Aruitemo Aruitemo (2008)

Hierboven is al aardig wat gras voor mijn voeten weggemaaid al had ik wat minder moeite met het vlindertje en de auto op het eind, mocht van mij wel, al is het op het randje.

Ook ik vond het een prachtige film. Een bijzondere gelaagde film met Ozu-thema's die ontzettend aan zeggingskracht wint door de lichte benadering van het verhaal en de liefdevolle portrettering van eigenlijk alle familieleden, al zijn de onderlinge verhoudingen al lang niet meer wat ze moeten zijn.

Een van de scenes die door mijn ziel sneed was het moment dat de Oma vertelde dat ze elk jaar de geredde jongen uitnodigde omdat ze wilde dat hij iets van haar pijn zou blijven voelen

Het hooguit aardige Hana is 'm volledig vergeven.

Dik 4.5*

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Koreeda en op basis van de verhalen was ik bang dat dit nogal duf zou zijn. Dat bleek echter totaal niet nodig. Still Walking is een prachtig familieportret, dat op een zeer mooie manier tussen zware en luchtigere momenten wandelt. Daarbij helpt het ook dat elk personage heel goed vertolkt wordt, zodat iedereen al snel een eigen identiteit met eigen eigenschappen krijgt.

De film ging wat mij betreft ook iets te lang door, maar verder maakt het me zeer benieuwd naar ander werk van Koreeda.

Mooie film ja. Schijnbaar zeer relaxed en rustig, maar onderhuids leven er enorm veel spanningen en diepere gedachten.

Knap ook hoe de dood van de oudste zoon zo subtiel benaderd wordt en hoe iedereens leven daar min of meer door beïnvloed is.

Film ging in de tweede helft wel erg in herhaling vallen en het einde was wat mij betreft niet echt heel sterk, maar verder mooi filmpje.

Wat hierboven trouwens ook al genoemd is is het typische Japanse sfeertje, vooral in de kleine onderlinge gesprekjes en het (heerlijke) eten. Tempura. .

Net als Nobody Knows kan deze Still Walking me best bekoren, maar Koreeda slaagt er vooralsnog niet in om me echt mee te slepen.

Nochtans erg naturel allemaal en vind ook wel dat er nogal wat dingen in te ontdekken vallen die je doen denken aan je eigen familie, maar in plaats van onder de huid te kruipen blijft deze Japanse cineast gek genoeg een beetje aan de oppervlakte steken bij mij.

Charmante film maar af en toe ook een tikkeltje saai in mijn ogen. 2,5*

Nobody Knows vond ik prachtig, Still Walking wat minder. Allereerst is er te weinig ontwikkeling binnen de film en daarnaast wordt het al klassieke thema op een wel erg klassieke manier uitgewerkt. Kore-eda kleurt op inhoudelijk gebied netjes binnen de lijntjes, maar voegt weinig nieuws toe. Wat goed blijft is de personage-uitwerking, die voor mij 90% van deze film draagt. Visueel en muzikaal is het lekker sober, op het saaiige af, maar dat past prima binnen de setting. Mooie longshots van mensen op trappen weer, herkenbaar. Het einde is er inderdaad over, sowieso dat hele vlindergebeuren natuurlijk. Eigenlijk een typische drie-sterrenfilm dus: mooi, maar een beetje te kleurloos.

Het was voor mij alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik een Koreeda had gezien. Met het tegenvallende Maboroshi in het achterhoofd en aanverwant collega 'Kawase' die keihard op haar plaat ging met het vervelende, geforceerde Mogari no Mori, die nooit oprecht echte personages op het beeldscherm wist te toveren, was mijn interesse in Koreeda nog niet naar een nulpunt gezonken, maar prioriteit had hij geenszins meer.

Echter, na het zien van deze film besef ik dat Koreeda dit soort films wèl is toevertrouwd. Met dit soort films, bedoel ik films die draaien rondom rouwverwerking. Aanvankelijk zag ik in Aruitemo Aruitemo niet meer dan een aardige familiekroniek op zijn Japans. Maar naarmate de film vorderde sloop er bij mij langzaam een enorme mate van bewondering in voor Koreeda, omdat hij op een briljante manier mensen ( met name de familieleden onderling ) weet te schetsen die niet hysterisch de dialoog met elkaar opzoeken, maar ze elkaar rustig laat aftasten, zonder te vergeten om de ander in zijn waarde te laten, leven en laten leven!

