Meningen

Erg vermakelijk,

Of het een Oscar waardige film is, laat ik in het midden, maar ik heb me er wel kostelijk mee vermaakt. Sean Baker weet prima af te wisselen tussen dramatische en komische momenten. Het eerste deel concentreert zich op de groeiende relatie tussen de Russische rijkeluiszoon Ivan en de sekswerker Ani. Buiten hier en daar wat seks en feestjes gebeurt er niet zoveel tot de familie erachter komt dat Ivan getrouwd is met Ani. Vanaf dan krijgen we een erg leuke screwball comedy te zien. De situatie begint volledig te escaleren en de zoektocht naar Ivan verloopt met het nodige gestuntel door de Russische handlangers, die heerlijk op de hak worden genomen. Mikey Madison weet zeker en vast te overtuigen. Ze weet haar personage Ani op een erg kwetsbare, soms grofgebekte manier neer te zetten.

Vermakelijk filmpje, dat drama en komedie goed weet af te wisselen, maar toch mis ik iets om er echt iets speciaals van te maken.

3.5*

Bij deze heb ik nu ook eindelijk de beruchte Antichrist van Lars Von Trier achter de kiezen. Ik wist op voorhand dat ik me aan een ietwat vreemde film kon verwachten, en op zich ben ik daar niet tegen, maar een goede film levert Von Trier hier niet mee af.

De eerste minuten doen nochtans wel hopen op een goede film. De manier waarop de dood van het jongetje wordt gebracht is fantastisch op zowel visueel als muzikaal vlak. Ook het eerste deel wanneer de ouders thuis hun verlies proberen te verwerken, kan er nog mee door. Von Trier weet een bevreemdend sfeertje te creëren, waarbij je het gevoel krijgt dat de ouders alleen op de wereld zijn. Zelfs de mensen die meelopen op de begrafenis lijken met hun geblurde gezichten geen deel uit te maken van het gebeuren.

Eens ze aangekomen zijn in het huisje midden in het bos gaat het bergafwaarts. Er zal wel veel symboliek en diepere betekenissen aanwezig zijn (het kwaad zit in de mens zelf,…) maar dat interesseert me bitter weinig. Het werd me allemaal wat te saai en de gebeurtenissen die zich afspeelden, kon ik onvoldoende plaatsen. Echt choquerend, zoals ik veel heb gelezen, vond ik het niet. Bij mij kwam het eerder over als een paar geforceerde pogingen tot choqueren.

Von Trier is niet echt mijn ding, maar er zijn nog 2 werken die ik wil gezien hebben met Dogville en The House That Jack Built. Ben benieuwd.

2*

Ik vond er maar bitter weinig aan. Op zich hoeft het geen probleem te zijn als een film amper een verhaal bevat, want vaak wordt dit goedgemaakt met een sfeertje dat me wel kan bekoren of zijn er bepaalde scènes die indruk maken.

In deze film heb ik dat amper kunnen terugvinden. Het hele sfeertje en de setting rond het grauwe schoolgebouw kon me op geen enkel moment in de film sleuren en behalve de scènes met het spelletje handjeklap op het dak, waren er geen opvallende scènes te ontdekken. De keuze voor de punkrock past wel in deze film. Hoewel ik er geen fan van ben, heb ik me er niet aan gestoord.

Troosteloos, grauw filmpje wat mij betreft.

1.5*

Blijft nog steeds een erg fijne feelgood film. Jack Lemmon is hier erg goed gecast als gewillig slachtoffer om zijn appartement te laten gebruiken door zijn bazen om zo promoties te krijgen. Langs de andere kant is het heerlijk om te zien dat de buren denken dat hij de ene vrouw na de andere versiert en hij schept daar ook veel plezier in.

Het eerste deel van de film is enorm vlot en komisch. Jack Lemmon die continue moet rondbellen om de reservaties op punt te stellen, was heerlijk om te zien. Maar er zit zoveel vaart in de dialogen dat het een genot is om naar te kijken. Op sommige momenten deed het me een beetje denken aan One, Two, Three (speelt zich ook grotendeels af op kantoor), maar hier ligt het tempo iets lager.

Halverwege de film met de zelfmoordpoging van Fran zorgt Wilder voor een wending en krijgen we een romantische drama voorgeschoteld. De chemie tussen Jack Lemmon en Shirley MacLaine is geweldig om te zien, maar ook Fred MacMurray is hier geweldig op dreef als nogal toxische baas die niet vies is van wat overspel. Het einde is een erg mooie feelgood moment, maar ook niet overdreven romantisch. Fran besluit om Sheldrake te dumpen en voor Baxter te kiezen. Echt een geweldig einde als ze daar gewoon op de bank een kaartspel spelen.

