Beau Travail (1999)

Natuurlijk speelt een bepaalde tederheid, of een dwang naar affectie een rol. De mannen zijn op elkaar aangewezen, en in de harmonie van hun leven heerst een bepaald gevoel voor naastenliefde.

Het is echter (wat mij betreft) te simpel om het dan als "gay-cinema" te bestempelen. Het gaat om een diep gevoel van naaste liefde, maar niet persé om die van mannen. Het onvermogen van liefde via het verbale medium. Het alleen kunnen uiten door routineuze handelingen en daar doorheen je liefde laten sijpelen.

Overigens vind ik deze discussie niet direct boeiend, aangezien de film véél meer te bieden heeft dan dat.

Bedankt voor je compliment trouwens, NKyou. Vind het altijd fijn als ik iets kan verwoorden wat andere ook voelen.

Weer een sterke film van Denis.

De film deed me op bepaalde punten erg aan Gerry denken. De woestijnsetting, pure mannelijke kracht en natuurlijk de (korte) reis van Sentain. Misschien is het daardoor dat de film voor mij niet optimaal werkt. Want hoewel ook deze film z'n sterke punten heeft komt hij er in de vergelijking wat karig vanaf.

Gerry is een film die langzaam evolueerd van realisme naar surrealisme. Iets wat door middel van lange shots en een tijdsduur van zo'n 110 min wordt weergegeven. Gerry vloeit over en neemt je er langzaam in mee. Dit is het aspect wat ik ook graag in Beau travail had willen zien, maar helaas blijft dat uit. De reis van Sentain is erg mooi en het beste stuk uit de film. Maar dit duurt slechts zo'n 5 min. waarna hij al hijgend op de grond ligt. Het hypnotiserende van Gerry ontbreekt daardoor volkomen en dat was voor mij toch een bittere teleurstelling. Ook de scene waar je een nog levende Sentain ziet had er van mij uitgemogen.

Maargoed gelukkig is deze film zoveel meer. De stilering is ongekend, Trouble every day had al prachtige shots. Beau travail gaat daar nog gemakkelijk overheen. Vredige natuurshots worden afgewisseld met drukke clubscenes. Een groot maar vooral erg mooi contrast. Al moet ik eerlijk zeggen dat de clubscenes tergelijkertijd ook een soort van irritatie bij mij opwekte. Vooral de muziek die daar werdt gespeeld.

Verder nog een pluim voor de acteurs die alle een soort koude, trieste afstandelijkheid over zich heen hebben. Misschien niet voor iedereen maar het gaf de film een krachtige, extra dimensie. Uiteindelijk is de ervaring dus iets ondergesneeuwt door mijn verwachting van een Gerry 2. Gelukkig was er nog genoeg te genieten en mag deze zeker op de herkijk lijst.

Voor nu een voorzichtige maar dikke 4*

De vergelijking met Gerry is eentje die natuurlijk snel gemaakt is, alhoewel die film in mij nooit opkwam.

Want er zit toch een groot verschil tussen beiden. Voor mij is Gerry een visuele trip, maar mist toch echt de emotionele en humanitaire diepgang die Beau Travail bij me achter liet. De woestijn als bindend middel en misschien die stilte, voor de rest toch echt héél andere films.

Het stuk dat jij als beste omschrijft was voor mij dan juist weer absoluut de minste. Vond het in de film zeker zijn functie hebben, maar voor mij waren vooral scènes als in de clubs en die van Galoup toekijkend naar zijn zwemmende mannen doorslaggevend voor de ongekende emotionele diepgang. Om nog maar te spreken over de eindscène.

De muziek vond ik dan ook geweldig. In plaats van voor simpelweg alleen een ambient ondertoon soundtrack te kiezen, kiest Denis er juist voor om dit soort muziek toe te voegen. Een ware kunstzinnige uiting, en tal sterker dan voor de makkelijke optie kiezen. (Sluit een beetje aan bij dat ik het niet eens ben met dat menig liever ambient onder 2001 hoorde.). Vind zulk keuzes juist spreken.

P.S: Op zich ben ik erg op de visuele (en auditieve) aspecten van films gesteld, maar bij een film als deze hadden die voor mijn gevoel niet de boventoon. Ze stonden perfect in teken van de emoties. Het was nergens een kijkdoos, en juist dat maakt het nog sterker.

