• 144.778 films
  • 7.268 series
  • 22.048 seizoenen
  • 496.599 acteurs
  • 313.356 gebruikers
  • 8.295.550 stemmen
Avatar
 
banner banner

Bitter Moon (1992)

Drama / Thriller | 139 minuten
3,55 600 stemmen

Genre: Drama / Thriller

Speelduur: 139 minuten

Alternatieve titel: Lunes de Fiel

Oorsprong: Frankrijk / Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Roman Polanski

Met onder meer: Peter Coyote, Emmanuelle Seigner en Hugh Grant

IMDb beoordeling: 7,2 (37.590)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 15 oktober 1992

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Bitter Moon

"A kinky voyage with a full head of steam."

Nigel en Fiona, een degelijk Engels echtpaar, maakt een cruise naar Istanbul om hun huwelijk een nieuwe impuls te geven. Op het schip ontmoeten ze de invalide Amerikaanse schrijver Oscar en zijn bloedmooie, sensuele Franse vrouw Mimi. Oscar vertelt Nigel het verhaal van hun zinderende passie die hem op de rand van de afgrond heeft gebracht en hem zelfs invalide heeft gemaakt. Hun verhouding is vooral erotisch, waarbij ze geleidelijk aan hun grenzen van geestelijk en lichamelijk genot verlegden tot een op SM-fantasieën gebaseerd spel. Liefde en haat wisselden elkaar daarbij steeds vaker af, waarbij beiden de grenzen van wreedheid ten opzichte van elkaar aftastten. Nigel is gechoqueerd, maar tegelijk geïntrigeerd door het verhaal van Oscar en Mimi. Voor ze het beseffen, worden Nigel en Fiona pionnen in het prikkelende spel van het vreemde echtpaar.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van ValAktaion

ValAktaion

  • 85 berichten
  • 74 stemmen

Weer eens gezien, mening onveranderd:

Wat de uiteenlopende rating hier waarschijnlijk deels verklaard is dat de film verre van perfect is (o.a. op plot, acteerwerk, score) maar die typische Polanski-sfeer, de fascinerende tragiek van een alles consumerende en destructieve liefde, en Emmanuelle Seigner zelf zorgen m.i. voor een unieke film.

Een film ook waar de duivel in de details schuilt en die voor de meesten vergezocht lijkt, maar waar enkelen zich pijnlijk in kunnen herkennen. All-in isolerende liefde die onvermijdelijk ver voor de eindstreep opbrandt, verslaving en afhankelijkheid, macht, pijn doen en ontvangen uit liefde - slechts enkele elementen waar Polanski mee speelt om te laten zien dat liefde een spectrum is dat breder is dan hoe de meesten haar beleven. En zoals met alles: in de extremen ligt het leven maar ook het gevaar.

4*


avatar van FlorisV

FlorisV

  • 1034 berichten
  • 493 stemmen

Ik heb dit wel een intrigerende film gevonden en hij is zeker de moeite waard vaker te bekijken. Een collega noemde hem een keer en vroeg of ik het einde van te voren kon voorspellen (hij wel, ik zeker niet!). Een relaas van een zieke, eigenlijk lege relatie die teveel op seks is gebaseerd, tussen 2 mensen die zich verder mislukt voelen, en daardoor uitdooft. Wat overblijft is een machtsspel. Veel interessante scenes, bijvoorbeeld die waarin Grant door Seigner bij de eerste ontmoeting uitgedaagd wordt zich meteen over te geven aan het seksuele transactiemodel en aldus haar macht daarin moet erkennen. De varkensscene is bewust pijnlijk. Maar ergens wordt ook bij conventionele stellen de sleur in hun relatie hier aan de kaak gesteld en een spiegel voorgehouden. Dat Britse stel gaat op een exotische reis om hun relatie nieuw leven in te blazen maar dat werkt natuurlijk niet. De film doet hiermee sterk twijfelen aan de houdbaarheid van het huwelijk door een levenslange monogame relatie. Inmiddels achterhaald wellicht, ingehaald door de serieele monogamie die je bijna overal lijkt te zien: wisselende partners gedurende een leven, maar (officieel) altijd eentje tegelijk.

Voor mij is het niet zozeer het acteerwerk maar eerder de filosofie erachter die het interessant maakt, Pascal Bruckner heeft zich duidelijk veel gebogen over het onderwerp van liefde en naar typisch Franse traditie zijn filosofische bespiegelingen in een roman gegoten.

