• 10.980 nieuwsartikelen
  • 162.772 films
  • 10.298 series
  • 30.053 seizoenen
  • 616.475 acteurs
  • 193.531 gebruikers
  • 9.001.986 stemmen
Avatar
 
banner banner

Amarcord (1973)

Komedie / Drama | 127 minuten
3,67 498 stemmen

Genre: Komedie / Drama

Speelduur: 127 minuten

Oorsprong: Italië / Frankrijk

Geregisseerd door: Federico Fellini

Met onder meer: Bruno Zanin, Magali Noël en Pupella Maggio

IMDb beoordeling: 7,8 (46.766)

Gesproken taal: Grieks en Italiaans

Releasedatum: 18 april 1974

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Amarcord

"The Fantastic World of Fellini!"

Een film over de jeugdherinneringen van Fellini. Seks, fascisme, autoracen, een gekke oom en een hitsige rondborstige sigarenverkoopster in het Rimini van de jaren 30.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Titta Biondi

Aurelio Biondi

Miranda Biondi

Titta's Grandfather

Oliva, il fratello di Titta

Il figlio del conte

Aldina Cordini

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Werkelijk fantastisch, hoe hier met de verbeelding van herinneringen, anekdotes, fantasieën en kletsverhalen een vervlogen jeugd en een vervlogen tijdperk tot leven worden gebracht.

Fellini weet tussen het kluchtige en het ontroerende zodanig het evenwicht te bewaren, dat je door het naieve en irreële perspectief van de jongeling heen het waarachtige van deze herinneringen ziet, waarmee een sfeer wordt geschapen van authenticiteit.

Je gelóóft deze film, juist door de combinatie van enerzijds (soms bizarre) details en gebeurtenissen die waarschijnlijk letterlijk waar zijn, en anderzijds de overduidelijke verzinsels. Waarbij de verzinsels, de fantasieën, als fantasieën óók weer waarachtig overkomen, passend bij de dromen en frustraties van een opgroeiend kind, die de voorhanden werkelijkheid als vanzelfsprekend neemt zoals die zich aan hem voordoet, en er geen enkel probleem mee heeft om die werkelijkheid (al is die toevallig getekend door het opkomende fascisme) in te spinnen in het web van zijn dromen. Wahrheit und Dichting bevinden zich in de herinnering op hetzelfde vlak, en zijn na verloop van tijd niet meer te scheiden.

Hoewel de figuren in deze film met regelmaat geschetst worden in al hun ijdelheid, potsierlijkheid en naïeve bekrompenheid, valt mij toch vooral de milde en liefdevolle kijk van Fellini op. Dit is duidelijk geen 'afrekening', geen afstand nemen van, het eigen verleden, zoals in onze contreien na de oorlog bij de spraakmakende goegemeente bon ton was; nee, dit is een liefdesverklaring, waaruit tegelijkertijd deernis en respect, en inderdaad ook nostalgie, spreekt.

Speciale vermelding wat mij betreft voor Pupella Maggio en Armando Brancia als de temperamentvolle, doorlopend ruziënde ouders van Titta, die de essentie van hun verhouding laten zien na de mishandeling van de vader door de fascisten, en bovenal in de ontroerende scène in het ziekenhuis.

Tot slot, voor degenen die vergeefs naar een 'plot' zoeken in deze hartverwarmende en bij tijd en wijle ook onbedaarlijk grappige film, het volgende advies:

Je moet zuigen, niet blazen!

