Beau Travail (1999)

Na Trouble Every Day wilde ik wel eens wat meer van Claire Denis zien.

Danuz had het al over muziek die tot kunst verheven wordt. Ik moet zeggen, het gebruik van de muziek was inderdaad apart. Een dansvloer vol mensen die zich voortbewogen zonder te praten. Die beelden, die soms ook heerlijk flitste op het ritme van de muziek, bleven telkens maar opdoemen gedurende deze film. Alsof je alles in een waas beleefde.

Verder druipt de symboliek van deze film af. Op het 1ste gezicht lijken alle beelden in deze film gewoon functioneel voor het verhaal, maar eigenlijk duiden ze op een metaforische manier aan wat de hoofdpersonen nalaten om uit te spreken. Prachtig gezicht als Galoup door een hek staart naar zijn vreemdelingenlegioen die in de zee baden. Indirect spreekt uit zulke beelden een sterk gevoel van vervreemding en afstandelijkheid met zijn manschappen uit. Iedereen lijkt bevrijd maar Galoup zit gevangen.

Ik zie deze film ook niet als een film waarin wat militairen op trainingskamp gaan maar als een film die vanuit 1 gezichtspunt, dat van Galoup, de psyche van een mens behandeld. Geen prater overigens, tenzij je de voice - over van Galoup meerekent. Gelukkig geeft die niet teveel prijs. Je ervaart het onbehagen en uiteindelijk de bevrijding van hem.

Verder is de film voorzien van een prachtige cinematografie. De beelden uit de woestijn leken soms verrekt veel op de witte woestijn uit Gerry. Alleen hier dan wat contrast rijker. Vooral dankzij de prachtig gelegen locatie vlak naast de zee. Overigens ook genoeg symboliek uit de zee te halen, prachtig als het ene gedeelte van de zee wat donkerblauwer kleurt dan het andere gedeelte. Een teken van op handen zijnde spanningen? Prachtig ook als men uit de groenachtig uitziende zee opduikt. Veel mooie kleuren dus.

In het begin was het camerawerk wat schokkerig. Echter, fijne manier om de legeroefeningen op zo `n manier te registreren. Was gelijk een stuk intenser zo. De beelden geven ook perfect de gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer, net zoals elke activiteit voorzien is van de juiste beelden.

Toch wel aardig onder de indruk! Prachtige onderhuidse film die er prachtig uitziet en lekker klinkt. Als `L Intruder ook zo is houd ik mij aanbevolen. 4,5*

Ha da's maf, ik heb m gisteren ook gezien.

Tot nu toe waren Denis films niet zo aan mij besteed, maar deze laatste poging heeft me zeer positief verrast. Deze film mist gelukkig de geforceerde raardoenerij van andere films. Ik zie voor het eerst geloofwaardige personages en ik heb me in deze film geen enkele keer gestoord aan Denis fratsen want ze zijn achterwege gelaten.

Ik houd van films waarbij de zon hoog staat en de felle zon zorgt voor diepblauwe luchten en overweldigende kleurenpracht. Dit is er ook zo een, net als Respiro en Lucia y el Sexo. Het kale maar nergens eentonige landschap leent zich uitstekend voor grandioze shots.

De beelden en muziek vormen een perfecte ritmische balans. Dat is genieten. Denis is gefascineerd door het menselijk lichaam. Beau Travail is een lofzang aan mannelijke spierkracht en lichamelijk schoon.Ik heb het zelden zo mooi in beeld gezien.

Gus van Sant eat your heart out.

Deze film gaat op originele wijze met personages om. Het zijn grove karakterschetsen, afgezien van hoofdrolspeler Galoup waarbij een kijkje in de ziel wordt gegeven middels de voice-over. Hij leeft in een harde en eenzame wereld maar zijn grootste mankement is zijn geslotenheid die het allemaal onverdraaglijk maakt.

Het einde van de film is briljant.

Ik gaf gisteravond 3,5 maar na bezinking hoog ik op naar 4 sterren.

Mochizuki Rokuro bedankt voor het uitlenen van de dvd!

Viel me tegen. Had het ook wel wat verwacht.

Waar het harde, gore, afstotelijke einde van Trouble Every Day de film helemaal vervolledigde is er hier niks van dat. Film hobbelt naar z'n einde en eindigt. Op die moment vond ik het ook best tijd dat het allemaal gedaan was.

