menu

L'Argent (1983)

Alternatieve titel: Money

mijn stem
3,40 (107)
107 stemmen

Frankrijk / Zwitserland
Misdaad / Drama
85 minuten

geregisseerd door Robert Bresson
met Christian Patey, Vincent Risterucci en Caroline Lang

Een jongen is kwaad op zijn ouders omdat hij geen zakgeld krijgt. Een jonge valsemunter geeft hem francs die hij uitgeeft in een fotowinkel. De baas van de winkel verzint een list om van de francs af te komen met als gevolg dat een bezorger ze uitgeeft in een bar. Hij wordt opgepakt, maar later vrijgelaten. Door de hele affaire is hij wel zijn baan kwijt en belandt in de misdaad. Dit is pas het begin van een verhaal dat steeds dieper wegzakt in criminaliteit en ellende.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=zlYGbtJ9KnY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van xgogax
Viel me een beetje tegen .....

avatar van Freud
3,5
Deze film heeft mijn humeur helemaal verpest Toen ik begin zat ik helemaal in vakantiestemming en aan het einde was ik de depressie nabij. Maar wel een erg goede film, prachtig geacteerd (wonderbaarlijk hoe hard je een film kunt maken gewoon door geen enkele emotie te tonen, ik vond het soms bijna ondraaglijk) Het scenario is erg rommelig, dat is duidelijk de bedoeling maar ik vond het wel wat storend. Maar niet zeuren, 4 sterren.

avatar van Ramon K
3,5
Het uitgeven van een vals bankbiljet door de een heeft desastreuze gevolgen voor een ander. Wederom een prachtige sombere film van Bresson. Bikkelhard (zoals Freud al aangaf) omdat Bresson zijn acteurs ontstript van elke emotie. Waardige afsluiter van een meesterlijke carriere. 4*

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Interessante film. Op de extra's van de DVD doet Bresson voorkomen dat hij meer en meer op intiutie films maakte, maar ik had niet die indruk. L'argent is van de Bresson-films die ik zag (Les Dames du Bois de Boulogne uitgezonderd) het duidelijkst gescript en maakte het meest een statement over Bressons zeer pessimistische kijk op de mens. De film constateert minder dat het zo is, maar zegt duidelijker dat het samenleven van mensen per definitie leidt tot een bijna verdorven mensheid. Met dit in mijn achterhoofd vind ik het einde waarin Yvon zich aangeeft een beetje buiten de film staan.

Mouchette en Au Hasard Balthazar vond ik duidelijk nog een klasse sterker, maar ook dit was een erg fascinerende film.

4.0*

Overigens heeft het veel later gemaakte, maar door mij eerder geziene finse Frozen Land precies hetzelfde uitgangspunt, wat weer gebaseerd schijnt te zijn op een verhaal van Tolstoj. Alleen is die film veel minder gefocust en komt uiteindelijk nogal ver van het oorspronkelijke uitgangspunt uit.

Een Tolstoj bewerking ditmaal,al wordt er uiteraard weer genoeg Dostoyevsky geparafraseerd ,terwijl het duidelijk moge zijn waar Bresson zijn inspiratie voor het slot vandaan heeft gehaald.Dit is een behoorlijk toegankelijke film,wat hier niet per sé een pré is omdat net als Tolstoj zelf Bresson op zijn oude dag wat wild om zich heen begon te slaan qua maatschappijkritiek,en deze bashing van het kapitalisme doet qua gebrek aan subtiliteit en gehak met botte bijlen(pun intended) niet onder voor Oliver Stone.Bovendien is kritiek van dit soort (rive) gauche intellectuelen met een bourgeois achtergrond doorsnee ,gratuit en ongeloofwaardig.De "held"is een gewone werkjongen,de slechteriken figuren uit de burgerij.Opvallend ook dat de bajes slechts wordt bevolkt door krijtwitte lieden.
Hoe dan ook:filmisch doet LA sterk denken aan pickpocket omdat de sleutelscénes bestaan uit het overgaan van voorwerpen/geld van de ene grijpgrage klauw naar de andere.Verder de standaard Bresson elementen die iedereen nu wel kent,al valt hier op dat deze film uit begin jaren '80 ,opzettelijk of noodzakelijkerwijs,juist door de lelijkheid van die tijd qua kleding,coiffures,interieur,enfin alles eigenlijk het standpunt van de regisseur opvallend ondersteunt.

