Amarcord (1973)

Ik heb eerlijk gezegd geen surrealisme ervaard in Amarcord. Ik denk zelfs niet dat je echt kunt spreken van 'aandikken' van bepaalde situaties. Het is wel zo dat Fellini zijn acteurs koos 'op uiterlijk' (meestal zo excentriek mogelijk). Misschien dat op jou een beetje surrealistisch over komt maar ik zie het gewoon als een vaststaand onderdeel van de wereld die Fellini in zijn films creeert.

Er zijn meer zaken dan fasisme.

Jij denkt niet dat die pluisjes aan het begin en einde van de film (de film heeft soort cirkelstructuur) niets te maken hebben met de cyclus van het leven?

deze maand als keuzedvd bij dvd valley

En uiteraard gekozen! Amarcord is een heerlijke vrolijke gezellige collectie aan Fellini-memoires. Om de fijne discussie toegankelijk/ontoegankelijk nog eens op te rakelen, volgens mij is dit zeker Fellini's meest toegankelijke film. Gewoon een mooie verzameling aan fun, drukte, leven. Ongecompliceerd vermaak, lekker onderuit gezakt mee herinneringen oprakelen. 4*

Allemachtig, wat een meester is die man toch.

Het spektakel begint eigenlijk al bij de titel: 'Ik herinner'.

Inderdaad, wat Fellini hier doet is slechts 'herinneren' en de kijker op een unieke, onmogelijke wijze laten meeleven met de flarden uit zijn verleden. Die man lijkt wel een toverstokje te hebben: elke keer lukt het hem weer mij mee te voeren, mij te laten meelachen en ontroeren in zijn persoonlijke belevenissen. Vrijwel alle scènes uit deze film staan voor altijd in mijn geheugen gegrift. Onwerkelijk…

Zes films heb ik gezien van Fellini en mijn gemiddelde waardering tot nu toe is 4,42*.

Knap is degene die hem nog weet te verslaan in de race om de favoriete regisseur van Anatolia.

Alle hoge waarderingen en lovende kritieken ten spijt, vond ik hier helaas helemaal niets aan. Flauwe en vervelende humor in een serie onsamenhangende fragmenten. Dramatisch stelt het ook allemaal niet veel voor, vooral omdat alles zo ontzettend overdreven en dik aangezet is (maar dat is dan juist weer deel van de humor, begrijp ik uit andere recensies). Ik had absoluut geen moeite met de relatieve plotloosheid van andere Fellini's (zoals La Dolce Vita of 8½), maar bij deze heb ik mij toch behoorlijk zitten vervelen. Nu ja, ik zal het er maar weer op houden dat het niet mijn soort humor is. 1 *

Ik geef alle hoop in je op, Queto.

Ik vind Amarcord de beste Europese film ooit. Top tien materiaal.

Tijdens de openingssequentie had ik zo'n vaag gevoel "dit zou wel eens mijn eerste tegenvallende Fellini kunnen zijn", ... ik sloeg de plank mis

Een vreselijk gulle film (op alle gebieden: humor, tragedie, machtsuitoefening, geilheid, ...)

prachtig hoe die priester gewoon niet luistert naar de boetedoeningen van zijn parochiegangers

de metsende lui die hun liefde verklaren aan de lokale Lorelei

Oom Theo in de boom

de twee-cent filosoof op de fiets

de sneeuwballen op de witte jurk van zijn amour-fou

de mooi in beelden gevangen liefde tussen moeder en zoon

de beelden aan de strandmuur

enz ...



Ik denk dat ik het maximum ga uitdelen

wat een herziening kan doen. wat een film! een van de beste Europese films ooit! werkelijk alles aan deze film is geniaal; elk shot dat eruit ziet als een schilderij, de humor, de karakters, de muziek (beroemd natuurlijk, maar in feite is het niet meer dan een simpele wals. toch werkt het erg goed), maar in feite werkelijk elke scène (de een nog beter dan de ander). Verhoogd naar 5 sterren.

