Beau Travail (1999)

ook deze film is te zien tijdens het Claire Denis-programma in het Filmmuseum Amsterdam van 27 oktober t/m 16 november! Bovendien gaat ook de nieuwe film van Denis *L'Intrus* in premiere...

Mooi verhaal, goeie acteurs, mooie beelden.

Naar mijn smaak echter iets te gestileerd.

Die Gregoire Colin blijft wel een bijzonder acteur trouwens. Als kind maakte hij al indruk en nu nog steeds. Heel natuurlijk, ingehouden spel.

Ben al lange tijd gefascineerd door deze film. Dit kwam doordat ik ooit eens de eindscène zag, en deze is me altijd bijgebleven. Eigenlijk heb ik mezelf dus een grote spoiler voorgehouden, maar ook na het zien van de film blijft het een magistrale scène die me ontzettend ontroerd.

Hij staat eigenlijk ook gelijk ten grondslag van de film:we zien Galoup op zijn perfect netjes opgemaakte bed liggen en mijmerend uitspreken “Serve the good cause and die”, wat ook lang geleden op zijn borstkas is getatoueerd. Alsof je maar beter al je ziel en zaligheid in het harde werk kunt stoppen, om zo je salvation te vinden. Daarna vind hij de ultieme bevrijding van zijn frustaties in zijn leven op de dansvloer, waar hij nog een maal als een bezetenen danst. Muziek die ik normaal niks vind wordt hier verheven tot kunst, tot een ontroerend meesterwerk. Weemoed en eenzaamheid spatten van het doek.

De film gaf mij al gelijk vanaf punt één een enorm eenzaam gevoel. Een afstand tussen jou en de wereld. Alsof Galoup door zijn routine zich distantieerd van zijn omgeving en nauwelijks nog intermenselijk contact heeft. Het contact tussen mens en mens wordt hier vooral weergegeven door dansachtige taferelen onder water, of joga oefeningen. Dit zo in beeld gebracht, dat alles gechoreagrafeerd lijkt. Ofdat alles wat de mannen doen tot een routine hoort, tot een perfect gekozen beweging. Die steriele, strakke routineuze wereld wordt af en toe onderbroken door uitgaansavonden of een kampvuur met wederom een haast rituele dans, maar zelfs dan distantieerd Galoup zich mentaal van de rest. Die rust die zichzelf daardoor creërt resoneert door de hele film.

Als kijker krijg je langzaam maar zeker door wat voor persoon Galoup is en naar het einde toe viel alles op zijn plaats. De film lijkt soms te afstandelijk, het lijkt alsof grip krijgen niet mogelijk is. Maar juist die afstandelijkheid, die zich af en toe omvormt tot een tederheid, is wat deze film briljant maakt.

Met ook nog eens een bijzondere score die mooi aansluit op beeld wordt dit bijna een monumentale film. Ondoorgrondelijk, moeilijk, maar tegelijkertijd uiterst boeiend en niet op de laatste plaats erg ontroerend. Kijk uit naar nog andere films van Claire Denis en had trouwens iemand anders ook al de associatie met Xich Lo ? Ook die film heeft een bepaalde afstand over zich, een bepaalde schoonheid van shots en gebruik van muziek.

Ik begrijp van iedereen dat dit haar beste werk is. Vendredi Soir zag ik van Claire Denis, vond ik nu niet echt een werkje om meteen haar oeuvre af te schuimen. Ben wel benieuwd naar deze.

Al sinds ik de film in Rotterdam zag mijn favoriet aller tijden (al is alles relatief). Het gebruik van muziek en de optimale ondersteuning van de fotografie van Agnes Godard zijn bij Denis onovertroffen.

Zie daar Xich Lo en Beau Travail staan beide in mijn Top 10!

Ik vond haar laatste film L'Intrus ook geweldig, al moet je daar meer moeite doen om het in volle omvang te ondergaan. Verder kan ik haast niets noemen dat niet goed is. Vendredi Soir is het minst met de typische Denis' touch.