Misschien is voor anderen het veel luchtiger My Last Five Girlfriends (2009) - MovieMeter.nl geschikter, dat is gebaseerd op Alain de Botton's Essays In Love.


avatar van de grunt

de grunt

  • 4190 berichten
  • 1556 stemmen

Eindelijk aangekondigd!


avatar van scorsese

scorsese

  • 9281 berichten
  • 9098 stemmen

Uitstekende film waarin een man die samen met zijn vrouw een bootreis maakt bevangen raakt door het verhaal van een medepassagier. Mooi en vooral ook meeslepend verteld door flashbacks. Een liefdesdrama met een scherp randje waarbij de verschuivende verhouding tussen de geliefden sterk uitgewerkt is. Emmanuelle Seigner zet een uiterst verleidelijke rol neer in één van de betere Roman Polanski films.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3127 berichten
  • 3787 stemmen

Sterke Polanski met een paar schoonheidsfoutjes. Het verhaal bestaat grotendeels uit een terugblik op het leven van Oscar en Mimi, verteld door Oscar (Peter Coyote in een van zijn betere rollen) en aangehoord door Hugh Grant die vastzit in een wat uitgebluste relatie met Kirstin Scott Thomas. De intrige over seks en macht die een relatie langzaam vergiftigen blijft boeien, en lijkt vooral te willen tonen dat een relatie die alleen maar gebaseerd is op fysieke aantrekkingskracht gedoemd is te mislukken.

Emanuelle Seigner is geloofwaardig als zowel zwoele vamp als als breekbaar muurbloempje -wat een slecht kapsel en dito kleding al niet kan doen- ze heeft wel altijd een licht-waanzinnige uitstraling.
Wat de foutjes betreft: de scène dat Mimi van Oscar een kreupele maakt vond ik niet zo sterk, wat er nou precies gebeurde of de bedoeling was? Nog vreemder dat Oscar haar dan maar accepteert als verzorger en later echtgenote, als bemiddeld man had hij ook een privé-nurse kunnen betalen lijkt me. En hoewel hij fysiek hulpeloos was, hij had die literaire agent toch wel kunnen terugbellen?

Het zijn niet heel belangrijke details, Bitter Moon is sterk geacteerd en ondanks de lange speelduur blijft het tot het sterke slot boeiend. Af en toe ook erg grappig trouwens.


avatar van kikondo

kikondo

  • 46 berichten
  • 32 stemmen

Als de arme Oscar hulpeloos over de grond schuift, lijkt de grandioze telefoon waarmee Mimi aan het bellen is zijn vernedering nog eens extra te benadrukken. Wat een briljant staaltje symboliek, je kunt niet anders dan grote bewondering hebben voor het meesterschap van Polanski.


avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 4882 berichten
  • 564 stemmen

Flavio schreef:

Wat de foutjes betreft: de scène dat Mimi van Oscar een kreupele maakt vond ik niet zo sterk, wat er nou precies gebeurde of de bedoeling was? Nog vreemder dat Oscar haar dan maar accepteert als verzorger en later echtgenote, als bemiddeld man had hij ook een privé-nurse kunnen betalen lijkt me. En hoewel hij fysiek hulpeloos was, hij had die literaire agent toch wel kunnen terugbellen?


Ik heb dit nooit als foutjes gezien, het is me zelfs altijd logisch over gekomen. Maar nu je het schrijft besef ik me je scepsis.
Voor mij was het altijd dat Mimi en Oscar een relatie hadden waarin overheersen en overheerst worden centraal stond, tot het de spuigaten uit liep.
Na de breuk was het duidelijk dat Oscar de overheersende partij was, omdat Mimi alles en nog wat deed om Oscar terug te winnen. Toen Oscar eindelijk de Rubicon (voor de tweede keer) overstak, en Mimi in het vliegtuig liet zitten, was er een andere situatie ontstaan. Eens Mimi terugkwam in Oscars leven en hem meteen tot overheerste partij maakte, schikte Oscar zich daar vrijwel direct in, zonder het leuk te vinden, maar omdat het bij zijn seksuele karakter hoorde. Hij kon niet anders. Ook het slachtoffergedrag bij het telefoontje van de uitgeefster past daarin. Hij schikte zich in zijn rol als overheerste.
Pas aan het eind van de film weet hij daar uit te breken,
en breekt hij uit beide rollen.
Dit was hoe ik het me al de eerste keer dat ik de film zag interpreteerde.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 3843 berichten
  • 2940 stemmen

Erg fascinerende film over wisselende jagers en prooien gekruid met een erotisch getint sausje. Een film over de passie dievoorbij gaat en eindigt in dominantie, vernedering, frustratie en onbevredigbare fantasieën.

Los van het intrigerende plot staan ook Coyote en Seigner erg sterk in hun schoenen. Beiden leveren een glansprestatie af in de complexe relatie die hen bindt. Zowel in voor- als in tegenspoed, als jager en als prooi, als dader en als slachtoffer ...

Prima dialogen, boeiend plot en ook de vertelstructuur via flashbacks kwam goed tot zijn recht. Visueel niet altijd top, maar dat stoorde me nauwelijks. Knappe film met verschillende psychologische lagen. Mooi!