Amarcord (1973)

Ja maar Fellini her-schetst hier zijn jeugd, met ook onderbewuste scenes.

Nostalgisch-Symbolisch-Uitvergroting van een wereld, allemaal kan het, maar dat er geen surrealisme in zit, vind ik wel een boude stelling.

Las ergens dat Fellini de Bunuel-richting koos na zijn grote werken, dat het zijn artistieke redding was. De film riep bij mij wel een Bunuel gevoel op, dus dat geloof ik wel.

Van Bunuel heb ik alleen Un Chien Andalou gezien. Misschien heeft de sfeer die ik ervaar in Amarcord wel met het surrealisme te maken, ik weet nog niet heel veel van het begrip af en ik heb er ook niet in het speciaal op gelet. Ik ben Sigmund Freud niet en bekijk ik films ook niet nadrukkelijk op een psychoanalytische manier. Zoals ik het begrip nu ken en ik deze in verband zou moeten leggen met de film, vind ik het eigenlijk best wel moeilijk er iets over te zeggen, behalve dat het mij niet is opgevallen.

Nou jij je zin, blijf er surrealistische trekken in zien. Zal hem eens grondig herzien....

Eerste film die ik zie van Fellini en heeft zeker zo zijn prachtige momenten en geeft een mooi, humoristisch sfeerbeeld van Italie voor WO2, maar als geheel vind ik de film toch niet zo.

3*

Wederom bijzonder saai, kabbelde maar voort zonder ook maar een scene echt interessant te worden. Pijnlijk onleuk ook. Mijn god, wat was ik blij toen de film was afgelopen zeg. Snel vergeten dit. Fellini blijkt niet mijn filmmaker te zijn. La Dolce Vita ga ik daarom ook maar niet eens proberen, waarschijnlijk val ik dan echt in slaap! Als iemand de dvd van Amarcord (in nieuwstaat) wil overnemen, pm dan even!

Dat je het niet leuk vond (als in grappig) oke. Vooruit. Moet jij weten. Maar saai? Kom op zeg. Als je de film zou beschuldigen van een overdaad aan gebeurtenissen zou dat een stuk geloofwaardiger zijn.

Goed, er gebeurde dan wel een hoop (zij het in een tergend langzaam tempo), het kon mij allemaal niet bekoren. Ik had alle moeite mijn aandacht bij de film te houden. Verder voelde ik ook nauwelijks verbondenheid met de figuren in de film, vooral die schreeuwende vader werkte op mijn zenuwen. Ik heb mij niet vermaakt met deze film, en dat is toch de reden waarom ik films kijk. Om de tijd te doden, geentertaind te worden. Maar voor entertainment moet je niet bij Fellini zijn, denk ik.

Ben ik niet met je eens. Fellini entertaint me. Heel erg zelfs. Alleen wel op een andere manier als de standaard Holywood blockbuster.

Inderdaad hele andere koek dit. A Bout de Souffle (Godard) en Blow-Up (Antonioni) vond ik ook al vooral vervelend om naar te kijken. Hoe zal ik films van Bergman en Tarkovsky vinden, denk je? Beetje te vergelijken?

Heel anders. Meestal veel zwaarder en somberder, de films die je nu hebt gezien zijn alldrie vrij luchtig, en als je deze film al traag vindt (wat ik absoluut niet vind) hou je dan maar vast. Ik denk dat je daar nog veel minder mee gaat kunnen eigenlijk.

Precies. Ik vind Fellini amper zware kost. Bergman zag ik pas een film van (shame on me) en Tarkovsky pas 2. Die films waren een stuk zwaarder, precies zoals starbrightboy zegt. Ook erg goed trouwens (nodig eens wat meer gaan zien van beide mannen).