avatar van Friac
3,0
Hmmm...een beetje lastig. Tijdens het eerste deel genoot ik nog wel van L'Argent, al stoorde ik me aan de matige acteerprestaties. Ik snap niet goed hoe sommigen het hebben over "prachtig acteerwerk": dat het werkt wanneer personages geen enkele emotie tonen, tot daar aan toe. Maar om dit houterig acteerwerk af te doen als briljant werk van de acteurs zelf...nah. Vooral Yvon kwam echt niet goed over op mij.
Ik genoot wel van de close-ups van de verschillende overdrachten (en af en toe zat er een mooi shot in de film; het mooiste/indrukwekkendste was het shot van het bloed dat tegen het behangpapier kleeft, belicht door de gebroken nachtlamp), en het idee van hoe iemand zo diep kan vallen ten gevolge van een externe factor is best interessant materiaal.
Toch voelt het geheel net iets te warrig en onvolmaakt aan om het over een echt goede film te hebben. Net als Starbright Boy vond ik overigens de bekentenis van Yvon niet passen binnen de geest en de bedoeling van de film, het kwam ongeloofwaardig over.

Ik begin het gevoel te krijgen dat ik niet in de wieg gelegd ben voor de films van Bresson, Godard e.d. Iets teveel zwakheden en warrigheid waar te weinig tegenover staat (da's althans het gevoel dat ik heb na het bekijken van enkele films, enkel Un Condamné à Mort s'est échappé vond ik echt goed). Bovendien heb ik het gevoel dat het Frans-intellectueel etiket bij sommige filmliefhebbers ervoor zorgt dat de zwaktes in dit soort films al rapper met de mantel der liefde bedekt worden, terwijl dat bij pakweg een Amerikaanse B-film al minder het geval zou zijn. En daar stoor ik me eerlijk gezegd wel een beetje aan.

L'Argent heeft goede punten en is qua film overtuigender dan Pickpocket. Toch is het weer niet helemaal wat het moest zijn voor mij, verder dan een ruime 3* gaat hij niet.


3*

avatar van danuz
Ik had het weer eens moeilijk, dank u Bresson. De marrionetten die Bresson door zijn films laat lopen zijn ontdaan van elke emotie (a la, ik telde hier één neptraan), en dat maakt zijn films enorm 'staged'. Nu is dat typisch Bressoniaans, maar ik blijf het er moeilijk mee hebben. L'Argent heeft het onderwerp mee, maar daar blijft het wel bij. Ik zet het geweldige Twenty Bucks nog wel eens op

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
't Is wat met die Bresson. Die marionetten zien we bij meer regisseurs, VonTrier, Haneke, Tsai, Fassbinder, waar niet? Ik kan er ook wisselend mee uit de voeten bij de voorbeelden die ik geef. Maar in mijn herinnering legt Bresson hier toch wel wat maatschappelijk relevante dingen bloot, wellicht niet IN zijn personages, maar dus wel ermee. Misschien moet je Bresson's romkom eens proberen: Quatre Nuits d'un Rêveur.

avatar van danuz
Daarom zeg ik ook dat ik het onderwerp an sich wel fascinerend vind, maar ik bleef me teveel storen aan de personages en de rigide regie.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Nou je schreef dat de film het 'onderwerp mee heeft', maar voor fascinerend doe ik het ook

Zoals je bij de twee (zinnige) bijdragen bij mijn romkom tip (hier als drama op de site) kunt zien is het daar al niet anders met de kartonnen personages, maar toch zou ik 'm 'n kans geven. En ken je Proces de Jeanne d'Arc, daar komt Bresson stijl dan weer helemaal tot bloei.

