menu

Bitter Moon (1992)

Alternatieve titel: Lunes de Fiel

mijn stem
3,55 (565)
565 stemmen

Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Drama / Thriller
139 minuten

geregisseerd door Roman Polanski
met Peter Coyote, Emmanuelle Seigner en Hugh Grant

Nigel en Fiona, een degelijk Engels echtpaar, maakt een cruise naar Istanbul om hun huwelijk een nieuwe impuls te geven. Op het schip ontmoeten ze de invalide Amerikaanse schrijver Oscar en zijn bloedmooie, sensuele Franse vrouw Mimi. Oscar vertelt Nigel het verhaal van hun zinderende passie die hem op de rand van de afgrond heeft gebracht en hem zelfs invalide heeft gemaakt. Hun verhouding is vooral erotisch, waarbij ze geleidelijk aan hun grenzen van geestelijk en lichamelijk genot verlegden tot een op SM-fantasieën gebaseerd spel. Liefde en haat wisselden elkaar daarbij steeds vaker af, waarbij beiden de grenzen van wreedheid ten opzichte van elkaar aftastten. Nigel is gechoqueerd, maar tegelijk geïntrigeerd door het verhaal van Oscar en Mimi. Voor ze het beseffen, worden Nigel en Fiona pionnen in het prikkelende spel van het vreemde echtpaar.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=R3EMSHqkbfI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,0
Orbit? Hoewel hij ook wel eens doorslaat ben je nu met iemand anders aan het discussieren...

1,0
EWS gaat niet over een geheim genootschap maar over trouw, ontrouw en vertrouwen.



Dat zeg ik toch ook niet! Mijn punt is dat die hele film voor mij niet werkt OMDAT ik daar niet in mee ga, omdat er geen balans is. Het blijft poeha omdat het op basaal niveau al niet werkt en ik kan me geen moment verplaatsen in het hoofd van Cruise. Nog een film die voor mij om die reden totaal niet werkt: Dolls, van Kitano (weer een vergelijking om je lekker aan te ergeren, Rambo!). Leuk dat touwtje, maar uiteindelijk vind ik het gewoon bedachte flauwekul. Het wil maar geen allegorie worden omdat het alleen maar op heel verstandelijk niveau zo werkt, en dan is het effect verwaarloosbaar en blijft de poeha over. Rambo III wil overigens ook maar geen allegorie worden.

Reinbo
O.K. Als jij er niet in mee gaat ligt dat toch echt aan jezelf. Bij anderen wil het namelijk wel lukken.

verder is Dools weer een vergelijking die me doet vermoeden dat je er nog steeds geen bal van snapt. Dolls is ook gewoon 'what you see is what you get'. En geen alegorie.

Rambo daarentegen staat wel voor een heel leger genegeerde vietnam veteranen en de gekwetste ziel van Amerika (in deel 1 & 2 dan), een natie op zoek naar eerherstel.

1,0
Reinbo, jij begrijpt gewoon van film in zijn algemeenheid helemaal niks! Misschien helpt het bij zo iemand als jou als ik gewoon terug ga schreeuwen, val ik op dit forum ook niet zo uit de toon, he...

(En van discussieren heb je nog minder verstand. "Andere mensen vinden EWS ook goed, dus eh ja...eh jahaa! hahaha!". Andere mensen vinden ook de Dolly Dots goed, denk ik dan. Wat is nou precies het doel van zo'n opmerking? Dat ik dan denk, shit het ligt aan mij?)

Als Dolls geen allegorie is, dan is het geeneens mislukte ambitie maar GEWOON je reinste flauwekul. Misschien moeten we dat van EWS ook maar gewoon vinden...

Ondertussen staan die 5 sterren voor Bitter Moon te glimmen als een rijpe puist

avatar van Macmanus
0,5
Stephan schreef:
Ik denk dat het bij Bitter Moon helpt als je je kunt verplaatsen in het gevoel van "elkaar pijn doen... je wilt het niet maar je kunt niet anders". Of je relatie met open ogen in een afgrond storten... gewoon omdat je niet anders kán. Hopelijk in lichtere vorm, maar als dat een snaar van herkenning raakt kijk je heel anders naar deze film en dan vallen bepaalde reacties en situatie op zijn plaats.


