Amarcord (1973)

De beste Europese film aller tijden, wat mij betreft.

" 'Amarcord' is the phonetic translation of the Italian words "Mi Ricordo" (I remember) as pronounced in the dialect of Emilia-Romagna, the birthplace of director Federico Fellini and the setting of this film."

maf affiche!!

iig leuker dan de huidige!

Deze film viel me wat tegen.

Het plot kon me totaal niet boeien. Je ziet van alles, maar ontwikkeling zit er niet in het verhaal. Scènes die in willekeurige volgorde afgespeeld hadden kunnen worden.

Toch vond ik iets heel mooi aan deze film, en dat zijn de beelden. Ik heb bijna nooit een film zo mooi in beeld gebracht zien worden. Schitterend!

Mooi, dan heb ik er nog het volste vertrouwen in dat ik dit helemaal geweldig ga vinden

laatst was er een mooie documentaire op tv van Federico Fellini

Gezien

helemaal met je eens! Zelfs als je deze film in kleine stukjes deelt, vormen die fragmenten nog steeds stuk voor stuk afzoderlijke kunstwerkjes. En dat vind ik echt uniek. Bovendien is deze film naast de mooie beelden heel erg grappig (bijv: Titta's oom die in een boom kruipt en roept luidkeels : IK WIL EEN VROUW)

Films als Malena en Cinema Paradiso lijken sterk op deze, maar het niveau van Amarcord wordt bij die films lang niet gehaald!

Alleen het einde gooit een beetje roet in het eten. (met betrekking tot z'n moeder)

Al met al 4,5 sterren. Beste van Fellini die zeker tot mijn favorieten gerekend kan worden!

BTW: deze film heeft geen plot (Voor mensen die Amarcord nog niet hebben gezien.)

Ook m´n 3e Fellini vond ik erg mooi, ik begin de beste man meer en meer te waarderen. M´n verwachtingen waren gezien de berichten hierboven erg hoog en misschien viel het daarom toch wel een klein beetje tegen. Ik had op de een of andere manier een film verwacht die misschien wel direct mijn top 10 in kon, dat was dus niet zo helaas...

Toch heb ik erg genoten van al die dwaze en geestige observaties, de aparte humor, de prachtige beelden en de heerlijke, authentieke sfeer. Het ontbreken van een verhaal vond ik absoluut niet storend, sterker nog: ik werd totaal opgezogen door de geweldige beeldenstroom, wonderbaarlijk eigenlijk!

Alleen de eerste 5 minuten zijn al fantastisch: De rondvliegende pollen die het begin van de lente aankondigen, het seizoen waarin al het leven weer ontluikt... die mannen bij de kapper waarvan er één spontaan een lied begint te spelen terwijl een vrouwtje wat staat te dansen... het feest ´s avonds waar ´de heks van de winter´ wordt verbrand...
Zo leuk om te kijken, zo levendig, zo puur eigenlijk... heerlijk!

Vind het wel wat jammer dat elk personage eigenlijk niet meer dan een (dwaas) typetje is (maar da´s in meerdere Fellini´s zo), ik voelde zo nauwelijks verbondenheid met de figuren in de film... De manier waarop de typetjes worden neergezet werkt bij de nazi´s wel weer erg goed vond ik; ze worden op een erg grappige manier totaal belachelijk gemaakt zonder er echt nadruk op te leggen.

Ik geef ruim 4 sterren voor deze film, laat die andere Fellini´s maar komen!

(ps. ik moest trouwens 50 euro (!) borg betalen bij de videotheek voordat ik de dvd mocht huren, was één van de twee films waar ze dat bij deden vertelde de eigenaar me, heel apart...)

Beste Fellini die ik tot nu toe gezien heb. Net als zijn andere films bruisend en visueel overdonderend, maar gelukkig niet zo plotloos en van de hak op de tak springend. 4*

Schitterende film, Amarcord.

Een heerlijk warme, nostalgische (beschouwende) zwerftocht langs velerlei personages, plaatsen en situaties uit Fellini’s (gefantaseerde) herinneringen.

Op zowel humoristische én volwassen wijze worden serieuze onderwerpen als het fascisme, sex en masturbatie en religie behandeld.

Dit is Fellini op zijn best: pure passie, sensueel en met een grote humaniteit.

Amarcord wordt wel eens een ”love poem” genoemd. Dat is wel juist gezegd. Deze film is een pure liefdesverklaring, een ode, aan het Rimini van zijn jeugd én aan het leven en de mensheid zelf.