Blijft toch een fenomeen die man alsof je subtiele kerstboomversiering maakt met plaatstaal (deze analogie komt deels omdat ik net de kerstboom heb afgetuigd en opgeruimd).

avatar van danuz
Ik zal beiden films een kans geven. Tot nu toe is de enige die echt goed scoort (4.0*) Journal d'un Curé de Campagne. Daar kan ik wel meegaan met de personages en werd het leed van de priester erg mooi vertolkt.

(En onze kerstboom staat nog wel wat daagjes.)

avatar van xgogax
Hmmm , ik heb de film niet zo lang geleden herzien en vind hem nog steeds zwaar overschat .

avatar van Spetie
3,0
L'Argent is de zesde film, die ik zag van Bresson, en ondanks dat het geen slechte film is, is het wel zijn minste tot nu toe.

Het verhaal is zeker interessant, maar het minimalisme en het afstandelijk zorgt er deze keer voor dat het me niet echt wist te pakken. Bresson maakt er deze keer een soort van “Butterfly Effect” vertelling van, waarvan een kleine misdaad uiteindelijk zal resulteren in een grote berg ellende. Het acteerwerk is zoals wel vaker bij Bresson, nogal emotieloos. Voor mij werd de film er overigens niet harder door, maar juist de afstandelijkheid nam toe.

Overigens wordt het gelukkig nooit echt vervelend, doordat Bresson er met zijn afwisselende camerawerk voor zorgt dat het interessant blijft. Ook was ik toch wel enigszins benieuwd hoe deze ellende uiteindelijk zou aflopen. Het einde vond ik overigens best goed, al heeft L'Argent in zijn geheel soms net wat teveel tekortkomingen om me echt aan de buis gekluisterd te houden. Het is vooral een interessante film, die het echter niet haalt bij het betere werk van deze regisseur.

3,0*

4,0
IJzersterke film weer van Bresson, die me nooit teleurgesteld heeft. De conclusie uiteindelijk was niet wat een vals biljet kan doen met een mensenleven (waar het aanvankelijk naar uit ziet) , want dan zou het een wat naïeve film zijn. Nee, uiteindelijk is het slechts hetgeen dat de donkere kant van een psychopaat eruit laten komen. Blijkbaar sluimerde dat aan de oppervlakte. Mooi film waarin Bresson vaak niets zegt door verhaaltechnische rompslomp simpelweg over te slaan (en de kijker pas later vanzelf conclusies laat trekken) en de acteurs niet tegen het publiek wat ze moeten voelen door vrij onbewogen hun lot te ondergaan. Erg mooi! 4 sterren.

avatar van Ferdydurke
4,5
Een verhaal in beelden zoals je dat alleen bij Bresson ziet, bij mij weer die merkwaardige gewaarwording oproepend van enerzijds totale transparantie, en anderzijds een niet te definiëren raadselachtigheid. Alsof je toch ergens iets over het hoofd ziet. Geld wordt de ‘zichtbare God’ genoemd in deze film, maar Bresson tracht weer de contouren te schetsen van het onzichtbare, zo lijkt het.

l’Argent ziet er uit als een strak gestructureerde drietrapsraket, bestaande uit in duur bijna gelijke delen, achtereenvolgens te benoemen als ‘veroordeling’, ‘straf’ en ‘misdaad’. Inderdaad, doorgaans is de volgorde iets anders..

Een onschuldige op zoek naar een misdaad, passend bij zijn straf, als het ware. In plaats van geopende deuren binnen te gaan, en zijn verlies te nemen en de slag van het lot te incasseren, beukt de vernederde, in zijn trots gekrenkte Yvon Targe zijn vuist stuk op een dichte deur. Liever is hij de architect van zijn eigen ondergang, dan genade te zoeken, dan ‘te kruipen als een hond’, zoals hij dat noemt, voor zijn werkgever, en koestert hij zijn wrok.