Billy Wilder is ondertussen één van mijn favoriete regisseurs aan het worden en ik heb er nog een aantal te gaan.

4*

L’appartement is uiteindelijk een speciaal filmpje geworden. Het eerste deel van de film, waarbij Max Lisa probeert te zoeken, is het beste deel van de film. De combinatie mysterie/romantiek/thriller werkte zeer goed. Nadien wilt de regisseur er te veel plottwists insteken, wat het sfeervolle eerste deel teniet doet.

3*

Het minste wat je kan zeggen van L’Argent is dat het een intrigerende film is. Met enkel Pickpocket en A Man Escaped (beide kregen van mij een score van 3*) heb ik nog niet al te veel van Bresson gezien, maar de stijl van deze film is erg interessant. Ik kan me ook niet echt herinneren dat die twee films een gelijkaardige stijl hadden, dus een herziening kan er wel eens van komen.

Hetgeen meteen opvalt, is het emotieloos acteren. Ik geloof niet dat ik ooit een film heb gezien waar er nog minder emoties getoond worden, maar op een bepaalde manier werkt het wel. Bresson legt zo toch vooral de focus op alle gebeurtenissen die plaatsvinden, want we krijgen toch best veel criminele feiten te zien (oplichting met valse biljetten, de winkelassistent die sjoemelt met de prijzen, moorden,…).

En het is ook de manier waarop Bresson al die gebeurtenissen registreert. We krijgen erg veel close-ups van bepaalde handelingen te zien, zoals van de handen wanneer er geld wordt overgedragen. Op een bepaalde manier is het toch fascinerend om het allemaal te zien.

Bijzondere film van Bresson. Zeker geen film dat in de categorie feelgood thuishoort, want we krijgen een erg negatief beeld van de mens geschetst door Bresson, maar niettemin is het wel boeiend wat hij ons voorschotelt.

3.5*

Argo is een prima thriller dat erg vakkundig is gemaakt en ook bij herziening valt er weinig op aan te merken. Misschien Ziet het er allemaal net iets te vakkundig uit en had het best wat rauwer gemogen. Zeker gezien het onderwerp van de gijzeling nodigt toch uit om een rauw beeld hiervan te schetsen.

In ieder geval is het een erg vermakelijke film dat vooral op het einde erg spannend wordt met de groep die maar net door de controles raken, maar ik moet er toch een half puntje van afdoen.

3.5*

Fear Thy Neighbor

Ik ben altijd al een fan geweest van Tim Robbins en Jeff Bridges en af en toe probeer ik een filmpje mee te pikken waar zij in meespelen. Deze week had ik dan weer één van die momenten en gelukkig kon ik deze Arlington Road te pakken krijgen. Gisterenavond dan maar onmiddellijk opgezet.

Ik had al wel eens van Arlington Road gehoord maar ik dacht eigenlijk dat het weer zo'n typische standaard Hollywood thriller ging zijn, waar een burenruzie uit de hand zou lopen, maar meer ook niet. Sloeg ik even de bal zwaar mis want Arlington Road is wel degelijk een sterke thriller, die dan ook nog eens atypisch Hollywood is. Veel daarvan is natuurlijk te danken aan het einde, dat me toch wel enorm heeft weten te raken. Ik kan me nog nauwelijks een andere film voor de geest halen waar er niet wordt gekozen voor een happy end, maar wel voor een einde waar de slechterik uiteindelijk de grote winnaar wordt en de goede brave man afgeschilderd wordt als het grote kwaad. Heerlijk gewoon! Het einde alleen al verdient veel lof en aan die zogenaamde toevalligheden heb ik me geen seconde geërgerd. Oké, met enkel een geslaagd einde heb je nog geen goede film, maar ook de rest van de film is erg boeiend om te volgen. De opbouw is misschien wel langs de trage kant, maar vanaf het moment dat Michael Faraday in het verleden van zijn buurman begint te neuzen, gaat de spanning alsmaar in stijgende lijn. Qua spanningsopbouw zit het zeer goed en Pellington geeft de kijker de tijd om zelf na te denken over wat er nu juist allemaal aan de hand is. Maar zoals gezegd, het einde zorgt ervoor dat deze film toch die ene extra pluspunt heeft wat andere thrillers niet hebben.

