menu

Giulietta degli Spiriti (1965)

Alternatieve titels: Juliet of the Spirits | Giulietta van de Geesten

mijn stem
3,50 (153)
153 stemmen

Italië / Frankrijk
Drama
137 minuten

geregisseerd door Federico Fellini
met Giulietta Masina, Sandra Milo en Mario Pisu

Giulietta is de vrouw van een welvarende PR-man. Sinds zij op een feestje heeft deelgenomen aan een seance met een dansende tafel, waarbij de geesten haar uitmaakten voor een zielenpoot, is zij in een identiteitscrisis beland. Dat wordt er niet beter op als zij ontdekt dat haar man haar ontrouw is. Graag zou Giulietta zelf ook wat losser en vrijer worden, net als haar losbandige buurvrouw Suzy. Maar haar katholieke opvoeding op een nonnenschool zit haar nog altijd dwars. Uiteindelijk vindt ze toch de kracht haar eigen weg te gaan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=p1qmF3Vr5LE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
gimli f
Een fraaie film van Fellini, dit iets onbekendere Giulietta Degli Spiriti.

Deze film wordt niet vaak genoemd als een van zijn beste of bekendste werken. Sommige kijkers vinden hem helemaal niets; anderen vinden hem dan weer de beste film van Fellini. Met een 7,3 op imdb scoort de film trouwens niet slechter dan ander werk van Fellini.
Ikzelf was in ieder geval aangenaam verrast door deze film, die ik beloon met een 3,5 met uitzicht op hoger.

Deze film lijkt nog het meest, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Otto e Mezzo, Satyricon en Roma, een verhaal en plot te hebben van alle films die ik tot nog toe gezien heb van Fellini.
Samen met La Dolce Vita is het zeker de meest toegankelijke film, en vooral ook de meest rustige film, die ik tot nog toe voorbij heb zien komen (uitgezonderd I Vitelloni en Il Bidone, dat ik door nasynchronisatie slechts half heb kunnen volgen). Het is bovendien Fellini’s eerste film in kleur. En dat maakt het niet minder fraai.

Dit Giulietta Degli Spiriti is rechtlijniger dan een film als Otto e Mezzo. We volgen het verhaal van een huisvrouw die vreest dat haar man haar ontrouw is. Ze ontdekt dat ze geesten kan oproepen; deze leiden haar vervolgens naar een leven vol sensueel plezier. Ze weet te ontsnappen naar een surrealistische fantasiewereld. Uiteindelijk krijgt ze visoenen, die haar vertelen dat ze beter af zou zijn zonder haar man, om volledige emancipatie te bereiken.

Hoewel deze film, voor Fellini’s doen, redelijk lineair is, spelen dromen, obsessies en fantasie ook hier een grote rol in de film. De droomachtige sequenties zijn zeer aangenaam, cinematografisch erg fraai en niet zo chaotisch als in Fellini’s bekender werken.
Velen roemen deze film (vooral) vanwege deze cinematografie. Niet onterecht, want deze film zit, net als La Dolce Vita, behoorlijk vol met poëtische beelden. De prachtige droomachtige scènes maken deze film toch tot een genot om naar te kijken. Als de film anderhalf uur bezig is ontdek je zelfs een soort Zerkalo-sfeertje. Op trage, poëtische wijze zweef je van de ene scène naar de andere setting. Prachtige beelden en bont kleurgebruik. De muziek die deze beelden begeleidt is ook bijzonder mooi. Erg fraai gedeelte in de film.

Deze film zou vooral een tribuut zijn aan Fellini’s vrouw. Zijn eigen vrouw, Giulietta Masina, speelt hier de hoofdrol. Velen zien in deze film een soort vrouwelijk equivalent van Otto e Mezzo. Fellini wordt geroemd om zijn bijzondere, uitstekende inkijk in de vrouwelijke ziel.
Verder is de film weer een film over Fellini’s eigen fascinaties en obsessies: dromen, vrouwen en sex, bijvoorbeeld.

Gezegd wordt, dat Fellini, voorafgaand aan het maken van deze film, LSD (acid) nam, en dat dat nog meer zorgde voor het openbreken van de fantasie bij de man.
Giulietta Degli Spiriti is hoe dan ook een dromerige, rustigere film van Fellini.