In zijn weigering zijn verlies te nemen, is hij bepaald niet de enige in deze film. Voor de meesten is het voor wat hoort wat, en moet de schuld of het verlies afgeschoven worden, en als het niet anders kan, dan is er – voor wie het heeft – het geld (al of niet gestolen of vervalst) waarmee verantwoordelijkheid kan worden afgekocht. In die zin is ‘geld’ in deze film per definitie altijd ‘vals geld’.

Yvon wil eigenlijk zijn als de door hem gehate Lucien, de dief èn genereuze uitdeler van andermans geld, die zichzelf wil scheppen naar zijn eigen beeld, en niet als de vrouw die hem na zijn gevangenschap verzorgt, en hem alles vergeeft, en die door iedereen over zich heen laat lopen:

‘Waarom gooi je jezelf niet in de rivier? Wacht je soms op een wonder?’
- Ik wacht helemaal nergens op’.

Een echo van Mouchette, zoals de deur een echo was van Un Condamné à Mort ‘s est Échappé, en Yvon natuurlijk erg lijkt op Michel in Pickpocket. Maar laat Yvon zich ook verlossen?

Na de magnifiek verbeelde episode van de misdaad, geeft Yvon, als een ware regisseur van zijn eigen lot, zich aan in een stampvol café, en wordt hij, langs een haag van nieuwsgierigen, naar buiten geleid. Nadat Yvon en de wetsdienaars uit beeld verdwenen zijn, blijft de massa de blik gericht houden op de deuropening, alsof ze nog iets verwachten; misschien net als de kijker. Maar meer komt er niet; dit is het, dit is alles.

Eén van de allersterkste Bressons die ik tot nu toe zag. De vlag mag weer uit bij huize Ferdydurke; ik ga eens kijken of ik er eentje kan vinden in de vorm van een 500 francs-biljet .

avatar van Boenga
3,5
Een film die door z'n bijzondere stijl nog wel even in m'n geheugen zal blijven hangen.

'Een verhaal in beelden', zoals Ferdydurke schrijft: er wordt in de ganse film geen enkel woord méér gebruikt dan wat echt nodig is voor het verhaal.

Af en toe donkerzwarte humor, maar in de eerste plaats een drama over hoe een simpele daad van de ene enorme gevolgen kan hebben voor de andere. Ook bij mij kwam The butterfly Effect in gedachten...

Beperkte dialogen van sombere gezichten, zonder muziek (denk ik toch), maar tegen een achtergrond van het in begin jaren '80 al heel drukke Parijs - de tijd toen er nog mooie Citroëns en Peugeots en Renaults rondreden.

Bij een vraag over het niveau van de acteurs zou ik 'geen mening' aankruisen. Het lijken robots, maar misschien is het niet zo makkelijk om een robot uit te beelden ?

Getwijfeld tussen 3* of 3,5*; toch maar voor 3,5* gegaan, omdat L'Argent, hoe sober en eenvoudig het ook allemaal oogt, als een lage horizontale lijn zonder hoogte- of dieptepunten, je toch van begin tot einde meetrekt en blijft boeien.

avatar van Bélon
1,5
Dacht ik mooi even deze kijken...blijk ik hem al gezien te hebben: in 2009 gaf ik 2,5*. Nu haal ik daar nog een ster af. Wat een vervelende, houterig geacteerde film. Bresson slaagt erin een moord met een bijl saai te laten doen overkomen.

Ben tegenwoordig wat minder coulant t.a.v. dit soort arthouse "klassiekers" zelfs (of misschien wel juist) als men er een Criterion label op plakt.

Bresson kon vroeger veel beter getuige Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (1956)

5,0
Robert Bresson was de koning van het weglaten. In zijn films lijkt weinig tot niets te gebeuren, maar wanneer je de soms gruwelijke ontbrekende beelden er bij denkt verandert dat het plaatje totaal. 'L'Argent' uit 1983 werd zijn afscheidsfilm en is wellicht zijn meest minimalistische werk. Het thema is, op zijn Frans gezegd, "Money is the root of all evil." Met name de amorele slotscenes blijven nog lang door je hoofd spoken.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:13 uur

geplaatst: vandaag om 14:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.