Bitter Moon (1992)

Een meesterwerk van Polanski. Heerlijke film!

Emmanuelle Seigner en Peter Coyote zijn geweldig en de sullige Hugh Grant past perfect in de rol van gewillig slachtoffer.

Naarmate het verhaal vordert, wordt de film alsmaar interessanter en beter, wat uiteindelijk leidt tot een zinderende climax.

Sterk en diepgaand verhaal over grote emoties.

Heftig drama met thrillerelementen. De film heeft op het einde veel onverwachte wendingendie eens geen kunstgrepen zijn, maar het verhaal beter maken.

Een ruime 4.0*

wederom een prima film van Polanski. het begin was zeer aardig. de vertelwijze was interessant, aangezien de verhoudingen tussen Grant en zijn vrouw nogal belangrijk waren voor het verhaal. de sexspelletjes waren grappig en Emmanuelle Seigner is een prachtige verschijning (ze heeft iets), zoals elke vrouw in een film van Polanski. het wordt pas echt fantastisch wanneer ze beginnen met elkaar te kwetsen. ik had met beide medelijden. na afloop besefte ik me pas hoe bijzonder dat is, aangezien je eerst een karakter verfoeit of er medelijden mee hebt, om even later het tegengestelde gevoel te hebben.

veel memorabele momenten.

- aantal bizarre (en niet bepaald erotische) sexspelletjes. vooral waar Coyote een varken was. hilarisch.
- de aanrijding met de bus (Final Destination eat your hart out).
- het kwetsen van elkaar met als hoogtepunten; 1. het moment waarop hij haar, herstellende van een abortus alleen op vakantie laat gaan. 2. zij geeft hem een geladen pistool voor zijn verjaardag (wat de downfall voor beide zou blijken op het eind).
- aan het eind waar Grant het meisje niet krijgt, maar zijn vrouw wel.
- een van de laatste scènes waar Coyote Seigner en zichzelf doodschiet.
geweldige film. dikke 4 sterren.

Geweldige film; begin Polanski steeds beter te vinden. Grant is leuk als sullig slachtoffer en Seigner is heerlijk om naar te kijken. Uitmuntend verhaal, dat werkelijk geen seconde verveelt. Geweldig hoe Polanski je met een dubbel gevoel achterlaat.

Dik 4*.

Fatale liefdesrelaties en seksuele spanning heb ik al vaker gezien in Polanski-films, maar dit is eigenlijk de eerste keer dat hij er een écht goede film van weet te maken, in mijn ogen in ieder geval. Polanksi mixt op briljante wijze drama, onderhuidse spanning en zwarte humor ineen. Daarbij zijn de acteurs in topvorm. Hugh Grant speelt hier misschien wel zijn beste rol en Kristin Scott Thomas irriteerde eens niet. Maar de show word gestolen door de voor mij verder totaal onbekende Coyote. Hij gaat soms een beetje over the top, maar zijn spel pakt je wel. Het hoogtepunt van de film is de hilarische finale waarin Thomas er vandoor gaat met Seigner. De voorspelbare zelfmoord/ moord op het einde vond ik iets minder, maar het hoort erbij.

Ik vond het beeld van de film trouwens wel ontzettend donker. In de donkere scénes was soms nog nauwelijks te zien wat er gebeurde. Volgens mij ligt dit aan de kwaliteit van de dvd. Had iemand anders dit ook?

Een onbevredigende film! Wat voor passionele gevolgen heeft het gebeuren op de relatie van Nigel en Fiona? Consequent is het ergens natuurlijk wel om het kat en muisspelletje met de kijker niet stop te zetten.

In de eerste scène proef je wel gelijk iets van een Polanski-touch. Direct een unheimische spanning in de frisse zeelucht zonder duidelijke aanleiding. Helaas lijkt het verder ontwikkelen van dit persoonlijk montagehandschrift in de loop der jaren stil te hebben gestaan.
De film is ook ouderwets braafjes opgebouwd. Een minder spannende afwisseling tussen stukjes verhaal over het heftige verleden van het ene stel en het weinig florerende heden van het andere.