Zijn die tieten soms nog niet groot genoeg?


avatar van emmes

emmes

  • 118 berichten
  • 529 stemmen

De eerste vijftien minuten waren lastig, maar eens je door hebt dat deze film eigenlijk jeugdherinneringen zijn (en daarom niet de exacte waarheid), en je beseft dat je zelf eigenlijk ook wel van die flarden herinneringen hebt, dan is deze film best aangenaam om naar te kijken, zeker bij een tweede kijkbeurt. Mooie muziek ook.


avatar van Gruffalo

Gruffalo

  • 207 berichten
  • 603 stemmen

Een kunstwerk. Vooral de scènes in de mist vind ik mooi.



avatar van Movsin

Movsin

  • 7758 berichten
  • 8116 stemmen

Op en top Fellini film : massa personages, massa scènes, schetsen van karakters en gedragingen, los door elkaar, de realiteit niet ontziend, maar ook poëtisch en doorheen alles : humor, ironie, satire doorgaans de kleinzierigheden en kortzichtigheid van de mens blootleggend. Een kloek verhaal moet ge ook nu niet bij Fellini zoeken maar de aaneenschakeling van fragmenten en scetches blijft boeien.


avatar van Spoon

Spoon

  • 22 berichten
  • 955 stemmen

We krijgen onmiddellijk een aanwijzing waar Amarcord over gaat, de titel: “Ik herinner me”. Een herinnering betekent iets wat in het verleden ligt. In het geval van deze film is dat het verleden in de zin van een historisch Italië, en het verleden als een terugkijken op de pubertijd van een Italiaanse jongen.

Fellini creëert met Amarcord iets wat je zelden ziet in een film: een kleurrijke, vitale gemeenschap. Wij krijgen hier een jaar in het leven van een dorp voorgeschoteld, waar bij de kijker geen twijfel kan heersen dat na het ‘rollen van de credits’ er gewoon voorgeleefd zal worden. Hij bewerkstelligd dit effect door een groot aantal personages te volgen tijdens een aantal periodieke, publieke gebeurtenissen zoals de eerste sneeuw, een bezoek van het staatshoofd, een bruiloft, een begrafenis; enfin, iedereen herkent het. Deze personages zijn allemaal karikatuur, of komisch, in ieder geval zeer herkenbaar. Toch blijft er altijd een gevoel van echtheid hangen. Misschien is een vergelijking met het satirische realisme van bijvoorbeeld Jane Austin, Balzac, Gogol of Dickens op zijn plaats. Fellini is duidelijk wel wat minder bijtend, of minder moralistisch dan dat soort auteurs, maar op de achtergrond draait toch altijd een zeker, langzaam draaiend, historisch rad van aankomende ellende.

Om Titta, de hoofdpersoon, en om zijn dorp hangt een zekere sensatie van verhoogde seksualiteit, in veel gevallen onvervuld of onbevredigend. Dit wordt met name verpersoonlijkt in de dorpsschoonheid Gradisca. Die er in haar rode, uitdagende jurk ‘ er om lijkt te vragen’, maar toch onbereikbaar is. We zijn er niet zeker van of zij op zoek is naar een prins/autocoureur, of een tederheid die de lokale hormoonhoofden haar niet kunnen geven. Aan het einde van de film vertrekt ze. Op het eerste gezicht lijkt ze haar droomprins te hebben gevonden: hij heeft zelfs een chique, wit uniform aan, maar de rest van het dorp ziet haar niet graag gaan en wij al helemaal niet. Zijn bruiloften altijd zo tragisch?

Ondertussen blijven Titta en zijn vrienden wanhopig snakken naar vrouwelijk contact. Ze gluren door heggen naar sjansende ooms, ze kijken grond stampend naar recente Hollywood westerns en ze turen met dromende ogen naar vrouwelijke leeftijdsgenoten op balkons; die hun verder geen blik waardig gunnen. De mannelijke familieleden van Titta gaat het niet veel beter af. Zijn vader is in een constante furie, zijn opa geeft weinig subtiel op van een ver verleden van beestachtig vrijen en zijn oom is in alle ellende maar in een boom gaan roepen om een vrouw.

De katholieke kerk, de stijve leraren en het fascistische, macho militarisme lijken hier allemaal debet aan, maar meer dan dat vragen wij ons af of de perikels van dit slaperige dorp niet universeel zijn. Fellini wil ons denk ik niet zozeer confronteren of op de feiten drukken, eerder een glimlach oproepen; een herkenning; een warm, vergevingsgezind gevoel, voor een misschien niet perfecte, maar doch memorabele tijd.


