• 152.012 films
  • 8.732 series
  • 26.289 seizoenen
  • 581.737 acteurs
  • 330.816 gebruikers
  • 8.614.046 stemmen
Avatar
 
banner banner

Aruitemo Aruitemo (2008)

Drama | 115 minuten
3,66 285 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 115 minuten

Alternatieve titels: Still Walking / Even If You Walk and Walk / 歩いても 歩いても

Oorsprong: Japan

Geregisseerd door: Hirokazu Koreeda

Met onder meer: Hiroshi Abe, Yui Natsukawa en YOU

IMDb beoordeling: 7,9 (16.776)

Oorspronkelijke taal: Japans

Releasedatum: 9 april 2009

  • On Demand:

  • CineMember Bekijk via CineMember
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane
  • Claim tot 100 euro bonus bij Jacks.nl

    Heb je nog geen account bij Jacks.nl? Dan wordt in samenwerking met MovieMeter je eerste storting verdubbeld tot 100 euro! Jacks Claim je welkomstbonus van €100,- bij Jacks.nl
  • Wat kost gokken jou? Stop op tijd, 18+

Plot Aruitemo Aruitemo

Een werkloze man vertrekt met zijn vriendin en haar kind naar zijn ouders om zijn vijftien jaar eerder overleden broer te herdenken. Daar treft hij ook zijn zus en haar gezin. In het weekend dat volgt komen de frustraties en teleurstellingen in het leven van de familieleden langzaam bovendrijven.

imageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Ryota Yokoyama

Toshiko Yokoyama

Yukari Yokoyama

Kyohei Yokoyama

Chinami Yokoyama

Nobuo Kataoka

Kataoka's Daughter

Kataoka's Son

Atsushi Yokoyama

Sushi Deliverer

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Onderhond

Onderhond

  • 86795 berichten
  • 11215 stemmen

Dat was een apart moment ja, voor je het goed en wel beseft is er een serieus conflict gepasseerd. Het stylistische uiterste van de openbaring in Festen? Maar ik vond dat er verder wat teveel gebits inzat, wat minder uit de verf kwam, zeker ivm de scene die je noemde.

Misschien helpt het inderdaad om net vader te zijn, hoorde laatst iemand die Grace zo ook op een zeer intense manier beleefd had (die moest bijna vader worden).


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18902 berichten
  • 13560 stemmen

Teveel gebits, mmm in de dialoog denk ik wel, maar buiten dat is er toch juist wel veel schoonheid in het doppen van erwten of het overmeesteren van een meloen. En ik weet niet hoe de familiekerst bij jullie thuis verloopt, maar het gekibbel heeft toch vaak de overhand boven de harmonieuze gesprekken, maar wie weet zegt dat weer iets over mijn familie.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 11471 berichten
  • 7065 stemmen

De sobere vormgeving vormt de ideale omlijsting voor deze film over onderhuidse spanningen binnen een familie, die met enige regelmaat boven komen drijven. Dat is meteen mijn probleem met deze film. Na een uur of zo had ik het wel gezien. Daarna was het in mijn ogen meer van hetzelfde, een herhaling van zetten. Het acteerwerk is overigens prima.


avatar van missl

missl

  • 3867 berichten
  • 4978 stemmen

Sober verhaal over een familie en de onderliggende banden. Goed in beeld gebracht en er wordt rustig de tijd genomen om de familieleden te leren kennen. Maar toch kreeg het me niet helemaal mee. Het wordt redelijk saai gebracht.


avatar van The One Ring

The One Ring

  • 29974 berichten
  • 4109 stemmen

23:15 is niet het meest ideale tijdstip om dit soort films uit te zenden. Ik vermoedde van te voren dat ik er te moe voor zou zijn en dit klopte ook wel, maar wilde het toch even een half uur proberen vol te houden. Tegen die tijd zat ik echter gewoon in de film. Het rustige sfeertje kwam dan ook wel goed van pas, maar de onderliggende spanning die de film heeft gingen er niet door verloren. Voor het grootste deel is dit bijna een subtiliteitsoefening van Koreeda, waarin een zwaar onderwerp soms bijna terloops wordt gebracht, wat zeer geloofwaardig is. De link met Ozu is natuurlijk gemakkelijk gelegd dankzij al die alledaagse aanpak en ingetogen manier waarop zware emoties getoond worden, alleen is dit wat cynischer dan Ozu.