Amusante en erg originele film, maar het opzet houdt meteen ook in dat hij wel erg licht weegt en snel terug vergeten is. Qua sfeer deed het me wat denken aan een Black Cat White Cat en het Rome-filmpje uit Night on Earth, met de nodige Monty Python elementen of zo . Opvallend, grappig, verfrissend is het allemaal wel, maar de bewust verwarrende opbouw kan de film en zeker de personages niet echt boeiend houden. Er zitten wel een aantal prachtige scenes in (de oom in zijn boom, de passage van dat gigantisch schip, de sneeuwval, de tabaksverkoopster,...) die de film wel doen slagen, maar helemaal overtuigd was ik toch niet.

Ja mij viel ook op dat in Kusturica's films, vooral Black Cat White Cat en Underground, duidelijk invloed van Fellini aanwezig is. Beide creeëren een soort absurdistich circus af en toe, deze sfeer wordt vaak ook bepaald door de muziek. Nino Rota bij Fellini en Emir Kusturica zelf samen met z'n No Smoking Orchestra en Goran Bregovic.

Schitterende visuele jeugdherinneringen van Fellini !!

Humor, drama een stukje Italiaanse sociale geschiendis met stuk voor stuk geweldige, uiteenlopende personages die voor de leukste situaties zorgen, zelden zo(n gezellige, warme film gezien.

Ik geef Amarcord 5 Sterren omdat Fellini mij nu al zoveel moois heeft gegeven (en ik zal ongetwijfeld nog veel meer moois van hem zien) en omdat zijn Meesterwerken nooit vergeten mogen worden.

Ik vond de film hier en daar amusant, maar niet meesterlijk. Sommige gebeurtenissen zijn boeiend, anderen wat vervelend. Ik vind de film ook niet heel pakkend. Wel erg fraaie scenes, die Freud noemt bijvoorbeeld, hoewel ik persoonlijk die van het schip irritant vond

3 sterren

Waarom dat dan?

Tsja, ik vond het een wat overdreven, vervelende scene, ik had er niet zoveel mee

Wat een bonte verzameling van subtiele onsubtiliteit Geile tieners en voluptueuze vrouwen in een nostalgisch Italiaans dorp. Leuke sketchachtige scènes met zeer geestige inslag. Als eerste Fellini zeker geen tegenvaller! 3,5*

Herzien omdat hij in mijn beleving maar bleef stijgen. Ongeveer 11 maanden geleden was dit mijn kennismakingsfilm van Fellini. Na herziening kan ik zeggen dat ik de film alleen maar meer ben gaan waarderen.

Visueel is het bijna constant genieten. De beelden zijn komisch, dan wel gedurfd. De film bevat een geweldige sfeer door de aanhoudende muziek, de sprekende blikken van alle personages en de beschouwingen tussendoor van een lokale oude man. Die telkens wat kunstzinnigs wilt vertellen maar vaak ruw wordt onderbroken door de jeugd.

Verder vielen mij nu ook de vele grappige one - liners op: jij steekt `s morgens vast nog een piemel in je koffie. Geweldig personage overigens die Volpina. De mooiste scène vond ik toch wel die met de 28 maagden .

Iedereen koestert jeugdherinneringen en Fellini verwerkt ze tot een prachtfilm, die de 2de keer vooral aan glans wint, doordat sommige scènes een 2de maal veel grappiger en toch weer nieuw overkomen. Ik moet gewoon al lachen van de plotomschrijving hierboven. 4,5*

Mooie film. De eerste film van Fellini die ik zag. Je word al gelijk meegezogen in het Italiaanse sfeer. De humor was ook erg leuk. Vooral die pisgrap, met je leuter in de koffie en andere. Die blinde aquordeon speler was ook leuk. Het word dan ook opgevrolijkt met de komst van de lente

In de film leerde je ook wat geschiedenis. Die van Mouselini bv waar ik nog nooit van heb gehoord en de fascisme. Die bootscene moest daar een voorbeeld van zijn.

En die trouwfeest op het eind geeft deze film een mooie afsluiting en....oh ja: die bromfietser die de hele tijd op de achtergrond voorbijraast vond ik ook leuk bedacht.

