Adaptation. (2002)

Volkomen oninteressant dus.

Ach, films draaien wat mij betreft zelden om het verhaal.

Het gaat om de uitwerking ervan, de vertaling naar spel, beeld en geluid. Ik vond het ijzersterk. Maar goed als filmliefhebber heb ik ook wel wat met de materie.

Ik begrijp jou ook deels wel als filmmaker, maar mij moet iets boeien. Een half uur geleuter over orchideeën/ vissen etc en ik ben weg.

Ik keek een foute film ,Mob Land . 13 in dozijn. Maar boeiend Opvallend goede Dorff waar ik eigenlijk niks mee heb. De sfeer in de film , de dreiging, onderhuidse spanning.

Adaptation zou geschreven kunnen zijn door een vrouw.( wat ik ook dacht) Uren leuteren over niks.

En fin compte vind ik Adaptation erg gekunseld, krampachtig gemaakt , tegen kitsch aan..

En ik ga helemaal met je mee dat het zelden is dat een verhaal boeit, maar de elementen die jij noemt.

Maar ieder zijn ding.

Ik moet m snel herzien. Kan me niet herinneren dat er een half uur over orchideën wordt gesproken. Herinner me enkel een korte montage. Volgens mij gaat het vooral over Kaufman (het is natuurlijk autobiografisch) zijn neuroses.55

Als je de bereidheid hebt de film door mijn kritische ogen te zien , "waar kijk ik eigenlijk naar??" , dan geef je ook een 0.5*....

Alleen de echt Groten zijn in staat hun fouten te erkennen...Per dag erken ik 10 fouten ,vandaar dat ik zo Groot ben...

Dat zal mij niet lukken, want naast film heb ik ook een grote liefde voor de natuur. Dus die orchideën vind ik ook razend interessant.

[quote]Basto schreef:

Ik kijk ook graag natuurfilms...

Na vele jaren was ik benieuwd of de score van 4* nog steeds gerechtvaardigd was en dat is zeker en vast het geval. Er zit behoorlijk veel in deze film verwerkt. De struggle van Charlie om het script af te werken is behoorlijk intens en boeiend om te volgen. De relatie met zijn tweelingbroer zorgt voor de nodige komische noten in de film. Heerlijk om te zien hoe zijn tweelingbroer plots erg getalenteerd blijkt te zijn als scriptwriter, terwijl Charlie zelf maar geen goed script kan schrijven. Naar het einde toe neemt de film een wending en wordt het bijna een thriller. Charlie en Donald komen in een confrontatie terecht met Susan en Laroche, dat uitmondt in een crash.

Sterk einde van sowieso een sterk geschreven script, maar ook Cage doet het erg goed als de tweelingbroer Charlie en Donald. De twee broers zijn erg verschillend qua karakter en dat zorgt voor enkele leuke scènes. Charlie is de timide broer die er niet in slaagt om zijn relaties te doen werken. Zelfs de schrijfster van het boek durft hij niet aan te spreken (erg sterke scène in de lift), terwijl Donald dan weer de uiterst zelfzekere broer is. Wat mij betreft is dit één van de beste rollen van Cage.

Score van 4* blijft stevig staan.

Eentje die al heel lang stond te wachten. En dat vanwege de aanwezigheid van Cage. En dan krijg je hem ook nog eens in tweevoud alhier. Dubbel genieten dus ... euh

Ik had echter eerst de meningen moeten lezen hier op MM. Als daar het woordje "begrijpen" vaak wordt gebruikt en er stevige discussies zijn over het wel of niet briljant zijn van deze gewiekst en ingenieus in elkaar gestoken film (sarcasme), dan weet ik al tot wat categorie de film behoort: de categorie "Iconische film voor de kenners van de beter film". En die zullen dan natuurlijk enorm in hun sas zijn vanwege de subtiele verwijzing in "Adaptation." naar het doorsneeworst-kenmerk en simpliciteit van een commerciële Hollywood-mainstream film "Adaptation." is dus een arty film met een hoek af, een dubbele bodem en een ingenieus toegepaste gimmick. Na een verhaal over een ezel, vond ik het ook wel gepast om eens een film over orchideeën te kijken