Alleen die scène waarin die vlinder naar binnen vliegt een beetje een spelbederver. Erg flauwe scène die ineens alle subtiliteit mist, wat ook vloekt in het einde. Voor de rest weinig op aan te merken, maar wat wil je ook met die zachte, warme beelden, de dito muziek en de fijne acteurs.
3,5*


avatar van Bottleneck

Bottleneck

  • 8081 berichten
  • 2042 stemmen

Sluit me aan bij de positieve kritieken, met als sterkste element de geslepenheid van oma (zeker met die geredde jongen) en de beroepsgeile verbetenheid van opa; mooi neergezet, vooral dat eerste omdat het langzaamaan duidelijker wordt. Vormgeving is ook prima, zou zo aan willen schuiven aan dat tafeltje (al vind ik Japans smerig). Verder een ingetogen en 'dus' realistische film met als gevolg dat het einde ontroerend is (wat compleet niet het geval zou zijn geweest als de film bombastisch of oversentimenteel was geweest).


avatar van Decec

Decec

  • 6529 berichten
  • 8197 stemmen

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Prima Japanse land...


Voor de tweede keer gekeken en ook deze keer kwamen de tranen uit me ogen. Verhoogd naar een 5.


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 12144 berichten
  • 4991 stemmen

Hmm, zo subtiel vond ik deze film eigenlijk niet. Het is juist wat uitleggerig af en toe. Alles dat er in de familie is gebeurd wordt vroeg of laat keurig duidelijk gemaakt. Het subtiele zit hem natuurlijk wel in andere zaken, van het acteren tot de beeldtaal, maar w.m.b. dus niet in het script zelf. Wat dat betreft wordt er weinig aan de verbeelding over gelaten.

Verder is dit absoluut te goed om hier al te moeilijk over te doen. De acteurs, de beeldtaal en gewoonweg omdat dit in alles oprecht en eerlijk aanvoelt. Maar ik vond dit wat minder dan Nobody Knows en Maborosi om genoemde reden.


avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Erg goed ensemblestuk, dat in al zijn transparantie een mooi tragikomisch (de ontactische lompheid van opa en de terloopse, giftige steken onder water van oma), ietwat melancholisch beeld schetst van een familie en de onderlinge verhoudingen daarbinnen.

Mooi ook dat met de laatste scènes een perspectief van continuïteit wordt geboden: mensen kwetsen elkaar, worden gekwetst door het leven, en ‘maken’ elkaar tot wie ze zijn, zonder daar echt bovenuit te kunnen stijgen. Geen catharsis, geen ‘oplossingen’ hier; wel een mild-berustende kijk op een groep familieleden die elkaar wel na staan, maar nooit echt tot elkaar komen. Zo gaat dat.

Sober, maar sfeervol en adequaat (mooi, dat laatste shot van de ouders die moeizaam die trap beklimmen) in beeld gebracht. Wel meer verfilmd theater dan film, heb ik de indruk. Niettemin zeer de moeite waard.


avatar van Sketchead

Sketchead

  • 21 berichten
  • 22 stemmen

Subtiel, dat is het eerste wat in me opkomt bij het omschrijven van deze film. Ik ben het eens dat het net lijkt alsof je naar een echte familie kijkt (wat natuurlijke geholpen wordt door het feit dat ik de acteurs niet ken). Er gebeurt niet ontzettend veel, (geen grote ruzies, geen dikke climax) naar mijn mening siert dat de film alleen maar. Niet alle onenigheden binnen een gezin worden uitgesproken uit respect of uit meedogen, zoals in vele films wel het geval is (ik hoor al borden-tegen-muren-slaande ruzies over ‘ik ben er ook nog’ of ‘je hield niet zoveel van mij als..’).

Subtiel.


avatar van Apster

Apster

  • 1310 berichten
  • 6556 stemmen

Opnieuw een prima film van Koreeda. Van de vijf films die ik nu gezien heb, viel alleen Air Doll me tegen. Ondanks de zware thema's is het een heerlijke film om naar te kijken door het aangename Japanse sfeertje, setting en eten. Koreeda benadert de thema’s rond rouwverwerking (wat vaker voorbij komt in Japanse drama’s) en familierelaties subtiel. De spanning blijft onderhuids en de valkuilen van melodrama worden netjes omzeilt. Het tragische slot past ook wel bij de film.

