Adaptation. (2002)

Ik snap niet wat je bedoelt. Donald is in ieder geval dood aan het einde, dat wordt toch wel duidelijk getoond.

Oei, dit was een speciale film. In het begin vond 'k er niet zo veel aan, maar de film groeit wel. Je kunt de film ook niet in een vakje duwen, want zo naar het einde toe gaat de film over van eerder drama naar thriller. Nicolas Cage springt er toch wel uit in z'n dubbelrol.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind vind 'k wel beter, maar deze vond 'k ook wel eens de moeite om te bekijken.

Leuk om Nico Cage weer op dreef te zien. Hij kan toch wel veel beter dan hij laat zien in zijn films van de afgelopen paar jaartjes.

Herzien. 5* Kaufman is een held

Geweldige film, maar met een tikkeltje teleurstellende einde. N.Cage is GEWELDIG hier!!!

Beetje een rare film. Het laatste half uur kwam het eigenlijk pas op gang, daarvoor vond ik het allemaal maar een beetje vaag en niet altijd even boeiend. Ook vond ik het af en toe lastig te volgen wat nou uit het boek was en wat niet, wie weet dat als ik hem over een tijdje nog eens kijk dat ik het wat beter kan volgen.
3,5*

Leuke film, maar heb niet helemaal begrepen wat er zo ingenieus is aan het verhaal.

Misschien komt dat nog wel.

Nu blijft ie voorlopig staan op 3,5.

Origineel en waarschijnlijk autobiografisch filmverhaal.

Het geniale in deze film is het 'inception' idee, dus een verhaal over een verhaal over een verhaal.

Eigenlijk heeft het te veel lagen om compleet te kunnen bevatten.

Desondanks weet de film de aandacht goed vast te houden, terwijl eigenlijk orchideeën mij geen fluit interesseren.

knap gemaakt en vooral ook goed geacteerd door nicolas cage.

De omschrijving bijzonder is absoluut van toepassing op Adaptation van Spike Jonze.

Het script en de uitwerking daarvan is echt geweldig. Hoe langer ik er over nadenk hoe geweldiger ik het vind. Ik denk dat een film als deze meerdere kijkbeurten nodig heeft om hem de juiste beoordeling te geven. In mijn eerste kijkbeurt viel er gelukkig al voldoende te genieten. Het script is ingewikkeld maar wel goed te volgen. Dit moest tijdens de film wel groeien. Het begin vond ik minder maar na mate de film vordert wordt het steeds sterker en overtuigender. Ook het acteerwerk van voornamelijk NicolasCage maar ook van Meryl Streep en Chris Cooper vond ik overtuigend. Zowel Nicolas Cage als Meryl Streep behoren totaal niet bij mijn favoriete acteurs maar hier laten ze beide zien dat ze een ijzersterke rol kunnen neerzetten en hebben ze me toch wel kunnen overtuigen.

Voor nu beoordeel ik Adaptation met een kleine 4*.

Een afwijkende, onconventionele, curieuze, intellectuele, intrigerende film over het maken van een film, of meer nog over een scenarioschrijver. Deze mix van drama en komedie is een krankzinnig, verward verhaal, inzichtelijk scherp en onuitstaanbaar genotzuchtig en lijkt geboren te zijn uit wanhoop. Het werkelijke bestaan wordt vermengd met denkbeeldig leven. Een dergelijk, niet bepaald rechtlijnig en daardoor inspannende verhaal werkt alleen als de centrale rollen goed bezet zijn: Nicolas Cage overtuigt in zijn dubbelrol (tweeling), maar Meryl Streep en Chris Cooper stijgen hier boven zichzelf uit.

Wat een bijzondere, aparte film zeg. Maar heel fascinerend. Het verhaal lijkt warrig en is zeker weird, maar prikkelt je voorstellingsvermogen, je intellect. je fantasie.

Een aantal verhalen door elkaar, tijdsprongen, verrassende wendingen, het zat er allemaal in.

Wat mij nog het meest aansprak was de psychologische lijn. Werkelijkheid-inbeeldingr, twee broers die "in elkaar overgaan" , etc

Een goeie interessante film die nog een tweede keer bekeken moet worden...

Grappige film, slimme film. Ik ben hem gaan kijken omdat ik Being John Malkovich erg goed en leuk vond. De gekke sfeer van die film was hier minder aanwezig. Scènes als het gesprek van een van die indianen met Susan, het gesprek van Kaufman met zijn baas die alleen maar naar de vrouwen op zijn kantoor staart lagen wel wat in die lijn en zorgden voor wat humor in de film.