Last Tango in Paris, Woman in the Dunes, en L’ Empire des Sens geven visies op passionele relaties tussen man en vrouw die heel wat vuriger uitgewerkt zijn dan de wat koele voyeuristische kijk van Bitter Moon. En deze 3 films laten het publiek na afloop ook niet achter met zo'n grote kans op een wat depressieachtig postcinemaïtum zoals de film van Polanski dat wel doet.

Toch wel heel wat anders dan wat ik tot nog toe had gezien van de Polanski. Ik had dan ook verwacht dat de film meer naar thriller zou neigen, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Op zich niet zo'n punt natuurlijk, al lijkt de film wel wat richting te missen

De sterkste delen van de film zijn wat mij betreft toch op het schip. Hugh Grant speelt een sterke rol en Scott Thomas weet ook goed de toon te raken. De hele cast is wel goed trouwens. Vooral Seigner is geweest, Coyote is degelijk, maar mist uiteindelijk toch wat charisma om zo'n rol te perfectioneren.

Ook de flashbacks waarin Oscar het verhaal verteld zijn op zich interessant en weten in het begin ook enorm te boeien. Helaas sleept de film zich op een gegeven moment maar voort. Misschien ook omdat je al weet dat de twee samen op het schip zijn, dat het wel allemaal heel lang duurt voordat je enigszins weet waar je aan toe bent. En dan mag hun relatie en huwelijk nog zo interessant zijn, het weet niet echt te raken en dan duurt het allemaal wel heel lang. Al heb ik wel het idee dat dit wel materiaal is voor herziening, meer dan 3* kan ik er niet aan geven.

'k Heb het eigenlijk wel nogal voor Polanski maar deze Bitter Moon behoort in mijn ogen zeker niet tot 's mans beste werk. De film begint nochtans redelijk sfeervol maar na een half uurtje wordt het allemaal behoorlijk karikaturaal. Zowel het verhaal als de acteerprestaties.

Enerzijds vind ik de manier waarop Oscar en Mimi elkaar de loef afsteken buitensporig. Hoewel er op die manier wel eens kan gelachen worden, had een meer realistische spanning binnen het koppel tot een betere film geleid.

Ook de duivelse blik van Coyote en het sullige gedrag van Grant liggen er wat te dik op, hoewel beide acteurs best veel uitstraling hebben.

Redelijk heftige reacties hier, zowel van de voorstanders als van ... Olivier en ik val daar een beetje tussen. Polanski's talent komt bij momenten bovendrijven maar te zelden opdat er wat mij betreft sprake is van een topper.

Vrij eigenaardige film, maar wel met een gouden randje. Erg leuk om naar te kijken. Zet je voordurend op het verkeerde been...nou ja, mij dan. Volgens mij speelt Hugh gewoon zichzelf (zoals wel vaker), da's makkelijk verdienen voor hem. Maar hij doet het wel ok. Niets mis met deze, soms zeer spannende, film.

Stom dat ik nog steeds geen oud werk van Polanski heb gezien. Ik ben 2 jaar geleden begonnen met The Pianist en nu had ik Bitter Moon voor me neus. Een liefdesverhaal dat heel normaal begint (en ook volledig een flashback is van die Oscar) en uiteindelijk toch bizarder word en het omgaat naar SM en leedvermaak. Ja, dat klinkt vergezocht maar toch is dit wel op een hele indrukwekkende wijze gemaakt. De film gaat ook met de tijd mee. Het begint allemaal bloeiend en naarmate die SM gebeuren word de film ook steeds rauwer en onaangenamer. Voor de rest zit er geen verdere verhaal in. Dat stelletje word ook schitterend gespeeld door Steigner en Coyote, die ondertussen ook in het heden dat andere stelletje gebruikt voor allerlij trucjes

Een liefdesverhaal met een bizar, schokkend randje omgeven in meelopende sfeer. Ondanks het dunne verhaal toch een zeer geslaagd filmpje. Op naar het volgende werk van Polanski

4,0*

Vreselijke film

Naast dat het verhaal vreselijk langdradig is, is het ook vrij slap.