Deze film is zeker een must voor elke Fellini-fan, en een aanrader voor de mensen die wel geïnteresseerd zijn in zijn werk, maar bijvoorbeeld films als Otto e Mezzo te chaotisch vinden, en La Dolce Vita weer te traag. Je zou wel eens aangenaam verrast kunnen worden, net als ik.
Verder is het ook voor bijvoorbeeld fans van Woody Allen (en zijn obsessies) het proberen waard. Het is niet moeilijk te ontdekken dat Allen wel eens groot fan van Fellini kan zijn geweest.
En over Allen: zijn Alice schijnt zelfs een heuse remake te zijn van Giulietta Degli Spiriti.

Een fraaie, dromerige film van Fellini.

gimli f
Geloof het of niet, maar toen ik Giulietta Degli Spiriti huurde wist ik echt niet dat deze film vanavond op tv zou komen (wat ik van Satyricon wel wist).
Was echt stomverbaasd om in de krant te lezen dat deze vertoond wordt vanavond (geen tv-gids van deze week).

Er prettig meegenomen, want toen ik deze gezien had dacht ik bij mezelf: ”Mooie film…deze wil ik ook wel eens voorbij zien komen een van komende weken.”
En ziehier!

Over Giulietta Degli Spiriti nog:
Vooral het kleurgebruik valt erg op hier. Fellini gebruikt veel lichte kleuren, wat het een nogal dromerig, zacht geheel geeft. Veel wit, lichtblauw, geel, lichtrood…erg sprookjesachtig, erg zacht.

Ik raad de liefhebbers aan om ook deze zeker te kijken. Hij is niet slechter dan andere films die ik heb gezien van Fellini!

Let vooral na anderhalf uur even op. De scene met de zaklamp, camera van links naar rechts zwiepend en paartjes bespiekend (vrouwen dominant), is geweldig!

Misschien toch maar een vier geven…
Ik vind Fellini's wereld per kijkbeurt, per film, leuker worden trouwens!

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Mijn derde Fellini pas. Ik heb alleen Roma en La Strada als vergelijkingmateriaal. En die vond ik beide beter.
Giulietta Degli Spiriti is leuk, maar waar La Strada een erg mooi verhaal had en Roma een visueel feest was, valt deze nog een beetje tussen de wal en het schip. De gekte begint te komen, maar het lijkt wel alsof Fellini in deze film voor de keuze staat om een aantal conventies overboord te gaan gooien, maar het nog niet helemaal doet.

Na een uur begint er dan toch nog in sommige scenes een waar Fellini-feest. Allereerst de bijzonder mooie scene over het schooltoneelstuk over waarin iuletta een Martelares moet spelen, de knotsgekke scenes met de buurvrouw en de geesten die haar opjagen. Dat was erg leuk om te zien.

Leuke film, net genoeg voor 3.5*

avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (crew)
Giulietta Degli Spiriti heeft me (onverwacht) verrast.
Aanvankelijk stoorde ik me aan het vele gepraat. Er werd veel gepraat, maar bar weinig gezegd. Daar kan ik slecht tegen.
Langzaamaan kwam ik beter en beter in de film, want zodra Giulietta op ontdekkingsreis gaat weet de film me te verrassen. Deze film is een soort Alice in Wonderland voor volwassenen.
Giulietta handelt eigenlijk als een kind. Ze laat zich helemaal door volwassenen inpakken. Vol verwondering en met grote ogen tast ze de grote mensenwereld af.
De surrealistische beelden zijn bizar en geniaal. Het kleurgebruik in de film is uitzonderlijk mooi. Ja de film is een visueel spektakel. Een genot om naar te kijken.
Het eindbeeld is van een grote schoonheid. Bijna niet te bevatten en te geloven wat je ziet.

Het eerste half uur vond ik rommelig en weinig boeiend. De nasynchronisatie is gek genoeg dan op zijn slechts. Het is zelfs zo erg dat ze na het draaien wel eens dialogen herschreven zouden kunnen hebben.
Of is het zo dat Giulietta de echte wereld maar moeizaam kan volgen zodat de geluiden niet synchroniseren met het beeld...
Nee, ik weet dat nasynchronisatie in oude Italiaanse films belabberd is, dat is nou eenmaal. zo.

De dvd van Homescreen heeft een goede beeldkwaliteit. Helaas staan er geen noemenswaardige extra's op de dvd, maar het bijgeleverde boekje vergoed veel.

avatar van Redlop
3,5
kappeuter schreef:
Het eerste half uur vond ik rommelig en weinig boeiend...
Aanvankelijk stoorde ik me aan het vele gepraat. Er werd veel gepraat, maar bar weinig gezegd. Daar kan ik slecht tegen.