De acteerprestaties in deze film zijn goed, etc, maar vooral natuurlijk: de creativiteit van dit script is erg knap. En hoezeer ik het uitgangspunt ook waardeer, het werkt voor mij toch niet helemaal.
De hele crux van de raamvertelling zit hem in de hang naar originaliteit, waarbij het scipt van het personage Donald Kaufman lukt, het script van het personage Charlie Kaufman mislukt door de ontelbare clichés op het einde, en het script van de 'echte' (de lijn is summier) Kaufman eigenlijk heel knap is, omdat hij een film wilde maken waarin de karakters niet slagen. Bent u er nog? De paradox: de schrijver slaagt omdat de schrijver niet slaagt. Allemaal goed en wel, maar het doet me niets. Het idee is leuk, wat zeg ik - briljant creatief, maar ondertussen gleed mijn aandacht af in de grote finale. Het hangt ervan af hoe snel je de truc doorhebt en het is een kwestie van smaak, of je deze slimme move ook in al zijn humor en spitsvondigheid kunt waarderen. Zoals ik het nu persoonlijk heb ondervonden: de geweldige creativiteit (en dat is nog een understatement) en sterke uitwerking kunnen niet voorkomen dat het de film ergens aan ontbreekt.

3,5*.

Op Wiki een treffende omschrijving:

dat het een bijzondere film is, is een understatement. ik bleef toch met een gemengd gevoel achter.
de opzet van de Adaptation is zonder meer geniaal: volgen hoe een (bestaande) sceanist een (bestaand) boek verfilmd tot de film waar je feitelijk naar zit te kijken (en dus uiteraard bestaat). daardoor lijkt het een autobiografie, maar eigenlijk toch ook weer niet: het spelen met die 'tijdlijnen' is zowel vermakelijk als interessant. gelukkig wordt het nooit overdreven ingewikkeld, zoals Kaufman in Synecdoche, New York wellicht wat doorschoot.

ik raakte een beetje uit de film toen het zichzelf naar een thriller wilde omvormen: de broers gaan op jacht naar het werkelijke leven van Susan. de tot dan toe geschepte sfeer en setting raakte daarme uit balans. het is dan ook iets te makkelijk om het overdreven gedrag van Susan aan de drugs toe te schrijven, het klopte gewoon niet lekker voor mijn gevoel. sowieso lijken er in het laatste half uur ineens zoveel mogelijk genres gepropt te moeten worden. ik snap de achterliggende gedachte vanuit het script, maar het werkte niet echt goed.

er zijn uit de film voldoende thema's te halen. de passie en de eenzaamheid en volop metaforen. Cage zet een sterke dubbelrol neer en de scenes met beide broers zijn vaak geweldig om te zien, uit acteursoogpunt. vanaf het eerste moment wordt je echt meegenomen in het hoofd van Charlie en voelde ik door de hele film emphatie. als kijker voelt het soms alsof je 'meeschrijft' aan het geheel.

interessante, originele film die zichzelf een beetje de nek omdraait in het laatste deel. zeker wel een film die een 2e kijkbeurt verdiend. niet omdat ie zo ingewikkeld is, maar omdat de thema's dan wellicht nog beter kunnen doordringen.

Bij elke kijkbeurt vind ik deze prent genialer. Ik voel me helemaal geïnspireerd achteraf en kan wel huilen door de creativiteit en originaliteit die Kaufman aan de dag legt. Briljant.

Allereerst: Hulde aan Cage! Wat een overtuigende dubbelrol zet hij hier neer, zelden vertoond!
De film is intrigerend en is ondanks het ingewikkelde scenario goed te volgen.
Toppunt van (h)erkenning voor een ieder in zijn of haar midlifecrisis.
Persoonlijk had ik voor een minder afwijkend slot gekozen, maar wellicht mis ik een dimensie het slot juist passend maakt. Het gekozen muziekstuk tijdens de aftiteling is niet minder briljant. *4.0

Verder ben ik heel erg nieuwsgierig naar een uitleg van de volgende quote aan het einde van de aftiteling. Kan iemand hier iets intelligents over zeggen?