heb Fellini wel eens horen zeggen dat ie 'gezichten' cast i.p.v. acteurs. een acteur kon nog zo goed zijn, als ie geen interessant gezicht had, werd ie niet gecast. Fellini was hele weken bezig met het casten van de juiste gezichten voor zijn films. voor mij een van de belangrijkste redenen om Fellini heel erg goed te vinden.

indrukwekkende cast..eigenaardige haast karikaturale personages..mooie beelden..en die nostalgische muziek

de symboliek is er wel te vinden denkik als men er echt gaat achter zoeken(zoals die zalige scene bij die sigarenverkoopster..hij is terug een zuigeling..zijn sexuele leven is begonnen..maar hij weet niet wat te doen..en zijn grootse lust verstikt hem haast...hoeft natuurlijk niet..maar het zou toch kunnen:P?)

*** 1/2

Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik vijftien was, en toen maakte hij een verpletterende indruk op me. De prachtige beelden, de weemoedige en dromerige atmosfeer, de muziek van Nino Rota, de humor, de kleurrijke personages… Ik had zoiets nog nooit eerder gezien. Met ‘Amarcord’ is mijn liefde voor de film begonnen.

Pas tien jaar later zag ik hem terug, met enige angst, want ik was bang dat hij zou tegenvallen. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken. De magie was intact gebleven.

De film heeft iets kinderlijks, maar het gaat dan ook om de jeugdherinneringen van de regisseur. Als de jonge hoofdpersoon tussen die reusachtige muren van sneeuw doorloopt, of een reusachtig schip uit de mist ziet opdoemen, of gefascineerd wordt door de reusachtige borsten van de tabakverkoopster, dan is dat niet bedoeld als een ‘realistische’ weergave van wat er gebeurt is. Het gaat om de ‘magisch-realistische’ manier waarop die jongen de gebeurtenissen ervaart, en de manier waarop hij ze zich later herinnert.

Fellini heeft meer topfilms gemaakt, maar dit blijft mijn absolute favoriet. Vijf sterren.

Fellini's beste film zonder meer! Prachtige cinema, ontroerend (en bij tijd en wijlen zeer grappig) relaas..

Een film waar ik lang naar uitgekeken heb. En hij stelde me niet teleur. Prachtige scènes, prachtige typetjes en mooie beelden van Rimini in de jaren `30.

Vooral de rode dame was een genot om te zien. Tijdens en na het fascismevoorval vind ik het jammer dat het allemaal wat minder humoristisch wordt. Op natuurlijk die oom en de sneeuwballen na dan.

Het einde vond ik niet helemaal passen bij de film, waarom nog zo `n droevige gebeurtenis zo vlak voor het einde? Toch heb ik zeker genoten. 4*

Ik ga een heel eind met Queto mee in deze film. Ik snap de ten hemel schrijende positieve reacties dan ook niet zo. Ik ga er maar van uit dat Bergman me meer bevalt dan dit "uitbundige" rariteitenkabinet. Het heeft kop-noch-staart, en toont een hoop uitermate "boeiende" dingen, maar het raakt me voor geen meter, en dat is wel ernstig.

Ik hou van surrealisme, maar hier werd het allemaal zo jongensachtig gedaan, snap ik dat het om een jongen ging, maar ik kreeg er weinig vat op persoonlijk, misschien zit er wel een blokkade ergens omdat de vader van de jongen me af en toe aan mijn vader deed denken...

2*

/me schrijft Fellini af van de to-see lijst.

Oh ja de kermis-muziek van Nino Rota is niet de mijne.

Bergman en Fellini met elkaar vergelijken... dat werkt toch niet. Amarcord is juist een melancholische, vaak vrolijke sfeerschets. Bergman is veel zwaarmoediger. Ik vind Rota's muziek hier trouwens prachtig. Fellini nu afschrijven vind ik trouwens te voorbarig. Hij heeft nog zoveel betere films gemaakt en verscheidene films hebben een tragische ondertoon die misschien wel aan je besteed is.

Surrealisme...? Deze film is toch niet surrealistisch...?!

Wellicht mijn favoriete Europese film, trouwens.

Nouja.. zovéél betere films heeft hij vast niet gemaakt

8 1/2, La Strada, La Dolce Vita en Le Notti di Cabiria vind ik een pak beter. Amarcord is verder gewoon goed hoor, daar niet van.