Het verhaal word verteld met een dodelijke saaie stem met goedkope opening zinnen. Hij is dan ook een failed schrijver maar omdat aan te dragen voor de slechte teksten vind ik wat makkelijk. Helemaal als hij het kennelijk zo goed verteld dat die Grant ermee inpalmt.

De motivatie van Grant is ook gewoon belachelijk net als die van zijn vrouw. Kirsten Tomas net voor het de climax: Ik heb net aangegeven kijkers dat ik altijd beter wraak kan nemen dan mijn man en dat ga ik zo direct illustreren. Dat is gewoon slap geschreven, hier geeft de schrijver even snel een de vrouw een motief. Om het deel dat zij weg gaat met de vrouw te verklaren. Grant is kennelijk ook helemaal verliefd geworden door de zwoele stem van Coyote, waardoor die lekker melodramatisch word op het einde.

Dit soort dingen zijn kut, maar kan je makkelijk verdoezelen door het er een beetje uit te laten zien en sterke montage. Dan kan ik echt wel wat onzinnige dingen hebben. Helaas is dat nog slechter dan het verhaal. Erbarmelijke overgangen, pan van hoofd van Coyote naar de muur, fade, we zijn in Parijs en het verhaal gaat verder. We zien twee mensen vrijen camera pant opzij en we zien een tafeltje nog een beetje schudden. Wat een visuele armoe. Dit was de hele film lang niet te harden. Ben ik echt niet van de keiharde visuele Gestapo. Maar dit soort overgangen zijn zelfs gênant bij Koffietijd.

Muziek was ook van een pijnlijk niveau. Vangelis maakt iets onbeduidend saais. Maar vooral de vreselijke popnummers erdoorheen waren ware moodkillers. Neem nou "I want to break Free" onder een seksscène met melk. Killing.

Pijnlijk acteerwerk ook. Kristin Scott Thomas is duidelijk de enige die wat kan, maar word vreselijk onder gebruikt. Seigner maakte mij niet warm, echt veel verschil maakt haar karakter ook niet door qua acteren. Ze heeft in het begin een gestoorde blik, en diezelfde blik houdt ze ook wanneer ze echt gek aan worden is. Over vreselijk slecht gesproken waarom opeens grijs haar? Coyote was het ergst, gewoon een B-acteur laten we eerlijk zijn. Geen goede stem, en kan niet goed veranderen in spel. Grant was bleekjes maar had ook een vreemde rol.

De bedoeling om een naar liefdes verhaal te vertellen genoteerd, uitwerking beneden elk niveau helaas. Jammer had even de Polanski smaak te pakken maar hoe ouder hoe tergender lijkt het.

0,5*

Heerlijke film van Roman Polanski, die met diverse ingrediënten, deze film tot een geweldige mix van (seksuele)spanning, drama, mysterie en humor, weet te combineren. Emmanuelle Seigner weet wel hoe je iemand moet opwinden. Echt geweldig hoe vol en overtuigend zij haar rol speelt en geen wonder dat je er als man dan ook voor valt. Toch vind ik haar niet de show stelen. Dat doet wat mij betreft Peter Coyote, die vooral mij als kijker wist te overtuigen door zijn boeiende manier van vertellen, waardoor ik op een gegeven moment echt met hem mee begon te voelen.

Op een gegeven moment was ik best benieuwd hoe de film af zou lopen. Dat Thomas en Seigner het met elkaar zouden doen had ik nooit verwacht, maar vond ik wel een leuke wending. Sowieso is de hele eindfase op het feest lekker overdreven, enorm sfeervol en soms ook bijzonder grappig. Op een gegeven moment zag ik een shot van de boot in zwaar weer waarna ik dacht dat het de Titanic wel leek, waarna Peter Coyote 2 seconden later precies hetzelfde hardop zegt.

Een film om vaker te bekijken en dat gaat in de toekomst ook zeker wel gebeuren, want de film staat mooi in mijn kast. Polanski is een topper!

