Beau Travail (1999)

Lang geleden wel ns gezien maar draaide nu eenmalig dus een herkansing. Ik vond m een tikje mager qua plot, wel soms mooie scènes al had de cinematografie mooier gekund, fijn zwoel sfeertje en ik ben nog altijd dol op Denis Lavant.

Een jaar of 20 geleden kon ik deze film niet waarderen. Maar smaak ontwikkelt zich en tegenwoordig houd ik wel van dit soort contemplatieve cinema.

Een mooi ritmisch beeldgedicht over het harde, saaie en gedisciplineerde bestaan in het Vreemdelingen Legioen. De dansscene op het eind is werkelijk fantastisch!

4*

Erg sterk. Ik zag er vooral de zinloosheid van het leven in. Mannen die geen plek hebben in deze wereld en dan maar in een godvergeten oord legertje spelen. Daar worden ze haast 1 organisme, met elkaar op zoek naar zingeving die er niet is. Prachtig gefilmd, heerlijk ongrijpbaar verteld en elke film met Denis Lavant die ik zag heeft sowieso al iets speciaals. Voor nu 4 sterren.

Dit is nog wat anders dan Legionnaire (Film, 1998), de film met Jean-Claude Van Damme. We krijgen een inkijk in het leven van een soldaat in het Franse vreemdelingenlegioen. Inhoudelijk misschien niet altijd even hoogstaand, tenzij je de discipline, sancties en trainingsarbeid hoog hebt zitten. Maar de film heeft wel een bepaalde flow, wellicht door het uitstekende camerawerk. Gehard en stijf, maar tegelijk ook chill. Geweldig ook die "foute" muziek. Ik vond het best komisch en ondanks dat het niet paste, toch goed aansluiten bij de film.

Vanaf 22 februari 2024 in de bioscoop

Nieuwe trailer: Beau Travail - trailer NL on Vimeo

Info van Wiepko Oosterhuis van Bantam film:

Net als Chocolat (Film, 1988) is de film heel saai in de zin dat er niets gebeurt: het is slechts een aaneenschakeling van scenes waarmee de dagelijkse routine van een groeje Légionaires in Afrika wordt getoond. Ofwel: trainen, eten, trainen, werken, trainen, scheren, trainen, in de discotheek naar de meisjes kijken, trainen, schaken, trainen, etc. Omdat het enige bijzondere is dat het groepje mannen dag en nacht bij elkaar is, het warm is in Afrika zodat ze niet altijd veel kleren aan hebben, zij allen extreem fit en gespierd zijn omdat zij alle dagen vooral vullen met trainen en dit gezamenlijk trainen onwillekeurig iets van choreografie heeft, heeft het allemaal iets homo-erotisch zodat je bijna de indruk krijgt dat de regiseusse de film vooral heeft gemaakt voor haar eigen plezier. Toch heeft de film wel iets, zelfs als je geen homoseksuele man bent: het heeft zoiets geks en artistieks dat het een aangenaam soort verveling geeft. Er zit een heel dun plot in (de man die de groep drilt heeft zonder reden een hekel aan een nieuweling die hij eruit gooit waarna hij er zelf uit wordt gegooid) die eigenlijk niets toevoegt, anders dan wellicht de boodschap dat het allemaal losers zijn die naar Afrika gaan om in de woestijn zich de hele dag op te drukken.

De Zomergastfilm van vanavond.

Dat zou een en ander verklaren.

Jaren terug zag ik een scène in de Moviemeter Contest. Een die me direct opviel en bijbleef. Een zeer statisch dansende jonge vrouw op een nogal fout Frans liedje (Francky Vincent met Le Tourment d'Amour ) maar wel een nummer dat ik later opzocht en ook stiekem wel erg lekker vond. Een tijdje terug dacht ik daar weer aan maar ik kon noch de titel van het nummer noch de naam van de film herinneren en kon het liedje niet meer vinden. En ineens was daar deze film en daar was dat liedje weer. ik blij.

Ergens zeker een mooie film. Enorm statisch geschoten maar zeker in het begin met een hele fijne flow (zoals hierboven ook al is geconstateerd, wat mij betreft vooral door veel te tonen en dan vooral de trainingen en het dagelijkse leven van de soldaten zonder verdere duiding en zonder veel dialoog) en de beelden zijn prachtig. Soms haast dromerig. Maar dit is veel meer een kunstwerk om op een bepaalde manier te bewonderen dan echt een film die me grijpt. Die stijl begint zich al snel wel te wreken, zeker in de tweede helft. De film is ook enorm afstandelijk en koud. Enkel één momentje van een beetje tederheid het moment vlak voor bovengenoemd nummer, maar dat is vrij weinig op 90 minuten. 3,0*.

Beau travail is alweer een Denis die mij in eerste instantie te abstract lijkt. Die lange scenes van de trainingen, het heen en weer snijden van Marseille en Djibouti, het zei me niks. Vast staat dat Denis een eigenzinnige filmmaker is. Ze maakt er een bespiegeling of meditatie van - volgens mij - over culturele identiteit en vreemdelingen statuut. In het vreemdelingen legioen is er geen ras, geen afstamming of nationaliteit. Een soldaat zijn post verlaat om te gaan bidden, is reden voor straf. Je bent geen Afrikaan, roept de chef, je bent een legionair. De soldaten zijn vreemdelingen, ze zijn in een vreemd land, voor de locals zijn ze archaïsch en nutteloos.

Denis schenkt ons een filmisch gedicht met woeste landschappen die door camera vrouw Agnes Godard majestueus en picturaal worden gefilmd. Met rituelen als bv dans wordt een poëtische verbeelding van confrontatie, jaloezie en nijd uitgebeeld. Daarnaast close ups van mythische schilderijen, weinig dialoog, enkel een voice over en een score dat varieert van een Neil Young song tot religieuze muziek. Het slaat alle richtingen uit maar dat kan aan mij liggen. Bij momenten intrigerend, de wisselwerking beeld en muziek werkt soms wonderwel (die blote bovenlijven die een choreografie uitvoeren onder een brandende zon bv) maar toch blij ik sceptisch. Het einde met het dansje op de song The rhythm of the night dat door velen geprezen wordt als geniaal en puur poëtisch, het is voor mij toch TE vergezocht om een parallel te vinden met reeds eerder genoemde thema’s als identiteit en existentialisme

Pfoe

Ondanks dat Beau Travail slechts anderhalf uur duurt, voelde het wel aan als een erg lange zit. Claire Denis schotelt ons hier een erg saai verhaal voor dat nog eens ondersteund wordt door een zeer eentonige voice-over van Galoup. Het enige positieve aan deze film zijn de mooie plaatjes van de landschappen en het einde waar Galoup losgaat op het nummer The Rhythm of the Night, maar verder dan dat kom ik niet. Galoup is ook zo'n personage wiens beweegredenen ik helemaal niet begrijp. Waarom doet hij zo vijandig tegenover Sentain en stuurt hij hem voor het minste zomaar weg ? Daardoor was het ook moeilijk om mij in te leven in het personage en het verhaal.

Behalve de mooie beelden kan ik hier weinig mee.

2*