Apart gebruik van muziek, werd hier al aangegeven. Naast apart is alleen snoeilelijk. En dan vallen de pophitjes nog mee (behalve dat eurohouse gejengel op het einde), maar dat vreselijk dramatische bombastclimax gejoel tussendoor kon mij echt niet boeien. Leuk wel of er continue een jaren 50 Hollywood aan't climaxen was. Kwaliteit included.

Sfeer van de film zelf vond ik niet slecht, al kon de hele setting mij niet zoveel boeien, de personages nog minder. Beetje saai volkje dat weinig bij te brengen had.

Setting was mooi, hoewel daar visueel voor mij ook niet veel mee gedaan werd. Er werd al naar Gerry gerefereerd, ook bij die zout(?)vlakte moest ik aan die film denken, al ligt die voor mij qua finesse ver verwijderd van het niveau dat Denis hier laat zien. Vond het er vaak zelfs gewoon lelijk uitzien.

Rest een wat aparte sfeer binnen een niet al te lange film. Dat aparte houdt de film recht, maar hoop dat ze meer heeft in de lijn van Trouble Every Day, want vond dit een té doorsneel arthouse vehikel verder.

2.5*

Tsja..hoe mooi kan je een film in beeld brengen met daarbij een prachtige soundtrack en kan je de kijker achterlaten met een gevoel van ontevredenheid?

Dit was voor mij het geval. Meerdere prachtige beelden ooit in een film vertoond die ik ooit heb gezien (wat ik erg kan waarderen) maar de personages deden mij geheel niets (behalve de laatste Galoup en Sentain confrontatie).

De voice over was m.i. nog een redelijk te doen. Kan me niet goed voorstellen als de gedachten gewoon door Galoun waren uitgesproken. Geeft mi toch een extra dimensie aan de film.

Al met al toch teleurgesteld met wat ik gehoopt had te zien.

2,5*

M'n tweede film van Claire Denis na het in mijn ogen teleurstellende Vendredi Soir. Door de vele positieve geluiden hier me toch eens aan Beau Travail gewaagd, maar ook dit is niet aan mij besteed.

Een enkele rake observatie, verder raakt Denis wat mij betreft niet. Visueel spuuglelijk, verschrikkelijke muziek, een béétje sfeer maar in ieder geval niet het soort sfeer dat ik zoek in een film . De slotscène vind ik dan wel weer geslaagd.

Deze filmmaakster ligt me niet zeker? Laten we het daar maar op houden...

Grappig, een film die met het enorm foute nummer Kiss Kiss van Tarkan begint. Ook aan het einde wordt er een heerlijk slappe jaren '90 hit ingeknald (Rythm of the Night), wat overigens een prachtige eindscène oplevert. Deze muziek staat echter flink in contrast met wat we in de rest van de film horen. Vooral natuurlijke geluiden en hier en daar wat epische klanken, erg mooi.

De woestijnsetting is natuurlijk perfect voor deze film. Het benadrukt nog eens de complete leegheid waarvan hier sprake is. De mannen werken elke dag hun routine van trainen, wassen, strijken etcetera af. Maar er iets mee bereiken doen ze niet. Alles wordt geweldig in beeld gebracht. De scènes met de yoga-oefeningen stralen enorm veel rust uit. Moet zeggen dat de broekjes me soms wel iets te kort en te strak waren. Misschien dat de regisseuse een fetisj heeft voor lekkere soldatenknaapjes.

Galoup is daarnaast een interessant karakter. Zijn frustraties komen goed naar voren en de rol had naar mijn idee niet beter bezet kunnen worden. Er waren ook punten waarop ik me verveelde, maar toch is Beau Travail een erg indrukwekkende film. Ik denk dat een eventuele volgende kijkbeurt me nog beter zal bevallen.

4.0*

Toch een beetje een tegenvaller.

Niet op filmisch vlak natuurlijk. De beelden behoren tot de mooiste die ik ooit gezien heb en de muziek is ook sterk. Als esthetische ervaring werkte de film ook een lange tijd en ik werd meegesleept door de vorm en de montage.

Tot op de helft ergens. Schijnbaar had ik het op een gegeven moment toch wel gezien. Het verhaal is best heel aardig en ook de tweede helft heeft zijn momenten (die laatste scène is zelfs bijzonder sterk), maar ik zat niet genoeg in de belevingswereld van de karakters zelf om dit anderhalf uur lang te trekken. Ze konden me eigenlijk weinig schelen.