Dikke 4,0*

Een film die mij van begin tot eind bleef boeien. Geen moment heb ik op de klok gekeken. Het is zoals hierboven beschreven inderdaad een perfecte mix van spanning, erotiek en drama. Hoe destructief kan een relatie worden ? Heel bizar.

De erotische scène's aan het begin van de relatie waren heel mooi weergegeven. Maar ik begon wel een beetje af te haken bij de boven eerder genoemde "varkenscène". Ik denk ook wel dat dat de bedoeling was want vanaf dat moment ging het ook bergafwaards met de relatie.

Het is ook een genot om naar Emmanuelle Seigner te kijken. Wat een prachtige vrouw is dat. Ze is echt perfect gecast voor deze rol. Peter Coyote weet met zijn vertellingen de spanning er ook goed in te houden. Het acteerwerk van de rest van de cast vond ik gemiddeld maar hem vond ik er wel met kop en schouders bovenuit steken.

Dansende genres.

Ondanks dat Bitter Moon als een psychologisch drama met mysterieuze ondertoon zich een beetje verliest in erotiek, is nog plaats genoeg voor interesse bij de kijker. De regisseur zet een goede broeierige sfeer neer en voorziet het spannende verhaaltje van een prima opbouw. Coyote weet als verteller Grant niet voor niets aan de lip doen blijven hangen, het kijkpubliek volgt gretig. Toch voelt e.e.a. zo’n half uur voor het einde als een dovende nachtkaars aan, precies rond het punt wanneer 'het verhaal in het verhaal' op een dood spoor komt. Evenals de relatie tussen de twee hoofdrolspelers.

Polanski probeert er middels wat snedige dialogen en een ridicule twist nog wat kaas van te maken, feit is dat alle tot dan toe prettig samen dansende genres en zijplotjes als sneeuw voor de zon verdwijnen en houterig naar de zijkant van de danszaal afdwalen, middels een nog belachelijkere ontknoping die vrij kort volgt op de flauwe wending. Ook Coyote lijkt vanaf dat moment geen sturing meer te krijgen en ontaardt in ongeloofwaardig geschmier. Jammer, want het laatste half uur staat in schril contrast met het zeer sterke voorgaande.

Goed.

Ik was eerlijk gezegd alleen benieuwd naar deze film omdat volgens enkele mensen werd gezegd dat dit de beste film met Hugh Grant zou zijn. Ik heb het altijd wel een goede acteur gevonden. Ook wel veel lovende commentaren over Roman Polanski gehoord, maar ik had nog nooit een film van hem gezien. Voor mij twee redenen om deze film te bekijken.

Bitter Moon is een vrij rauwe film. Ondanks dat het in het begin een vrij onschuldige film lijkt te worden, hangt er toch de hele tijd een beetje een broeierige sfeer. Deze begint eigenlijk op het moment als Mimi, Oscar scheert. Dat stond wel een beetje symbool voor wat later in de film zou volgen. Na het eerste 'erotische' gedeelte waarin het goed gaat tussen de twee, slaat de film volledig het roer om. De film verandert in een beetje een duistere thriller waarbij je, net als het personage van Grant, telkens benieuwd bent naar hoe het verhaal verder gaat. Dat Mimi uiteindelijk wraak zou nemen op Oscar had ik niet zien aankomen, en de 'martelingen' die volgen geven de film een heel ander uiterlijk. Het laatste gedeelte op de boot was ook boeiend, en ik stond wel even te kijken van de plotwendingen die, vooral op het laatste, plaatsvonden.. Voorspelbaar is wel het laatste wat ik deze film kan noemen. De film maakt ook gebruik van een goede casting. Peter Coyote en Emmanuelle Seigner als het ietwat mysterieuze, maar toch intrigerende echtpaar en Hugh Grant en Kristin Scott Thomas als slachtoffers.