Zo word dit niet gebracht in de film hoor. Zij wil bij hem blijven kosten wat het kost. En hij wil haar gewoon vernederen en als stront behandelen omdat het gewoon kan. Helemaal nergens word "je wilt het niet maar je kunt niet anders" naar voren gebracht. Dat maakt het ook helemaal niet herkenbaar mag ik toch hopen. Ik zou zo iets nooit een vrouw willen aandoen, vraag me af waarom ik me daarin zou moeten willen verplaatsen, ook in mindere maten.

Maar goed, daar ligt het grootste probleem lange na niet. Ook een onsympathiek karakter kan heel boeiend zijn, maar niet met deze slappe uitwerking. Iets als I Stand Alone is dan lichtjaren beter en sterker.

orbit
Ik vind de film veel beter en snap niet zo goed welke film dit op dit niveau dan zo ontstijgt.. maar ik geef Macmanus wel gelijk in het feit dat redelijk eigen gekozen levens zijn, waarbij je onmogelijk van kunnen kunt spreken.. de hoofdrolspelers kunnen van alles, maar doen het eenvoudigweg niet. Pure marteling ok, maar wel met vrije keuze. Wat het zeker minder verteerbaar maakt voor sommigen.

Reinbo
Het is natuurlijk geen echte vrij keus, ze doen dit omdat ze zo in elkaar steken. Een gek gedraagd zich ook niet uit vrije wil gek. En dat laatste zijn ze zeker. En in het begin van de relatie is er nog niet de drang naar pure vernedering, die komt later pas.

Driello
Ik zie die hele relatie in de film toch wat anders dan hier wordt beschreven. Wat ik eruit haalde is dat ze enorm tot elkaar waren aangetrokken en dat alles uit de kast werd gehaald om het maar spannend te laten blijven. Dat werkt tot een bepaald punt, wat in de film wordt uitgebeeld door de 'varken-scene'. Daar is het breekpunt in de relatie voor Oscar bereikt en in mindere mate voor Mimi. Oscar ziet er dan eigenlijk geen heil meer in, Mimi (nog) wel. Daaruit ontstaat de masochistische eh....verstandhouding waarin de een de macht in de schoot geworpen krijgt. Na het ongeluk zijn de rollen ineens totaal omgedraaid, wat met name door fysieke reden is veroorzaakt. Ik ben het dan dus wel eens met de eerste regel in Reinbo's laatste post, maar de volgende regel is voor mij niet lading-dekkend. maar goed, dat is slechts mijn visie op het geheel........... De hele boel maar gespoilerd want ik vind het weer erg moeilijk om te bepalen wat hiervan wel of niet plot-verradend is.

Reinbo
Mee eens.

avatar van Spetie
4,0
Heerlijke film van Roman Polanski, die met diverse ingrediënten, deze film tot een geweldige mix van (seksuele)spanning, drama, mysterie en humor, weet te combineren. Emmanuelle Seigner weet wel hoe je iemand moet opwinden. Echt geweldig hoe vol en overtuigend zij haar rol speelt en geen wonder dat je er als man dan ook voor valt. Toch vind ik haar niet de show stelen. Dat doet wat mij betreft Peter Coyote, die vooral mij als kijker wist te overtuigen door zijn boeiende manier van vertellen, waardoor ik op een gegeven moment echt met hem mee begon te voelen.

Op een gegeven moment was ik best benieuwd hoe de film af zou lopen. Dat Thomas en Seigner het met elkaar zouden doen had ik nooit verwacht, maar vond ik wel een leuke wending. Sowieso is de hele eindfase op het feest lekker overdreven, enorm sfeervol en soms ook bijzonder grappig. Op een gegeven moment zag ik een shot van de boot in zwaar weer waarna ik dacht dat het de Titanic wel leek, waarna Peter Coyote 2 seconden later precies hetzelfde hardop zegt.

Een film om vaker te bekijken en dat gaat in de toekomst ook zeker wel gebeuren, want de film staat mooi in mijn kast. Polanski is een topper!