Ook een van mijn favorieten. Nino Rota's muziek voor deze film is trouwens absoluut geen kermis-muziek. Het kan best zijn dat het niet jouw muziek is, maar om het meteen zo de grond in te boren vind ik echt onnodig..ik vind het prachtig. Mijn ouders draaiden de muziek vroeger en het heeft voor mij ook iets nostalgisch. Deze film draait ook om nostalgie en ik vind dat Fellini dit erg geestig, origineel en fantasievol heeft vorm gegeven. Ik denk trouwens dat het surrealisme meer thuis hoort bij een film als Otto e Mezzo.

De film zit boordevol surrealistische elementen natuurlijk, die slaapkamerscene met die dame is natuurlijk niet erg reëel te noemen (maar kan ook nog als een opschepverhaal worden uitgelegd).

Al die verschillende leraren en leraressen (in het begin) zijn ook niet echt realistische situaties. Een merkwaardige uitvergroting van een mogelijke werkelijkheid. Dat zou ik dan toch als surrealistisch willen betitelen.

Om over de "presentator" in de film maar te zwijgen....

Natuurlijk? Ik kan me niets surrealistisch herinneren.

Klopt niet. Niet alles wat een beetje uitvergroot is, is surrealisme, natuurlijk.

Niet eens, je kunt het uitvergroten tot het uitvergroten, het is niet realistisch. ik mag wellicht de grenzen van het surrealisme dan opentrekken, maar Amarcord neigt er zeker naar.

Onzin. iets onrealistisch of absurdistisch is niet automatisch surrealistisch.

Dat hangt dan van de definitie van de term surrealisme af, of je een brede of smalle definitie hanteert.

Van Dale: richting in de kunst, die van het denkbeeld uitgaat dat de dingen niet zijn wat zij schijnen, maar een onderbewuste lading hebben.

Dat laatste is natuurlijk ook nog eens persoonlijk.

die klasscene, waarbij via een ingewikkeld systeem wat plas bij die jongen wordt gedropt, en vervolgens de schuld krijgt, ik vind dat dan een typische surrealistische scene. Tevens de openingsscenes, het verbranden van de heks, behoorlijke surrealistische duiding. Dat vond ik ook van die scene waar Gradisca in het bed van de keizer duikt, waarbij kort daarvoor een aantal "machthebbers" langskomen, die een ander soort realiteit weergeven.

Ook hoe het opkomende fascisme in de film verwerkt is, kun je gewoon surrealistisch noemen.

Volgens mij gaat het dan niet om wat surrealisme (de kunststroming is), maar wat surrealistisch is.

sur·re·a·lis·tisch

bijv. naamw.

1 · van, betreffende, in de stijl van het surrealisme

(bv: surrealistisch schilderen)

2 · van de surrealisten

(bv: surrealistische literatuur)

3 · als in het surrealisme

synoniem: onwerkelijk, onwezenlijk, vreemd

Dus dan belanden we toch weer bij het zelfstandig naamwoord, denk ik.

Jouw 4 is gewoon 1, FK, ik had de layout wat vernaggeld.

Overigens, als je weer terug wil naar het zelfstandig naamwoord, dan beter een encyclopedie opengeslagen dan een woordenboek, denk ik.

Mwoah, surrealistische tendensen in films lijkt me niet echt vast-omlijnd. Wat zou een encyclopedie daar nog aan bij kunnen dragen ? Mits daar al voorbeelden in staan.

Ik had eigenlijk het idee dat het surrealisme in de kunst te maken had met het onderbewustzijn. Niet rationeel doordachte kunst, maar kunst die ontspringt aan de impulsen van het onderbewustzijn. Zoals in Un Chien Andalou.

Ik denk echter dat bij amarcord de nadruk niet echt licht op surrealiteit of dat het zelfs niet voorkomt. Het kan ook zijn dat ik er helemaal naast zit, ik zal bij de volgende keer kijken er op letten. Ik vond die scenes in de klas trouwens meer weg hebben van overdreven uitgewerkte types. De rest van de sfeer in de film vond ik een soort dromerige nostalgie, ik zou haast zeggen een nostalgisch circus.