Kan een film voor mij een geweldige ervaring opleveren puur en alleen gebaseerd op technische prestaties? Dat vroeg ik mezelf af na het kijken van deze film. Ik weet zeker dat ik wel eens beweerd heb dat de hoge score van een film voor mij afhangt puur en alleen omdat de beelden zo mooi zijn. Maar toch denk ik dat er dan stiekem iets mee afgebeeld werd dat me echt interesseerde of dat er een gevoel achter de beelden zat. Niet dat dit bij Beau Travail afwezig was, zeker niet, maar het pakte me niet zozeer als ik had gehoopt. Wellicht bij herziening ooit, die komt vast wel een keer.

3*

Visueel erg mooi, jammer dat het inhoudelijk niet heel boeiend is.

Het eerste wat opvalt als de film begint zijn de prachtige beelden. Mooie beelden van de uitgestrekte dorre vlaktes, de zee en mooie shots tijdens de trainingen, het dansen in de disco en de dagelijkse routine waarin de mannen gevangen zitten. Inhoudelijk vond ik het niet echt boeiend, en hoe meer de film vorderde hoe meer ik mijn interesse verloor voor het geen waarom het draaide. Misschien bedoeld om net als de mannen in een soort sleur te geraken, maar mij deed het niet veel en het voelde dan ook, net als de film zelf, een beetje leeg. Gelukkig bleef er genoeg moois over om naar te kijken én te luisteren want dankzij het audio/visuele komt Beau Travail op een goede voldoende uit.

3*

Denis doet mooie dingen met beeld en geluid. Verder echter niet echt interessant. Houdt je aandacht er nog wel enigzins bij, maar waarom weet ik eigenlijk niet... Zit daarom nog tegen een voldoende aan. Maar dan dat aardig beschamende einde?

2.5*

Beau Travail wist mij de gehele speelduur te fascineren maar absoluut niet te raken op een manier zoals danuz beschrijft. De hier veel geroemde cinematografie is volgens mij nog niet zozeer esthetisch continu heel mooi maar zuigt je wel in de film. Die kan eigenlijk worden opgevat als één grote dans, waarbij de meer expliciet gechoreografeerde scenes de sterkste zijn. Erg bijzondere muzikale ondersteuning hierbij die vaak tegen de kitch aan zit. En tsja, dan het verhaal, dat is mijns inziens net wat minder. Vind de psychologie van die soldaat ook te rechtlijnig om interessant te zijn en waarschijnlijk ligt hier de oorzaak van het gebrek aan emotionele binding. De slotscene is trouwens, zoals hier al eerder gezegd, erg goed. Vervreemdende film dus.

Toch wel een tegenvallertje.....

De film begint sterk met mooie beelden en opzwepende muziek van Tarkan, en dit gaat een tijdje zo door. De mooie beelden blijven langskomen, maar qua inhoud is het allemaal maar matig. Daardoor zakte na een dikke vijftig minuten mijn interesse wel steeds meer. De film weet qua beelden anderhalf uur een heel goed niveau te halen, maar inhoudelijk deed het me allemaal niets. Het laatste half uur was soms dan ook nog wel even flink doorbijten, al bleef Denis gelukkig wel mooie plaatjes voorschotelen.

Tja samengevat is het eerste half uur dus best goed, maar daarna zakt de film steeds verder in, omdat het me allemaal verder totaal niet kon raken.

2,5* nipt

Het eerste deel stelde me eigenlijk nog erg teleur. Veel onduidelijkheid, traagheid en daarmee ook saaiheid, maar het was of halverwege de poëzie me toch greep. Dit was volgens mij grotendeels te danken aan de geweldige en originele muziekkeuze. Deze was erg verrassend, en had een contrasterende werking op de beelden. De uitgesproken leegheid die de beelden in eerste instantie opriepen van zand en soldaten werden hiermee op een dermate andere manier ingekleurd, dat er een nieuw soort drama ontstond. Erg apart, maar zeer mooi.

Ik ben teleurgesteld. Zeker na de eerste helft van de film, die ik erg sterk vond. De film kakt daarna volledig in. Er wordt een enorme spanning opgebouwd in de eerste helft, maar daar blijft niks van over in de tweede helft van de film (ik voel me zelfs een beetje bedrogen). Je verwacht dat er iets gaat gebeuren, maar er gebeurt niks, alleen nog meer gestileerde beelden, die wel mooi zijn, maar steeds minder betekenis lijken te hebben. En dan de eindscene.

De mooie cinematografie maakt veel goed, maar inhoudelijk kon ik er uiteindelijk weinig mee.