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12407 berichten
  • 3964 stemmen

De jeugdherinneringen van Felini

Ik ben best wel een liefhebber van de Italiaanse film en dan kun je eigenlijk niet om Federico Felini heen. De man heeft een groot oeuvre bij elkaar gefilmd en heeft bovendien een hele resem gewaardeerde films op zijn naam staan. Het probleem is: ik kan er tot nu toe nog niet zo veel mee. Nu viel het me op dat ik me praktisch de gehele tijd op zijn jaren '60 werk heb gefocust (puur toevallig, niet met een specifieke reden) waardoor ik eens iets van zijn later werk wou proberen.

En dat werd dus Amarcord. Totaal geen idee waarover de film eigenlijk ging gaan, maar tijdens de inleiding in Cinema Zuid werd duidelijk gemaakt dat dit een film over de jeugd van Felini ging zijn. Tof dacht ik, maar niet snel daarna volgde het zinnetje: verwacht dus ook geen lineaire structuur. En dat is nu net hetgeen waar ik altijd mijn tanden op stuk bijt bij deze Italiaan, namelijk het gebrek aan die samenhang. Hij levert altijd wel interessant werk af, maar het wordt zodanig lang uitgewerkt dat ik het na een tijd wel heb gehad. Vandaar waarschijnlijk dan dat ik twee van de omnibus films waar hij aan meewerkte (Histoires Extraordinaires en Boccaccio '70) het beste van hem vind. Amarcord zit ook weer vol met goede bedoelingen, interessante personages en een leuke sfeer, maar na anderhalf uur was mijn interesse wel serieus gezakt. Zonde eigenlijk, maar ik ben nu eenmaal iemand die liefst toch enige vorm van structuur heeft in zijn films.

Felini heeft altijd ontkent dat dit een autobiografische film is, maar hij gaf wel toe dat hij bepaalde elementen uit zijn jeugd heeft gerecycleerd. Vraag me af hoeveel hij eigenlijk heeft hergebruikt, want dit voelt toch allemaal vrij herkenbaar, weliswaar uitvergroot, en authentiek aan. In Amarcord laat de regisseur een verscheidenheid aan kleurrijke personages opdraven en gebruikt een jongeman, Titta, als centraal figuur. Die wordt vertolkt door Bruno Zanin en die doet dat goed. Vond echter Armando Brancia als de vader van Titta, Aurelio, nog leuker. Het roepen, de onmacht, ... Zeker het stuk waar hij zijn broer gaat oppikken voor een picknick waarna die in een boom kruipt en uit alle macht om een vrouw roept is erg leuk. Voor de rest weer de typische Felini figuren zoals de nymfomane Volpina.

Er zit veel goeds in Amarcord, maar het blijft niet boeien. Het is een euvel dat me al vaker is opgevallen bij Felini, maar zijn films zouden me veel meer bevallen mochten ze wat compacter zijn geweest. Meer als 2 uur is ook hier te lang en halverwege begint de film te zakken om uiteindelijk nooit meer boven te komen.

3*


avatar van Flavio

Flavio

  • 4502 berichten
  • 4767 stemmen

Na vele jaren weer eens herzien, deze misschien wel meest Felliniaanse film van de oude meester die ik tot nu toe heb gezien- grotesk, uitbundig, melodramatisch en vaak ook behoorlijk grappig. De dorpelingen die Amarcord bevolken worden gekenschetst met grove penseelstreken - de dorpsschoonheid, de dronkelap, de praatgrage advocaat, de nieuwsgierige priester, de hitsige pubers, de strenge hoofdmeester- maar (meestal) zonder over te gaan in karikaturen. Want ondanks de waanzin en geringe screentijd blijven het mensen van vlees en bloed, ongetwijfeld gebaseerd op mensen die Fellini gekend heeft. Want het mag geen autobiografie zijn, het kan toch haast niet anders dat Fellini geput heeft uit zijn herinneringen, zoals de titel al aangeeft.