Koreeda balanceert als geen ander op de grens tussen sterfelijkheid en leven. Ik was nog niet definitief gevallen voor deze film, maar toen zoonlief met zijn moeder terugliep van de begraafplaats, was ik om. Wat een almachtig mooi moment, waar Koreeda zonder veel woorden weet te geraken aan een warm gevoel, echt móói die band tussen moeder en zoon.

Tegelijkertijd was dit een enorm weerbarstige scene in de film, aangezien hij tevens de kwetsbaarheid van de moeder - zoon relatie aantoonde, door ons een soort van kort ideaalbeeld te laten zien van een familie die nogal eens onder de nodige problemen gebukt is gegaan.

De scene waarin oma haar favoriete plaat afspeelt was ook ontegenzeggelijk mooi. Deze scene was voorzien van een melancholische tint. Alsmede gaf deze scene, net zoals vele andere scenes aan dat opa en oma vooral op nostalgie teerden. Een behoorlijke generatiekloof met hun kinderen, die liever vooruitkeken en het leed rondom hun overleden broer anders hebben beleefd.

Het einde van de film waarin gezegd wordt dat er nooit meer iets is gekomen van bepaalde beloftes, die de zoon aan zijn ouders heeft gedaan vielen mij toch best bitter op mijn dak en wierpen gelijk even een licht op hoe ik met mijn ouders om ga.

Wonden uit het verleden worden niet even snel uitgewist. Koreeda is er gelukkig de man niet na om op te komen dagen met een gepolijst, geromantiseerd drama. Ook al hoopte ik nog zo vurig op een andere afwikkeling van het verhaal. Evenmin voorziet Koreeda zijn film van een loodzwaar karakter, door volop gebruik te maken van allerlei ( luchtige ) bespiegelingen uit het dagelijkse leven: een nukkig familielid die geleidelijk aan ontdooit ( wie kent het niet? ), kleinzerigheid ( taalgemierenneuk, opa `s huis!), gebep aan het aanrecht.......Ik mag ook zeker niet onvermeld laten dat ik met name de zus, met haar benodigde humor een zeer fijne inbreng in het eerste deel van de film vond hebben.

De muziek vond ik trouwens goed passen bij de film. Het camerawerk was soms wel wat tam. Koreeda haalt zijn kracht grotendeels uit zijn personages, maar lijkt te vergeten dat je zo `n mooie film ook op visueel vlak best wat meer mag verwennen. Distance is inmiddels geëscorteerd naar de voorste gelederen van mijn dvd kijkstapel en Air Doll komt hopelijk ook snel aan de beurt!

Aruitemo Aruitemo is dus een prachtige film, waar het magische gebeuren net wat te laat in gang wordt gezet om Koreeda `s beste film tot dusver: Wandâfuru Raifu van de troon te stoten. Een dikke 4*

Saaie en langdradige film over een familiebijeenkomst in het ouderlijk huis. De film bestaat eigenlijk aleen maar uit lange (en voor mij nietszeggende) dialoogscenes. Tegen het einde wordt het enigzins nog een beetje interesant om te zien dat de volwassen zoon het contact met zijn ouders eigenlijk verloren is. Maar verder is deze film niet aan mij besteed.

Aardig gegeven maar ik werd niet echt mee gesleurt door emoties, verder wel een sympathiek filmpje.

Erg mooi, Kore-eda blijft bevestigen.

Ingetogen en herkenbaar rustig filmpje met stijlvolle klinische cinematografie. Vooral mooi hoe het huis ook echt leeft, en daartussendoor het plot zich ontvouwd. Achtergrondgeluiden, out-of-focus shots en realistische dialogen zorgen er voor dat je ook daadwerkelijk deel uitmaakt van de menselijke gesprekken en situaties. Ik vond de dialogen ook telkens erg mooi geschreven en opgebouwd.

Paar erg mooie scenes, zoals met die vlinder, en het laatste kwartier is echt fenomenaal. Kore-eda blijft een erg prettige en stabiele regisseur.

4*

Eerder pessimistisch relaas rond de relaties binnen een familie waar de leden zich op geen enkel vlak raken.

Zeer goed bedoeld en absoluut geslaagd in de sfeerschepping (de wandelingen in de heuvelachtige omgeving, de trappen.. bijvoorbeeld) maar voor mij toch iets te slapjes, zodat echt boeien er niet in zat.