Helaas kon deze Beau Travail me niet echt bekoren. Een weinig boeiend verhaal, dito personages en een wat saai geheel. Het ziet er bij vlagen prachtig uit, maar het ''leegte'' gevoel wist mij niet te pakken en deed me weinig. Muziek was ook weinig bijzonder; 'Kiss Kiss' van Tarkan is ook zo'n vreselijke plaat. De dansscénes in de disco vond ik trouwens echt hilarisch belabberd (zag er niet uit), al was 'Rythm of the Night' op het einde wel grappig (de scéne was wel vreselijk treurig). Al een tijdje niet meer gehoord dat nummer. Njah, ik kan hier helaas geen voldoende uit halen nu.

Cinematografisch hoogstaand, verder leeg. Lavant deed het wel aardig, maar het is vooral de manier waarop hij in beeld gebracht wordt wat de sfeer creëert. De oefeningen waren toch wel het hoogtepunt van de film, lekker dromerig sfeertje aldaar.

Te afstandelijk, 3.5*

Heel mooie fotografie. Het verhaal is er eigenlijk aan ondergeschikt. Soms komt de film over als een documentaire. Prachtige scènes van de harde oefeningen van de militairen waarvan er ééntje zelfs een balletallure heeft.

Deze film die al lang op mijn verlanglijstje stond nu eindelijk gezien. Met het verhaal had ik aanvankelijk nogal moeite maar na drie kwartier kwam ik steeds beter in de film en raakte ik steeds meer geboeid. Dat kwam mede ook door de prachtige beelden van het desolate vulkanische landschap in het voormalige Franse gedeelte van Somaliland. Net zoals "Trouble Every Day" zijn de films van Denis op visueel vlak zonder meer uitstekende films, hoewel er ogenschijnlijk misschien weinig in gebeurt. De rituelen van de legionairs onder begeleiding van een mysterieuze oratoriumachtige soundtrack waren niettemin een lust voor het oog. Het einde - Galoup die zich losleefde op de dansvloer - was best wel komisch. Bovendien ook verrassend want toen ik Galoup op het bed zag liggen met het pistool in zijn hand was ik er van overtuigd dat hij zelfmoord zou plegen.

4,0*

een film die regelmatig op een choreografie lijkt; het goed vorm gegeven niet te nadrukkelijke verhaaltje is practig ingevlochten in het geheel, dat een woord ademt: machismo. Al ben ik geen liefhebber van de "mannelijke" genres deze film overtreft alle films die ik in deze genres heb gezien, zowel in kwaliteit als in diepgang, wat de uitbeelding van de man en het mannelijk betreft. Deze filom is in vele opzichten een echte kijkervaring.

Deze Denis wist me gelukkig wel weer te bekoren.

Op zich kent deze Beau Travail veel ingrediënten die ook in de door mij reeds bekeken Denis's al voorkwamen, maar toch wist deze film mij wél aan te vangen.

Ten eerste de personages: Lavant intrigeert wederom; wát een geweldige tronie heeft die man. En ook het Sentain personage ademt een zekere mystiek uit die mateloos intrigeert. Je merkt dat er zich iets schuil houdt achter zijn façade. De setting, die op haast poëtische wijze op camera vastgelegd werd, was vaak een lust voor het oog. Soms wel ietwat kaal, maar bepaalde shots (postershot, Sentain liggend op zoutvlakte) zijn werkelijk weergaloos. De muziek is niet zo mijn ding, maar binnen de film werd er apart mee omgesprongen, waardoor de desbetreffende scenes iets omineus over zich heen kregen.

Het verhaal liet ik al snel links liggen; plotgewijs dwaalt de film wat voort, en is het inderdaad ietwat fragmentarisch geconstrueerd. Onderhuidse symboliek, metaforische toestanden, en wat dies meer zij, laat ik in casu maar aan anderen over; ik kon er, bij deze eerste kijkbeurt, allemaal nog maar weinig mee. Het slotakkoord, bestaande uit het potsierlijke dansje van Lavant bijvoorbeeld, had dat nog een bepaalde, diepere betekenis? Of was het gewoon 'for the fun of it'? Ach, komisch was het zonder meer.

Maar uiteindelijk viel de film me alleszins dus ontzettend mee. Een aparte, boeiende, onheilspellende sfeer, een aantal sterke acteerprestaties en een prachtige setting. Mist alleen wel een beetje aan échte uitschieters, zoals die in Trouble Every Day wel voorkwamen. 3,5*.