Al met al een film met twee lagen. Het enigszins 'kalme' eerste gedeelte waarin zelfs af en toe humor te vinden was, en het tweede gedeelte vol verrassingen en een duistere sfeer. De film is niet op elk vlak even sterk, maar opzicht is de uitwerking van het verhaal goed gedaan. De locaties in Parijs en op de boot zijn sfeervol en sluiten aan bij het verhaal. Ook het feit dat je toch benieuwd bent naar de ontknoping is een pluspunt. Misschien soms een beetje aan de langdradige kant, maar desondanks dat is dit toch een spannende film.

3,5*

Net als in Frantic laat Polanski in Bitter Moon weer een erg sfeervol Parijs zien. De kleine appartementjes, de restaurants en barretjes, het nachtleven. Ik moet nodig weer eens naar die stad toe zit ik me te bedenken.

Dan de film zelf: vanaf het moment dat Oscar zijn verhaal begint te vertellen word je, net als Nigel, het verhaal ingezogen. Van het prille onschuldige begin van de relatie tussen hem en Mimi op de Rue d’Assas in Parijs tot de stormachtige, pun intented, finale op het cruiseschip.

Ik heb in ’92 en ’93 deze film in de bioscoop gezien en daarna nog weleens een gedeelte op TV. Hoewel de film vol met sfeervolle en goede scenes zit was ik vergeten hoe buitengewoon goed de Oud en Nieuw-scene op het eind is. Alle, in meer of mindere mate, verziekte relaties komen daar samen om voor een geweldig slotakkoord te zorgen.

Nigel die letterlijk en figuurlijk nergens heengaat met Mimi en en passant een nieuwe kijk op zijn vrouw krijgt. Oscar met zijn goed geplaatste sarcastische opmerkingen. Een enkele schermutseling tussen gasten die wat te diep in het glaasje gekeken hebben en last but not least Fiona die onverwacht haar intrede doet op het feest; “Who wants to be save, I’m feeling dangerous tonight” terwijl tegelijkertijd het orkest van dienst, hoe toepasselijk, Slave to Love inzet.

Geweldige film, aanrader. 4*

Zeer intrigerende Polanski, met een ontiegelijk verleidelijke Emmanuelle Seigner. Geen wonder dat Grant's personage in combinatie met de bijzondere verhalen van Peter Coyote als een blok voor haar valt.

Aan de ene kant vond ik het verhaal en de ontwikkelingen steeds interessanter worden - Polanski schept met de opbouw verwachtingen die zullen moeten leiden naar een knallende climax. De ontwikkelingen in het verhaal worden natuurlijk met de minuut ''erger''. Echter vond ik het einde van het ''verhaal'' niet zo bevredigend. De aanloop kent natuurlijk genoeg fantastische scenes. Zowel qua erotiek als drama, humor of al is het maar een prachtig sfeermoment van Parijs of op de cruise. Er blijft eigenlijk constant wel een soort onderhuidse spanning hangen - afgewisseld met een aantal absurde komische scenes.

Seigner is de ster in deze film. Wat een rol. 'Bitter Moon' sleepte me mee en doet veel goed. Ik denk echter dat Polanski er nog wel meer uit had kunnen halen. Niet uit Seigner, wel uit het verloop van het verhaal.

De woordspeling in de titel werkt beter in het Frans: lune de fiel i.p.v. lune de miel (maan van gal i.p.v. maan van honing). In het Engels wordt dat bitter moon i.p.v. honeymoon. Als ik het goed heb, komt de volle maan twee keer in beeld: halverwege, als Oscar (Peter Coyote) het uitmaakt, en op het einde.

Oscar en Mimi (Emmanuelle Seigner) hadden ooit mooie toekomstdromen. Toen deze niet uitkwamen, hebben ze zich uit verbittering overgegeven aan een decadente levensstijl. Binnen hun haat-liefdeverhouding vernederen ze elkaar om beurten. Ondanks zijn nihilistische opvattingen krijgt Oscar berouw over hoe hij Mimi behandeld heeft.

Uit verveling beslissen ze Nigel en Fiona Dobson (Hugh Grant en Kristin Scott Thomas) bij hun sadistische spelletjes te betrekken. De tegenstelling is groot: de Dobsons zijn een keurig koppel uit de Britse upper class. De volgende dagen worden hun maskers echter afgerukt. Onder dat laagje beschaving kunnen lagere behoeften schuilgaan. Romantische en idealistische illusies worden aan diggelen geslagen.