Dikke 4,0*

Loki87
Ik zag in alle films van Polanski (tot nu toe) zijn talent voor het regisseurvak terugkomen. Maar bij deze klopte eindelijk het volledige plaatje. Resultaat: een artistiek bijna-perfect meesterwerk.

Peter Coyote sowieso oscar-waardige acteerprestatie en de Franse schone acteerde ook uitstekend. Zeer indrukwekkend hoe Coyote deze complexe figuur weet neer te zetten.

Ook vind ik het gebruik van taal zeer mooi gedaan, komt goed naar voren dat het een schrijver betreft.

avatar van Fran
3,5
Een film die mij van begin tot eind bleef boeien. Geen moment heb ik op de klok gekeken. Het is zoals hierboven beschreven inderdaad een perfecte mix van spanning, erotiek en drama. Hoe destructief kan een relatie worden ? Heel bizar.

De erotische scène's aan het begin van de relatie waren heel mooi weergegeven. Maar ik begon wel een beetje af te haken bij de boven eerder genoemde "varkenscène". Ik denk ook wel dat dat de bedoeling was want vanaf dat moment ging het ook bergafwaards met de relatie.

Het is ook een genot om naar Emmanuelle Seigner te kijken. Wat een prachtige vrouw is dat. Ze is echt perfect gecast voor deze rol. Peter Coyote weet met zijn vertellingen de spanning er ook goed in te houden. Het acteerwerk van de rest van de cast vond ik gemiddeld maar hem vond ik er wel met kop en schouders bovenuit steken.

avatar van isadora
4,0
Wat zeer bijzonder aan deze film is, is dat Polanski heel subtiel het verhaal van een borderline persoonlijkheidsproblematiek heeft wil verbeelden, zonder zich hier al te hysterisch vanaf te willen afmaken en het allemaal te gaan zitten voorkauwn (zoals nu bijvoorbeeld wel in de Amerikaanse Hollywoodfilms aan de hand is).

Nergens in het verhaal wordt uitgelegd wat nu de achtergrond van haar problematiek is, maar wel, hoe door bepaalde cruciale gebaren en woorden van de kant van de man (Peter Coyote) er volledige keerpunten (filmisch overigens voortreffelijk neergezet) worden neergezet;
- een zit er in de draaimolen - iets waarvan hij zich totaal niet bewust is, maar waardoor zij een totaal andere persoonlijkheid lijkt te worden en op een bizarre manier aan hem 'verslaafd' raakt, maar waarom zou ze? Zie de mens. Die bitternis, die ontgoocheling, die andere lelijke kant van die 'lieflijke medaille, dat Polanski het aandurfde dit te vertonen: gaat het zien.

avatar van stefan dias
3,5
Bij het herbekijken was het toch meteen een pak minder. Eerder een 3 dan een 4, maar ooit heeft deze film me wel bij de lurven gegrepen, dus milder ik met een halfje.

Voor mij zitten er te veel ongeloofwaardige dingen in. Flapdrol Grant die toch maar ging luistern naar een dubieuze gast, terwijl hij ondertussen zijn huwelijk zogezegd ging redden.
Ook het einde waar ze onthutst en elkaars armen troost zoeken… Hoe kunne die mesne elkaar nog in de ogen kijken?

Ook vond ik Coyote helemaal niet zo goed als beschreven. Bepaald vervelend, eigenlijk. De enige die echt schittert is, is Seigner die heel geloofwaardig de dubbele geaardheid van overgevoelige verliefdheid en overgave weet te combineren met haar uiteindelijke versteende bitterheid.

Ook de muziek van Vangelis was soms dubbel: melig en kistcherig, maar toch ook weer zalig gedateerd. (Bij momenten was het wel heel mooi)

Misschien binnen twintig jaar nog eens bekijken.

avatar van Zinema
3,0
Zinema (crew)
Dansende genres.

Ondanks dat Bitter Moon als een psychologisch drama met mysterieuze ondertoon zich een beetje verliest in erotiek, is nog plaats genoeg voor interesse bij de kijker. De regisseur zet een goede broeierige sfeer neer en voorziet het spannende verhaaltje van een prima opbouw. Coyote weet als verteller Grant niet voor niets aan de lip doen blijven hangen, het kijkpubliek volgt gretig. Toch voelt e.e.a. zo’n half uur voor het einde als een dovende nachtkaars aan, precies rond het punt wanneer 'het verhaal in het verhaal' op een dood spoor komt. Evenals de relatie tussen de twee hoofdrolspelers.

