American Beauty (1999)

Blijft sterk.

Ondanks dat de film wel wat kritische support heeft moeten inboeten, blijft American Beauty toch hoge toppen scheren. Allicht dat het "doorsnee" publiek zich iets minder ergert aan de wat cynische humor die tegenwoordig de kritische censuur niet meer zou passeren.

Zo'n kleine 20 jaar later is de film wel iets minder speciaal dan dat ik hem voor het eerst zag. Ondertussen ook wel een 10K films extra gezien, dat speelt zeker mee, maar de film zelf is toch ook wel een beetje verouderd her en daar. Al blijft Mendes wel vooral z'n momenten kiezen, die er qua cinematografie en soundtrack dan opvallend uitspringen.

Acteerwerk is verder erg sterk, met een carriere-bepalende rol voor Spacey. Ook leuk dat de film wel een wijsvingertje ophoudt hier en daar, maar het ook niet té serieus neemt, met een einde dat aardig over de top gaat en vooral leuke cinema biedt. Sterke film dus, nog steeds.

4.0* en een uitgebreide review

Na in de afgelopen 17 dagen 6 Todd Solondz films te hebben gezien (herzien) paste deze er mooi achteraan.

Lang geleden dat ik hem zag, het blijft een geweldige film.

Wat een fantastische film is dit toch. Op zoveel lagen. Nu ga ik net doen of ik er verstand van heb, maar cinematografisch, filosofisch, realistisch, geweldig. De gewone man die plotseling beseft dat ie maar een slaaf is van het systeem en een vrouw die juist alles ervoor over heeft om het systeem in stand te houden. Ondanks dat het geen actie film is zat ik toch op het puntje van mijn stoel bij wijze van spreken. Jammer dat Kevin Spacey voor de bus is gegooid en nu in rechtszaken is beland. Kinderen indoctrineren om van geslacht te veranderen is blijkbaar nog van een ander kaliber dan seks met ze te hebben.

In een buitenwijk of "Suburbia" staan veel jonge woonhuizen die nogal op elkaar lijken. De voortuintjes met keurig gesnoeide rozelaars en een wit tuinhek staan voor een veilig, burgerlijk leventje. De bewoners zijn tweeverdieners die het behoorlijk voor mekaar hebben. Achter de façade van het glimlachende modelgezinnetje kan echter wrevel schuilgaan. Er is veel sleur en weinig passie; kleine ongenoegens en ruzietjes stapelen zich op.

De voice-over van Kevin Spacey omkadert het verhaal een jaar later vanuit het hiernamaals. Het wordt dus een kroniek van een aangekondigde dood. De chronologie wordt doorbroken door Lesters dagdromen en door de videofragmenten van een voyeur. De climax kent crosscutting tussen simultane gebeurtenissen.

De personages zijn gelaagd en ondergaan een verandering. Ze hebben hun eigenaardigheden en herkenbare eigenschappen. Lester begint als cynicus, maar komt in z'n midlifecrisis terecht; Carolyn gelooft in zelfhulpboeken en positief denken; de kolonel is een rechtse zak. Ze komen tot inzicht, of slaan juist helemaal door.

De dialogen zijn spitsvondig, met enkele sterke one-liners. (I wanna look good naked!) Erg leuk zijn de gesprekken van de twee vroegwijze tienermeisjes, met de nodige leugentjes, overdrijvingen en stopwoordjes. De acteurs geven iets komisch aan hun rol, zonder er typetjes van te maken.

Vloeiende camerabewegingen, heldere lijnen en kleuren kenmerken de visuele stijl. De rozenblaadjes symboliseren de oplaaiende passie. Een vondst is het plastic zakje dat danst in de wind, dat illustreert hoe schoonheid in alledaagse dingen kan liggen. De muziek van Thomas Newman gebruikt speelse ritmes en de warme klanken van een marimba.

Heel mooie film, geweldig geacteerd vooral van Kevin Spacey

American Beauty is op alle fronten een fantastische film. Het verhaal is scherp, realistisch en uitmuntend vertolkt. Kevin Spacey is geweldig maar de rest doet gewoon qua acteerwerk niet onder. Verhaaltechnisch zijn het allemaal zaken waar ieder mens op zijn eigen manier mee heeft te dealen. Sommige scenes krijgen hierbij een haast kunstzinnig karakter en de gekozen muziek erbij het klopt allemaal. Fantastisch!!