De vertelstructuur met de flashbacks werkt goed. De dialogen zijn uitstekend geschreven. De vier acteurs geven gestalte aan vier zeer verschillende personages met diepte.

Bitter Moon..

Jeetje, wat een enorm goede en ook best wel bizarre film. Absoluut de beste die ik tot nu toe van Polanski heb gezien. De opbouw van de film is traag maar ijzersterk, de flashbacks zijn duidelijk verwerkt en de acteurs (vooral Seigner) spelen ontzettend goed. Op een gegeven moment had ik toch echt wel enorme medelijden met Mimi. Ik voelde haar wanhoop, haar verdriet en haar pijn. Pfff, deze film deed me echt heel veel, en dat lijkt me de bedoeling van film in het algemeen. Langzaam wordt het verhaal opgebouwd naar een uiteindelijke climax. Deze is eenvoudig, maar passend bij de film. Ik kan niet anders dan deze film een plaatsje in mijn top 10 te geven. Misschien dat ik nog wel over ga naar 5 sterren, afhangende van de komende dagen of de film in mijn gedachten blijft afspelen.

Decadentie en sensualiteit zitten sterk verweven in deze, lange, Polanski-film van behoorlijke makelij.

Een sterk verhaal die meerdere verrassingen inhoudt, zekerlijk waneer het op het manipuleren van menselijke gevoelens en gedragingen aankomt. Behoorlijk verregaand en enigszins wat onwaarschijnlijk overkomend.

Emmanuelle Seignier blinkt het meest uit in deze goed vertolkte film.

Opvallend dat Macmanus na vijf pagina's discussie over de seksscènes, de eerste is die de vinger op de zere plek legt, namelijk dat Bitter Moon ruimschoots tekort schiet in de vormgeving. Zeker omdat het een verfilming is van een boek, mag je toch verwachten dat een regisseur in elk geval aan zijn stuk van het spectrum iets toevoegt. Maar nee, Polanski doet het met vreselijk veilige en afgezaagde cameravoering en dito montage. De dansscenes bijvoorbeeld, alles ongeveer gefilmd vanaf dezelfde plek in medium close-ups, en dat is het dan. Wat je ook verder wil vertellen, op deze manier slaat het dood. De muziek is daarnaast matig tot slecht (Vangelis tekende voor de soundtrack). Verder is het wel tamelijk sensueel, dankzij de intrigerende Seigner, echter het allesverterende verhaal van passie dat hierin zou moeten schuilen zie ik niet. Maar goed, ik ben ook duidelijk geen fan van Polanski, van wie ik eigenlijk alleen Le Locataire boeiend vond.

Een Engels echtpaar ontmoet een knappe Franse vrouw en haar invalide Amerikaanse man tijdens een cruise. De Amerikaan wil de Brit waarschuwen dat zijn vrouw gevaarlijk is en verteld hem daarom tot in het detail het verhaal van hun relatie. Bitter Moon ontpopt zich van een aandoenlijk romantisch drama tot een sombere en spannende erotische thriller.

Emmanuelle Seigner, de vrouw van Polanski, is perfect gecast in de rol van Mimi. Peter Coyote deed het als enige Amerikaan ook goed in zijn rol als verteller. Wanneer de setting zich van de boot naar Parijs verplaats bezit de film de zelfde heerlijke sfeer als in Frantic.

Visueel was de film een beetje wisselend. Dan zag het er nogal flets uit (vooral op de boot) alsof we naar een tv-film aan het kijken zijn, en dan weer bijzonder sterk, het prachtige openingsshot door de patrijspoort bijvoorbeeld. Synthesizer-tovenaar Vangelis voorziet de film van een mooie soundtrack. Het openingsthema en het liefdesthema waren werkelijk schitterend, de rest van de muziek had wat beter gekund.