Het zijn losse anecdotes met enkele rode draden, die een jaar verbeelden in het fascistische Italië van voor de Tweede Wereldoorlog, met als protagonist Titta. De kijker is getuige van de grote en kleine belevenissen in het dorp die soms historisch zijn, meestal onbeduidend, maar altijd met oog voor detail en kleurrijk in beeld gebracht. Scenes die erbovenuit steken zijn wat mij betreft de introductie van de leraren op school, Oom Teo die in een boom gaat zitten, de sneeuwscene en de scene bij de tabakverkoopster, vooral die laatste moet indruk gemaakt hebben want dat was een van de weinige scenes die ik me nog kon herinneren.

Vooralsnog blijft I Vitelloni mijn favoriete Fellini-film maar deze scoort zeker hoog.


avatar van kevin_vp

kevin_vp

  • 950 berichten
  • 0 stemmen

Spoiler alert!

Een fragment uit de film die waarschijnlijk bijna iedereen die Amarcord net gezien heeft, zal doen laten nagenieten.

Veel kijkplezier


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 30497 berichten
  • 5205 stemmen

Het leven zoals het is in Italië tijdens Fellini's jeugd. Ik moet nog altijd wennen aan Fellini, voor mij niet bepaald de toegankelijke regisseur. Deze film moet het vooral hebben van een filmische collage met de nodige humor. Visueel is het mij soms te druk en zie ik er niet altijd de mooie scènes in. Het mag wel gezegd worden dat de regisseur de stijl wel heel de film vol houdt en niet vervalt in saai opvulsel. Ik begrijp wel de waardering, maar kan er (voorlopig) weinig mee.


avatar van Antonin

Antonin

  • 126 berichten
  • 523 stemmen

Soms lees je hier mensen die een film na 15 minuten uitzetten en dan 1 ster geven, hoe onrechtvaardig kan men zijn.

De eerste 15 minuten van de film zijn niet gemakkelijk, maar dan openbaart zich een grandioos kunstwerk, die kleuren! Die fotografie! Die koppen en personages! Een absoluut meesterwerk van de filmkunst.

Ik moest zelf soms aan Breughel en Bosh denken.


avatar van Onceuponanytime

Onceuponanytime

  • 666 berichten
  • 904 stemmen

De 'Italiaanse' sfeer uit de jaren 30 wordt door verschillende personages subliem te kijk gebracht. De verhaallijnen worden niet uitgewerkt, maar blijven wonderlijk boeien en fascineren. Vooral de rol van de kaalhoofdige Armando Brancia is geweldig en doet mij zelfs even denken aan de Italiaanse Louis De Funes...

Aparte film, maar een must to see


avatar van John Milton

John Milton

  • 21596 berichten
  • 11754 stemmen

Ik wil niemand tegen het hoofd stoten, maar: wat kunnen ze toch schreeuwen, die Italianen.


avatar van de grunt

de grunt

  • 4280 berichten
  • 1566 stemmen

Part of the deal JM.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1103 berichten
  • 485 stemmen

Soms ook méér dan dat, de grunt:

VOGLIO UNA DONNAAAAAA...


avatar van Donkerwoud

Donkerwoud

  • 8037 berichten
  • 3587 stemmen

John Milton schreef:

Ik wil niemand tegen het hoofd stoten, maar: wat kunnen ze toch schreeuwen, die Italianen.

Oh mijn god, die score!


avatar van John Milton

John Milton

  • 21596 berichten
  • 11754 stemmen

Sorry man. Ik heb me echt zitten ergeren. 'Hou GDVRDMM je kop nou eens'...

als ik dat te vaak denk tijdens een film (en dat was hier zeker zo) dan kan ik me daar op een gegeven moment niet meer overheen zetten. Ging gisteren tijdens Nostalghia nét goed gelukkig, maar daar vreesde ik ook even toen een Italiaan zich weer iets teveel liet meeslepen in zijn eigen enthousiasme.

