Le Notti Bianche (1957)

Bedankt, ik heb ze op m'n to-see list gezet, maar door de lange speelduur zou die een lange tijd onderaan blijven staan...

Bovenaan zetten!

Leuke film van Visconti. Ouderwets romantisch. Ik ben zo te zien niet de enige die aan A Letter from an Unknown Woman moest denken. Die lijkt hier veel op, zowel door de sfeer als door de vrouwelijke hoofdpersoon, die hier eigenlijk precies hetzelgde karakter heeft. Hier wordt echter het perspectief van de man gekozen.

Het sterkste aan de film is hoe dan ook de sfeer. Dit is studiofilmen op zijn best. Het ziet er geloofwaardig uit, maar heeft tevens iets sprookjesachtigs dat je in een echte stad niet zo makkelijk krijgt. De belichting is schitterend, zwart-wit op zijn mooist. Ik las dat deze film Visconti's omslagpunt was van neorealisme naar sterk gestileerde werken. Ik ken te weinig van hem omdat te kunnen beamen, maar voor iemand die voor de eerste keer in zo'n stijl filmt doet hij het wel uitzonderlijk goed. Extra punten voor de sneeuwscène. Een parel.

Het romantische verhaaltje is niet heel bijzonder, maar wel leuk uitgewerkt en kreeg mij vooral mee door Mastroianni, die erg goed speelt en een boeiend personage heeft. Maar helaas heeft deze film ook een enorm minpunt en dat is Maria Schell. Ik vond dat ze haar rol veel te overdreven speelde. Ze wist me ook niet duidelijk te maken waarom Mastroianni zo voor haar viel. Ja, ze ziet er bijzonder knap uit, maar van haar karakter was ik vrees ik na vijf minuten al moe. De term 'borderline-bakvis' zou voor haar geïntroduceert mogen worden en ze is wellicht een van de ergste. Ik kan me eigenlijk moeilijk voorstellen dat iemand het lang met haar kan uithouden. Geen wonder dat Mastroianni het bijna opgaf en ik had het einde geloofwaardiger gevonden als hij degene was die op het einde haar liet staan, in plaats van andersom. Anderzijds, die Jean Marais speelt al een bijna even onmogelijk figuur, dus wellicht verdienen ze elkaar. Nu denk ik dat Schell's personage nog best goed had kunnen werken als er een betere actrice voor was gekozen. Nu keken we naar voortdurende wisselend, hysterische moodswings.

Het verpest een beetje een film die zomaar tot mijn grote favorieten had kunnen behoren. De sfeer maakt echter vrij veel goed, dus nog een 3,5*

Mijn 3e Visconti en de eerste keer dat deze regisseur erin slaagt mij te overtuigen. Sterker nog; Le Notti Bianche is gewoon een erg goede film.

Het is een vrij trage film met veel dialoog. Dat zijn niet altijd films die me liggen, maar soms werkt het juist wel erg goed. In deze film is dat gelukkig het geval. De romantiek in deze film is van grote klasse en dat komt vooral ook doordat Marcello Mastroianni en Maria Schell beide erg goed spelen en er duidelijk sprake is van een sterke chemie op de momenten dat ze samen zijn. Mastroianni is echt een uitstekend acteur, die in alle films die ik tot nu toe van hem zag, telkens weer haast moeiteloos weet te overtuigen.

Naast goed acteerwerk bevat de film ook een hoop sfeer. Dat komt ook door de mooie setting, wat dus blijkbaar studiowerk is, maar wat ik er niet aan af zag, wat natuurlijk een compliment is voor Visconti. De film heeft erg mooie zwart-wit beelden en vooral de prachtige sneeuwscène ziet er haast magisch uit.

Mooie film dus, waarbij de afloop nog best ontroerend is en de romantiek puur en echt overkomt.

4,0*

Duurt nogal even voor ik de briljantesse van Visconti hierin zag.
Eerste helft van de film is nogal een sec romantisch verhaaltje waarin ik nauwelijk Dostojevski cq enige literair niveau zie, maar dan zo'n beetje halverwege schiet het niveau omhoog.

Schell en Mastroianni komen in een café en een rocker gooit een kwartje in de jukebox

Last night I was dreamin'
Dreamed about the H-Bomb
Well the bomb-a went off and I was caught
I was the only man on the ground

There was-a 13 women and only one man in town
Thirteen women and only one man in town
And as funny as it may be
The one and only man in town was me
With 13 women and me the only man around

en met een fantstische dansscene gaat het verder en vanaf dat moment is er inderdaad een magische sfeer de rest van de film.
Maar ja eerste helft is dus even doorbijten.

ik zit even te kijken wie Jean Marais is, zijn rol viel tegen en is onduidelijk. Mastroianni daar integen ging door het lint, maar het mooiste was Maria Schell.

Ja, de smile van Maria Shell hier is echt prachtig. .

Jammer alleen dat haar personage zo ontzettend onuitstaanbaar was. Het verbaast me zelfs hoe weinig mensen erover vallen dat ze zo'n egocentrisch borderlinekarakter had. Het zal wel weer aan mij liggen.

Nee hoor, dat ben ik met je eens. Echter, die smile he... .

Film waarin ik me erg kon inleven. Deed me denken aan soort gelijke ervaringen, hoewel nimmer zo tragisch romantisch. Daarvoor ben ik in de verkeerde stad geboren....

Prachtige film.

4, 5 ster.