Al met al was Bitter Moon een onderhoudende en meeslepende film, die me toch een beetje somber achter liet. Het einde had van mij wat verder uitgediept mogen worden (ik was net zo verbaast als Nigel dat Fiona met Mimi aan de haal ging), maar dit was zeker geen onaardige film van Polanksi.

Coyote en Seigner spelen intense rollen en geven het trage verhaal de benodigde pit. Grant is wat minder op zijn plaats, regelmatig vraag je je af waarom hij naar die verhalen blijft luisteren.
Het verhaal is vrij lomp en naar, al is de climax weer vreemd luchtig om dan toch weer heel lomp te eindigen. Visueel saai en weinig verheffend; alsof alle aandacht naar het kat en muisspel tussen bovengenoemde mag gaan.

Ik heb dit wel een intrigerende film gevonden en hij is zeker de moeite waard vaker te bekijken. Een collega noemde hem een keer en vroeg of ik het einde van te voren kon voorspellen (hij wel, ik zeker niet!). Een relaas van een zieke, eigenlijk lege relatie die teveel op seks is gebaseerd, tussen 2 mensen die zich verder mislukt voelen, en daardoor uitdooft. Wat overblijft is een machtsspel. Veel interessante scenes, bijvoorbeeld die waarin Grant door Seigner bij de eerste ontmoeting uitgedaagd wordt zich meteen over te geven aan het seksuele transactiemodel en aldus haar macht daarin moet erkennen. De varkensscene is bewust pijnlijk. Maar ergens wordt ook bij conventionele stellen de sleur in hun relatie hier aan de kaak gesteld en een spiegel voorgehouden. Dat Britse stel gaat op een exotische reis om hun relatie nieuw leven in te blazen maar dat werkt natuurlijk niet. De film doet hiermee sterk twijfelen aan de houdbaarheid van het huwelijk door een levenslange monogame relatie. Inmiddels achterhaald wellicht, ingehaald door de serieele monogamie die je bijna overal lijkt te zien: wisselende partners gedurende een leven, maar (officieel) altijd eentje tegelijk.

Voor mij is het niet zozeer het acteerwerk maar eerder de filosofie erachter die het interessant maakt, Pascal Bruckner heeft zich duidelijk veel gebogen over het onderwerp van liefde en naar typisch Franse traditie zijn filosofische bespiegelingen in een roman gegoten.

Misschien is voor anderen het veel luchtiger My Last Five Girlfriends (2009) - MovieMeter.nl geschikter, dat is gebaseerd op Alain de Botton's Essays In Love.

Uitstekende film waarin een man die samen met zijn vrouw een bootreis maakt bevangen raakt door het verhaal van een medepassagier. Mooi en vooral ook meeslepend verteld door flashbacks. Een liefdesdrama met een scherp randje waarbij de verschuivende verhouding tussen de geliefden sterk uitgewerkt is. Emmanuelle Seigner zet een uiterst verleidelijke rol neer in één van de betere Roman Polanski films.

Sterke Polanski met een paar schoonheidsfoutjes. Het verhaal bestaat grotendeels uit een terugblik op het leven van Oscar en Mimi, verteld door Oscar (Peter Coyote in een van zijn betere rollen) en aangehoord door Hugh Grant die vastzit in een wat uitgebluste relatie met Kirstin Scott Thomas. De intrige over seks en macht die een relatie langzaam vergiftigen blijft boeien, en lijkt vooral te willen tonen dat een relatie die alleen maar gebaseerd is op fysieke aantrekkingskracht gedoemd is te mislukken.

Emanuelle Seigner is geloofwaardig als zowel zwoele vamp als als breekbaar muurbloempje -wat een slecht kapsel en dito kleding al niet kan doen- ze heeft wel altijd een licht-waanzinnige uitstraling.
Wat de foutjes betreft: de scène dat Mimi van Oscar een kreupele maakt vond ik niet zo sterk, wat er nou precies gebeurde of de bedoeling was? Nog vreemder dat Oscar haar dan maar accepteert als verzorger en later echtgenote, als bemiddeld man had hij ook een privé-nurse kunnen betalen lijkt me. En hoewel hij fysiek hulpeloos was, hij had die literaire agent toch wel kunnen terugbellen?