Polanski probeert er middels wat snedige dialogen en een ridicule twist nog wat kaas van te maken, feit is dat alle tot dan toe prettig samen dansende genres en zijplotjes als sneeuw voor de zon verdwijnen en houterig naar de zijkant van de danszaal afdwalen, middels een nog belachelijkere ontknoping die vrij kort volgt op de flauwe wending. Ook Coyote lijkt vanaf dat moment geen sturing meer te krijgen en ontaardt in ongeloofwaardig geschmier. Jammer, want het laatste half uur staat in schril contrast met het zeer sterke voorgaande.

Goed.

avatar van gauke
3,0
Dikwijls zijn bij een productie van Roman Polanski de meningen verdeeld, ook hier: de een vindt het goedkope slaapverwekkende softporno en de ander een fascinerend portret van diepgravende passie. Feit is dat de regisseur nog nooit iets conventioneels gemaakt heeft. 'Bitter Moon' is een combinatie van een erotisch melodrama en een zwartgallige thriller. Figuurlijk gezien vond ik dat de gebeurtenissen op het schip wat in de rondte bleven drijven, zonder passend anker. Bovendien leek het einde goedkoop en teveel beraamd in relatie met het verloop van het verhaal. En toch was het een wellustige (film)ervaring die misschien teveel een kunstfilm wilde zijn en daardoor bezweek onder zijn eigen zelfbevrediging.

avatar van Triple G
3,5
Tot een bepaald moment aangenaam, broeierig, licht erotisch en goed onderhoudend, Zij het erg traag. Daarna wordt de geloofwaardigheid erg op de proef gesteld en ging ik toch met andere ogen kijken. Maar goed, als je die wending aankunt en de film om die reden niet uitzet, volgt een spel waarvan je nog steeds graag de uitkomst wil weten. En die uitkomst is aardig doch zeker niet zoals ik het graag had gezien.

avatar van tommykonijn
3,5
Ik was eerlijk gezegd alleen benieuwd naar deze film omdat volgens enkele mensen werd gezegd dat dit de beste film met Hugh Grant zou zijn. Ik heb het altijd wel een goede acteur gevonden. Ook wel veel lovende commentaren over Roman Polanski gehoord, maar ik had nog nooit een film van hem gezien. Voor mij twee redenen om deze film te bekijken.

Bitter Moon is een vrij rauwe film. Ondanks dat het in het begin een vrij onschuldige film lijkt te worden, hangt er toch de hele tijd een beetje een broeierige sfeer. Deze begint eigenlijk op het moment als Mimi, Oscar scheert. Dat stond wel een beetje symbool voor wat later in de film zou volgen. Na het eerste 'erotische' gedeelte waarin het goed gaat tussen de twee, slaat de film volledig het roer om. De film verandert in een beetje een duistere thriller waarbij je, net als het personage van Grant, telkens benieuwd bent naar hoe het verhaal verder gaat. Dat Mimi uiteindelijk wraak zou nemen op Oscar had ik niet zien aankomen, en de 'martelingen' die volgen geven de film een heel ander uiterlijk. Het laatste gedeelte op de boot was ook boeiend, en ik stond wel even te kijken van de plotwendingen die, vooral op het laatste, plaatsvonden.. Voorspelbaar is wel het laatste wat ik deze film kan noemen. De film maakt ook gebruik van een goede casting. Peter Coyote en Emmanuelle Seigner als het ietwat mysterieuze, maar toch intrigerende echtpaar en Hugh Grant en Kristin Scott Thomas als slachtoffers.

Al met al een film met twee lagen. Het enigszins 'kalme' eerste gedeelte waarin zelfs af en toe humor te vinden was, en het tweede gedeelte vol verrassingen en een duistere sfeer. De film is niet op elk vlak even sterk, maar opzicht is de uitwerking van het verhaal goed gedaan. De locaties in Parijs en op de boot zijn sfeervol en sluiten aan bij het verhaal. Ook het feit dat je toch benieuwd bent naar de ontknoping is een pluspunt. Misschien soms een beetje aan de langdradige kant, maar desondanks dat is dit toch een spannende film.