Dikke 4*. Heb echt genoten, eindelijk weer eens een film waar je Zen van wordt en baalt dat het na twee uur voorbij is.


avatar van Leland Palmer

Leland Palmer

  • 23574 berichten
  • 4509 stemmen

Dat sfeertje, dat lekkere eten, het broeierige weer (net als hier nu) en dat typische Japanse huisje. Koreeda schetst een mooi plaatje, dat zeker. Regelmatig intrigerend, helaas nog niet constant. Naarmate het verhaal vordert leren we onze karakters steeds beter kennen. Met een paar rake scenes tot gevolg - de reden van de uitnodiging van de jongen op een gegeven moment bijv. Toch valt er nog genoeg te ontdekken lees ik hier. Laten we het maar op de hitte houden dat ik er niet helemaal bij was. Voor nu, goede film, waar de sfeer en diepgaande onderlinge verhoudingen er voor zorgen dat ik 'm nog eens wil zien.


avatar van Vinokourov

Vinokourov

  • 3143 berichten
  • 2909 stemmen

Erg fraaie film die naar de films van Ozu teruggrijpt wat betreft de thematiek, maar dan in een moderner jasje. Verschillende familierelaties worden uitgeplozen in dit drama en dat leidt af en toe tot schurende en wrange situaties. De vader is een knorrige man, die zich graag afzondert en moeder probeert de lieve vrede te bewaren. Ze hebben samen een zoon, een dochter en samen met aanhang en kinderen komen ze bijeen bij hun ouders om hun verdronken zoon te gedenken.

Ik ben dus wel te spreken over deze film, alles is heel rustig en bedachtzaam geregistreerd door Koreeda en dat past wel bij hoe de familieleden met elkaar omgaan. Je voelt af en toe de onderhuidse spanningen maar ook de berusting in de status quo. Uiteindelijk gebeurt er eigenlijk niets bijzonders in de film, maar dat vind ik ook wel eens fijn. Gewoon een film waarbij je observeert hoe mensen met elkaar omgaan. Niets meer en niets minder.


avatar van Intruder

Intruder

  • 139 berichten
  • 966 stemmen

Het was al een hele tijd geleden dat ik mijn toplijst op Moviemeter nog had moeten aanpassen, maar bij dezen is het zover - Still Walking moet erbij. Wat een prachtfilm, die ik gelukkig op het grote scherm mocht aanschouwen. (Erg mooie recensies ook, hier. Ze doen me de film nog eens opnieuw beleven.)

Een complexloos, subtiel, direct maar toch poëtisch familiedrama. Zo fundamenteel herkenbaar en toch zo exotisch. De Japanse setting is in alles voelbaar: de film neemt je mee naar dat huis in die glooiende, zomerse kuststad, je hoort de cicaden zowat naast je, proeft de knisperende tempura en voelt de maïs bijna onder je duimen. Geen moment wordt de film ongeloofwaardig. Hij snijdt grote thema’s aan - rouw, verlies, ouderdom, vervreemding, schaamte, maar ook nabijheid, verbondenheid, intimiteit en liefde - maar doet dat bovendien zonder tromgeroffel, zonder retoriek en symfonisch geweld, maar door de poëtische kracht van het alledaagse voluit uit te spelen. Dit verhaal over een familiereünie naar aanleiding van de verjaardag van de dood van de oudste zoon van het gezin, Junpei, is geschetst ‘naar het leven’. Deze mensen zijn echt. Hun gesprekken zijn echt. Hun emoties behoeven geen grootse gebaren of uitbarstingen om herkenbaar en navoelbaar te zijn.