Had ik ook. Begon vervelend te worden het nietszeggend gezwets.
De film begint pas als Giuletta weet dat haar man vreemd gaat en zij op zoek gaat naar de minnaar van haar man maar nog meer naar haarzelf. . Na een half uur gezeik dus.

De uitbeelding van haar onderdrukte angsten, frustraties en obsessies en dat in contrast met het veilige burgerlijke milieu is de reden waarom deze film meer dan de moeite waard is.

kappeuter schreef:
De surrealistische beelden zijn bizar en geniaal. Het kleurgebruik in de film is uitzonderlijk mooi. Ja de film is een visueel spektakel.
...


Zo is dat en daarom alsnog een 3,5*

avatar van Goodfella
3,5
Redlop schreef:
De film begint pas als Giuletta weet dat haar man vreemd gaat en zij op zoek gaat naar de minnaar van haar man[...]

Vond die scènes juist een heel stuk minder dan de rest van de film. Die gesprekjes die zogenaamd over niks gaan zijn juist erg sterk en geven een mooi contrast tussen uiterlijk voorkomen/burgerlijkheid en innerlijke ontwikkeling/spiritualiteit weer. Het middenstuk is iets rationeler en dan is Fellini duidelijk minder in zijn element. Gelukkig overheerst dit de film niet en zijn het de surrealistische droom- en hallucinatiescènes die het 'm doen. Prachtig in beeld gebracht, met mooie kleuren en bizarre contrasten. Prima werkje van Federico. 3,5 *

avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (crew)
Goodfella schreef:
(quote)

Vond die scènes juist een heel stuk minder dan de rest van de film. Die gesprekjes die zogenaamd over niks gaan zijn juist erg sterk en geven een mooi contrast tussen uiterlijk voorkomen/burgerlijkheid en innerlijke ontwikkeling/spiritualiteit weer.

Het blijven irritante gesprekken.

Het middenstuk is iets rationeler en dan is Fellini duidelijk minder in zijn element.

Welk middenstuk ? Ik heb het begin van de film juist als meest rationeel ervaren.

avatar van Goodfella
3,5
kappeuter schreef:

Welk middenstuk ? Ik heb het begin van de film juist als meest rationeel ervaren.

Het moment dat ze erachter komt dat haar man een affaire heeft en het onderzoek dat hierop volgt. Duurde wat te lang en 't hield het verhaal gewoon op, de film ging daar ook helemaal niet om. In het begin lag het accent juist op het oproepen van geesten, een hogere macht. Vond ik een stuk boeiender.

3,5
De recensie van Kappeuter had van mij kunnen zijn. Niets aan toe te voegen dus. Eén van de eerste Fellini's die het voor mij écht doet. 3,5*

avatar van chiquita
5,0
Het verlangen van Giulietta naar eenvoud is ongezien prachtig in beeld gebracht, meesterlijk! Dit is mijn eerste Fellini maar absoluut niet mijn laatste, ik ga een dezer dagen eens rondneuzen naar een paar andere Fellini's.

5*

[bedankt pakketservice]

Diesel
Heb zelden zoveel symphatie gevoeld voor een vrouwelijke hoofdpersonage in een film. Giulietta Masina speelt haar rol vol overtuiging, ze is vaak in beeld en haar extreem lieve gezicht verveelt geen moment. Ik ga zo snel mogelijk meer Fellini's bekijken, deze is me in ieder geval erg goed bevallen.

Bedankt voor het uitlenen van de DVD Redlop.

****

avatar van Anatolia
5,0
Wat een verschrikkelijk goede film.

Ik merk dat ik steeds meer belang begin te hechten aan het kleurgebruik en poëtische beelden in films. Niet zo zeer omdat dat het oog streelt, maar vooral vanwege de manier waarop deze aspecten uiting geven aan wat de regisseur heeft te zeggen.
Prachtig hoe Fellini ons een kijkje gunt in de bizarre jeugdherinneringen en dagdromen van Giulietta: de surrealistische beelden sleuren de kijker mee in de doolhoven van Giulietta's gedachtegang.
Fantastisch is de manier waarop bijvoorbeeld het hilarische vertrek van Giulietta's opa (naar een antieke vliegtuig 'huppelende' circusartiesten) en de gevoelens van de jonge Giulietta daarbij, uitgebeeld worden.
Gruwelijk griezelig is de manier waarop de in donkerpaarse gewaden gehulde nonnen gecombineerd met een spierwitte achtergrond, de vleugeltjes van de engeltjes uitdelen om vervolgens de jonge Giulietta neer te leggen tussen een vuurzee van golvend, rood papier.