Het zijn niet heel belangrijke details, Bitter Moon is sterk geacteerd en ondanks de lange speelduur blijft het tot het sterke slot boeiend. Af en toe ook erg grappig trouwens.

Erg fascinerende film over wisselende jagers en prooien gekruid met een erotisch getint sausje. Een film over de passie dievoorbij gaat en eindigt in dominantie, vernedering, frustratie en onbevredigbare fantasieën.

Los van het intrigerende plot staan ook Coyote en Seigner erg sterk in hun schoenen. Beiden leveren een glansprestatie af in de complexe relatie die hen bindt. Zowel in voor- als in tegenspoed, als jager en als prooi, als dader en als slachtoffer ...

Prima dialogen, boeiend plot en ook de vertelstructuur via flashbacks kwam goed tot zijn recht. Visueel niet altijd top, maar dat stoorde me nauwelijks. Knappe film met verschillende psychologische lagen. Mooi!

Polanski's ultieme meesterwerk

De laatste tijd heb ik werk gemaakt van een aantal herzieningen van Polanski's betere werken met Repulsion en Le Locataire. Ondertussen was het alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik die films gezien had en ook deze Bitter Moon was na bijna 12 jaar dringend toe aan een nieuwe kijkbeurt. Zeker omdat ik deze sindsdien als het beste werk van Polanski beschouwd heb.

En het is een fantastische herziening geworden. Repulsion en Le Locataire kunnen me enorm fascineren vanwege de voyeuristische manier van filmen van Polanski, maar hier gaat hij een heel stuk verder. Van de eerste minuut tot het einde zijn wij als kijker een voyeur die een inkijk krijgen op de (seksuele) relatie tussen Oscar en Mimi. De manier waarop Hugh Grant gebruikt wordt als een soort tussenpersoon om het verhaal te vertellen is geweldig gevonden. In het begin had ik net zoals Hugh Grant het gevoel, 'waarom zou een wildvreemde man zijn relatie uit de doeken willen doen?'. Maar naarmate de film vordert, raakte ik meer en meer gefascineerd en wilde ik net zoals Hugh Grant steeds terugkeren om het vervolg te horen. Fantastisch hoe Polanski hiermee speelt.

Waar de film om draait is de relatie tussen Oscar en Mimi, die steeds meer en meer destructieve vormen aanneemt. In het begin krijgen we een nogal romantisch verhaaltje voorgeschotelt (de ontmoeting op de bus en het etentje na de lange zoektocht naar Mimi), maar naarmate de tijd vordert, komt er een bepaalde sleur in hun relatie, ookal proberen ze met seksuele experimenten hun relatie overeind te houden. De film krijgt meer en meer een donker randje wanneer het duidelijk wordt voor Oscar dat de relatie ten einde loopt. De manier waarop hij Mimi steeds weer weet te vernederen, is erg pijnlijk om te zien. Maar ook de vernederingen van Mimi t.o.v. Oscar wanneer hij in de rolstoel komt te zitten (door haar toedoen), zijn erg wreed.

Het personage van Mimi wordt overigens op een fenomenale manier neergezet door Emmanuelle Seigner. Echt een prachtige vrouw die perfect gecast is voor deze rol. Ze heeft een enorme aantrekkingskracht en weet dit in zowat iedere scène perfect uit te spelen. In het begin is ze een typische jonge, speelse, ietwat naïeve vrouw, maar ze ontwikkelt zich tot een echt volwassen vrouw die stevig de touwtjes in handen neemt en uiteindelijk de macht overneemt in de relatie. Peter Coyote zet hier ook een heel erg sterke rol neer. De manier waarop hij het verhaal vertelt, wist me net zoals Hugh Grant enorm te fascineren.

Uiterst fascinerende film en toch wel een unieke film als je het mij vraagt. Ik kan niet meteen een gelijkaardige film voor de geest halen en voor mij is dit het beste werk van Polanski.

4.5*