Giulietta degli Spiriti (1965)

Frisse film.

Fellini zijn eerste kleurenfilm lees ik hier, proficiat dan voor de man. Je eerste keer zo kunnen uitpakken met fris en doordacht kleurgebruik is klasse. Het frisse groen zorgt voor een zomerse sfeer. Verder ook goed camerawerk en frisse locaties.

De doordachtheid komt ook bij de score en geluid terug. Het voegt veel surrealisme toe waar nodig want het blijft een film uit 1965. Voor veel mensen zal het er allemaal misschien allemaal wat knullig uitzien.

Giulietta Masina heeft de grote rol en ze doet het met klasse. De film dragen is geen probleem voor haar en het is ook een zege voor andere acteurs.

Rest nog de minpunten en dat is dan enkel dat ik met sommige scènes niet veel aankon. Die scène bij die spirituele groep met dat oud vrouwtje die voor een geest spreekt vond ik echt een ondermaatse scène op elk gebied. Dan zeiden de droomscènes me veel meer.

Een film die nog veel gedraaid zal worden op mooie zomerdagen.

3,75 zou hier perfect zijn, ik rond het voorlopig naar boven af omwille van de techniek.

****

Typisch zo'n film die hoge waardering krijgt omdat men achter al die wazigheden wel iets heel diepzinnigs zou moeten vinden.
Alleen al omdat die film onder invloed van hallucinerende middelen gemaakt is geeft al aan dat er van echte diepte nauwelijks spraken is.
Fellini heeft een aantal psychologische thema's van de koude grond gepakt en vervolgens alle registers opengetrokken wat betreft kleur, psychedelische stijlmiddelen enzo.
Het is een poging z'n trip zo natuurgetrouw over te brengen op het witte doek.

Voorlopig misschien wel mijn favoriete film van Fellini, dit voornamelijk omwille van de visuele pracht. Het overdonderende kleurenpalet en de shotcomposities zijn van erg hoog niveau en een streling voor het oog van elke rechtgeaarde filmfan. Tevens voelde de film minder chaotisch en druk aan dan andere Fellinifilms als bv. 8 1/2, al was Giulietta degli Spiriti voor mij ook nog grotendeels ongrijpbaar en genoot ik vooral op zintuiglijk vlak en minder op het intellectuele niveau. Vaak zijn dat voor mij dan ook de meest geslaagde filmervaringen, waarbij film écht film kan zijn.
Ik heb zeer genoten van het kijken naar deze film (ook al was de verhaallijn niet 100% aan mij besteed), daarom een voorzichtige 4* en een voorlopige nummer één-positie binnen het oeuvre van Fellini (met nog heel wat films te gaan weliswaar).


4*

Bijzonder knap wat Fellini doet met kleuren in zijn eerste kleurenfilm. Vooral de scènes in het huis van Masinas buurvrouw zagen er schitterend uit. Dat het er verder piekfijn verzorgd uit ziet is dan ook mijn enige pluspunt aan deze film. In kappeuters quote uit 2004 kan ik me heel erg goed vinden, al geldt dat voor mij voor de hele film:



Giulietta degli Spiriti bewijst wederom waarom het voor mij hit or miss is bij Fellini. Waar de surrealistische scènes in 8½ voor het grootste deel wisten te beklijven, kan ik er hier weer helemaal niets mee.

Een erg fijne film van Fellini met veel symboliek, surrealisme en erg mooi kleurgebruik.

Giulietta Masina is een fijne actrice en speelt haar gelijknamige rol hier overtuigend. Aanvankelijk kon ik niet zo heel veel met haar personage, evenals met de film zelf, maar na een ruime twintig minuten kwam ik er op een gegeven moment toch aardig in.

Vanaf dat moment wordt het steeds beter en beter. Geweldig hoe Fellini in het tweede deel zijn creativiteit los laat. De prachtige felle kleuren, de fijne surrealistische beelden en de soms onverwachte geestverschijningen maken dit tot een zeer aangename kijkervaring. De scene in en naar de boomhut is echt prachtig

Geweldig ook om te zien hoe Giulietta opleeft en steeds positiever gaat denken. Erg uitbundig, erg vrolijk en uiteindelijk ook gewoon een erg leuke kijkervaring.

4,0*