Aruitemo Aruitemo (2008)

trailer

Lijkt me wel een interessante film, heb alleen nog nobody knows van deze regisseur gezien, maar ben daar erg positief over. Misschien wordt dit ook wel een mooie Japanse drama

Uit de nieuwste Filmkrant:

Hana was dan weer een soort experiment, met een duidelijke strakke verhaallijn. Bovendien speelt Hana in de 18e eeuw, wat voor mij ook nieuw was. Wanneer ik naar mijn ouevre kijk zijn After Life, Nobody Knows en mijn nieuwste film erg persoonlijke films, die heel dicht staan bij mijn eigen ervaringen.(....)Na Hana keer ik nu terug naar het persoonlijke.

Goed nieuws na het wat tegenvallende Hana dus.

Waarschijnlijk in premiere in Cannes.

Uiteindelijk Toronto geworden. En de Engelstalige titel is Still Walking geworden. De berichten zijn vrij goed.

Gaat uitgebracht worden door Filmmuseum in Nederland.

Geweldig!

Fijn klein filmpje. Koreeda schetst z'n personages op heerlijk subtiele wijze. In alle herkenbare alledaagsheid komt het huiselijke wereldje van Still Walking daardoor knap tot leven. Thematisch wel vergelijkbaar met Tokyo Story trouwens.

Nergens echt opzienbarend, wat te braaf ook, maar wel erg subtiel in z'n alledaagse schoonheid. En op z'n best ronduit warm en vertederend.

Waar heb je deze gezien Goodfella?

Een persvoorstelling. Hij gaat ook draaien tijdens het IFFR.

Hier trouwens een poster die erg doet denken aan een scene uit Dolls. Verder is deze film ondertussen ook al vanuit de bank te bekijken, voor de mensen die het IFFR niet zo zien zitten en toch deze film zouden willen meepakken.

Vreemd trouwens dat Susumu Terajima hier de acteurscredits heeft gehaald. Hij doet ongeveer twintig seconden mee als sushi verkoper.

Morgen een meer inhoudelijke reactie op deze (wederom) prachtige Kore'Eda film.

Koreeda heeft wederom een prachtige film afgeleverd. Heerlijk rustig Japans familiedrama. Dat "Japans" zet ik er bewust bij, want ik voelde me echt helemaal in Japan, tijdens het kijken van deze film.
Thematisch een duidelijke link naar Ozu, maar stilistisch een typische Koreeda. Minpuntjes zijn de muziek (weinig origineel en saai) en de flash-forward aan het einde.

Wat een heerlijke film! Kore'Eda kan bij mij weinig fout doen, maar het is toch ook wel keer op keer verbazingwekkend dat het hem steedslukt om met veelal dezelfde familie-thematiek (het verlies van een dierbare) zulke verschillende films te maken. Verschillend in de aard waarop deze thematiek wordt aangesneden en verschillend in stijl. Aruitemo Aruitemo (de Japanse titel verwijst naar een liedje dat op ongeveer 2/3 van de film langskomt als grootmoeder een dierbaar liedje van vroeger draait) is namelijk een komedie!

Kore'Eda houdt het drama vederlicht en verluchtigd de zeer diepsnijdende confrontaties tussen de ouders, kinderen en kleinkinderen met huiselijke (kook- en eet)taferelen en gekibbel, zo dat het een komisch kijkspel is geworden dat elk moment de aandacht weet vast te houden. De vergelijking met Ozu is dan ook vooral om die reden te maken: de mix van de serieuze familaire relaties en de consequenties van gemaakte en te maken keuzen die worden afgewisseld met kook- en eetscenes. Toch is door de komische toon de film heel verschillend van Ozu. Ik kan verder ook geen voorkeur uitspreken voor één van beide in elk geval.

Ook het camerawerk (dat tot het beste hoort wat we bij Kore'Eda hebben gezien) ondersteunt de lichtheid optimaal. Er is veel prachtig sttrijklicht. En er zijn fraaie wandelscenes onder groen lover, dat ook prachtige lichte scenes oplevert. En dan soms is er de hitte van het harde zonlicht, net zoals de harde one-liners die de ziel raken.