Christina Hendricks Tells How She Ended Up on American Beauty Poster

ik snap het einde nog niet helemaal. Komt die voice over van hem uit de hemel?

Prachtig!

Veel plezier gehad om de hysterische Annette Bening.

Daarvoor zou er dan wel een hemel moeten zijn. Dus dat is zeer twijfelschtig.

Maar het begin begrijp je wel? En de zak van God?

leuke film die heerlijk wegkijkt. Kevin Spacey is toch wel 1 van mij favoriete acteurs en ook nu weer lekker bezig. Maar de hele cast ik eigenlijk gped. Al teveel diepgang moet je er niet achter zoeken, alhoewel sommigen dat altijd zullen doen. Leuke comedy, beetje drama.

Ik weet niet of jij dat diepgang wil noemen, maar een raker portret van een midlife crises heb ik niet gezien.

Sommigen zullen nooit de moeite doen om enige diepzinnigheid in dit meesterwerk te willen doorgronden en stoffen de film af met het clichématige "leuke komedie, beetje drama." Dat had zo kunnen zijn, ware het niet dat er een hele rare kwibus ten tonele wordt gevoerd: de buurjongen. Hij vormt de katalysator om een wereld achter de façade (the American Dream) te "zien," en daarmee zet hij én zijn buurman op het juiste spoor én zijn dochter in vuur en vlam.

Deze beroemde inmiddels classic film weer opnieuw gezien.

Winnaar van 5 Oscars waaronder een Oscar voor de beste film.

En voor de beste acteur Kevin Spacey die terecht een Oscar won voor beste acteur meer dan terecht.

Ook voor de beste film van dat jaar.

Blijft een film met een fenomenaal spelende cast.

En prachtige film muziek.

En blijft dit een sfeervolle en hilarische en ontroerende film.

Die uitmuntend gefilmd is.

Blijft genieten in dit genre een meesterwerk.

Vanavond weer gezien op Paramount en nog steeds blijft voor mij deze film samengevat in woord Geniaal!

De term ’tijdloos’ wordt maar al te gretig van onder het stof gehaald, maar in het geval van American Beauty mag de term zonder schroom nog eens worden afgestoft. Mendes’ debuut zal altijd een zekere relevantie met zich meedragen. Ware het niet op persoonlijk vlak, dan wel in een brede socio-maatschappelijke context: hoe je interne relatie zich onderhoudt, hoe intermenselijke relaties worden onderhouden.

In dat opzicht vormt American Beauty een schrijnende parade van individuen die op zoek zijn naar persoonlijkheid, maar daar in een wereld vol patronen niet aan toekomen en zodoende vastroesten. Als er dan toch een moment van loutering op gang komt, gaat dat gepaard met het nodige cynisme. Om het met een volbloed cliché te kenschetsen: het leven zal altijd een mes zijn dat langs twee kanten snijdt, een ambivalent parcours.

Mendes en componist Newman wringen zich niet door bochten en onderstrepen elk op hun beurt en manier het isolement en alledaagse karakter van de personages. Spacey is geknipt als zielige droes, maar vooral Benning is grandioos in haar akelige, aanstotelijke portrettering van een vrouw met gedeukte ambities. American Beauty is niet zozeer een reflectie op grote schaal, eerder een tranche de vie die zich laat plaatsen in een breder kader.

Een ruime 8!

Ik snap niet dat dit zo'n hoge rating heeft, Ja inderdaad wel goed gespeeld door Spacey maar daar blijft het ook bij.

Het is meer een comedy dan een drama.

en dan die rare kwibus die geobserveerd is door de dood, vind ik ook maar een beetje van ...ja wat zal ik zeggen!!

Het is Amerikaans en zit vol schoonheid. De filmstijl is smaakvol en artistiek, er zitten een aantal mooie shots en invalshoeken bij en de rozenblaadjes zijn een sterk herkenningspunt.