Top dat je je er ook aan gewaagd hebt!

Beau Travail is natuurlijk geen Gerry en andersom. Dus daarom merkwaardig dat je juist deze twee met elkaar vergelijkt. Vanwege de woestijn? De film gaat ten eerste over de thematiek van jaloezie en mannelijkheid (Billy Budd als uitgangspunt), door Denis (briljant) gesitueerd in het vreemdelingenlegioen. Het gaat niet alleen over Sentain.

Goed dat je zelf er wel wat belangrijke punten pakt en de film op de herkijklijst mag. Ik maak me dan ook geen zorgen over de evolutie die dit meesterwerk nog bij je zal maken.

Fijn hè, die fans die onmiddelijk hun ei moeten leggen

(had het kunnen weten)

Gerry en Beau zijn idd. 2 verschillende films maar op sommige momenten kon ik Gerry niet uit m'n hoofd krijgen. Vooral bij het reis gedeelte. Moet nu wel stellen dat ik de film met verkeerde verwachtingen heb bekeken en dat herziening misschien uitkomst bied. Het mannelijkheidspunt vond ik sterk weergegeven. De jaloezie iets minder. In sommige scenes kwam het erg krachtig over maar over de gehele linie was het (voor mij) iets minder.

De muziek, tja het hoeft idd. niet altijd ambient te zijn. Vond het gewoon vreselijke nummers. Er zijn zat pop/rock nummers die ik wel kan verdragen maar deze....Hierdoor was de eindscene dan toch ook wat minder. Hoewel die vent wel kan dansen.

Trouwens wel grappig om te horen hoe emo sommige mensen deze film vinden. Vond het juist erg afstandelijk wat ik overigens een positief punt vind. De warme zon op de koelbloedigheid van de mens, nog zo'n mooi contrast.

Het emotionele aspect van de film zit hem dan ook juist in de afstandelijkheid. Films die direct met muziek een gevoel benadrukken worden bij mij vaak afgestraft (niet altijd). Daarom vind ik juist deze muziekkeuzes zo grandioos. Die in de eindscène is groots, lelijk, maar juist daardoor pakt hij die schoonheid vast. Moeilijk te beduiden verder, heeft iets te maken met schoonheid die juist ook zich kan herbergen in op het oog lelijke dingen.

Ook kwam voor mij de jaloezie niet direct overal naar voren, vond het vooral een film over de eenzaamheid in de mens zelf, over de moeilijkheid van het maken van contact. Te midden van de mensheid je plek vinden, maar die niet kunnen behouden. Die afstand bemerk ik ook tussen mij en de film. Het is daarom absoluut geen makkelijke film, maar juist die inzet wil ik tonen, en dan krijg je een grandioze payback.

Heren, we zijn het eens! Wij komen er wel

We zijn het helemaal niet eens, en de eindbestemming is helemaal niet waar het hier om draait

Je bent het niet eens over de muziek, maar Denis' kracht en de thema's hebben kiriyama ook bereikt. Dat lees ik er tenminste in.

Idem en de afstandelijkheid was ook een groot pluspunt. Maar het raakte mij niet op emotioneel gebied. (toegegeven de films die dat bij mij wel doen zijn op 1 hand te tellen.) Maar zoals Rokuro al zegt, we komen er wel uit en met een dikke 4 sterren op zak hoeft Denis zich toch niet te schamen.

Is dit trouwens op dvd te krijgen?

Boudisque

Thanks!

Wel grappig dat velen de muziek normaliter niet mooi vonden, maar in deze context wel of tenminste accepteerbaar.

Ikzelf vond de muziek gewoon heerlijk. Totaal anders dan ik vooraf had verwacht. De personages in de film mogen dan wat afstandelijk zijn, de muziek is commercieel van aard en dus vrij toegankelijk. Lekker poppy, zwoel. Deed mij in vakantiesferen belanden, ook mede dankzij de prachtige shots in deze film. Bovendien was de rythym ook een perfecte metafoor voor jezelf laten gaan, de bevrijding voelen. Letterlijk dus meedeinen met de anderen....die zoiets al ervaren hebben. De grote menigte dus. Vandaar waarschijnlijk de keuze voor een fijn commerciël dansnummer.