De film vindt een zeer zeldzaam evenwicht tussen het tragische en het komische, en is om die reden ongelooflijk ontroerend. Het publiek in de zaal wist af en toe niet of het moest lachen of huilen. Het is onbegonnen werk om alle indrukwekkende scènes op te sommen. Twee fragmenten blijven mij bijzonder bij. Ten eerste is er het bezoek van de inmiddels volwassen jongeman die door Junpei uit de zee werd gered, wat hem het leven kostte. Die scène is grappig maar ook tragisch: niet alleen omdat de man de zware last moet meedragen van de gedachte dat hij zijn leven aan iemand anders schuldig is, en dat het feit dat zijn leven niet loopt zoals het loopt schril afsteekt bij de beloftevolle carrière die Junpei als dokter zou hebben gehad. Maar ook omdat de moeder des huizes de jongeman heel bewust uitnodigt om hem precies daarmee te confronteren. Ze geeft immers heel eerlijk toe dat hem pijnigen haar eigen pijn draaglijk maakt. En ten tweede, aan het einde van film, de ziekte en mogelijk zelfs dood van de oude overbuurvrouw. In het begin van de film zegt ze nog aan de ‘pater familias’ - een norse, gepensioneerde dokter - dat ze graag zou willen dat hij haar bijstaat wanneer ze zal sterven. Maar wanneer ze diezelfde avond opbelt omdat ze hartproblemen heeft, beseft de vader dat hij niets voor haar kan doen en hij raadt haar aan een ambulance te bellen. Wanneer de ambulanciers aankomen, wordt de bejaarde man totaal genegeerd, hoewel hij zegt dat hij een dokter is (“jullie begrijpen het niet…”). Zijn machteloosheid op dat moment, zo tastbaar, maakt duidelijk dat zijn tijd als man van de wereld voorbij is, en verklaart meteen ook de soms autoritaire en onbuigzame manier waarop hij met zijn familie omgaat.

Still Walking doet ons nadenken over ons eigen leven, met name over de manier waarop we met onze ouders omgaan. Het is geen moralistisch verhaal - de oudjes zijn immers geen heiligen - maar wel een soort pleidooi: voor nabijheid, voor het overstijgen van conflicten in functie van de draagkracht en stabiliteit van een familieleven. Een heel mooi element is de manier waarop de ouders moeite hebben met het feit dat hun andere zoon een weduwe heeft gehuwd die al een zoon heeft, hoewel ze zeker ook een poging doen om dat te aanvaarden - het gesprekje tussen het zoontje en de oude grootvader is daarvan een mooi teken. Hij geeft hem immers geen standje wanneer hij stiekem zijn dokterspraktijk inspecteert, maar moedigt hem aan om zelf misschien dokter te worden, waarmee hij duidelijk maakt dat hij hem als een familielid - een deel van de keten der generaties - beschouwt, al zijn daar ook strikte voorwaarden aan verbonden. (En hij krijgt ook een mooi zakcentje, net als de ‘echte’ kleinkinderen.)

Oh, zo veel mooie momenten. Een hartverwarmende film die ik van de eerste tot de laatste minuut met een gevoel van opgetogenheid heb bekeken. Of toch bijna tot de laatste minuut: dat einde, met de voice-over en de flash forward, had echt niet gehoeven. Al was het eindshot een plaatje.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 5659 berichten
  • 3628 stemmen

Wederom een prachtfilm van Koreeda! Het begint al wanneer de DVD in startmodus staat: het prachtige deuntje met een diashow van enkele fragmenten van de film. Je weet gewoon dat je klaar bent voor een sfeervolle filmavond van twee uren.

Still walking is een rustige familiefilm (letterlijk dan) van drie generaties die samenkomen omwillen van het tragische ongeval van één van de zonen. Deze reünie weegt enorm op de familie, maar onderhuidse spanningen die subtiel boven water komen, geven de film een herkenbaar menselijk gevoel.

De moeder bijvoorbeeld is een zorgzame overbezorgde mama, maar kent eveneens haar venijnige kantjes. Deze kantjes worden erg subtiel, niet overdreven, kenbaar gemaakt (bvb. haar mening over weduwen vs. gescheiden vrouwen, het feit dat Ryo niet écht weet wat het is om ouder te zijn, de uitnodiging van de jongeman om hem te doen lijden, enz...). En het gaat verder: de dominantie van de moeder werkt zo verstikkend (pyama, de badscène, het verwijt nog niet vervoerd te zijn geweest ...) dat het begrijpelijk is waarom Ryo erg tegenop ziet om zijn ouders terug te zien.