Is dit de officiële / originele poster?

Het lijkt me niet. Maar het is ook niet de DVD-hoes (van Artificial Eye), want die heb ik thuis. De foto met Denis Lavant (de bovenste) zal vast ook op de poster staan, want die staat overal op.

Wil jij zoeken, of laat je dat aan de Denis fans over

Is dit m misschien:

http://www.allocine.fr/film/galerievignette_gen_cfilm=22355.html

?

Wel identiek aan de dvdhoes, maar kan alsnog ook wel het ontwerp van de poster zijn.

Zo ziet de Amerikaanse poster/DVD eruit ook uit, maar met Franse tekst lijkt me prima.

Het wederzijds staren van Lavant/Colin spreekt me wel aan, want daar gaat de film uiteindelijk ook over.

Dank voor je inspanningen voor dit meesterwerk van Denis door een gekend niet-fan

Aangepast! Het formaat 200x266 verraadt de franse posterverhoudingen, dus het zal toch de officiele poster zijn (die ook voor de dvd gebruikt is).

Ah, zoals in Visconti's Morte a Venezia?

Ik ga hier maar eens achteraan. Trouble Every Day, ook van Denis, heeft steevast een plek in m'n virtuele top 10 veroverd. Is deze hier visueel-artistiek mee te vergelijken of bedient ze zich hier van een geheel andere stijl ?

De stijl is niet zozeer anders. Het blijft erg zintuiglijk met mooi gebruik van muziek en stijlvol camerawerk. En de film is ook nu weer erg fysiek en niets ontziend (mensen als beesten).

Het thema is evenwel anders. Het gaat over 'mannetjes' die mekaar naar het leven staan om niet voor elkaar onder te hoeven doen: trouw, jaloezie, loyaliteit, natuurlijk overwicht etc. Minder uitgesproken dan Trouble Every Day (die trouwens ook best lang in het midden laat wat er mis is). Hier suddert het continu onder het oppervlak.

Maar het gebuik van het vreemdenlingenlegioen in Djibouti voor dit Melville-verhaal (Billy Bud) vind ik een meesterlijke vondst. Claire Denis haalt alles eruit wat erin zit. Van de was ophangen en aardappels schillen in de hitte tot het dolen in de zoutwoestijnen.

Trouble Every Day is inderdaad qua filmstijl enigszins hetzelfde. Toch vond ik Beau Travail nog mooier. De complexiteit die zich in de film verschuilt is bijna ongekend. Het is iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen, maar elk shot opent een wereld, een manier van kijken.

Lavant speelt zijn rol zo prachtig en brengt de film echt naar een onderhuidse climax. De manier waarop hij met een achterdochtige lach op zijn gezicht rondloopt. Het lijkt als of hij vast zit in emoties, maar ook zijn vrijheid vind aan het einde van de film.

Beiden films vertellen inderdaad over menselijke eigenschappen zonder er woorden over te roeren. Vooral met beeld en geluid (in Beau kiest Claire voor een bredere soundtrack, met verschillende muziekstijlen die ze op een esthetische wijze in het verhaal verwikkeld) maakt Claire Denis ons deze abstracte gevoellens duidelijk, die niet in woorden uit te drukken zijn.

Beau Travail is trouwens sinds gister nacht nog meer mijn volkomen bewondering gaan genieten. Ongekend werk dit, waarvan de sfeer nu nog in mijn botten voelbaar is. Extase.

Beiden bedankt. Weet nu wat te verwachten en zal het snel genoeg zelf zien.

En een plaats in je Top 10!

Het was sinds een tijd weer een film die me echt deed verbazen en die in mij iets nieuws los maakte (de vorige was Mat i Syn volgens mij..). Dan mag hij wat mij betreft tot de beste films ooit gerekend worden.

Mooie reacties hier allemaal. Ik moet de film ook maar weer es zien.