De film vertelt ons van een man die niet gemaakt is voor een burgerlijk bestaan. Natuurlijk is niet iedere getrouwde, middelbare man zoals Lester, maar ook hieronder lees ik al her en der dat een typische midlifecrisis wordt neergezet. Dit betekent dat volgens velen de realiteit wordt gevat in de film of dat er op zijn minst een universeel aspect aan Lesters personage zit. We worden geacht veel medelijden te hebben annex hem te bewonderen voor zijn moed om zich te bevrijden van zijn bestaan. Zowel Lester als Carolyn lijken enigszins schuldig te zijn aan het vastgelopen huwelijk. Hij zou bijvoorbeeld meer aansluiting kunnen vinden bij zijn dochter. Waar Carolyn in tekortschiet, is ook evident. Carolyn houdt maar wat graag een façade op van de benarde situatie en Lester lijkt overal doorheen te prikken en kiest om niet meer mooi weer te spelen. Carolyn is daadwerkelijk een naar persoon, want los van haar hebzuchtige en materiële trekjes gaat ze vreemd en schiet Lester natuurlijk neer. In de echte wereld gebeurt het eerder exact andersom, of vervalt de man tot enige vorm van geweld. Lester doet uiteindelijk geen vlieg kwaad. Zijn pedofiele gedachten worden uiteindelijk niet/beperkt in de praktijk gebracht. Wel is er de aanranding van zijn vrouw op dat feest. Wat ik ook een slechte zaak vind, is dat Ricky's stalking (een beetje zoals bij Love Actually) uiteindelijk wordt beloond. Verder vind ik zijn extravagante trekjes vind ik niet helemaal goed uitgewerkt.

Uiteindelijk is het een goed geschreven verhaal met verschillende relaties om te bestuderen, dat vind ik altijd wel prettig. De muziek is absoluut top, zowel de marimbaloopjes als het melancholische, sobere pianothema. Het einde, de dood van Lester, is het hoogtepunt en filmisch sterk gedaan. Zo kan ik het onmogelijk als slechte film zien, maar wel met genoemde kanttekeningen.

Ijzersterk verhaal over mensen en hun innerlijke problematiek en trauma's gekoppeld aan hun verleden: jeugd, ouders, lidmaatschapsgroepen etc. Vanuit de jongeren in deze film, hoe overleef ik, gekoppeld aan de ouderen die hetzelfde doen, dit alles met een toepassing van coping strategies. De getraumatiseerde militair die niet mocht zij wie hij was en in zijn trauma zijn vrouw en zoon op zo'n manier behandelt die ver van zijn eigen innerlijke zijn is. De beauty van de school die propageert en zich voordoet als... Sterke rollen. Materie tegenover echt leven alles komt voorbij. De kern: Verbinding tussen 2 mensen in liefde, vertrouwen, begrip en sex zijn de belangrijkste waarden in een mensenleven. Spacey en Bening zijn top evenals Birch en Bentley. Uiteindelijk is Spacey degene die "'t" doorheeft..

Ooit in de bioscoop gezien als jonge vader van 32 jaar. Ik bekeek hem toen als een Amerikaans verhaal waarin vooral het materialisme mij opviel. Ik vond het toen ook vooral een humoristische film met een bijzonder einde. Niet wetende dat ik zelf ook ooit zo’n periode als Lester zou gaan beleven. Op een dag wilde ik ook weer spanning en die heb ik ook genomen. Dat is een heftige periode geweest maar, gelukkig, had ik niet zo’n vrouw als Carolyn is in de film. Misschien heeft elke man eens zo’n periode dat hij weg wil uit de sleur.