3,5*

4,0
Net als in Frantic laat Polanski in Bitter Moon weer een erg sfeervol Parijs zien. De kleine appartementjes, de restaurants en barretjes, het nachtleven. Ik moet nodig weer eens naar die stad toe zit ik me te bedenken.

Dan de film zelf: vanaf het moment dat Oscar zijn verhaal begint te vertellen word je, net als Nigel, het verhaal ingezogen. Van het prille onschuldige begin van de relatie tussen hem en Mimi op de Rue d’Assas in Parijs tot de stormachtige, pun intented, finale op het cruiseschip.
Ik heb in ’92 en ’93 deze film in de bioscoop gezien en daarna nog weleens een gedeelte op TV. Hoewel de film vol met sfeervolle en goede scenes zit was ik vergeten hoe buitengewoon goed de Oud en Nieuw-scene op het eind is. Alle, in meer of mindere mate, verziekte relaties komen daar samen om voor een geweldig slotakkoord te zorgen.
Nigel die letterlijk en figuurlijk nergens heengaat met Mimi en en passant een nieuwe kijk op zijn vrouw krijgt. Oscar met zijn goed geplaatste sarcastische opmerkingen. Een enkele schermutseling tussen gasten die wat te diep in het glaasje gekeken hebben en last but not least Fiona die onverwacht haar intrede doet op het feest; “Who wants to be save, I’m feeling dangerous tonight” terwijl tegelijkertijd het orkest van dienst, hoe toepasselijk, Slave to Love inzet.

Geweldige film, aanrader. 4*

avatar van HarmJanStegenga
3,5
Zeer intrigerende Polanski, met een ontiegelijk verleidelijke Emmanuelle Seigner. Geen wonder dat Grant's personage in combinatie met de bijzondere verhalen van Peter Coyote als een blok voor haar valt.

Aan de ene kant vond ik het verhaal en de ontwikkelingen steeds interessanter worden - Polanski schept met de opbouw verwachtingen die zullen moeten leiden naar een knallende climax. De ontwikkelingen in het verhaal worden natuurlijk met de minuut ''erger''. Echter vond ik het einde van het ''verhaal'' niet zo bevredigend. De aanloop kent natuurlijk genoeg fantastische scenes. Zowel qua erotiek als drama, humor of al is het maar een prachtig sfeermoment van Parijs of op de cruise. Er blijft eigenlijk constant wel een soort onderhuidse spanning hangen - afgewisseld met een aantal absurde komische scenes.

Seigner is de ster in deze film. Wat een rol. 'Bitter Moon' sleepte me mee en doet veel goed. Ik denk echter dat Polanski er nog wel meer uit had kunnen halen. Niet uit Seigner, wel uit het verloop van het verhaal.

avatar van Dievegge
3,5
De woordspeling in de titel werkt beter in het Frans: lune de fiel i.p.v. lune de miel (maan van gal i.p.v. maan van honing). In het Engels wordt dat bitter moon i.p.v. honeymoon. Als ik het goed heb, komt de volle maan twee keer in beeld: halverwege, als Oscar (Peter Coyote) het uitmaakt, en op het einde.

Oscar en Mimi (Emmanuelle Seigner) hadden ooit mooie toekomstdromen. Toen deze niet uitkwamen, hebben ze zich uit verbittering overgegeven aan een decadente levensstijl. Binnen hun haat-liefdeverhouding vernederen ze elkaar om beurten. Ondanks zijn nihilistische opvattingen krijgt Oscar berouw over hoe hij Mimi behandeld heeft.


Uit verveling beslissen ze Nigel en Fiona Dobson (Hugh Grant en Kristin Scott Thomas) bij hun sadistische spelletjes te betrekken. De tegenstelling is groot: de Dobsons zijn een keurig koppel uit de Britse upper class. De volgende dagen worden hun maskers echter afgerukt. Onder dat laagje beschaving kunnen lagere behoeften schuilgaan. Romantische en idealistische illusies worden aan diggelen geslagen.