De cast was voor mij, zoals ik al zei, de reden om deze film te zien en ze stellen niet teleur. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik deze twee heren bezig zie in een thriller, maar ook dat blijken ze dus met verve aan te kunnen. Mijn grootste lof gaat dan toch naar Tim Robbins die zijn personage van criminele buurman op een haast geniale manier weet neer te zetten. In deze film heeft hij echt iets akeligs in zijn blik van een doorwinterde psychopaat, maar anderzijds heeft hij ook steeds dat glimlachje op zijn gezicht dat hem zo typeert. Zo te zien kan Robbins dus veel meer dan een Andy-achtig personage neerzetten, want in Bull Durham wist hij me ook al te verrassen als jonge guitige honkbalspeler. Ik zei al dat ik een vrij grote fan ben van Robbins en door zulke prestaties zal hij alleen maar blijven stijgen in mijn lijstje. Benieuwd wat ik nog van hem ga ontdekken, maar ook Jeff Bridges acteert erg overtuigend. Af en toe liet hij zich wel vangen aan overacting, maar over het algemeen weet hij zijn paranoïde personage sterk neer te zetten. Blijft natuurlijk wel geniaal als Big Lebowski, maar hier bewijst hij dat hij ook wat anders aankan. Verder is er ook nog een leuke bijrol weggelegd voor Joan Cusack. Op zich was haar rolletje redelijk klein, maar ze heeft toch wel twee geniale schrikmomenten in petto wanneer ze plots tevoorschijn komt in de werkkamer van haar man en aan de telefooncel. Cusack’s personage is dan ook nog eens een perfecte aanvulling aan Tim Robbins’ personage. Gelukkig loopt Mason Gamble hier niet te vaak rond, want die was al behoorlijk irritant in Dennis The Menace.

Voor velen en ook voor mij zal voornamelijk het einde bijblijven van deze film maar ook de opbouw zit erg goed in elkaar, waardoor Pellington hiermee een sterke thriller aflevert. Robbins en Bridges en met uitbreiding Cusack zijn perfect gecast voor hun rollen.

Dikke 4*

Tot dusver is dit de minste van Melville die ik gezien heb. Net zoals in de andere films die ik van hem gezien heb, weet hij hier een erg grauwe en kille sfeer neer te zetten. Deze is zelfs nog somberder dan pakweg Un Flic.

Ik vond het wel erg moeilijk om in de film te komen. Het komt erg traag op gang en ik vond het nergens echt beklemmend worden. De martelingen bijvoorbeeld worden nooit in beeld gebracht en de Gestapo als vijand komt erg weinig in beeld. We zien vooral de verzetsstrijders bezig met het plannen van ontsnappingen of het plegen van zelfmoord. De executie waaruit Gerbier weet te ontsnappen was een zeldzaam hoogtepunt in de film.

2.5*

Mooi en intiem familiedrama, waarmee ik op een aangename manier kennis heb gemaakt met Koreeda. We krijgen een aantal klassieke thema’s te zien die mooi worden afgewerkt, zoals de vader die het moeilijk kan verkroppen dat zijn overlevende zoon geen carrière heeft gemaakt als dokter die zijn overleden zoon wel zou gemaakt hebben. De spanningen tussen de zoon en zijn vader zijn duidelijk voelbaar, maar ook de andere familiebanden worden mooi weergegeven.

De ingetogen en rustige manier waarop Koreeda het verhaal vertelt, kan ik wel waarderen. Zelfs de jaarlijkse confrontatie tussen de familieleden en de man die als kind gered werd door de overleden zoon werd op een erg serene manier gebracht. Wat mij betreft was dit wel het sterkste moment uit de film en zeker wanneer de oma toegeeft dat ze hem ieder jaar uitnodigt om hem te confronteren met haar overleden zoon.

Fijn om zo’n familiedrama te zien met een dergelijke rustige sfeer. Dat eten een belangrijk onderdeel is in de Japanse cultuur komt ook duidelijk naar voor in deze film. Ben nu wel benieuwd om meer van Koreeda te zien.

3.5*

Brace Yourself for Melvin

Ik had al een tijdje gepland om As Good as it gets te bekijken, maar het was er nog niet van gekomen, tot vandaag. Het verhaal leek mij op het eerste zicht niet echt speciaal, maar voor mij was de aanwezigheid van Jack Nicholson meer dan een goede reden om hem te zien.