Dat is echt iets waar ik niet tegen kan. Mijn ultieme nachtmerrie is een film die 2 uur lang zo gaat.


avatar van Flavio

Flavio

  • 4502 berichten
  • 4767 stemmen

Nooit gemerkt dat er veel geschreeuwd wordt in Amarcord. Onlangs toevallig ook Nostalghia gezien en ook totaal niks meegekregen van druk geschreeuw? Misschien is je tolerantiegrens voor Zuid-Europees temperament gewoon schrikbarend laag ?


avatar van Sir Djuke

Sir Djuke

  • 342 berichten
  • 956 stemmen

Federico Fellini's 'Amarcord' van einde 1973 is het perfecte medicijn tegen het dagelijkse chagrijn. Middels de gebeurtenissen gedurende een jaar in een klein stadje in de buurt van Rimini schetst de regisseur zijn jeugdherinneringen en geeft daarbij tevens een beeld van de Italiaanse samenleving, verdeeld als het kan en verenigd als het moet. De gebeurtenissen zijn zo herkenbaar en de karakters zo innemend dat je bijna bereid bent de Italianen zelfs hun adoratie voor Mussolini te vergeven. Dat blijkt n


avatar van HK Senator

HK Senator

  • 593 berichten
  • 1289 stemmen

John Milton schreef:

Ik wil niemand tegen het hoofd stoten, maar: wat kunnen ze toch schreeuwen, die Italianen.

Klopt helemaal. Wat schreeuwen die Italianen toch veel in films. Ook in de films van Piere Paolo Passolini is dat soms tenenkrommend.

Verder vindt ik Amarcord maar warrig en onsamenhangend.


avatar van scorsese

scorsese

  • 11825 berichten
  • 10216 stemmen

Uitstekende film de jeugdherinneringen van de regisseur die zich afspelen in het Italië van de jaren '30. Het dorpje en de vele kleurrijke inwoners wordt goed neergezet. Nostalgisch van toon en vaak grappig (soms op het randje van banaal). Fragmentarisch van opzet, maar wel met een vlot tempo en alles past ook prima binnen het geheel.


avatar van Noud

Noud

  • 524 berichten
  • 1076 stemmen

Zal Alex Warmerdam zijn inspiratie uit deze film voor de Noordelingen hebben gehaald. Die kerel op zijn motor die door de stad scheurt?


avatar van Geel

Geel

  • 24 berichten
  • 560 stemmen

Wat een afschuwelijke films zijn dit toch.. Drukte, extreme hysterie, geschreeuw en het gaat ook gewoon wederom weer helemaal nergens over. En dan ben ik nog niet begonnen over de vreselijke dub die in alle films lijken te zitten van Felinni, het is verrek nog slechter dan die hele bekende westerns. Verder zal ik maar niet gaan.

Felinni en ik gaan nooit wat worden. Verschrikkelijke spijt dat ik wat dvd's van hem heb gekocht.


avatar van clubsport

clubsport

  • 3192 berichten
  • 6576 stemmen

Het gebrek aan structuur waar metalfist het over heeft is ook wel hetgeen waar ik in deze film best wel moeite mee heb gehad , er zitten best wel genoeg boeiende scenes in maar je hebt als kijker weinig houvast

om de scenes als 1 geheel te zien , nu lijken het een flink aantal losse scenes en lijkt men soms van de hak op de tak te springen .


avatar van parc

parc

  • 4 berichten
  • 21 stemmen

De muziek van Rota is geniaal.

De melancholie van Fellini is fenomenaal.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8435 berichten
  • 4735 stemmen

Mijn derde Fellini en nog steeds niet overtuigd geraakt van één van de grootste Italiaanse cineasten. Ik zal hem op korte termijn nog even in de gaten houden met La strada, 8½ en La dolce vita, maar zonder een grootste ommekeer zal ik moeten concluderen dat ik Fellini best aan me laat voorbij gaan.

Om met de deur in huis te vallen is de sterkste troef van Amarcord de sfeer die hij uitademt van het Italië in de jaren 30. Wie de jaren 30 in Italië zegt, zegt automatisch het opkomend fascisme dat steeds prominenter aanwezig was. Veel personages en op zich losstaande feiten. Het was voor mij niet eenvoudig er een duidelijk plot in te vinden, als er al één was. Waarschijnlijk wel niet alle bedoelingen van de cineast gevat en dat speelt mee in de ontgoocheling die ik ervaar.