De vertelstructuur met de flashbacks werkt goed. De dialogen zijn uitstekend geschreven. De vier acteurs geven gestalte aan vier zeer verschillende personages met diepte.

avatar van SmackItUp
5,0
Bitter Moon..

Jeetje, wat een enorm goede en ook best wel bizarre film. Absoluut de beste die ik tot nu toe van Polanski heb gezien. De opbouw van de film is traag maar ijzersterk, de flashbacks zijn duidelijk verwerkt en de acteurs (vooral Seigner) spelen ontzettend goed. Op een gegeven moment had ik toch echt wel enorme medelijden met Mimi. Ik voelde haar wanhoop, haar verdriet en haar pijn. Pfff, deze film deed me echt heel veel, en dat lijkt me de bedoeling van film in het algemeen. Langzaam wordt het verhaal opgebouwd naar een uiteindelijke climax. Deze is eenvoudig, maar passend bij de film. Ik kan niet anders dan deze film een plaatsje in mijn top 10 te geven. Misschien dat ik nog wel over ga naar 5 sterren, afhangende van de komende dagen of de film in mijn gedachten blijft afspelen.

avatar van loneranger
4,0
Een geweldige film over passievolle liefde die later omslaat in sadisme en sarcasme en elkaar pijn willen doen. Het acteerwerk van zowel Coyote, Seigner, Grant en Scott Thomas is prima en ook het camerawerk is goed. Vier sterren.

avatar van de grunt
4,5
Dievegge schreef:
Onder dat laagje beschaving kunnen lagere behoeften schuilgaan. Romantische en idealistische illusies worden aan diggelen geslagen.


Altijd smullen die teksten van jou Dievegge

3,5
Decadentie en sensualiteit zitten sterk verweven in deze, lange, Polanski-film van behoorlijke makelij.
Een sterk verhaal die meerdere verrassingen inhoudt, zekerlijk waneer het op het manipuleren van menselijke gevoelens en gedragingen aankomt. Behoorlijk verregaand en enigszins wat onwaarschijnlijk overkomend.
Emmanuelle Seignier blinkt het meest uit in deze goed vertolkte film.

avatar van Antonin
3,5
blijft vreselijk om te zien als je zelf in zo een situatie gezeten hebt.

avatar van eRCee
2,5
Opvallend dat Macmanus na vijf pagina's discussie over de seksscènes, de eerste is die de vinger op de zere plek legt, namelijk dat Bitter Moon ruimschoots tekort schiet in de vormgeving. Zeker omdat het een verfilming is van een boek, mag je toch verwachten dat een regisseur in elk geval aan zijn stuk van het spectrum iets toevoegt. Maar nee, Polanski doet het met vreselijk veilige en afgezaagde cameravoering en dito montage. De dansscenes bijvoorbeeld, alles ongeveer gefilmd vanaf dezelfde plek in medium close-ups, en dat is het dan. Wat je ook verder wil vertellen, op deze manier slaat het dood. De muziek is daarnaast matig tot slecht (Vangelis tekende voor de soundtrack). Verder is het wel tamelijk sensueel, dankzij de intrigerende Seigner, echter het allesverterende verhaal van passie dat hierin zou moeten schuilen zie ik niet. Maar goed, ik ben ook duidelijk geen fan van Polanski, van wie ik eigenlijk alleen Le Locataire boeiend vond.

avatar van baspls
3,5
Een Engels echtpaar ontmoet een knappe Franse vrouw en haar invalide Amerikaanse man tijdens een cruise. De Amerikaan wil de Brit waarschuwen dat zijn vrouw gevaarlijk is en verteld hem daarom tot in het detail het verhaal van hun relatie. Bitter Moon ontpopt zich van een aandoenlijk romantisch drama tot een sombere en spannende erotische thriller.

Emmanuelle Seigner, de vrouw van Polanski, is perfect gecast in de rol van Mimi. Peter Coyote deed het als enige Amerikaan ook goed in zijn rol als verteller. Wanneer de setting zich van de boot naar Parijs verplaats bezit de film de zelfde heerlijke sfeer als in Frantic.