En zo kunnen nog vele indrukwekkende scènes genoemd worden.

Volgens mij hebben we hier te maken met een flink ondergewaardeerde film (maar dat gevoel had ik ook bij Kurosawa's Yume, dus het zal wel aan mij liggen).
Ik geef het 4,5*, maar als ik de komende weken geen reden kan bedenken om de film niet het maximum te geven, verhoog ik mijn stem gewoon heel brutaal naar 5*.

Vraag me niet waarom ik dat niet meteen doe.

avatar van Anatolia
5,0
P.S.: De film deed bij vlagen een beetje denken aan A Clockwork Orange, Requiem For A Dream en zelfs The Truman Show. De laatste 2 kunnen hier nog een puntje aan zuigen, daar niet van.

Diesel
In welk opzicht deed Giulietta je denken aan RFAD?

avatar van Anatolia
5,0
Het feit dat een gewone huisvrouw het gevoel heeft dat ze iets moet veranderen aan haar leven en daarbij bizarre waanvoorstellingen krijgt...

avatar van Anatolia
5,0
Anatolia schreef:

Ik geef het 4,5*, maar als ik de komende weken geen reden kan bedenken om de film niet het maximum te geven, verhoog ik mijn stem gewoon heel brutaal naar 5*.

Weken duren me te lang, doe het nu meteen:
4,5 > 5.

Diesel
Ik verhoog mijn stem naar 4,5*

Dat is deze betoverende film zeker waard.

tovenaar
Ik denk dat Giulietta weleens de persoon kan zijn die de deur naar Fellini voor mij open heeft gedaan. Toen ik 8 1/2 en Dolce Vita keek bleef de deur aardig dicht... ik zeg niet dat het aan Fellini lag hoor, misschien lag het wel aan mezelf. Bij regisseurs met zo'n naam mag je in eerste instantie toch niet gaan denken dat het aan hem ligt he!

Hoge verwachtingen had ik niet door mijn eerdere encouters met Otto en Ekberg en waarschijnlijk werd daardoor Giulietta wel die aangename verrassing! Lekker gerommel, mooie kleuren/beelden en een interessant verhaal gewikkeld in een mooie cadeauverpakking. Ik heb hem voorlopig op 3,5 staan, maar die 4 is eigenlijk wel héél dicht in de buurt.

Voor 8 1/2 en Dolce Vita was ik op dat moment dat ik ze keek gewoon nog niet klaar denk ik. Giulietta is meer het type "instapmodel" en kan voor mij weleens de definitieve open deur betekenen voor het andere Fellini werk. Bedankt pakketservice voor het aanwakkeren van mijn Federico-waakvlam!

avatar van kos
2,5
kos
Er zitten wel wat goede stukken in de film, maar het was allemaal wat te kitscherig naar mijn smaak.

Ik snap sowieso niet waarom jullie dit allemaal zo'n eenvoudige Fellini vinden om mee te beginnen. Dik 2 uur symboliek over de vrouw en haar onzekerheid in relatie tot de wil zichzelf te blijven vind ik nou niet echt een simpel verhaaltje.

avatar van kos
2,5
kos
Berichten verplaatst naar Amarcord

filmfann
De vrouwelijke 8 1/2 met schitterende scènes (visueel is misschien Giulietta degli Spiriti zelfs meer geslaagde film dan 8 ½, maar het was ook de eerste lange kleurfilm van Fellini. Dus werd eraan veel aandacht besteed.) Sandra Milo is een echte sex-bomb. De scène waar zij moet zonnebaden vind ik echt geestig.

5,0
Prachtige film! Geweldig verhaal, geflipte beelden en heerlijke muziek! Fellini verrast je voortdurend, maar maakt er geen chaos van. Ik vind het heel mooi weergegeven hoe de vrouw doorslaat op haar zoektocht naar de liefde waar elke mens naar verlangt maar waar schoonheid nu eenmaal een grote rol speelt. Voor minder mooie vrouwen moet het zeer frustrerend zijn om te zien hoe prachtige vrouwen de man van je dromen inpalmd.
Fellini krijgt hier van mij een 5 omdat zowel het verhaal, de beelden en de muziek prachtig bij mekaar passen!