Een zeer groot aantal prachtige, sfeervolle en liefdevolle scènes, beelden en personages (nogal karakteristiek allemaal, let vooral op de hoge jongensstemmetjes). De beginbeelden inderdaad, met het verbrandingsritueel; Aldina, Volpina (Fu-Manchuuu!), Oom Teo, het sublieme gedicht van “Mortar”.

Absoluut een van de leukste scènes is deze met de bekentenissen over masturbatie en met de vier masturberende jongens in de auto, die de namen van hun droomdames opnoemen, waarbij er twee tegelijkertijd dezelfde noemen. Erg hilarisch.

De fotografie (van Giuseppe Rotunno) is écht subliem. Zeer sfeervol, sensueel en warm. De kleuren lijken een beetje te zijn gedempt en alle felle, harde kleuren te zijn verdwenen, waardoor Amarcord twee uur lang warm en nostalgisch overkomt.

Vooral de avondlijke beelden zijn fenomenaal en de beelden in het Grand Hotel zijn gewoon subliem (doen ook denken aan Giulietta degli spiriti, ook al zo’n prachtig gefotografeerde film).

Verder mooie beelden van het jongetje, wandelend door het bos (in de mist) en van de mensen die met zijn allen in kleine bootjes uitvaren om ’s nachts naar het voorbijvarende cruiseschip te kijken. Ook de pauw in de sneeuw is fraai. En natuurlijk de dansjes in de mist, bij het Hotel. Op deze momenten is Fellini op zijn best: na de chaos een moment van pure (zowat transcendentale) magie en verstilde schoonheid creëren.

Het themadeuntje van Rota blijft weer in je hoofd rondwaren en is nostalgisch en wat sentimenteel (echter (lang) niet zo mooi als het melancholieke themadeuntje uit Roma, wellicht het mooiste van Rota).

Met Otto e Mezzo is dit zeker de voor mij mooiste Fellini (beiden tussen de vier en 4,5 waard) en Amarcord was een mooie afsluiter van mijn persoonlijke Fellini-Odyssee. Amarcord is bij voorkeur te nuttigen en genieten met een zoete (Italiaanse) drank en met een goede gemutstheid, of zin om deze te verwerven.

Want deze love poem is, net als bijvoorbeeld Amélie, een ultieme feel-good film. Een ultieme gepassioneerde liefdesverklaring aan het leven in al zijn facetten en gedaanten.

O ja, en omdat ik zo van lezen houd, wil ik ook nog even weten wat b.v. Wouter en Ramon zo leuk aan Amarcord vonden.

Fellini op zijn best. Magische film!

Ik heb hem een paar keer gezien. Jaren en jaren geleden. Nu wil ik hem weer zien. Heb zo veel mijn vrouw erover verteld. Weet iem,and waar deze film om dvd of vhs in Nederland te vinden (koop of huur) is???

Volgens mij is hij vanaf april dit jaar in Nederland op DVD verkijgbaar.

Net zoals bij Roma en 8 1/2 is dit weer geen A tot Z verhaal, maar een film die gebaseerd is op een uitgangspunt. Bij Amarcord zou je dat een jaar jeugdherinneringen in een kustdorpje kunnen noemen.

Jeugdherinneringen zijn vaak wat geidealiseerd. Nostalgie staakt de kop op. Zo ook in Amarcord. De kleuren zijn nooit fel. Dreiging is er wel, maar op de achtergrond. Verantwoordelijkheid hebben de jongens nog niet. Het is het laatste jaar van Titta's Jeugd.

Aan het einde wordt de idylle al verstoord als zijn moeder overlijdt en Gradisca (de onbereikbare droomvrouw die toch in de buurt was) trouwt en het dorp verlaat. Het einde van de jeugd, het begin van het hardere volwassen leven dat er tegelijkertijd voor zorgt dat je jeugd zo extra mooi gaat lijken.

Fellini's films zijn altijd weer een bijzondere wereld waarin je stapt. Ook hier wemelt het weer van de gekke, enigszins karikaturale personages. De film is zoals zo vaak bij de Fellini's die ik tot nu toe zag, ook nog erg grappig en aandoenlijk. Een ode aan het leven. Zoals Titan al hiervoor zei: Het bruist.