Prachtig! De film stijgt maar door in mijn achting. Daardoor een verhoging naar de maximale score. 5*

Dè zomerhit van MM dit jaar

Geen idee naar wat voor dingen jij op vakantie gaat en wat je muzieksmaak is. Ik hou normaliter niet van dit soort muziek en ik denk dat Denis hier normaliter ook niet direct groots liefhebber van is, maar er inderdaad wel voor kiest om ook echt muziek te gebruiken die in dit soort gelegenheden gedraaid wordt. Dicht bij de bevolking blijven, en daardoor boven dit alles uit kan stijgen.

Die vakantiesferen voel ik dus niet, omdat ik het liefst van die foute disco's vermijdt, en al helemaal niet zelf dit soort muziek opzet. Maar me zeker kan voorstellen dat er ergens mensen zijn die dit wel versmaden.


Als je naar het einde refereert heb je het juist ja. "This is the rythm of the night" is het metafoor voor de alleenzame nacht waaraan niemand ontsnapt, en waar je je in je eentje, alleen op de wereld, kunt laten gaan. Ook al is dit dan bij een vreemd housenummer in een flashy disco..


Ik hou niet van hits, al helemaal niet van zomerhits, dus hoop dat dit een grap is ?

Niet zo serieus nemen allemaal daan... Maak er wel een knipoogje van. Doelde op de populariteit van het moment.

De grote hoeveelheid positieve reacties bij deze film viel mij ook al op.

Voor mij werkte het dus wel. Zon, zee, strand, disco `s met opzwepende muziek, actief zijn in de vorm van verschillende sporten en disciplines uitvoeren....voor iemand die niet dicht bij de kust woont voelt zoiets als snel als iets bijzonders. Een niet alledaagse gebeurtenis. Waarvoor je vaak een heel eind moet reizen en dan altijd de moeite waard is. Zie sowieso graag films waarin de zee en zon een belangrijke rol spelen.

De film ziet er ontegenzeggelijk fraai uit met zijn stille beelden afgewisseld met disco en ballet-achtige scenes en soldaten die voornamelijk huishoudelijk werk doen. Maar ik ben er toch niet zo enthousiast over als de rest van MM. Wat me tegenviel is dat het verhaal waar de film over moet gaan eigenlijk helemaal niet verteld wordt. Als er niet het sporadisch commentaar van Galoup in zat zou je op basis van de beelden alleen geen idee hebben waar de film over gaat. Je ziet in de loop van de film wel af en toe dat Galoup ergens de pest over in heeft en uiteindelijk ook wel dat dat Sentain betreft, maar dat Sentain zo populair bij de commandant en bij zijn collega's is -hetgeen Galoups afgunst zou moeten verklaren- dat zie je eigenlijk nergens. Laat staan dat duidelijk wordt waardoor die populairiteit van Sentain nou eigenlijk komt. Ik had in de beelden toch graag wat meer verhaal gezien.

Of je hebt zelf niet zoveel fantasie...

Het is juist de kracht van de film dat niet alles hoeft te worden voorgekauwd om een verhaal te verhaal (zo er al een verteld zou moeten worden). Laat je meeslepen en betoveren. De (film)technische randvoorwaarden zijn er met een briljante cameravrouw, mooie muziek en puike regie. Dus het enige dat je hoeft te doen is kijken.

Maar bij het commentaar en discussie bij After Life bleek ook al dat je meer verhaal nodig hebt als ondersteuning om een film te kunnen waarderen. Ook prima, maar dan zijn dit soort 'sfeer'films minder jouw ding.

Mooie film, met mooie lege beelden. Ook een leeg verhaal en al met al naar mijn mening een net te lege film. Had er meer van verwacht. *3,0

De film gaat ook over leegheid.

Viel me tegen. Had het ook wel wat verwacht.

Waar het harde, gore, afstotelijke einde van Trouble Every Day de film helemaal vervolledigde is er hier niks van dat. Film hobbelt naar z'n einde en eindigt. Op die moment vond ik het ook best tijd dat het allemaal gedaan was.