"We're all one thing, Lieutenant. That's why I've come to realize. Like cells in a body. 'Cept we can't see the body. The way fish can't see the ocean. And so we envy each other. Hurt each other. Hate each other. How silly is that? A heart cell hating a lung cell."
- Cassie from THE THREE

Meestal zoek ik films uit op regisseur. Bevalt een film me, dan is dat vaak vanwege de sfeer, en dat is over het algemeen de verantwoordelijkheid van de regisseur. Plot boeit me vaak minder, maar ik had beter moeten weten toen ik deze film ging kijken omdat ik de vorige van de regisseur, Being John Malkovich zo interessant vond. Bij deze film werd het extra duidelijk dat dat niet zozeer zijn verdienste was, maar vooral van de scriptschrijver Kaufman, die ook voor deze film het script schreef en wel op weergaloze wijze.

Ik vind over het algemeen films die spelen met het concept film erg interessant, bijvoorbeeld Talking Head van Oshii. Hier moest ik ook aanvankelijk een beetje aan Offscreen van Boe waar de set van Allegro voorbijkomt, terwijl hier de set van Being John Malkovich. voorbijkwam. Maar wat hier gebeurt gaat toch stukken verder. Zo is het briljant hoe de voice-over van Cage wordt onderbroken door McKee met een uitspraak over hoe verderfelijk voice-overs zijn. Maar ook hoe er met clichés in scripts wordt gespeeld. Ik ben wel vaker films tegengekomen waar men clichés probeert te vermijden door ze te noemen, maar hier worden ze wel heel fraai geïntegreerd tot iets unieks. En bijzonder dat het nog autobiografisch is ook. Orleans en Laroche bestaan echt, en Kaufman heeft echt geprobeerd een script te schrijven dat als basis voor een verfilming van een boek over Laroche van Orleans moest dienen.

Dan de andere aspecten van de film: aardig acteerwerk, maar zo exceptioneel vond ik Cage ook weer niet. Het lijkt me lastig om jezelf als tegenspeler te hebben, maar het lijkt me ook dat als je dat niet kan, je normalere rollen ook niet optimaal zijn. Visueel vond ik het afgezien de eindscéne met de bloemenbak en de carcrashes, die behoorlijk spectaculair waren en erg dicht bij wat ik in Enter the Void heb gezien, niet meer dan redelijk. Wat stilering betreft had er nog veel gewonnen kunnen worden. Ik ben dan ook nieuwsgieriger naar andere films van Kaufman dan van Jonze, al kan over de laatste gezegd worden dat hij wel oog heeft voor bijzondere scripts die hem aangeboden worden. Ik zet enigszins laag in, 4*, maar ik verwacht dat bij een herziening er nog meer op zijn plaats valt. Een verhoging bij herziening is dus zeker niet uitgesloten!

Inderdaad, goed gezegd.

Leep. Ik zie de humor vaak wel in van scenario's waarin personages worstelen met min of meer alledaagse dingen en volledig de puinpoeier in worden geschreven. Zoiets als Charlie's korte fantasietje over succes en vrouwen waar dan via één knipje mee wordt afgerekend door de bittere, zielige realiteit te tonen. Ja, leuk.

Het blijkt een script over het schrijven van een script waar Kaufman nog een paar stappen verder mee gaat. Niet alleen neemt hij zichzelf te grazen, hij mengt zich met een tweelingbroer in de film die parallel loopt aan zijn onmacht. En of dat allemaal nog niet genoeg is, is er iets anders dat ook een lel om de oren krijgt.

Minst soepele onderdeel van dat alles vindt plaats rondom Orlean en Laroche. Cooper doet het leuk, maar ergens halverwege bloedt dat enigszins dood. De beide broers moeten er aan te pas komen dat weer op te laten veren. Fijntjes hoe Donald begint als loser met rugpijn en stilaan verandert in een succesnummer.

Heerlijk wrang hoe hij met een lekkere tante aan de ontbijttafel zit, terwijl Charlie het helemaal kwijt is. Dat geldt evenzeer voor de grote finale, geweldig ingeluid door McKee en natuurlijk volledig uit de toon vallend, maar dat is de bedoeling. Een zure grap en zoete wraak verenigd in één. Dat is vernuft. Intelligente film.