De film zit weer vol prachtige scenes. De worsteling van Titta met de biecht en zijn eigen gevoelens bijvoorbeeld, de gekke oom in de boom, de rally waar het hele dorp naar kijkt of de boot die er zo groots en indrukwekkend uitziet, dat ik er zelf als een van de dorpelingen naar keek.

Een beetje kind lijkt Fellini altijd wel gebleven te zijn. De films die ik al zag kijken vaak vol verwondering tegen de wereld aan. ontdekken het mooie en het bizarre in het alledaagse. De grens tussen fantasie en werkelijkheid is vaag en doet er eigenlijk ook niet echt toe.

Ik geef Amarcord voorlopig 4.0* al zie ik meer en meer dat Fellini een echte herkijk regisseur is. En zou het me ook niks verbazen als er nog eens een paar op 5 sterren gaan eindigen. Benieuwd wat mijn volgende Fellini (La dolce Vita waarschijnlijk) me gaat brengen.

Je hebt me nog nieuwsgieriger gemaakt naar deze film dan ik al was SB! Ik hoop hem komende week ook te kunnen bekijken (Volgens mij hebben wij allebei de smaak aardig te pakken van de oude Italiaanse klassiekers).

Ik val in herhaling als het gaat om Fellini, maar wederom een prachtige film. hij wist me niet te raken zoals la strada dat wel deed (op een heel intense manier), maar hij was uitermate boeiend. 120 minuten volgestouwde cinema op hoog niveau. De film laat het een en ander aan de verbeelding over; er zitten herkenbare dingen in, dingen die Fellini zich waarschijnlijk beter/ leuker herinnert dan ze waren en komische momenten die je eraan herinneren hoe mooi het leven kan zijn.

erg grappige momenten zoals die motorrijder die overal opduikt, de gekke oom Teo en de scène bij de sigarenverkoopster.

twee goed besteedde uren, die werkelijk voorbij vlogen. dikke 4 sterren.

Hield een beetje hetzelfde gevoel aan deze film over als Kappeuter. De gehele film zit vol met prachtige plaatjes, bizarre voorvallen en vreemde typetjes, maar het geheel als film deed me erg weinig. De grootste oorzaak hiervan is het gebrek aan samenhang in het verhaal. Wellicht ligt meneer Fellini mij gewoon niet zo.

3*

Ik heb precies hetzelfde, alleen is deze specifieke film ook wel een extreem geval.

de film gaat over jeugdherinneringen. voldoende samenhang m.i.

bij Giulietta degli Spiriti (1965):

Ik vind La Strada en Amarcord toegankelijker dan la Dolce Vita, hoor.

La Strada wel, maar Amarcord echt niet in mijn ogen.

Grappig, ik zou dat als zijn meest toegankelijke film bestempelen.

Veel humor, geen 'moeilijke' scenes.

Ik vind Amacord ook zijn meest ontoegankelijke film. Vooral door het ontbreken van een 'duidelijk' verhaal.

Maar dat hebben ze bijna allemaal. En hij vergeleek het met La Dolce Vita. Die is 3 uur lang, heeft geen verhaal en is nog een zwart wit ook.

In Amarcord valt genoeg te lachen en is redelijk vlot verteld.

Geheel mee eens. Amarcord is Fellini's meest toegankelijke film. Gewoon een collage komische jeugdherinneringen die je met verstand op nul kan volgen. Geen moeilijke thema's, geen moeilijk plot........

Die indruk had ik niet, leek me vol te zitten met metaforische beelden.

Dan ben ik toch benieuwd kos of je dat kunt verduidelijken met voorbeelden. Er zitten welgeteld 1 a 2 scene's in die uithalen naar het fascisme maar zelfs die scene's zijn zo klaar als een klontje en absoluut niet metaforisch.

Ik heb met 'metaforisch' eigenlijk ook een verkeerd woord gebruikt. Ik bedoelde eigenlijk 'surrealistisch' , dus het enorme aandikken van bepaalde situaties zodat het heel onwerkelijk wordt en moeilijk om mee te relateren.

Maar het is misschien al te lang geleden dat ik de film gezien heb (vandaar ook niet op gestemd).

Surrealistisch is Amarcord al helemaal niet. Dan zou ik eerder metaforisch geloven.

En Ramon, dat de scenes klaar als een klontje zijn, wil in het geheel niet zeggen dat ze niet metaforisch of symbolisch zouden kunnen zijn. Wat mij betreft de sterkste vorm van symboliek. Ik hou er niet van als een symbool enkel een symbool is en geen directe normale betekenis in het verhaal heeft.