Zoals hierboven gezegd zei het plot me niet veel. Een man met angststoornissen die aan alles een hekel heeft en allerminst geliefd is bij zijn buren, maar zijn leven toch een andere wending geeft door een vrouw te ontmoeten. Het leek me niet genoeg om meer dan 2 uur te laten boeien en dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn. As Good As it Gets is in vele opzichten best wel vermakelijk, zowel qua humor als drama. Vooral de scènes waar Nicholson bezig is met de hond en op zijn obsessieve manier met alles en nog wat bezig is, zijn hilarisch. Maar naargelang de speelduur vordert, wordt de film wel erg voorspelbaar zoals de chagrijnige buurman die langzaamaan een beter mens wordt en iedereen probeert te helpen. En ook de cliché der clichés van dit genre mag in deze film niet ontbreken met de happy end waar Melvin en Carol zoenend over straat lopen. Spijtig genoeg liet het einde lang op zich wachten, omdat hij zich verschillende keren erg lomp gedroeg tegenover haar en haar daardoor vaak van zich afstootte.

As Good As It Gets is uiteindelijk niet meer dan een lang gerekte feel good movie, maar gelukkig zit het met de cast meer dan uitstekend. Tjah, Jack Nicholson, wat valt er nog over die man te zeggen dat er nog niet is gezegd? Nicholson speelt hier één van zijn zoveel schitterende rollen en geen andere acteur had hem dat, denk ik kunnen nadoen. De manier waarop hij zijn rol van obsessieve, chagrijnige en alles hatende buurman weet neer te zetten is werkelijk briljant. Vooral de momenten waar hij op zijn “subtiele” wijze mensen beledigt zijn gewoon heerlijk. Vaak voelde ik mezelf gegeneerd in zijn plaats voor zijn kwetsende opmerkingen. Zo’n dergelijke rol is natuurlijk op zijn lijf geschreven en meer dan terecht heeft hij voor deze vertolking een Oscar gewonnen. Geniale rol voor Nicholson, maar de rest van de cast mag zeker en vast niet vergeten worden, want die zijn ook van een hoog niveau. Helen Hunt is niet perse een reden om een film te bekijken, maar eigenlijk heb ik haar nog nooit op een slechte rol weten te betrappen en ook hier is zij erg goed te pruimen. Tussen Nicholson en Hunt zit een soort heerlijke chemie en dat vertaalt zich perfect naar het scherm. Greg Kinnear ken ik enkel vaag bij naam, maar hier doet hij het in ieder geval nagenoeg perfect als homofiele schilder. Verder vind ik de vermelding van het hondje Verdell meer dan de moeite waard. Het is raar om te zeggen, maar die hond vond ik een schitterende toegevoegde waarde, want telkens hij in beeld kwam begon mijn hart toch een beetje te smelten. Vooral de scène waar Nicholson piano speelt en Verdell naar zijn etensbakje loopt, vond ik erg mooi om te zien.

As Good As It Gets heeft wat betreft het verhaal weinig spectaculair of verassends te bieden en volgt de bekende paden van het genre. Gelukkig kon het matig verhaaltje verdoezeld worden door een ijzersterke cast, waar de rol van Nicholson natuurlijk bovenuit stak. Logischerwijze won hij met deze rol een Oscar voor beste acteur, maar ook Helen Hunt sleepte meer dan terecht een Oscar in de wacht voor haar sterke prestatie.

3.5*

Knappe film van Malle,

Malle probeert geen grootse thriller neer te zetten, maar eerder een ingetogen en sfeerrijke Film-Noir. Qua plot steekt het eerder eenvoudig in elkaar. Julien komt vast te zitten in een lift, nadat hij zijn baas Carala heeft vermoord. Ondertussen speelt de film zich ook af op een ander front. Zijn auto wordt gestolen door een jong koppel, die dan een moord plegen op een Duits koppel.

De mooiste scènes spelen zich echter af tijdens de nachtelijke zoektocht van Florence naar Julien. De heerlijke muziek van Miles Davis maken die scènes zo ongelooflijk sfeervol.