Verder een mooie gedurfde stijl, met lef en kleurrijk. Onopgemerkt gaat de film zeker niet voorbij, maar voorlopig niet genoeg voor mij.


avatar van Dievegge

Dievegge

  • 3010 berichten
  • 7709 stemmen

De cyclus van de vier seizoenen is de kapstok waaraan jeugdherinneringen opgehangen worden. In de lente zweven zaadpluisjes door de lucht; in de zomer is er zon, zee en azuurblauwe lucht; in de herfst zijn er mist, kale bomen en dorre bladeren; in de winter is er sneeuw. Daarmee hangen de levensfases samen: de jeugd van de scholieren in de lente; een seniele bejaarde in de herfst; ziekte en dood in de winter. Op het einde herbegint de cyclus met nieuwe zaadpluisjes en een huwelijk.

De titel is afgeleid uit het dialect van Emilia-Romagna, de regio waar Fellini zelf opgroeide in de jaren '30. Hij putte uit z'n jeugdherinneringen, maar echt autobiografisch is het niet. In tegenstelling tot de regisseur is Titta enig kind en zoon van een bouwmeester. Dit centrale personage is vooral waarnemer. In een opeenvolging van nostalgische herinneringen wordt hij omringd door excentrieke familieleden, klasgenoten, leraars en dorpsfiguren. De plaatselijke schone Gradisca valt op door de felrode kleur in al haar scènes. De kolossale tabakverkoopster wekt de eerste lustgevoelens op bij de puber. Op de achtergrond vinden historische gebeurtenissen plaats, met name de opkomst van het fascisme. Amerikaanse cinema is ook aanwezig: er zijn affiches met onder anderen Laurel en Hardy, en de bruidegom wordt Gary Cooper genoemd. De jurist doorbreekt de vierde muur als expert in de lokale geschiedenis.

Nino Rota gebruikt twee terugkerende thema's: het dalende hoofdthema en het luchtige melodietje dat de kapper op z'n dwarsfluit speelt. De begeleiding heeft het karakter van circusmuziek, omdat Fellini het leven zag als een circus of een bonte stoet met knotsgekke figuren.


avatar van Boenga

Boenga

  • 2460 berichten
  • 1426 stemmen

Wanneer de gemiddelde burger zijn/haar jeugd-levensverhaal inpakt in een film, zal dat in de meeste gevallen alleen die mensen kunnen boeien die er op een of andere manier bij betrokken waren.

Dat geldt ook voor deze Fellini: er zit nauwelijks een lijn in het verhaal, en de scenes springen van de hak op de tak. Een dag in de mist, een halve sneeuwstorm en de daaropvolgende sneeuwballen, het plaatselijk carnaval, een weirdo die vanuit een boom stenen zit te gooien, een sjeik en zijn harem in een hotel,...: boeiend, spannend en meeslepend zijn enkele van de adjectieven die hier níet op hun plaats zijn.

De toch al beperkte humor stelt bovendien weinig voor. Vier masturberende pubers in de auto; de seksueel geobsedeerde priester, de (eerste) confrontatie van een tiener met een G-of H-cup: Porkys haalde hier dus z'n inspiratie.

De synchronisatie is bovendien abominabel. In eerste instantie begon ik naar de Engelse versie te kijken. Toen ik overschakelde naar het Italiaans had ik even het gevoel dat het Engels toch de originele taal was. Tja...

Hoe alles in beeld wordt gebracht, dat is dan ongetwijfeld de sterkte van deze film. Daar is duidelijk meer werk van gemaakt dan van het verhaal.
Maar het is meteen ook een zwak punt. Bij momenten dacht ik naar een musical/theater te kijken, en dat was dan weer helemaal niet waar ik op zat te wachten bij de omschrijving komedie/drama.