Heb je Mauvais Sang al gezien? Daarin zit een vergelijkbaar plotselinge en uitzinnige scene met Denis Lavant.

Nee, die heb ik spijtig genoeg nog niet gezien. Ben erg benieuwd naar het werk van Leos Carax, zag toevallig afgelopen week bij de Boudisque een filmbox met drie van zijn films liggen. Misschien maar eens overweg die aan te schaffen.

Als-ie niet verschrikkelijk duur is, zou ik dat zeker doen. Als ik je smaak zo inschat zul je zijn films vast waarderen. Hij is vooral visueel zeer de moeite waard. Pola X is daarnaast ook nog eens mystiek en duister.

Carax wil erbij mij nooit zo goed in. Denis is veel onderhuidser, Carax is me te hysterisch, zoals in Pola X. Mauvais Sang is wel beter te genieten. Maar goed ik vind Lavant ook niet de grote attractie van Beau Travail, dat is Denis´ behandeling van het onderwerp in de film én de fotografie van Agnes Godard.

Mee eens, hoewel ik juist Pola X Carax' meest onderhuidse film vond.

Ook mee eens, hoor. Net zo goed als ik trouwens de beeldtaal van Carax in diens films het meest tot de verbeelding vind spreken. Veel bepalender dan de aanwezigheid van Lavant. Maar de gelijkenis tussen de beide scenes met Lavant is toch frappant. Het zou me niet verbazen als de scene uit Mauvais Sang zelfs een inspiratiebron was voor die in Beau Travail.

Na Trouble Every Day wilde ik wel eens wat meer van Claire Denis zien.

Danuz had het al over muziek die tot kunst verheven wordt. Ik moet zeggen, het gebruik van de muziek was inderdaad apart. Een dansvloer vol mensen die zich voortbewogen zonder te praten. Die beelden, die soms ook heerlijk flitste op het ritme van de muziek, bleven telkens maar opdoemen gedurende deze film. Alsof je alles in een waas beleefde.

Verder druipt de symboliek van deze film af. Op het 1ste gezicht lijken alle beelden in deze film gewoon functioneel voor het verhaal, maar eigenlijk duiden ze op een metaforische manier aan wat de hoofdpersonen nalaten om uit te spreken. Prachtig gezicht als Galoup door een hek staart naar zijn vreemdelingenlegioen die in de zee baden. Indirect spreekt uit zulke beelden een sterk gevoel van vervreemding en afstandelijkheid met zijn manschappen uit. Iedereen lijkt bevrijd maar Galoup zit gevangen.

Ik zie deze film ook niet als een film waarin wat militairen op trainingskamp gaan maar als een film die vanuit 1 gezichtspunt, dat van Galoup, de psyche van een mens behandeld. Geen prater overigens, tenzij je de voice - over van Galoup meerekent. Gelukkig geeft die niet teveel prijs. Je ervaart het onbehagen en uiteindelijk de bevrijding van hem.

Verder is de film voorzien van een prachtige cinematografie. De beelden uit de woestijn leken soms verrekt veel op de witte woestijn uit Gerry. Alleen hier dan wat contrast rijker. Vooral dankzij de prachtig gelegen locatie vlak naast de zee. Overigens ook genoeg symboliek uit de zee te halen, prachtig als het ene gedeelte van de zee wat donkerblauwer kleurt dan het andere gedeelte. Een teken van op handen zijnde spanningen? Prachtig ook als men uit de groenachtig uitziende zee opduikt. Veel mooie kleuren dus.

In het begin was het camerawerk wat schokkerig. Echter, fijne manier om de legeroefeningen op zo `n manier te registreren. Was gelijk een stuk intenser zo. De beelden geven ook perfect de gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer, net zoals elke activiteit voorzien is van de juiste beelden.

Toch wel aardig onder de indruk! Prachtige onderhuidse film die er prachtig uitziet en lekker klinkt. Als `L Intruder ook zo is houd ik mij aanbevolen. 4,5*

Mooi verhaal maxcomthrilla! Ik krijg gelijk weer zin om m ook weer eens te bekijken (maar heb m'n DVD ervan uitgeleend )

Maar deze film was er wel eerst hoor!