4,5
Oh-ho-ho. de hoedjes, de spiegels, de oranje/groene heggen, ... wat een schandelijke brede waaier aan vormen & kleuren

Die kwajongensachtige branie waarmee Fellini het katholieke geloof, waarzeggers en psychoanalytici te lijf gaat

En die pietluttige gesprekjes naar mijn gevoel vol-le-dig in het universum van Fellini. Misschien (zoals GoodFella schreef) wordt daarmee het contrast tussen het innerlijke (de geestensessie) en het uiterlijke (het socializen) verheftigd

Maar aan de andere kant: die trivialiteit is toch overweldigend mooi

avatar van Naomi Watts
3,5
Toch de minste Fellini tot nu toe. Wel aardig maar geweldig vond ik het allemaal niet. Maar ik vond Giulietta Degli Spiriti iets te kitscherig. 3,5*

4,0
Ik had deze Fellini nog nooit gezien, voorzover ik me herinner, maar voor de echte fan is het een must-see. Prachtige beelden, kleurrijke personages, een meanderend verhaal… Allemaal elementen die we kennen van klassiekers als 8 ½ en La Dolce Vita. De hand van de meester is duidelijk herkenbaar. En dit keer in kleur!

Toch is de kwaliteit niet zo hoog als van de zojuist genoemde klassiekers. Waarom? Moeilijk te zeggen. Fellini probeert zich hier te verplaatsen in de belevingswereld van een vrouw. Ze is net zozeer gepreoccupeerd met seks als haar mannelijke tegenhangers, alleen lijkt ze veel meer te worden gehinderd door haar katholieke opvoeding en de bijbehorende dreiging van hel en verdoemenis. Het personage van de seksbom (gespeeld door Sandra Milo) fascineert haar, maar het is duidelijk dat ze zich die losbandigheid nooit zal kunnen eigen maken. Daarvoor is ze te geremd.

Een andere fascinatie van haar is die voor seances en de wereld van de geesten. Is dat iets typisch ‘vrouwelijks’? Fellini schijnt er zelf ook nogal door te zijn geboeid, maar in deze film zijn het vooral vrouwen die zich ermee bezighouden. De mannelijke ‘spiritisten’ lijken eerder charlatans.

Misschien is deze film iets minder goed omdat Fellini nu eenmaal veel beter thuis was in de leefwereld en de hersenkronkels van een man. Of misschien is het niet helemaal eerlijk om elk van zijn films te vergelijken met de drie of vier absolute meesterwerken die hij gemaakt heeft.

Een fascinerend schouwspel is dit zeker.

kiriyama
Aardige film, de droomscenes waren mooi maar de rest was helaas van een wat mindere kwaliteit.

3*

4,0
Geweldige film van de geweldenaar Fellini. Heerlijke droombeelden, flashback's, geestenverschijningen en andere bizarre gebeurtenissen. Deze surrealistische trip wordt door de geweldige bizarre karakters gedragen. Fellini wist ze wel uit te zoeken. Werkelijk iedereen in deze film is weer een beetje (of heel erg) gek en bizar. Behalve Giulietta. En dat contrast is nu juist zo mooi. Vooral omdat ze voor de verandering van haar (zo krampachtig beschermde) leven staat. Ook een diepzinnige film, die een aantal mooie levensvragen behandelt. Maar vooral een heerlijke trip in een wereld zoals alleen Fellini die kan presenteren. Ondersteunt door muziek, die hoewel niet de mijne is, uiterst goed past en geweldige acteurs. Maar de film wordt weer gedragen door een onovertroffen regie. Nog steeds alleen maar goede films van hem gezien. 4 sterren.

avatar van maxcomthrilla
4,5
Inderdaad, alweer een lust voor het oog deze film.

Zijn 1ste kleurenfilm. En gelijk een schot in de roos. Het kleurengebruik is divers en levert vaak fraaie contrasten op. Door de veelal erg warme kleuren waan je jezelf al snel in een vakantiehuisje in Italië.

Fellini schept hier weer een eigen universum. Ondanks dat we weer allemaal lekker weirde personages tegenkomen en de scènes die elkaar opvolgen niet altijd even logisch zijn valt er zowaar een verhaal in deze film te ontdekken. Deze dient als leidraad, zonder dat Fellini weirde gebeurtenissen uit het oog verliest.