Wat mij betreft: geen voldoende. Het blijft bij twee *.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 8979 berichten
  • 4149 stemmen

Fijne aangename goedgehumeurde film van Fellini, die met nostalgie terugkijkt naar zijn jeugdjaren in Rimini. Amarcord is een reeks tafereeltjes uit het sociaal-politieke leven onder het fascisme van de jaren 30. Het voorbijgaan van de seizoenen geeft ritme aan de film : de heksenverbranding luidt het begin van de lente in, in de zomer klimt de gestoorde oom uit de familie in een boom en wil er niet meer uit, in de herfst loopt opa in de mist verloren net voor zijn voordeur. De film zit ook bol van seksuele fantasieën. Niet in het minst La Gradisca, maar vooral de scène waarin Titta aan de gigantische borsten van de opgewonden kruidenierster blaast in plaats van te zuigen (jawel!) is heel bekend. Heel wat kleurrijke figuren passeren de revue (die fantast ), maar scènes waarin een "verteller" in de camera kijkt spreekt me minder aan. De muziek is prachtig en animeert Fellini's theater van het leven. Je moet er wel in kunnen meegaan want de regisseur hanteert een heel aparte stijl die niet iedereen zal kunnen bekoren en nochtans een o zo grote stempel heeft gedrukt op hedendaagse cinema.


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 5583 berichten
  • 2203 stemmen

Dit heb ik altijd de ideale instapfilm voor Fellini's oeuvre gevonden: grappig en lyrisch, realistisch en fantasierijk, weemoedig en uitbundig tegelijkertijd. Heel veel scènes zou ik als hoogtepunten kunnen noemen (Gradisca, de oom in de boom, de tabaksverkoopster, de mist), maar zelf lig ik altijd onder tafel bij de woede-uitbarstingen van vader en moeder wanneer ze dreigen met zelfmoord, waarbij vader probeert zijn kaken uit elkaar te trekken en moeder na haar eruptie even in de spiegel kijkt of haar haar wel goed zit. Het is niet mijn jeugd, maar ik zou daar zomaar hebben kunnen wonen. Een onbeschrijflijk kleurrijk spektakel dat ik onbeperkt kan zien en herzien.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21335 berichten
  • 4482 stemmen

starbright boy schreef:
Net zoals bij Roma en 8 1/2 is dit weer geen A tot Z verhaal, maar een film die gebaseerd is op een uitgangspunt. Bij Amarcord zou je dat een jaar jeugdherinneringen in een kustdorpje kunnen noemen.

Jeugdherinneringen zijn vaak wat geidealiseerd. Nostalgie staakt de kop op. Zo ook in Amarcord. De kleuren zijn nooit fel. Dreiging is er wel, maar op de achtergrond. Verantwoordelijkheid hebben de jongens nog niet. Het is het laatste jaar van Titta's Jeugd.

Aan het einde wordt de idylle al verstoord als zijn moeder overlijdt en Gradisca (de onbereikbare droomvrouw die toch in de buurt was) trouwt en het dorp verlaat. Het einde van de jeugd, het begin van het hardere volwassen leven dat er tegelijkertijd voor zorgt dat je jeugd zo extra mooi gaat lijken.

Fellini's films zijn altijd weer een bijzondere wereld waarin je stapt. Ook hier wemelt het weer van de gekke, enigszins karikaturale personages. De film is zoals zo vaak bij de Fellini's die ik tot nu toe zag, ook nog erg grappig en aandoenlijk. Een ode aan het leven. Zoals Titan al hiervoor zei: Het bruist.

De film zit weer vol prachtige scenes. De worsteling van Titta met de biecht en zijn eigen gevoelens bijvoorbeeld, de gekke oom in de boom, de rally waar het hele dorp naar kijkt of de boot die er zo groots en indrukwekkend uitziet, dat ik er zelf als een van de dorpelingen naar keek.

Een beetje kind lijkt Fellini altijd wel gebleven te zijn. De films die ik al zag kijken vaak vol verwondering tegen de wereld aan. ontdekken het mooie en het bizarre in het alledaagse. De grens tussen fantasie en werkelijkheid is vaag en doet er eigenlijk ook niet echt toe.