Want daar ligt toch de grootste kracht: bij het scenario. Dat zoals gezegd op momenten zeer diep snijdt. Zoals in het gesprek tussen (groot)moeder en zoon over het uitnodigen van Yoshio (de 'vriend' van de familie voor wiens leven de oudste zoon zijn leven heeft gegeven), maar vooral in een scene bij het graf. Een simpele zin als "er is niks zo verschrikkelijk als aan het graf van je eigen kind te moeten zitten" snijdt door merg en been. Het is de eerste film van Kore'Eda die ik zie sinds ik zelf vader ben. En ik ben er blijkbaar nog sentimenteler van geworden. Ik moest een traantje wegpinken.

De enige reden dat de film niet de volle 5* verdient is het einde (spoilers!): de voice over in de flash forward over de overleden ouders en het bezoek aan het graf vind ik prima. Ook dat het nieuwe dochtertje het beeld binnenhuppelt vond ik erg ontroerend. Maar het vlindertje én dan ook nog de auto vond ik toch net iets te gortig. De suggestie van deze zaken in plaats van ze ook nog zo duidelijk aan bod te laten komen door ze uit te spreken hadden wat mij betreft volstaan, dit was teveel van het sentimetele goede .

Hierboven is al aardig wat gras voor mijn voeten weggemaaid al had ik wat minder moeite met het vlindertje en de auto op het eind, mocht van mij wel, al is het op het randje.

Ook ik vond het een prachtige film. Een bijzondere gelaagde film met Ozu-thema's die ontzettend aan zeggingskracht wint door de lichte benadering van het verhaal en de liefdevolle portrettering van eigenlijk alle familieleden, al zijn de onderlinge verhoudingen al lang niet meer wat ze moeten zijn.

Een van de scenes die door mijn ziel sneed was het moment dat de Oma vertelde dat ze elk jaar de geredde jongen uitnodigde omdat ze wilde dat hij iets van haar pijn zou blijven voelen

Het hooguit aardige Hana is 'm volledig vergeven.

Dik 4.5*

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Koreeda en op basis van de verhalen was ik bang dat dit nogal duf zou zijn. Dat bleek echter totaal niet nodig. Still Walking is een prachtig familieportret, dat op een zeer mooie manier tussen zware en luchtigere momenten wandelt. Daarbij helpt het ook dat elk personage heel goed vertolkt wordt, zodat iedereen al snel een eigen identiteit met eigen eigenschappen krijgt.

De film ging wat mij betreft ook iets te lang door, maar verder maakt het me zeer benieuwd naar ander werk van Koreeda.

Nog steeds geen misser gezien van Koreeda.

Dat zal ook moeilijk worden, want die zijn er niet

Goed nieuws...

Koreeda kennen we van het originele After life en het verbluffende Nobody knows. Zo goed wordt het hier niet, maar het cinematografisch broertje van Naomie Kawase levert een degelijk familiedrama af met Ozu-trekjes, waarin een familie bijeenkomt ter herdenking van een verdronken zoon cq. broer. Natuurlijk geschoten, soms haast ongescripte film die de kijker goed meekrijgt. Jammer van die dik aangezette vlindersymboliek (jongens niet weer die vlinders) en het te lange einde.

Deze film deed mij qua stijl zeer denken aan de film "Tokyo Story" van Ozu. Ook die film straalde een enorme rust uit. Voor mij is deze film "Still Walking" tot nu toe wel de beste film die ik van van Koreeda gezien heb. Het is wel een film die je moet bekijken als je 100% fit bent, want je kunt er heel makkelijk bij in slaap vallen. Dat overkwam mij bijna vanavond, want ik was behoorlijk moe. Misschien dat ik hem daarom nog maar een keer moet gaan zien. Best mogelijk dat er dan een nog hogere waardering in zit. Voorlopig houd ik het op een 3,5*.

Net in de bios gezien, en dat is waarschijnlijk de beste plek: lekker opgaan in het rustige tempo. Mooie, ontroerende film, van begin tot eind.

Heel erg fijne en rustgevende film, met soms wat (harde/tegenstrijdige) grappige momenten.

Gisteren herzien en weer meegesleept en ontroerd door deze prachtige film.

Authentiek familieportret waarbij regisseur Hirokazu Koreeda op voortreffelijke wijze erin slaagt de ogenschijnlijk serene scènes te completeren met voelbare spanning, verdriet en een hunkering naar verzoening.