Het verhaal is dat dus van een scenarioschrijver van een film die het boek verfilmd van een schrijfster (Meryl Streep) over een fervente orchideeën fanaat en die zijn zoektocht naar een hoogst zeldzame orchidee. En ja hoor, tromgeroffel, tromgeroffel, tromgeroffel, ... de scenarioschrijver in de film worstelt dus met het schrijven van het filmscenario dat eigenlijk de film is waar je naar zit te kijken. Hou me vast! Ik voel dat ik moet flauwvallen vanwege de extase. Maar Nicolas Cage vond ik dus wel fantastisch. In tweevoud

2.5*

Leuk toch als je wat schrijft over een film en het zo'n drie jaar later nog eens terug leest. Vooral de laatste zin is grappig. Toen schreef ik dat de film me onbevredigend achter liet en ik niet de verwachting had dat ik deze film bij een herziening beter zou vinden. Nu die herziening was dus vandaag. En inderdaad, ik ben niet erg van mening veranderd. Ik wist wel zeker dat ik de film gezien had. Dat is eigenlijk al heel wat. Want regelmatig komt het ook voor dat ik me helemaal niets van een film kan herinneren. Bij deze film dacht ik lang dat ik het begin gezien had, en hem al vrij snel uitgezet had toen. Maar later kwamen toch meer scenes me nog bekend voor. Al met al is de conclusie van de vorige keer dus nog dezelfde, en dat zal een volgende keer waarschijnlijk weer hetzelfde zijn.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#34 – Adaptation.

Adaptation. is echt een briljante film. Bijna elke scene is ingenieus, origineel, geestig of alle drie tegelijk. De film springt heerlijk van de hak op de tak, terwijl Charlie Kaufman naarstig probeert de juiste insteek te vinden voor zijn scenario.

Zo rijgt hij de film als een parelketting aaneen, waarbij het aan de kijker is om samen met hem de rode draad te ontdekken. En juist dat maakt Adaptation. zo leuk: je kijkt naar een film die voortdurend bezig is uit te zoeken welke film hij eigenlijk wil zijn.

Nicolas Cage is fantastisch in zijn dubbelrol als de neurotische Charlie en zijn zelfverzekerde tweelingbroer Donald. De twee vertegenwoordigen bijna letterlijk kunst en commercie. Charlie wil iets origineels, oprechts en betekenisvols maken, terwijl Donald zonder enige gêne alle clichés van Hollywood omarmt. Hun interactie is ontzettend grappig.

Dat geldt trouwens voor bijna alle personages. Van de tandeloze bloemenkenner tot de oversekste Hollywood-agent en de stonede indianen. Zelfs Meryl Streep is heerlijk charmant en geestig.

Ondertussen haalt Kaufman werkelijk alles erbij: het ontstaan van de aarde, zijn eigen onzekerheden, seksuele fantasieën, New Yorkse intellectuelen en natuurlijk de personages uit het boek dat hij probeert te bewerken. Alles kan onderdeel worden van het scenario, simpelweg omdat hij geen idee heeft hoe hij dat scenario moet schrijven.

Het briljantste is misschien wel dat Kaufman heel lang weigert om van het boek een conventionele Hollywoodfilm te maken. Geen kunstmatige spanning, geen seks, geen achtervolgingen en vooral geen geforceerde ontknoping, maar een film over bloemen. Maar laat hij daar nu juist niks vanaf weten….

Maar uiteindelijk valt hij alsnog voor de commercie.

En dus krijgen we precies de film die Charlie absoluut niet wilde schrijven. Inclusief spanning, seks, drugs, gevaar en een verrassend ontroerend einde. Zo wordt Adaptation. uiteindelijk zelf de perfecte samensmelting van Charlie en Donald: kunst en commercie. Al zie ik het daardoor juist als kunst.

Echt geniaal, deze Adaptation.

5*