4*

Op het eerste zicht leek het een standaard heist film te gaan worden met de introductie van verschillende types (muscle guy, iemand die de kluis moet kraken, chauffeur,..), maar de heist zelf neemt erg weinig tijd in beslag. Op een handvol minuten zijn de mannen binnen en buiten met de diamanten. Op zich is het wel eens leuk om een heist film op deze manier te zien. Qua spanningsopbouw valt het redelijk tegen, want het inleidende gedeelte voor de heist is vrij taai om door te komen en wordt eigenlijk enkel gebruikt om de personages te introduceren en hun achtergrond te schetsen. Een bewuste keuze van John Huston, want op die manier krijgen we toch meer sympathie voor de criminelen en na afloop van de heist zat ik toch ergens te hopen dat de mannen op hun pootjes terecht komen (op uitzondering van Emmerich uiteraard). Iedereen probeert zijn hachje te redden, maar het zat er natuurlijk aan te komen dat het slecht met hun zou aflopen. Riedenschneider wordt gepakt in een café wanneer hij denkt dat hij gerust is en Dix sterft wanneer hij terug op zijn boerderij is.

Degelijke film noir/heist film.

3*

Ik had nog eens zin in een echte oude film en kwam bij deze L'Atalante uit. Ik zie hier zeker wel goede dingen in. Een aantal scènes zien er wel mooi uit zoals wanneer Jean en Juliette gescheiden liggen te slapen, maar toch een connectie met elkaar lijken te hebben en de onderwaterscène is ook zeker het vermelden waard. Ook de scènes die zich afspelen in de stad zijn nog oké, maar de personages spreken we niet helemaal aan. Père Jules is als brulaap een karikatuur en het gedrag van Jean en Juliette steekt ook tegen. Jean die voor het minste jaloers en nukkig wordt, helpt de film niet echt en de romantiek tussen Jean en Juliette was ook eerder koeltjes.

Over het algemeen is het toch een film die de tand des tijds moeilijk heeft weten te doorstaan.

2.5*

Puur toevallig heb ik twee films na elkaar opgezet met Burt Lancaster. Er zat wel bijna 30 jaar tussen deze film en From Here to Eternity, maar het heeft hem er zeker niet van weerhouden om opnieuw een sterk personage neer te zetten.

Lou is een oude gangster wiens hoogdagen duidelijk achter zich liggen. Zijn personage pas dan ook perfect bij het beeld dat geschetst wordt van het Atlantic City in verval. Het is ook heerlijk om te zien hoe hij geniet van het feit dat hij 2 gangsters heeft kunnen omleggen. Susan Sarandon is een perfecte tegenspeelster voor Burt Lancaster. Zij heeft wel nog dromen en wilt Atlantic City verlaten en dat maakt de combinatie tussen hen beide zo boeiend om te volgen.

Het verhaal op zich is flinterdun, maar Louis Malle is er toch in geslaagd om er een mooie en sfeervolle film van te maken, die erg goed gedragen wordt door de twee hoofdrolspelers.

3.5*

Voor een film met toch een zekere naam en faam had ik geen idee waaraan ik me kon verwachten en dat is behoorlijk goed uitgedraaid. Joe Wright heeft op een goede manier de genres drama, romantiek en oorlog met elkaar gecombineerd. Nu ja, echte gevechtsscènes krijgen we niet te zien, maar het tweede deel van de film speelt zich wel af in volle oorlogsperiode. De minutenlange scène aan het strand van Duinkerke is cinematografisch erg mooi, maar sowieso is het camerawerk gedurende heel de film erg mooi verzorgd.

Het eerste deel van de film draagt wel mijn voorkeur uit. We maken kennis met Cecilia, haar familie en vriendje. Ik ben altijd wel te vinden voor een portie familiedrama, maar Wright weet de onterechte beschuldiging van verkrachting aan het adres van Robbie door Cecilia’s zus (de jonge Saoirse Ronan maakt hier echt wel indruk) hier dan ook goed te brengen. Bepaalde fragmenten krijgen we twee keer te zien vanuit het perspectief van andere personages, wat de uitwerking van het verhaal toch dat tikkeltje extra geeft.

Het tweede deel concentreert zich enerzijds op Robbie die verlangt om na de oorlog terug naar Cecilia te gaan en anderzijds op Briony die als zuster aan boetedoening doet. Het is best onderhoudend allemaal, maar het niveau van het eerste deel wordt niet altijd meer gehaald. We krijgen wel nog een leuke plottwist voorgeschoteld waaruit blijkt dat de hereniging tussen Cecilia en Robbie en de bekentenis van Briony zich niet hebben voorgedaan, maar verzonnen werd door Briony in haar boek.

Dikke 3.5*

Overlaatst zag ik nog My Dinner with Andre, maar deze film is mij veel beter bevallen.

