

Tolerantie leek het uitgangspunt in dit portret (over het leven zelf) van eenzaamheid, hoop en geloof. Het verhaal zelf, over een jonge depressieve secretaresse uit Parijs die op zoek ging naar de "enige echte grote liefde", was simpel en moest het vooral hebben van kleine nuances. Een oprecht overkomende film waarin de dialogen werden geïmproviseerd en het laatste vond ik niet bijzonder sterk of eigenlijk ronduit zwak. Jammer.

Prachtige locaties en redelijk in beeld gebracht, maar verder faalt de film werkelijk op alle fronten wat mij betreft. De schijnbaar geimproviseerde dialogen zijn totaal niet boeiend en de manier waarop Delphine haar monologen ophakkelt stoorde me enorm. Maar daar houdt het niet op: Delphine is zo ongeveer het meest irritante personage dat ik ooit ben tegengekomen in wereldcinema: haar houding naar mensen toe, haar constante zelfmedelijden (in gezelschap), haar gebrabbel over het eten van vlees, haar geween en gemekker over alles. Nergens in willen participeren, maar verdomme toch de hele tijd op vakantie willen en zich onder de mensen willen begeven. Blijf gewoon thuis mens!

En dan de 'zingeving' die Delphine en Rohmer voor ogen hebben: het leven heeft pas zin als je een vent vindt. En wat erg als je een keer niet op vakantie kan en in Parijs moet blijven! Wat een diepgang. En verder is de verhaalafwikkeling ook totaal ongeloofwaardig: ene moment loopt ze weg bij een Zweedse vriendin en twee onschuldige mannen, en in de scène die daarop volgt gaat ze opeens vrijwillig en goedgeluimd met een vreemde man mee.

Sorry. Kan hier echt niets mee. 1,0* voor de scène in de natuur met dat hekje en de wind.

Mooie film over een eenzame vrouw die verbinding zoekt maar zichzelf hierbij enorm in de weg staat. Ze heeft een paar weken vrij en wil graag samen met iemand op strandvakantie, maar haar vriendin heeft op het laatste moment afgezegd. Je volgt haar gedurende een paar weken en het eindigt met een climax die slaat op z'n originele titel 'Le rayon vert.'

De film heeft bijna een nihilistisch thema. Delphine gaat keer op keer op reis om weer terug te keren naar huis en eenmaal thuis vindt ze noch betekenis noch verbintenis. Door dialogen kom je erachter dat ze mensen heel erg van haar wegduwt en dat dit misschien wel de reden is voor haar eenzaamheid. Ze is ook kieskeurig wie ze in haar hart laat en daarom doet ze het niet zo goed op het vlak van de liefde.

De mooiste scenes waren toch die met het mooie strand in Biarritz.

Deze film is echt een karakterstudie en niet echt een spannende film over een vrouw die zichzelf gaat vinden a la 'Eat, pray, love' of 'Wild.' Ik kan me daarom ook voorstellen dat wanneer je je niet kan identificeren met Delphine, deze film je ook niet heel erg boeit. Maar ik heb in haar schoenen gestaan en mede daarom sprak de film me aan.

Overigens mijn eerste Rohmer. Ben benieuwd naar de volgende werken die ik van hem ga zien.

Heel sfeervol, heel zomers. Rohmer verblijdt ons met enkele mooie vakantie-impressies uit de jaren 80. Zoals steeds ogen de beelden van Frankrijk bijzonder authentiek, totaal niet geënsceneerd. Een uniek tijdsdocument dus.

Toch vind ik dit niet zijn beste film. Le Rayon Vert gaat gebukt onder een trage, saaie opbouw. Zowel de dialogen als de personages vond ik aanvankelijk een beetje flauw. Gelukkig biedt het tweede deel beterschap. Het hoofdpersonage Delphine bloeit open (lees: de huilbuien worden nu ook afgewisseld met enkele blije momenten) en dat brengt meteen een heel andere dynamiek met zich mee. Opeens is het weer genieten geblazen van de compleet doelloze maar o zo leuke gesprekken waar Rohmer een patent op heeft.

Verder valt opnieuw het spontane acteerwerk op. Op een paar uitzonderingen na komt iedereen heel natuurlijk over.

Kleine 3*

Delpine is een jonge vrijgezel die besluiteloos is op sociaal vlak. Tijdens het ene moment is ze alleen en eenzaam en settelt ze zich daar volledig in. Dat vindt ze best prima. Aan de andere kant is die eenzaamheid ook een vloek, een valkuil waaruit het moeilijk kruipen is. Die tweestrijd wordt mooi weergegeven door Rohmer.

Je krijgt dan een soort coming of age waarbij Delphine haar grenzen opzoekt en aftast. De film gaat straks richting de 40 jaar. Erg spannend en sensueel is het niet naar de maatstaven van vandaag. Het/zij ziet er saai uit en is het misschien ook wel zo. Toch vond ik het nog behoorlijk onderhoudend.

Een verzorgde onderhoudende film. Geen meesterwerk, maar sowieso een degelijk tussendoortje.

Het is nog maar de eerste film die ik gezien heb van Éric Rohmer, maar het smaakt nu al naar meer, want Le Rayon Vert is een erg mooie film geworden.

Het eerste wat opvalt is dat het een erg realistische film is. Vooral de dialogen zijn zo alledaags en de acteurs zoeken ook altijd naar de juiste woorden, wat het allemaal nog echter maakt. Ook qua thematiek is dit een erg realistische film. Het gaat over een jonge vrouw Delphine die worstelt met haar eenzaamheid en ze lijkt zich hiervoor ook te schamen naar haar vrienden en familie toe. Ze lijkt zich haast altijd te moeten verantwoorden waarom ze nog alleen is en niet te kunnen genieten van haar vakantie. Ook voor haar keuzen om vegetariër te zijn, lijkt ze zich te moeten verantwoorden. In ieder geval had ik wel veel sympathie voor het personage Delphine die sterk werd neergezet door Marie Rivière.

De film straalt ook een erg mooie, warme en relaxte sfeer uit. Het speelt zich af tijdens de zomermaanden en we krijgen mooie vakantiebeelden te zien. Je waant je zo al in de vakantiesfeer en het levert toch een speciaal contrast op met de gevoelens waarmee Delphine worstelt. Het camerawerk lijkt op het eerste zicht weinig bijzonders, maar er zitten wel een aantal mooie close-ups in. De scène waarin Delphine met het Zweedse meisje en de 2 jongens aan tafel zit, is de camera op een bepaald moment op Delphine gericht, maar de anderen zijn voortdurend aan het praten. Haar drang om op dat moment van tafel weg te lopen, wordt op die manier prachtig in beeld gebracht.

Voor velen zal dit waarschijnlijk een iets te saaie film zijn, maar ik kan dit soort kleinere, realistische werkjes wel waarderen. Zeker als het op zo'n goede manier wordt uitgevoerd.

4*