Verassend mooi

Het verassende eraan vond ik dat ik op het einde besefte dat ik net een hele mooie film had gezien, ondanks dat ik eigenlijk geen echte hoogtepunten kon noemen .

Dat zal waarschijnlijk zijn omdat de hele film nooit zijn hoge niveau verliest. Ja, het blijft vlak, het zakt nergens in, maar het klimt ook nergens omhoog. Maar Koreeda bewijst hier dat dat niet altijd hoeft. Elke scene is sfeervol, ondanks dat het het simpele leven van een gezin beschrijft, die toevallig wel wat tragisch mee hebben gemaakt in het verleden. Personages zijn erg leuk en vooral de oude moeder vond ik geweldig vertolkt.

Muziek was trouwens erg fijn. Simpel maar opnieuw reuze effectief. Ook dat liedje van 'Blue Light, Yokohama' vond ik prachtig. Gelijk op m'n mp3 gezet . De ontknoping was verassend en zelfs redelijk schokkend, maar het meest opvallende was dat het werd geshowd als absoluut niet schokkend.

* 4,0

Mooi.

Maar samen met Hana voor mij toch een mindere periode voor Koreeda. Niet dat er nu zoveel mis is met deze film, maar achteraf blijft er ook niet zoveel hangen.

Het meeste moeite had ik met de twee oude mensjes. Op zich slaagt Koreeda er wel in om het echte van de personages mooi vorm te geven, maar het eeuwige gebits tussendoor vond ik een beetje overdreven, zeker aangezien de film een best korte periode overspant. Het repetitieve trivia - harde waardheid - gemompel - trivia wordt een beetje vermoeiend over twee uur. Daarbij komt nog eens dat ik het gevoel had twee uur lang naar het pensioen van Miyazaki zat te kijken. Fijne regisseur verder, maar niet zo mijn type mens geloof ik.

Waar ik wél enorm heb van genoten wat het dorpje. Heerlijk zonnetje, prachtig groen, zaligmakend sfeertje. Hiermee scoor Koreeda duidelijk punten, wat meteen de twee uur ook erg makkelijk te verteren maakt. Er mag dan feitelijk niet veel gebeuren, maar de uitstapjes naar het strand of het graf zijn heerlijk onhaasten, uiteraard met de immer chirpende cicadas op de achtergrond. Hoe Japans wil je het hebben.

Jammer dat de film voor mij geen emotionele hoogtepunten kende. Het verhaal van de familie vond ik wat minder boeiend, de echtheid van de personages en het heerlijk sfeertje waren wel geweldig.

Hopelijk gaat Kiseki weer iets meer de richting uit van Air Doll, Koreeda is toch op z'n best als er licht fantastische elementen in z'n film verwerkt zitten.

3.5*

De sobere vormgeving vormt de ideale omlijsting voor deze film over onderhuidse spanningen binnen een familie, die met enige regelmaat boven komen drijven. Dat is meteen mijn probleem met deze film. Na een uur of zo had ik het wel gezien. Daarna was het in mijn ogen meer van hetzelfde, een herhaling van zetten. Het acteerwerk is overigens prima.

23:15 is niet het meest ideale tijdstip om dit soort films uit te zenden. Ik vermoedde van te voren dat ik er te moe voor zou zijn en dit klopte ook wel, maar wilde het toch even een half uur proberen vol te houden. Tegen die tijd zat ik echter gewoon in de film. Het rustige sfeertje kwam dan ook wel goed van pas, maar de onderliggende spanning die de film heeft gingen er niet door verloren. Voor het grootste deel is dit bijna een subtiliteitsoefening van Koreeda, waarin een zwaar onderwerp soms bijna terloops wordt gebracht, wat zeer geloofwaardig is. De link met Ozu is natuurlijk gemakkelijk gelegd dankzij al die alledaagse aanpak en ingetogen manier waarop zware emoties getoond worden, alleen is dit wat cynischer dan Ozu.

Alleen die scène waarin die vlinder naar binnen vliegt een beetje een spelbederver. Erg flauwe scène die ineens alle subtiliteit mist, wat ook vloekt in het einde. Voor de rest weinig op aan te merken, maar wat wil je ook met die zachte, warme beelden, de dito muziek en de fijne acteurs.
3,5*

Sluit me aan bij de positieve kritieken, met als sterkste element de geslepenheid van oma (zeker met die geredde jongen) en de beroepsgeile verbetenheid van opa; mooi neergezet, vooral dat eerste omdat het langzaamaan duidelijker wordt. Vormgeving is ook prima, zou zo aan willen schuiven aan dat tafeltje (al vind ik Japans smerig). Verder een ingetogen en 'dus' realistische film met als gevolg dat het einde ontroerend is (wat compleet niet het geval zou zijn geweest als de film bombastisch of oversentimenteel was geweest).