De vriendschap die we te zien krijgen tussen Julien en Jean wordt mooi opgebouwd en voelt nergens geforceerd aan. Het einde waarbij Jean wordt opgepakt en de school wordt gesloten is hartverscheurend, maar Malle loopt gelukkig niet in de val door de razzia te geweldadig te laten verlopen, maar eerder om het "rustig" af te handelen. Dit voelt toch correcter aan in het verlengde van de rest van de film.

Ik twijfel nog tussen een score van 3.5* of 4*. Typisch zo'n film waarbij een 3.75* handig is, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Toch wel een bijzondere film deze L'Avventura. Ik had La Notte al gezien, dus ik wist dat ik me kon verwachten aan een film die niet altijd even makkelijk te doorgronden zou zijn, maar het is alvast beter dan La Notte geworden.

Het is vooral op visueel vlak dat Antonioni me volledig wist te bekoren. De natuurshots op het vulkaaneiland in het eerste deel zien er prachtig uit en er wordt ook een mysterieuze, dromerige sfeer gecreëerd door de verdwijning van Anna. Verder in de film laat Antonioni ook prachtige locaties zien van Italië met de prachtige gedecoreerde huizen en idem dito bouwwerken. Ook de zwart-wit fotografie ziet er hier erg knap uit.

Waar de film mij verhaaltechnisch erg kon bekoren in het eerste deel, zwakt dat een beetje af in het tweede deel waar de zoektocht naar Anna verder gaat op het vasteland. Het afstandelijke gevoel dat ik bij La Notte had, kwam ook hier terug naar boven. De zoektocht naar Anna lijkt een bijzaak geworden te zijn. Hoewel Sandro en Claudia nog op verschillende plaatsen naar haar gaan zoeken, zijn ze in de eerste plaats bezig met hun gevoelens voor elkaar. Claudia probeert eerst nog om haar gevoelens opzij te zetten, vanwege haar vriendschap met Anna, maar mettertijd geeft zij ook toe aan haar gevoelens en wordt Anna zowat helemaal vergeten. Behalve het afstandelijke gevoel dat ik bij momenten ondervond, had de film misschien ook beter tot zijn recht gekomen met een iets kortere speelduur.

Een scène die er wel uitspringt wanneer ze terug op het vasteland zijn, is de scène waar Monica Vitta wordt aangestaard door een grote groep mannen in de straat. Geen idee wat Antonioni hier juiste mee bedoelde, maar het was wel een scène die opvallend was op de juiste manier. In ieder geval is ze een beeldschone actrice en wist ze mij wel aan het scherm gekluisterd te houden.

Het personage van Sandro houdt me ook nog altijd bezig. Het is niet meteen iemand waar je sympathie voor gaat hebben. Hij wisselt de ene vrouw in voor de andere (zelfs Claudia moet dit op het einde ondervinden) en hij straalt weinig warmte uit. Het opzettelijk omstoten van het inktpotje draagt alvast niet bij om zichzelf sympathieker te maken, maar wat mij betreft ook een wat overbodige scène van Antonioni om zijn punt te maken. Maar hoeft een personage per definitie sympathie op te wekken? Niet noodzakelijk en het zal ook de bedoeling zijn geweest van Antonioni om zo nog meer vervreemding te creëren.

L'Avventura blijft nog altijd wat door mijn hoofd spoken. Het lijkt me ook wel een film die ik wat sneller dan normaal zal herzien. Er valt behoorlijk wat in te ontdekken en misschien had ik me aan een iets andere verloop van de film verwacht. L'Avventura of de zoektocht heeft een veel ruimere betekenis dan enkel de zoektocht naar Anna, de zoektocht naar zichzelf, het omgaan met verlangens, e.d.

Voorlopig houdt ik het op een 3.5*

Ik vond het toch allemaal net iets te flauw voor een Screwball comedy. Hier en daar zijn er wel geslaagde momenten zoals wanneer Jerry in dezelfde slaapkamer terechtkomt waar Armand Duvalle zich verstopt had of wanneer Lucy begint te zingen in het bijzijn van Jerry's verloofde en haar gasten.

Cary Grant vond ik bij momenten wel weer goed op dreef zijn op zijn typische manier van praatgrage charmeur. Irene Dunne doet het zeker en vast niet slecht, maar een echt onuitwisbare indruk heeft ze ook niet achtergelaten.

Iets te flauwe Screwball waar wat meer peper en zou in mocht.

2.5*