Fellinesque film van Jonze. Best leuk maar ik vond het toch lastig er veel mee te kunnen. Was het tongue in cheek-cheesy? Moet haast wel, maar dat ik er nog niet echt 100% achter sta of dit echt heel goed werkte en het cliché-vermijden ook wel weer vanzichzelf wat cliché was zegt ook wel weer wat. Voor een keer is Cage erg lollig in zijn maniertjes enzo, maar verder vond ik Jonze in Where The Wild Things Are toch iets beter uit de verf komen. Vermoedelijk ligt Her me ook iets meer. kleine 3.5*

Adaptation. is een prachtige film die van begin tot eind weet te fascineren. Spike Jonze laat wederom zien uit welk hout hij gesneden is. Ook met onder andere Being John Malkovich laat hij zien dat hij een meester is met dit soort films. uiteraard een drama maar er zijn ook genoeg momenten die een lach op je gezicht toveren. Het leven van Charlie Kaufman wordt goed onder de loep genomen en je komt een hoop over hem te weten. Het mag duidelijk zijn dat hij autistisch verdrag vertoont, sociaal gezien is hij een wrak. Jonze laat op een hele interessante manier Kaufman's leven zien, en dat van de mensen om hem heen. Prachtig om die dikke grens te zien tussen de fantasieën (vaak seksueel) van Kaufman en de werkelijkheid. Charlie beseft allemaal heel goed wat echt en nep is. De overgang van realiteit naar fantasie en vice versa zorgt voor een uitstekend stukje cinema. Het is ook briljant om de conversaties tussen Charlie en Donald te zien, de zelfverzekerde alter ego van Charlie. Dit zorgt voor hele interessante schouwspelen en geeft de film meer inhoud. Charlie vergelijkt zich continu met zijn verzinsel. Donald zorgt ook voor het nodige stukje komedie, zeker een heel groot pluspunt.

Nicholas Cage speelt magistraal als de bijzondere man genaamd Charlie Kaufman. Cage laat weer eens dat hij een A acteur is, hij heeft heel wat films op zijn naam staan waarin hij een sleutelrol heeft gespeeld. Cage is simpelweg Kaufman. Hij heeft de gave om helemaal op te gaan in zijn rol. Na enige tijd heb je niet eens meer door dat Kaufman door iemand gespeeld wordt. Het komt allemaal heel geloofwaardig over, een perfecte cast van Spike Jonze. Meryl Streep speelt weer heel goed, zoals altijd. Streep speelt een ander type persoon dan Cage maar is net zo interessant. Chris Cooper speelt ook bijzonder goed. Op zijn minst gezegd is John Laroche een heel apart persoon, Cooper weet dat goed in te vullen. Jammer alleen dat zijn personage op een gegeven moment alle sympathie en interesse verliest. Leuk rolletje van Brian Cox als de man genaamd Mckee die een meester is in het schrijven van boeken en Kaufman ook nog wat te leren heeft.

Adaptation. is prachtige film die van begin tot eind interesseert. Cage speelt meesterlijk en de rest van de cast doet zeker niet voor hem onder. Het verhaal is prachtig en fascinerend. Spike Jonze heeft mij helemaal overtuigd van zijn vaardigheid in het maken van geniale films. Het was erg leuk om in Adaptation. de set te zien van Being John Malkovich en een kijkje op de set te nemen. Geniaal als Charlie Kaufman zijn hand opsteekt naar John Cusack en deze hem dan volledig negeert. Ook leuk om John Malkovich instructies te zien geven aan figuranten en medespelers. De echte beelden zijn een leuke bonus.

4*

Vermakelijke film. Er worden twee verhalen door elkaar verteld. Het is dan ook jammer dat het ene verhaal (met Cage) een stuk interessanter is en veel lekkerder weg kijkt dan het andere verhaal (met Streep). Hierdoor voelt de afwisseling toch wat te vaak als een 'onderbreking'.

Verder is het bijzonder slim geschreven, met een leuke ondertoon. Het scenario weet zichzelf tijdens de speelduur te reflecteren. Ook als (beginnend) scenario schrijver kun je wat leuke 'tips & trics' halen uit deze film.

De film kent zijn mindere momenten maar de vaart blijft er in. Helaas slaat de derde akte iets te hevig een andere weg in en voelt het alsof de film geen waardig einde kent. Doordat Cage een leuke (dubbel) rol neer zet en Jonze een verfrissende visie aflevert worden de meeste mis stapjes wel verbloemt (haha)...

Maar dat is nu ook de bedoeling (of de grap). Zie zelfs je opmerking over het zichzelf reflecterend scenario.

Merkwaardige 'fout' in deze film: Flowers for Algernon is welzeker een film...

Flowers for Algernon (2000)

Een literair werkje met ontzettend veel diepgang. Ik twijfel of ik hem met de juiste instelling en op het juiste moment gekeken heb, dus ik ga hem spoedig een keertje herzien. Deze mening is dan ook gebaseerd op mijn eerste indruk.