Ik geef Amarcord voorlopig 4.0* al zie ik meer en meer dat Fellini een echte herkijk regisseur is. En zou het me ook niks verbazen als er nog eens een paar op 5 sterren gaan eindigen. Benieuwd wat mijn volgende Fellini (La dolce Vita waarschijnlijk) me gaat brengen.


Verrassend hoe ik het nog eens ben met mijn stukje uit 2004. Vandaag herzien in de bios op 35mm en weer genoten. Fellini zag ik vooral veel in 2004 en 2005 . Later in een veel trager tempo wat ik nog niet zag (niet zoveel meer) en daarom is zo'n losse herziening heel lekker. Fellini heeft meer films over jeugd gemaakt en meer over nostalgie. Maar de combinatie is hier zo fijn. En Fellini is met weinig plot op zijn best.

Viel me op hoe de film met macht omgaat. Dat moet bespot worden. De macht is hier het fascisme en de katholieke kerk. Ook hoe vrouwen in de film afwisselend iets zijn om te begeren, om bang voor te zijn en je moeder viel me ook op.

Waar zijn eigenlijk de hedendaagse volgelingen van Fellini? Je had Kusturica, maar wie is er nu nog duidelijk door hem beïnvloed?


avatar van Thiver

Thiver

  • 404 berichten
  • 4780 stemmen

starbright boy schreef:

Waar zijn eigenlijk de hedendaagse volgelingen van Fellini? Je had Kusturica, maar wie is er nu nog duidelijk door hem beïnvloed?

Paolo Sorrentino lijkt me een redelijk voor de hand liggende naam. Zijn autobiografische film (The Hand of God) heeft ook wel wat raakvlakken met die van Fellini. Sterker nog: Fellini komt daar zelfs in voor.


avatar van filmfan0511

filmfan0511

  • 961 berichten
  • 998 stemmen

Wat een heerlijke film was dit. Genoten van het begin tot het einde, met enkel hier en daar een klein smetje. Amarcord heeft nauwelijks een plot of een rechtlijnige verhaalstructuur, maar dat is de grote kracht van de film. Het gaat over de losstaande lotgevallen van enkele personages, maar het is ook breder dan dat. Het gaat over een stad, over een land, over een tijdsperiode. Wat het betekende om op te groeien in de jaren dertig in Italië. Hoe het voelde om in die periode en onder die omstandigheden op te groeien. Het is een heel anekdotische en fragmentarische film, maar het geheel wordt wel strak bij elkaar gebonden door een thema, een idee, een consistent sfeerportret. Een poëtische visuele stijl. De beelden die Fellini uit zijn hoed tovert zijn werkelijk prachtig; tegelijkertijd zo rauw en zo poëtisch. In felle mate geromantiseerd, maar niet per se altijd verbloemd of mooi. Het is een complexe balans, maar Fellini weet die perfect te vinden.

Zoveel prachtige scènes. De oom in de boom schiet me als eerste pareltje te binnen, de scènes op school of in biecht bij de priester, die chaotische keukenscène waarbij vader en moeder allebei compleet uit de bocht vliegen, het moment met de dansende jongeren, het fantasieverhaal-binnen-het-verhaal over de sjeik en zijn 28 minnaressen, de verschillende families die op hun schommelende bootjes uitkijken over het voorbijvarende cruiseschip. Zoveel kleurrijke personages. Zoveel grappige momenten; het is echt een luchtige en komische film. Die het niet schuwt om afwisselend ook zwaarmoedig en droevig en melancholisch te worden. Het is de combinatie van al die verschillende sferen en gevoelens dat van Amarcord zo'n compleet pakket maakt, een schildering van het leven zo je wil. Een melancholisch, poëtisch, komisch schilderij.

Ik kon hier geen genoeg van krijgen. Omdat de film ook niet toewerkt naar een duidelijk eindpunt, had het van mij gevoelsmatig nog wat langer mogen voortkabbelen. Maar zoals het nu is, is het evengoed nagenoeg perfect.

4.5*.