Beau Travail viel wat mij betreft een beetje tegen. Niet zozeer omdat ik te hoge verwachtingen van de film heb, maar meer omdat het eerste halfuur van de film perfect is. Alles klopt, de prachtige beelden, de voice-over, het concept van de film. Helaas weet de film dit niveau niet te behouden.

Wat volgt is een opeenvolging van mooie beelden die wat mij betreft geen doel dienen. Het ziet er prachtig uit, maar ik kan er niet heel veel mee.

Dit is nog wat anders dan Legionnaire (Film, 1998), de film met Jean-Claude Van Damme. We krijgen een inkijk in het leven van een soldaat in het Franse vreemdelingenlegioen. Inhoudelijk misschien niet altijd even hoogstaand, tenzij je de discipline, sancties en trainingsarbeid hoog hebt zitten. Maar de film heeft wel een bepaalde flow, wellicht door het uitstekende camerawerk. Gehard en stijf, maar tegelijk ook chill. Geweldig ook die "foute" muziek. Ik vond het best komisch en ondanks dat het niet paste, toch goed aansluiten bij de film.

Net als Chocolat (Film, 1988) is de film heel saai in de zin dat er niets gebeurt: het is slechts een aaneenschakeling van scenes waarmee de dagelijkse routine van een groeje Légionaires in Afrika wordt getoond. Ofwel: trainen, eten, trainen, werken, trainen, scheren, trainen, in de discotheek naar de meisjes kijken, trainen, schaken, trainen, etc. Omdat het enige bijzondere is dat het groepje mannen dag en nacht bij elkaar is, het warm is in Afrika zodat ze niet altijd veel kleren aan hebben, zij allen extreem fit en gespierd zijn omdat zij alle dagen vooral vullen met trainen en dit gezamenlijk trainen onwillekeurig iets van choreografie heeft, heeft het allemaal iets homo-erotisch zodat je bijna de indruk krijgt dat de regiseusse de film vooral heeft gemaakt voor haar eigen plezier. Toch heeft de film wel iets, zelfs als je geen homoseksuele man bent: het heeft zoiets geks en artistieks dat het een aangenaam soort verveling geeft. Er zit een heel dun plot in (de man die de groep drilt heeft zonder reden een hekel aan een nieuweling die hij eruit gooit waarna hij er zelf uit wordt gegooid) die eigenlijk niets toevoegt, anders dan wellicht de boodschap dat het allemaal losers zijn die naar Afrika gaan om in de woestijn zich de hele dag op te drukken.

Jaren terug zag ik een scène in de Moviemeter Contest. Een die me direct opviel en bijbleef. Een zeer statisch dansende jonge vrouw op een nogal fout Frans liedje (Francky Vincent met Le Tourment d'Amour ) maar wel een nummer dat ik later opzocht en ook stiekem wel erg lekker vond. Een tijdje terug dacht ik daar weer aan maar ik kon noch de titel van het nummer noch de naam van de film herinneren en kon het liedje niet meer vinden. En ineens was daar deze film en daar was dat liedje weer. ik blij.

Ergens zeker een mooie film. Enorm statisch geschoten maar zeker in het begin met een hele fijne flow (zoals hierboven ook al is geconstateerd, wat mij betreft vooral door veel te tonen en dan vooral de trainingen en het dagelijkse leven van de soldaten zonder verdere duiding en zonder veel dialoog) en de beelden zijn prachtig. Soms haast dromerig. Maar dit is veel meer een kunstwerk om op een bepaalde manier te bewonderen dan echt een film die me grijpt. Die stijl begint zich al snel wel te wreken, zeker in de tweede helft. De film is ook enorm afstandelijk en koud. Enkel één momentje van een beetje tederheid het moment vlak voor bovengenoemd nummer, maar dat is vrij weinig op 90 minuten. 3,0*.

Pfoe

Ondanks dat Beau Travail slechts anderhalf uur duurt, voelde het wel aan als een erg lange zit. Claire Denis schotelt ons hier een erg saai verhaal voor dat nog eens ondersteund wordt door een zeer eentonige voice-over van Galoup. Het enige positieve aan deze film zijn de mooie plaatjes van de landschappen en het einde waar Galoup losgaat op het nummer The Rhythm of the Night, maar verder dan dat kom ik niet. Galoup is ook zo'n personage wiens beweegredenen ik helemaal niet begrijp. Waarom doet hij zo vijandig tegenover Sentain en stuurt hij hem voor het minste zomaar weg ? Daardoor was het ook moeilijk om mij in te leven in het personage en het verhaal.

Behalve de mooie beelden kan ik hier weinig mee.

2*