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Prima Japanse land...

Hmm, zo subtiel vond ik deze film eigenlijk niet. Het is juist wat uitleggerig af en toe. Alles dat er in de familie is gebeurd wordt vroeg of laat keurig duidelijk gemaakt. Het subtiele zit hem natuurlijk wel in andere zaken, van het acteren tot de beeldtaal, maar w.m.b. dus niet in het script zelf. Wat dat betreft wordt er weinig aan de verbeelding over gelaten.

Verder is dit absoluut te goed om hier al te moeilijk over te doen. De acteurs, de beeldtaal en gewoonweg omdat dit in alles oprecht en eerlijk aanvoelt. Maar ik vond dit wat minder dan Nobody Knows en Maborosi om genoemde reden.

Erg goed ensemblestuk, dat in al zijn transparantie een mooi tragikomisch (de ontactische lompheid van opa en de terloopse, giftige steken onder water van oma), ietwat melancholisch beeld schetst van een familie en de onderlinge verhoudingen daarbinnen.

Mooi ook dat met de laatste scènes een perspectief van continuïteit wordt geboden: mensen kwetsen elkaar, worden gekwetst door het leven, en ‘maken’ elkaar tot wie ze zijn, zonder daar echt bovenuit te kunnen stijgen. Geen catharsis, geen ‘oplossingen’ hier; wel een mild-berustende kijk op een groep familieleden die elkaar wel na staan, maar nooit echt tot elkaar komen. Zo gaat dat.

Sober, maar sfeervol en adequaat (mooi, dat laatste shot van de ouders die moeizaam die trap beklimmen) in beeld gebracht. Wel meer verfilmd theater dan film, heb ik de indruk. Niettemin zeer de moeite waard.

Subtiel, dat is het eerste wat in me opkomt bij het omschrijven van deze film. Ik ben het eens dat het net lijkt alsof je naar een echte familie kijkt (wat natuurlijke geholpen wordt door het feit dat ik de acteurs niet ken). Er gebeurt niet ontzettend veel, (geen grote ruzies, geen dikke climax) naar mijn mening siert dat de film alleen maar. Niet alle onenigheden binnen een gezin worden uitgesproken uit respect of uit meedogen, zoals in vele films wel het geval is (ik hoor al borden-tegen-muren-slaande ruzies over ‘ik ben er ook nog’ of ‘je hield niet zoveel van mij als..’).

Subtiel.

Dat sfeertje, dat lekkere eten, het broeierige weer (net als hier nu) en dat typische Japanse huisje. Koreeda schetst een mooi plaatje, dat zeker. Regelmatig intrigerend, helaas nog niet constant. Naarmate het verhaal vordert leren we onze karakters steeds beter kennen. Met een paar rake scenes tot gevolg - de reden van de uitnodiging van de jongen op een gegeven moment bijv. Toch valt er nog genoeg te ontdekken lees ik hier. Laten we het maar op de hitte houden dat ik er niet helemaal bij was. Voor nu, goede film, waar de sfeer en diepgaande onderlinge verhoudingen er voor zorgen dat ik 'm nog eens wil zien.

Erg fraaie film die naar de films van Ozu teruggrijpt wat betreft de thematiek, maar dan in een moderner jasje. Verschillende familierelaties worden uitgeplozen in dit drama en dat leidt af en toe tot schurende en wrange situaties. De vader is een knorrige man, die zich graag afzondert en moeder probeert de lieve vrede te bewaren. Ze hebben samen een zoon, een dochter en samen met aanhang en kinderen komen ze bijeen bij hun ouders om hun verdronken zoon te gedenken.

Ik ben dus wel te spreken over deze film, alles is heel rustig en bedachtzaam geregistreerd door Koreeda en dat past wel bij hoe de familieleden met elkaar omgaan. Je voelt af en toe de onderhuidse spanningen maar ook de berusting in de status quo. Uiteindelijk gebeurt er eigenlijk niets bijzonders in de film, maar dat vind ik ook wel eens fijn. Gewoon een film waarbij je observeert hoe mensen met elkaar omgaan. Niets meer en niets minder.