Visueel was de film een beetje wisselend. Dan zag het er nogal flets uit (vooral op de boot) alsof we naar een tv-film aan het kijken zijn, en dan weer bijzonder sterk, het prachtige openingsshot door de patrijspoort bijvoorbeeld. Synthesizer-tovenaar Vangelis voorziet de film van een mooie soundtrack. Het openingsthema en het liefdesthema waren werkelijk schitterend, de rest van de muziek had wat beter gekund.

Al met al was Bitter Moon een onderhoudende en meeslepende film, die me toch een beetje somber achter liet. Het einde had van mij wat verder uitgediept mogen worden (ik was net zo verbaast als Nigel dat Fiona met Mimi aan de haal ging), maar dit was zeker geen onaardige film van Polanksi.

3,5
Coyote en Seigner spelen intense rollen en geven het trage verhaal de benodigde pit. Grant is wat minder op zijn plaats, regelmatig vraag je je af waarom hij naar die verhalen blijft luisteren.
Het verhaal is vrij lomp en naar, al is de climax weer vreemd luchtig om dan toch weer heel lomp te eindigen. Visueel saai en weinig verheffend; alsof alle aandacht naar het kat en muisspel tussen bovengenoemde mag gaan.

avatar van Graaf Machine
5,0
geplaatst:
Geweldige film, na zoveel kijkbeurten in zoveel jaar blijft de film fier overeind staan. Simpel een meesterwerk.

avatar van ValAktaion
geplaatst:
Weer eens gezien, mening onveranderd:

Wat de uiteenlopende rating hier waarschijnlijk deels verklaard is dat de film verre van perfect is (o.a. op plot, acteerwerk, score) maar die typische Polanski-sfeer, de fascinerende tragiek van een alles consumerende en destructieve liefde, en Emmanuelle Seigner zelf zorgen m.i. voor een unieke film.
Een film ook waar de duivel in de details schuilt en die voor de meesten vergezocht lijkt, maar waar enkelen zich pijnlijk in kunnen herkennen. All-in isolerende liefde die onvermijdelijk ver voor de eindstreep opbrandt, verslaving en afhankelijkheid, macht, pijn doen en ontvangen uit liefde - slechts enkele elementen waar Polanski mee speelt om te laten zien dat liefde een spectrum is dat breder is dan hoe de meesten haar beleven. En zoals met alles: in de extremen ligt het leven maar ook het gevaar.

4*

avatar van FlorisV
Ik heb dit wel een intrigerende film gevonden en hij is zeker de moeite waard vaker te bekijken. Een collega noemde hem een keer en vroeg of ik het einde van te voren kon voorspellen (hij wel, ik zeker niet!). Een relaas van een zieke, eigenlijk lege relatie die teveel op seks is gebaseerd, tussen 2 mensen die zich verder mislukt voelen, en daardoor uitdooft. Wat overblijft is een machtsspel. Veel interessante scenes, bijvoorbeeld die waarin Grant door Seigner bij de eerste ontmoeting uitgedaagd wordt zich meteen over te geven aan het seksuele transactiemodel en aldus haar macht daarin moet erkennen. De varkensscene is bewust pijnlijk. Maar ergens wordt ook bij conventionele stellen de sleur in hun relatie hier aan de kaak gesteld en een spiegel voorgehouden. Dat Britse stel gaat op een exotische reis om hun relatie nieuw leven in te blazen maar dat werkt natuurlijk niet. De film doet hiermee sterk twijfelen aan de houdbaarheid van het huwelijk door een levenslange monogame relatie. Inmiddels achterhaald wellicht, ingehaald door de serieele monogamie die je bijna overal lijkt te zien: wisselende partners gedurende een leven, maar (officieel) altijd eentje tegelijk.

Voor mij is het niet zozeer het acteerwerk maar eerder de filosofie erachter die het interessant maakt, Pascal Bruckner heeft zich duidelijk veel gebogen over het onderwerp van liefde en naar typisch Franse traditie zijn filosofische bespiegelingen in een roman gegoten.

Misschien is voor anderen het veel luchtiger My Last Five Girlfriends (2009) - MovieMeter.nl geschikter, dat is gebaseerd op Alain de Botton's Essays In Love.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:26 uur

geplaatst: vandaag om 16:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.