Terugkijkend op deze film zie ik hem, na gisterenavond weer eens gezien te hebben als een echte klassieker in wording. De kleuren, het acteren, de muziek, de personages zijn zo ontzettend sterk in zijn geheel dat bijna elke scène op een poster afgedrukt zou kunnen worden. Er zit een soort classic beeld in die alles scherp afzet. Een soort schaduwrandje over de acteurs. Juist ook de beelden die Lester heeft als hij high is of droomt of fantaseert met de bijbehorende muziek zijn tripping. Ik zou op elke verhaallijn kunnen reviewen maar ze zijn allemaal gelijkwaardig sterk en verdiepend. En toch, de eerste keer dat ik de film zag was de scène met Colonel Fitts (de vader van Ricky), als hij druipend in de regen staat, de garagedeur open gaat, hij aan Lester zijn ware persoonlijkheid laat zien en daarna weer letterlijk en figuurlijk weer afdruipt, zo mooi, triest, eerlijk en schitterend. Die staat in mijn geheugen gegrift. Hoe teleurstellend kan het leven zijn als je het niet kan beleven zoals je eigenlijk in werkelijkheid bent en kan zijn.

En, laatste, de humor die Mena Suvari kan oproepen met haar mimiek is voor mij elke keer weer een glimlach waard.

Ja, een echte klassieker die ik over een paar jaar weer zal gaan zien. Tijdloos…

Lester Burnham is mijn held. Niet voor zijn besef dat het leven al een tijdje bevroren is onder de ijsklomp van een routineus leven. Dat overkomt ons allemaal wel eens, die overpeinzing. De liefde van je leven waarmee je leven deelt, blijkt plots zo afstandelijk te zijn terwijl ze naast je aan het avondeten zit. De minachting en arrogantie van de mensen die een machtspositie op kantoor aankleden. De dochter die totaal is vervreemd en je buiten sluit. Het gebeurt, je gaat ermee om en probeert te sturen. Nee, de reden waarom Lester Burnham een held is, gaat een stap verder. Hij heeft ook gehandeld. Daarom. Als een Jan zonder vrees zijn baas chanteren, als een rebel with a cause de borden met asperges tegen de muur gooien, als een herborene zijn naakte lichaam verzorgen.

Midlife crisis ? Zucht. Nee, nee, nee. Dit is een stomp in de maag van de dagelijkse doctrine. Een protest dat wij niet zo maar moeten meelopen in de rij, Niet toevallig de jaren ’60 vibe dat Lester hoort (soundtrack) en inhaleert (de joints). Terwijl ik uitkijk naar een vliegende plastic zak in de wind gaat Lester een ritje maken in zijn 1970 pontiac firebird en schreeuwt ‘I rule’ terwijl rondom hem de maskers vallen.

Dagdroom ? De vallende rozenblaadjes wijzen op het eerste zicht naar een fantasie (de verleidelijke tiener) maar toch zal hij de droom (bijna) waarmaken. Zijn geweten zal hem dan toch de das omdoen.

Vandaag op 1 mei gaan de rode vlaggen de lucht in. Ik marcheer mee maar wandel naar de tegenovergestelde richting. Naar een sociale onzekerheid. Waar we kunnen doen wat we willen. Het is daar dat ik een groet wil brengen aan Lester Burnham. Want mijn held is gesneuveld op het slagveld van de hypocrisie.

Lester Burnham, een veertiger vastzittend in een saai huwelijk en een betekenisloze baan, raakt in een diepe midlifecrisis. Wanneer hij de vroegrijpe puber Angela, de beste vriendin van zijn dochter, ontmoet, ziet hij in haar puurheid een manier om zijn leven weer te controleren. Hij neemt ontslag, begint te blowen en trainen, maar zijn opstand leidt tot dramatische conflicten met zijn familie en de buurt, met noodlottige gevolgen.

"American Beauty" is een donkere, komische en aangrijpende reflectie op het Amerikaanse middenklasseleven aan de drempel van het nieuwe millennium. Kevin Spacey acteert briljant als Lester, een man die zich bevrijdt van materialisme en gevoelsarmoede door passie en hartstocht te zoeken. De film balanceert perfect tussen humor en tragiek, waarbij elke scène de schoonheid van het leven – van een boterhamzakje in de wind tot een onzeker meisjesgezicht – benadrukt. Annette Bening en Thora Birch vormen sterke tegenspelers, terwijl Wes Bentleys Ricky een van de meest intrigerende personages is. Mendes toont dat schoonheid overal bestaat, als je er openstaat. Een meesterwerk dat blijft hangen. 4,5/5