Zijn vader doet het niet veel beter als norse, onverschillige en afzijdige man. Een man die geen afstznd kan nemen van zijn doktersberoep en wegkwijnt met de gedachte dat geen enkele van zijn zonen in zijn voetsporen zal treden. Erg tragisch, zeker ook de stuntelige poging om zijn kleinzoon te overtuigen. De scène met de buurvrouw en de ambulance later geeft dit erg goed weer.

Geen hoogoplopende ruzies, geen escalaties of melodramatisch gedoe. Wél scherpzinnige karaktertrekjes van mensen die in relatie met elkaar leven. Zeer fijn gebracht door Koreeda en dé grote sterkte van de film. Neem daarbij de zeer fijne rustige soundtrack, het mooie karakter van Atsushi en de mooie sfeerschepping van het huis, de buurt en de begraafplaats en je heb een topfilm. Een dikke 4,0*, op zijn minst!

Eindelijk eens werk gemaakt om mijn favoriete regisseurs aan te passen. Koreeda komt uit het niets op plaats 4 terecht en dat is verdedigbaar nadat ik er al zes voor de kiezen heb (Air doll, After the storm en Hana volgen nog).


avatar van mjk87

mjk87

  • 12272 berichten
  • 3511 stemmen

Fijne Koreeda weer. Wat zijn films zo prettig maakt is het realisme. Geen grootse huilbuien, gebaren of melodramatiek, maar oprechte emoties en personages die echt aanvoelen en die meer raakvlakken hebben met de normale kijker dan personages in de meeste films. En dat met een kabbelend tempo en een rustige registrerende camera maakt dit wel steeds een goede kijkervaring. Het is daarom echter ook wel dat zijn films nooit helemaal onder de huid kruipen, daarvoor missen zijn films net dat beetje extra wat sommige regisseurs wel erin stoppen. Maar het zijn wel vaak dikke voldoendes die mij uitstekend liggen.

Ook deze film weer, waarin er allerlei frustraties zijn over een zoon die zich nooit helemaal geaccepteerd en volwaardig heeft gevoeld bij zijn vader (en moeder), door zijn keuzes niet in de voetsporen van vader te treden en nu weer door een weduwe met kind te huwen. Aan het eind is niets gebeurd, en toch ook wel, en uiteindelijk ligt dit veel dichter bij de realiteit dan veel andere films. De meeste mensen leven nu eenmaal zo, laten emoties nooit helemaal de vrije loop maar slikken ze in of praten ze eerder uit. Een film eindigt na 2 uur, het echte leven gaat gewoon door en daarnaar handel je vaak dan ook. Mooi ingetogen geacteerd en vooral die zus was geweldig die echt aanvoelde als de dochter van en de zus van. Gewoon fijn kijken naar mensen die gefrituurde mais aan het maken zijn. Verder wat sfeervolle warme zonnige beelden van een Japans stadje op de heuvels aan de kust. 4,0*.


avatar van Baboesjka

Baboesjka

  • 891 berichten
  • 1525 stemmen

Wat een mooie film. Heel puur en realistisch, sfeervol en prettig wegkijkend. Zoals vaker in Japanse films, is er veel aandacht voor eten, wat ik fijn vind. Het zou allemaal zo een niet-gespeeld tafereel kunnen zijn. De acteurs spelen erg geloofwaardig en de film bevat een zekere rust, die ik erg waardeer. Zeker één van de beste films die ik van Koreeda heb gezien. 4,5*


avatar van Tanguy

Tanguy

  • 138 berichten
  • 961 stemmen

Een prachtig ingetogen film, het wordt allemaal zo mooi en rustig gebracht en toch blijft het je boeien


avatar van Gish

Gish

  • 1248 berichten
  • 6167 stemmen

In al zijn alledaagsheid en het zomerse niets aan de hand sfeertje, is dit in essentie een schrijnend familieportret. De film zit vol met kleine, soms minuscule gebaren, geschiedenissen of stekende opmerkingen, die soms pijnlijk zijn. Het is allemaal zo knap en subtiel geregisseerd, dat je gaat houden van deze film. De familie komt slechts eenmaal per jaar bij elkaar om de oudste zoon te herdenken. De kijker zou deze film ook eenmaal per jaar moeten zien, alleen al omdat hij zo mooi, herkenbaar en realistisch is. Vandaag herzien.