De film groeit. Ik heb geen flauw idee of het bewust of onbewust gedaan is maar dat legt wel enigszins een geinige link met het feit dat bloemen op een bepaalde manier centraal staan in de film. Hij begint zeer traag en lijkt zoekende. De verborgen levenslessen en uitgesproken dialogen over thema's als liefde, aantrekkingskracht en het zoeken naar een bevredigende manier van leven zijn prachtig, gesteund door een enorme partij mooie muziek en gepaste voice overs.

Echter zinkt de film af en toe weg vanwege de keuze voor deze portie aan diepgang. Hij kampt met langdradigheid en scenes waarin te weinig gebeurd. Één Nicolas Cage was voor mij ook meer dan genoeg, vond het eeneiige tweelingverhaal niet overtuigend.

Meryl Streep kon in mijn ogen ook niet heel erg overtuigen. Het was een nogal behoudende rol en ik vond haar karakter niet helemaal goed uit de verf komen. De excentrieke Johnny daarentegen klopte als een bus.

Origineel werk waar zeker goed over nagedacht is, maar mijn interesse heeft het niet goed genoeg kunnen wekken.

Naar aanleiding van Birdman (2014) ben ik Synecdoche, New York (2008) gaan kijken en naar aanleiding van Synecdoche ben ik Adaptation (2002) gaan kijken. Het zijn namelijk drie films die erg veel op elkaar lijken qua inhoud en vorm, zodat als je de ene goed vindt je waarschijnlijk de andere ook goed vindt (en ik vind ze goed!). Synecdoche en Adaptation zijn beide door Charlie Kaufman geschreven: hij is volgens mij de grootste scenarioschrijver en zijn stijl doet me denken aan die van de grootste cabaretier van Nederland, Micha Wertheim: ontregelend, diepzinnig, grappig, intelligent en heel, heel erg ‘meta’. Een soort Woody Allen maar dan veel beter.

Adaptation gaat – uiteraard - over een scenarioschrijver, ja over Kaufman zelf om precies te zijn, want waar kan een scenarioschrijver anders over schrijven dan over zichzelf als Kunst over het Echte Leven moet gaan? Maar de vraag die deze en andere genoemde films moeten beantwoorden is dan ook niets minder dan: wat is het ‘echte’ leven (en dan ook: wat is Kunst)? De scenarioschrijver, Charlie dus, woont samen met zijn tweelingbroer, maar het gekke is nu dat Charlie – uiteraard – de geniale scenarioschrijver is (genieën zoals Kaufman zijn niet bescheiden over zichzelf) en zijn broer een ‘nobody’ is maar dat Charlie ongelukkig is en geen raad weet met het leven terwijl zijn broer gelukkig is en het leven hem heel makkelijk af gaat. Dat is gek want ze hebben als eeneïge tweeling beide dezelfde DNA, zodat ze volgens de evolutietheorie beiden even goed aan het leven zouden moeten zijn aangepast. Toch doet Charlie blijkbaar iets fout, maar wat? Maar gelukkig is Charlie een genie zodat hij dat mysterie wil gaan oplossen in zijn Kunst.

Nu is de meest opvallende overeenkomst tussen de drie films dat ze erg ‘meta’ over hun kunst zijn (zoals de meeste naoorlogse kunst dat lijkt te zijn). Adaptation is zelfs een film over een film over een boek over een leven. Maar anders dan Birdman en Synecdoche zijn hier de niveaus wel duidelijk gescheiden. Dat moet ook – en hier komen de spoilers – want uiteindelijk blijkt de oplossing te zijn dat Charlie geen grip op het leven kreeg omdat hij zo intellectueel en ‘meta’ was: het probleem van sommige mensen zoals Charlie is dat ze te veel nadenken over het leven in plaats van gewoon te leven. Organismen zijn succesvol (en gelukkig) omdat ze zich niet afvragen wat anderen van hun denken maar gewoon hun ding doen: zij volgen niet alleen hun passie maar zijn ook hun passie in plaats van dat ze zichzelf zien door de ogen van de ander waardoor ze worden afgeremd en niet echt leven. Het leven is succesvol als men niet te veel met zichzelf bezig is (als object) maar als men waarachtig als subject leeft. Dat maakt plat amusement met onmogelijke actiestunts soms beter dan al dat filosofisch geouwehoer over het leven in ‘kunstfilms’ waardoor er geen leven en ook de kunst dood en saai is. De intellectueel denkt wel dat praten over zichzelf, over het leven en de studie van de passie van anderen het echte leven is, maar dat heeft hij mis. De paradox van Kunst is dan ook dat de kunstenaar uiteindelijk beide moet kunnen doen: echt leven en reflecteren op het leven.