4,5*

Prachtig meeslepend portret van een Italiaans dorpje met de focus op een opgroeiende jongen, Fellini’s alter ego. Verder zijn er Gradisca, het lekker wijf van het dorp, de gekke oom die tijdens een dagtripje de boom niet meer uitkomt, de seksueel ontwakende vrienden en wat al niet. Fellini schildert het leven als een bonte kermis en voert een stoet aan gekke types op die, als je eenmaal in de film zit, niet eens karikturaal zijn. En af en toe gebeurt er wat magisch. Een pauw in de sneeuw bijvoorbeeld. Fellini’s levendige stijl en focus op originele en daardoor levensechte details heeft veel navolging gekregen, zo zie ik nu. Men neme Sergio Leone (het jeugd-gedeelte uit Once upon a time in America, of Kusturica. Prachtige muziek ook. Net als Otto e mezzo vind ik deze lichtjaren beter dan La dolce vita.

Verre van interessant. Enkele mooie, licht absurde scènes maar meer niet, geef mij dan maar Roma.

2.0*

Mijn derde Fellini film is mij zeer zeker goed bevallen. De film bevat namelijk een aantal zeer originele en memorabele scènes. Maar daar tegenover staat dat ik weinig binding had met de karakters, en dat is jammer.

Tja.

Wat moet ik hiervan zeggen zonder de Fellini-worshippers al te erg tegen de haren in te strijken? Neem niet teveel aanstoot aan dit commentaar, dit was mijn eerste Fellini, misschien zijn zijn films net als olijven en moet ik ze gaan leren waarderen!

Maar Amarcord vind ik maar een carnavalesk rariteitenkabinet. Een tè kolderieke freakshow. Het hele gedoe komt op me over als een Tirolerfilm, maar dan in Rimini en zonder naakte vrouwen!

En die zee daar in Rimini lijkt wel erg op plastic zeil???? Hoe heeft dit een Oscar kunnen winnen? Waren er wel andere inzendingen dan?

Om toch met een positieve noot te eindigen: ik heb me evengoed niet verveeld, de film is en wordt nooit voorspelbaar. En is daardoor toch wel het bekijken waard. En krijgt daardoor van mij toch nog een voldoende…. (half puntje extra voor de scène met de pauw!).

Plastic zeil!

Hoort echt bij zijn filmmakerij. Volgens mij zag ik het ook al in Casanova en E la Nave Va.

mooie film die het plaatje Italie goed weergeeft, dit is een ontspannen film van Federico Fellini en ik vindt dit een erg mooie klassieker dat echter ook een nostalgisch sfeertje bevat en het een komische maar ook uitermate romantische film maakt.

Een 4 sterren.

Lichtvoetige Fellini gebaseerd op eigen jeugdherinerringen, op zich geen slecht idee behalve wanneer je er een absurdistisch toneelstuk van maakt natuurlijk. Amarcord is namelijk helaas niet veel meer dan een opeenstapeling van flauwe tot zwakke sketches waarbij je niet weet of het nu de bedoeling is dat je ermee moet meeleven, lachen of simpelweg genieten van deze trieste boerenkolder.

Om mee te leven is het veel te theatraal allemaal, en de ‘humor’ gaat van 4 masturberende bakvissen tot een kleuterachtige verteller die een sneeuwbal in zijn smoel krijgt. Niet bepaald mijn cup of tea. Genieten is sporadisch mogelijk van enkele bijzonder mooi geschoten scenes -dat wil ik Fellini nog wel meegeven- maar als het nergens interessanter wordt dan een van de pot gerukte oom die uit zijn pas beklommen boom weigert te komen of een opgehitste knul die een riante tiet in zijn gezicht krijgt hoeft het ook niet meer voor mij.

Fellini maakt van zijn jeugd een banale freakshow vol overacting en smakeloze onderbroekenlol, en dat pakt ongeveer even goed uit als een portie Belgische frieten met een Hollands Biertje. Of hoe je een smakelijk potentieel kan verknoeien.

1,5*

Ik lees jouw beschrijving en ik moet alweer lachen...

"Banale freakshow", ik kan geen betere contradictie verzinnen.

Voor de rest telt dat smaken verschillen