L'Intrus heeft ansoluut dezelfde onderhuidse en lyrische (beelden/muziek) stijl van Denis. Alleen is zoals de titel al zegt dat nog onderhuidser en moeilijker te peilen. Ik moet zeggen dat ik bij die film veel heb gehad aan de persoonlijke toelichting door Denis bij het filmfestival.

Ik zal bij die film nog wat posten, want op het eerste gezicht kan-ie nogal onbegrijpelijk overkomen en lijken op een grove mislukking.

Beide films onveranderend in mijn Top 10!

Ha da's maf, ik heb m gisteren ook gezien.

Tot nu toe waren Denis films niet zo aan mij besteed, maar deze laatste poging heeft me zeer positief verrast. Deze film mist gelukkig de geforceerde raardoenerij van andere films. Ik zie voor het eerst geloofwaardige personages en ik heb me in deze film geen enkele keer gestoord aan Denis fratsen want ze zijn achterwege gelaten.

Ik houd van films waarbij de zon hoog staat en de felle zon zorgt voor diepblauwe luchten en overweldigende kleurenpracht. Dit is er ook zo een, net als Respiro en Lucia y el Sexo. Het kale maar nergens eentonige landschap leent zich uitstekend voor grandioze shots.

De beelden en muziek vormen een perfecte ritmische balans. Dat is genieten. Denis is gefascineerd door het menselijk lichaam. Beau Travail is een lofzang aan mannelijke spierkracht en lichamelijk schoon.Ik heb het zelden zo mooi in beeld gezien.

Gus van Sant eat your heart out.

Deze film gaat op originele wijze met personages om. Het zijn grove karakterschetsen, afgezien van hoofdrolspeler Galoup waarbij een kijkje in de ziel wordt gegeven middels de voice-over. Hij leeft in een harde en eenzame wereld maar zijn grootste mankement is zijn geslotenheid die het allemaal onverdraaglijk maakt.

Het einde van de film is briljant.

Ik gaf gisteravond 3,5 maar na bezinking hoog ik op naar 4 sterren.

Mochizuki Rokuro bedankt voor het uitlenen van de dvd!

OK, graag gedaan!

Je mag m nog eens lenen, als-ie verder inzinkt en je aan de 5* toe bent!

Magnifique

Sluit me volledig aan bij het prachtige stukje van danuz. Kreeg kippenvel toen ik het las, precies zoals ik de film ook ervaarde. Een prachtstuk, die door het fenomenale einde een trap nakrijgt van jewelste; in de meest positieve zin die je maar kan bedenken.

Film wordt trouwens opvallend vaak in het 'gay-interest' genre geplaatst. Heb hier echter helemaal niets van gemerkt. Toch vreemd, meer dan het normale voor een groep soldaten heb ik echt niet gezien.

Jeetje, weer een enthousiasteling. Gaaf!

En gay, ach. Het is tenslotte een ode aan het mannelijk lichaam, maar dan inderdaad niet erotiserend. Gelukkig weten verstandige mensen wel beter. Deze film is veel, veel meer dan dat.

Ik moet zeggen, toen ik de vorige poster zag (of nee een dvd-hoes geloof ik) dacht ik ook van 'ha, dat moet haast wel een gayfilm zijn'.

Met de huidige is dat wat minder, maar toch nog beetje zo'n sfeertje.

Het zit niet zo nadrukkelijk in de film, maar ik kan me voorstellen dat het voor homosexuelen nog meer aantrekkingskracht heeft (al die gespierde lijfen).

In Cinematheek hebben ze een apart hoekje voor gay/lesbian. Ik vind dat complete onzin. Elke film heeft toch zijn eigen merites, we praten toch niet over porno. Ik zit me telkens af te vragen waar ze hem zullen stoppen. 't Franse hoekje, of die andere die weg moet