De film volgt dit in haar eigen ontwikkeling: Charlie wil iets nieuws, iets geniaals doen, maar precies daarom wordt het niets en net zoals bij Charlie de spanning stijgt naarmate de deadline dichterbij komt, neemt bij de kijker de spanning toe welke plotwending moet worden gemaakt om de film te laten 'lukken' met daarbij de in de film gegeven belofte door een filmscenario-expert dat alles nog goed kan komen met een geweldig einde (iets wat Micha Wertheim trouwens ook als thema neemt bij zijn show 'Voor je het weet'). De film is zeer gelaagd: bv. de titel 'Adaptation' verwijst naar Darwins theorie maar ook naar het proces van het omzetten van een boek in een film en het scenario van zijn broer over een moordenaar met multipersoonlijkheidsstoornis reflecteert de tweelingbroers die in werkelijkheid alleen Charlie is (Charlie heeft namelijk geen tweelingbroer in het 'echte' leven). In al zijn realisme - zijn vermeende obsessie voor de waarheid en het echte leven - lopen toch het 'echte' en de fantasie voortdurend in elkaar over. Het echte leven wordt vanzelf een fantasie als je je laat gaan in je passie. Uiteindelijk ondermijnt de film zichzelf.

Net als tussen Synecdoche en Birdman zijn de overeenkomsten tussen Adaptation en Birdman zo groot dat ik het me moeilijk kan voorstellen dat Birdman niet mede is geïnspireerd op het werk van Kaufman. Birdman lijkt veel ideeën van Kaufman te hebben gejat, maar waar Kaufmans werk uiteindelijk toch net iets te intellectueel is c.q. over zichzelf gaat waardoor het net iets te stroef loopt, zit Birdman helemaal in de passie c.q. adrenalinerush en loopt die film als een sneltrein waardoor Iñárritu met Birdman de meester nog wist te overtreffen.

Laatste film van Spike Jonze die ik nog niet gezien had, viel me eerlijk gezegd tegen gezien de relatief hoge waardering op Moviemeter. Het is een redelijke film, maar verschrikkelijk opgehyped. Wat mij betreft valt het in de categorie "arthouse made in Hollywood". Geen echte arthouse dus, maar een zuiver commerciële productie die dat imago probeert te gebruiken. Daar vind ik een film als The Secret Life of Walter Mitty (2013) ook onder vallen, deze film deed me daar aan denken. Die film lijkt me wel een aanrader voor wie deze film goed vond.

De film begint behoorlijk saai en komt pas richting het einde een beetje op gang, al is de "genrewissel" ontzettend opzichtig. Als het personage van Meryl Streep "We have to kill him" roept ontstaat er een droogkomisch moment dat als omslag dient om vervolgens als soort van thriller verder te gaan.

Het verhaal (scriptschrijver schrijft een film) is relatief eenvoudig maar wordt iets gecompliceerder gebracht door steeds tussen de verhalen te switchen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik geen genialiteiten heb kunnen ontdekken. Ik vind het in die zin zeker geen "intelligente" film, je hoeft er volgens mij niet bij na te denken om het te kunnen volgen. Ook qua diepgang valt het erg mee, op zich is dat natuurlijk niet erg maar op een paar leuke quotes na is het meeste als je er bij stilstaat toch behoorlijk oppervlakkig, ook al wordt het in een heel diepzinnige toon gebracht ("Life is short. I need to make the most of it. Today is the first day of the rest of my life. I need to turn my life around. I need to fall in love. I need to read more, improve myself. I want my life back." etc. etc. etc.).

Door de wat saaie eerste helft kom ik niet verder dan 2,5* a 3*

Interessante recensie. Alleen wat je hierboven over de vorm zegt; qua vorm vind ik Adaptation en Birdman echt enorm verschillen. Je zegt het zelf eigenlijk ook wel, Birdman is een "adrenalinerush en loopt die film als een sneltrein". Stijl, camerawerk, cinematografie, tempo, enz. is heel anders (en beter dan Adaptation wat mij betreft). De andere vergelijkingen die je maakt tussen die twee films daar ben ik het wel mee eens.