Masina speelt gewoonweg weer geweldig. Het contrast tussen haar gedrag en dat van haar omgeving is groots in beeld gebracht. Niet door middel van dialogen, nee, blikken zeggen in deze film genoeg. Het valt mij alweer op dat de acteurs en actrices non - verbaal hun mannetje staan. Ze stralen van alles uit: lust, arrogantie, enthousiame, kinderlijke dommigheid, verveling.

Vergeleken met Roma en Amarcord oogt deze film qua kleuren zeker divers maar wat minder fel. Dat past ook perfect in het straatje van de hoofdpersoon.

Het camerawerk vond ik trouwens ook goed. De ene keer bevreemdend, als we ons plots op het strand bevinden en naar 2 grote spelende meisjes kijken en de andere keer hotsend en klotsend als we onszelf omhoog laten hijsen in een boomhut . Soms ook verrassend als we ineens van een glijbaan glijden in het water.

De pianodeuntjes die telkens terugkeerden deden poëtisch aan. Het creëerde een fijn zomers sfeertje. Net zoals de andere muziek. Het gaf de film net wat extra `s mee. Ik kan gewoon niet wachten totdat ik deze film weer mag zien, iets waar ik wel vaker last van heb bij Fellini.

Fellini weet hier op een uitstekende manier creativiteit te verweven met een boeiend verhaal zonder dat het kind in hem verloren gaat. Zwaar onderschatte film! En zoals al eerder werd gezegd een ideale Fellini opstapje. Ik wilde deze film eerst een 4* geven maar ik merk dat ik zo positief ben dat ik veel meer neig naar een 4,5*. Die staan er vooral omdat het einde weergaloos eenvoudig is. Maar juist daardoor weet te ontroeren. Even lekker naar de zee lopen en daar intens van genieten kan het nog mooier?

Lange tijd geen lievelingsregisseur gehad maar Fellini mag die titel gerustig dragen van mij. Wat een genie!

@ Joyce Roodnat: Het is 11 jaar geleden dat Giulietta Masina in La Strada de show steelde. En niet 20 jaar, zoals je suggereert in het homescreen boekje. Verder wel een interessant stukje om te lezen.

avatar van Norma
4,0
kos schreef:
Ik snap sowieso niet waarom jullie dit allemaal zo'n eenvoudige Fellini vinden om mee te beginnen. Dik 2 uur symboliek over de vrouw en haar onzekerheid in relatie tot de wil zichzelf te blijven vind ik nou niet echt een simpel verhaaltje.


Thanks! Want ik dacht al even dat het alleen aan mij lag.
Mijn eerste treden in de wereld van Fellini...wat bijzonder dit! Het verhaaltje an sich is inderdaad vrij eenvoudig, maar het begrijpen/kunnen plaatsen van alle poetische beelden ging me nog niet zo eenvoudig af. Wel heb ik genoten van de bijzondere, sprookjesachtige plaatjes en figuren! Voorlopig een 3,5, ben benieuwd hoe ik de film zal beoordelen zodra ik wat meer van de man gezien heb.

3,5
Ik vond dit een taaie Fellini, vanwege de lengte (2 uur 18 min) en de entourage die vele malen uitbundiger is dan andere – bepaald niet karig opgezette – films van Fellini die ik gezien heb. Met name in het eerste deel buitelen de kakelende gekke types met gigantische hoeden en outfits over je heen zonder dat ze je noemenswaardig bij de les houden. In dit stadium valt Giulietta Degli Spiriti misschien nog het beste te zien als een doorgeslagen vingeroefening, die tien jaar later enorme vruchten zou afwerpen in Amarcord. Maar zoals altijd werkt Fellini wel ergens naar toe. Zo blijkt gaandeweg dat de zich aan exorbitante weelde en geneugten lavende buurvrouw voor Giulietta de duivel zelve personificeert. De verleiding met haar mee te doen wordt een halt toegeroepen door andere voor haar ogen verschijnende hersenspinsels, veelal van religieuze aard, die een steeds grimmiger karakter krijgen. En zo verandert Giulietta langzaamaan van een pop in een rariteitenkabinet in een medelijden opwekkend persoon die bedolven wordt onder grotesk vormgegeven herinneringen en symbolen. En zo is het laatste half uur wederom niet minder dan weergaloos en onvergetelijk.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:09 uur

geplaatst: vandaag om 23:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.