Wederom een prachtfilm van Koreeda! Het begint al wanneer de DVD in startmodus staat: het prachtige deuntje met een diashow van enkele fragmenten van de film. Je weet gewoon dat je klaar bent voor een sfeervolle filmavond van twee uren.

Still walking is een rustige familiefilm (letterlijk dan) van drie generaties die samenkomen omwillen van het tragische ongeval van één van de zonen. Deze reünie weegt enorm op de familie, maar onderhuidse spanningen die subtiel boven water komen, geven de film een herkenbaar menselijk gevoel.

De moeder bijvoorbeeld is een zorgzame overbezorgde mama, maar kent eveneens haar venijnige kantjes. Deze kantjes worden erg subtiel, niet overdreven, kenbaar gemaakt (bvb. haar mening over weduwen vs. gescheiden vrouwen, het feit dat Ryo niet écht weet wat het is om ouder te zijn, de uitnodiging van de jongeman om hem te doen lijden, enz...). En het gaat verder: de dominantie van de moeder werkt zo verstikkend (pyama, de badscène, het verwijt nog niet vervoerd te zijn geweest ...) dat het begrijpelijk is waarom Ryo erg tegenop ziet om zijn ouders terug te zien.

Zijn vader doet het niet veel beter als norse, onverschillige en afzijdige man. Een man die geen afstznd kan nemen van zijn doktersberoep en wegkwijnt met de gedachte dat geen enkele van zijn zonen in zijn voetsporen zal treden. Erg tragisch, zeker ook de stuntelige poging om zijn kleinzoon te overtuigen. De scène met de buurvrouw en de ambulance later geeft dit erg goed weer.

Geen hoogoplopende ruzies, geen escalaties of melodramatisch gedoe. Wél scherpzinnige karaktertrekjes van mensen die in relatie met elkaar leven. Zeer fijn gebracht door Koreeda en dé grote sterkte van de film. Neem daarbij de zeer fijne rustige soundtrack, het mooie karakter van Atsushi en de mooie sfeerschepping van het huis, de buurt en de begraafplaats en je heb een topfilm. Een dikke 4,0*, op zijn minst!

Eindelijk eens werk gemaakt om mijn favoriete regisseurs aan te passen. Koreeda komt uit het niets op plaats 4 terecht en dat is verdedigbaar nadat ik er al zes voor de kiezen heb (Air doll, After the storm en Hana volgen nog).

Fijne Koreeda weer. Wat zijn films zo prettig maakt is het realisme. Geen grootse huilbuien, gebaren of melodramatiek, maar oprechte emoties en personages die echt aanvoelen en die meer raakvlakken hebben met de normale kijker dan personages in de meeste films. En dat met een kabbelend tempo en een rustige registrerende camera maakt dit wel steeds een goede kijkervaring. Het is daarom echter ook wel dat zijn films nooit helemaal onder de huid kruipen, daarvoor missen zijn films net dat beetje extra wat sommige regisseurs wel erin stoppen. Maar het zijn wel vaak dikke voldoendes die mij uitstekend liggen.

Ook deze film weer, waarin er allerlei frustraties zijn over een zoon die zich nooit helemaal geaccepteerd en volwaardig heeft gevoeld bij zijn vader (en moeder), door zijn keuzes niet in de voetsporen van vader te treden en nu weer door een weduwe met kind te huwen. Aan het eind is niets gebeurd, en toch ook wel, en uiteindelijk ligt dit veel dichter bij de realiteit dan veel andere films. De meeste mensen leven nu eenmaal zo, laten emoties nooit helemaal de vrije loop maar slikken ze in of praten ze eerder uit. Een film eindigt na 2 uur, het echte leven gaat gewoon door en daarnaar handel je vaak dan ook. Mooi ingetogen geacteerd en vooral die zus was geweldig die echt aanvoelde als de dochter van en de zus van. Gewoon fijn kijken naar mensen die gefrituurde mais aan het maken zijn. Verder wat sfeervolle warme zonnige beelden van een Japans stadje op de heuvels aan de kust. 4,0*.

Wat een mooie film. Heel puur en realistisch, sfeervol en prettig wegkijkend. Zoals vaker in Japanse films, is er veel aandacht voor eten, wat ik fijn vind. Het zou allemaal zo een niet-gespeeld tafereel kunnen zijn. De acteurs spelen erg geloofwaardig en de film bevat een zekere rust, die ik erg waardeer. Zeker één van de beste films die ik van Koreeda heb gezien. 4,5*