Apart gebruik van muziek, werd hier al aangegeven. Naast apart is alleen snoeilelijk. En dan vallen de pophitjes nog mee (behalve dat eurohouse gejengel op het einde), maar dat vreselijk dramatische bombastclimax gejoel tussendoor kon mij echt niet boeien. Leuk wel of er continue een jaren 50 Hollywood aan't climaxen was. Kwaliteit included.

Sfeer van de film zelf vond ik niet slecht, al kon de hele setting mij niet zoveel boeien, de personages nog minder. Beetje saai volkje dat weinig bij te brengen had.

Setting was mooi, hoewel daar visueel voor mij ook niet veel mee gedaan werd. Er werd al naar Gerry gerefereerd, ook bij die zout(?)vlakte moest ik aan die film denken, al ligt die voor mij qua finesse ver verwijderd van het niveau dat Denis hier laat zien. Vond het er vaak zelfs gewoon lelijk uitzien.

Rest een wat aparte sfeer binnen een niet al te lange film. Dat aparte houdt de film recht, maar hoop dat ze meer heeft in de lijn van Trouble Every Day, want vond dit een té doorsneel arthouse vehikel verder.

2.5*

Zoals verwacht ben ook ik wederom gevallen voor de charmes van Denis. Net als in Trouble Every Day tovert ze de mooiste beelden op het scherm, verwonderd ze als kundig styliste en ontpopt ze zich ditmaal zelfs tot verdienstelijk choreografe.

Beau Travail behoort tot het type zwijmelfilm en laat zich bekijken als een behaaglijke roes die zich zonder omkijken via je tenen een weg naar je kruin baant. Beau Travail is repeterend, als het ware gedisciplineerd, en routineus in positieve zin. Elk segment heeft z’n eigen stramien, z’n eigen handelingen, z’n sfeer, muziek, …

Levant, wie ik enkel kende van Unkle’s 'Rabbit in your Headlights', is een perfecte match met het personage dat hij neer zet. Z’n doorleefde look, maar verder subtiele mimiek sluit naadloos aan bij de getormenteerde ziel van een onder de oppervlakte lijdende Galoup. Denis schoot al eens eerder in de roos door Gallo te casten. Eveneens als de man met z’n demonen.

Veel (terecht) mooie woorden zijn door m’n voorgangers reeds verspild aan deze film, dus ga ik verder wijselijk zwijgen. Het enige dat me nog rest is een woord van dank richting Maxcomthrilla die zo vriendelijk was om op eigen initiatief z’n mooie A.E. uitgave naar België te verzenden. Thanks !

Maar dan hoeft een film zelf nog niet leeg te zijn.

Interessante film over een groep soldaten die in de Golf van Dijbouti gestationeerd zijn en daar hun ding doen. Sergeant ziet zijn kansen om in het gevlij te komen van de bevelhebber stranden door de komst van een jonge, charismatische soldaat en dat nijpt hem tot noodgrepen. Wat die soldaten daar nu precies doen, joost mag het weten. Ze spenderen de dag met het doen van soldaten-onzin, meewarig gevolgd door de lokale bevolking. Oefeningen gaan de kant op van choreografie, en hier steekt wel homo-erotiek de kop op, al blijft het allemaal heel impliciet. Een fascinerend drama, waarin Denis zich niet te overduidelijk in de kaarten laat kijken. Waardoor de film van alles en nog wat is maar niets eenduidig.

Heb het even laten bezinken. De personages en hun merkwaardige bezigheden boeiden me totaal niet. Wat overblijft is hele mooie beelden en idem geluid die je eigenlijk op groot scherm in een (thuis)-bioscoop zou moeten zien. De onderhuidse spanning is goed geacteerd maar (voor mij persoonlijk) niet echt voelbaar. Of had ik gewoon geen zin me in te leven... Op de een of andere manier wilde ik skippen en doorspoelen, maar paradoxaal genoeg is dat het nu net waardoor de essentie verloren zou gaan. Net als bij bijv. Bin-Jip (die me overigens wel boeide) kom ik er toch achter dat ik films, waarin onderhuidse gevoelens centraal staan en dialogen ontbreken, slaapverwekkend vindt. Niet voor iedereen dus, maar dat moge sowieso wel duidelijk zijn. Wat overblijft is een 2,5 - maar het is dan ook not my cup of tea...