De archetypische verhoudingen binnen de familie, en dan in het bijzonder tussen vader en zoon, is niet alleen herkenbaar in beeld gebracht maar vervalt ook zelden tot zoetsappige clichés waar zoveel familiedrama's in verzanden.

Koreeda laat de alom aanwezige spanning gedijen, tijd om te pauzeren wordt niet geschuwd. Ook toont hij moed door het verhaal voor zichzelf te laten spreken zonder dit aan te dikken door overbodige eye-candy en over-the-top gestileerde camerashots.

Meesterlijke film.

4.5*

De eerste film die ik van Kore'Eda zag en dit smaakt absoluut naar meer. Still Walking is een prachtige film, en na Revolutionary Road voor mij allicht de beste film van 2009 die ik in de bioscoop zag.

Vooral tijdens het eerste deel had ik het gevoel dat ik naar een geslaagde remake van een Ozu-film zat te kijken (moest af en toe terugdenken aan Tokyo Monogatari en Bakushu), qua thematiek en filmstijl lijkt Kore'Eda me toch wel sterk aan te sluiten bij de Japanse grootmeester.

Omdat de regie zo verfijnd en 'relaxed' is, voel je des te meer de onderliggende spanning binnen de relaties tussen de personages en de innerlijke strijd die veel personages met zichzelf voeren. Want het gaat er behoorlijk pijnlijk aan toe in dit familieverhaal, wat vooral aan de enorme menselijkheid van gedachten en acties te wijten is. Het einde - na de voice-over - was inderdaad een beetje te veel misschien, maar niets om me echt aan te storen.

Een prachtige film die ik ten zeerste aanbeveel.

4*

gisteren herzien in Antwerpen - ik vergeef Kore'Eda die laatste minuut die ik in een eerdere bespreking teveel van het goede noemde

muggenzifterij is het - de beste film van het jaar van één van de topcineasten van dit moment - ontroering tot op het bot - een zeer uitgekiend scenario: erg komisch en erg erg aanrijpend - ongelofelijke timing met een onelofelijk verwoestend effect op de meeste emoties - prachtig

mijn vriendin en ik waren samen in de bioscoop - dus konden er zowel stilletjes als voluit openhartig van genieten - beide gedaan.

heerlijk! halve ster erbij

Ik heb een vooroordeel tegen Japanse film. Ik begrijp geen Japans, de onderschriften lijken me raar Nederlands en de mensen eten op de grond. Kortom: cultuurschok.

Het eerste kwartier van Still Walking bevestigde dit, daarna had ie mij te pakken, om mij twee uur lang aan het scherm te kluisteren. Wat hier verteld wordt, is zo universeel dat het alle culturele verschillen overstijgt. Aan de oppervlakte zien we weinig meer dan mensen die praten en aan tafel zitten en een wandeling maken naar het kerkhof, maar toch is de onderhuidse spanning constant voelbaar. Alle motiefjes grijpen haarfijn in mekaar, en tegelijk is de film zo natuurlijk, dat het lijkt of je deze mensen persoonlijk kent, alsof je mee met hen aan tafel zit en stilaan hun donkere trekjes leert ontwaren. Tragiek en humor gaan hand in hand (en er zit zoveel humor in, dat het nooit zwaar op de hand wordt). Het camerawerk is vernuftig, de acteerprestaties van hoog niveau, en het scenario gewoon meesterlijk. Niets dan lof dus.

En wat betreft het slot: geen kwaad woord hierover. Het is precies zoals het moet zijn.

Dit is de eerste film die ik zie van Kore-Eda, maar beslist niet de laatste.

Eind deze maand op DVD bij Lumiere, op 2-disc met als bonus Koreeda's vorige film Hana.

Zou de 27ste op dvd zijn verschenen samen met de film Hana.

Maar in welke winkel is deze film dan te vinden? Ik was er vandaag naar op zoek in Maastricht. Bij de Free Record Shop, Bijenkorf en Media Markt langsgeweest, maar nergens te vinden.

Bij de Media Markt vroeg ik ernaar en daar wisten ze niet eens over welke film ik het had.

Iemand die de dvd al ergens heeft zien liggen?

Dat weten ze bij de mediamarkt nooit.

Nog niet. Ik vermoed dat de release wat later dan gepland is.