Amarcord (1973)

Het is een tijdje geleden dat ik deze film van Fellini gezien heb en ik kan mij er daarom ook niet zo veel meer van herinneren. Ik moet hem destijds wel goed gevonden hebben want hij staat in mijn Excel bestand op een waardering van 4*.

De zeer komische beschrijving van Djelle nodigt mij echter uit deze film van Fellini toch maar weer eens opnieuw te gaan bekijken. Ik zal dat doen met het nuttigen van hollandse frieten en het drinken van een belgische pint. Alvast Proost Djelle!

Op zich is dat toch geen contradictie?

Zie ook niet in waarom dat een contradictie zou zijn. Maar het hangt er een beetje vanaf hoe je het interpreteert denk ik.

Vanavond deze film van Fellini weer eens bekeken. Het enigste wat ik van deze film nog kon herinneren was die mafkees die in de boom was geklommen en constant schreeuwde dat hij een vrouw wilde en de muziek van Nino Rota. De muziek paste zeer goed in het jaren dertig sfeertje van het Italië van Mussolini dat Fellini in deze film liet zien. Voor de rest maakte deze film op mij toch niet meer zo veel indruk. Sommige scenes vond ik ronduit flauw. Ik vind het te ver gaan om - zoals Jelle deed - deze film een banale freakshow te noemen, maar ik vond deze film van Fellini toch duidelijk minder dan zijn films "La dolce vita" en "Roma".

Waardering van 4* naar 3,5*

Meesterwerk. #10 in mijn Top 10 en dus de beste Fellini. Een film die ik elke dag opnieuw zou kunnen zien.

Wat is er mis met seksueel groeien en bewust worden? Vind daar niks banaals aan is absoluut een onderdeel van het leven en dat dat vaak erg knullig gebeurt vind ik alleen maar prettig realistisch en het is zelfs één van de belangrijkste fundamenten van deze film.

Een bijzonder genietbare Felini, ook de meest toegankelijke die ik van hem tot nu toe zag (enkel nog maar La Dolce Vita en Satyricon gezien). Mooi gefilmd, erg kleurrijke personages en absurde (onderbroeken)humor zorgen ervoor dat Amarcord een erg onderhoudend spektakel is om te aanschouwen.

4*

Meesterwerk???????!!!!!!!! Na 8 e mezzo vond ik dit een duidelijk mindere Fellini net als Roma, geen verhaal, het kon me niet echt boeien.

Net alsof Otto e mezzo wel zo'n coherent verhaal heeft....

Amarcord... Soms vermakelijk, soms flauw, maar vooral nep.

En dat neppe is mijn grootste, en eigenlijk enige, probleem met de film. Bij zowat iedere scène krijg ik het gevoel dat men het 50 keer over heeft moeten doen om alles (bewegingen e.d.) precies zo neer te zetten; iets wat vooral goed is te merken aan de cast. Zaken als spontaniteit en gevoel zijn hier ver te zoeken. Doordat alles zo zichtbaar in scène is gezet, komt het allemaal onecht over waardoor het zelden genietbaar is, maar juist irritatie opwekt.

De film gaat gewoon ten onder aan het te gekunsteld ophalen van jeugdherinneringen.

Mensen die een verhaal willen zetten maar een harry potter op! Dat gezeik over geen verhaal altijd, alsof dat film is....

Mijn derde Fellini en de meest overtuigende tot nu toe. De film oogt soms wat onsamenhangend, maar heeft een geweldige sfeer. Die sfeer wordt gelijk al in de eerste 10 minuten gecreëerd, doordat Fellini alles zeer luchtig introduceert, met een hoop geslaagde grappen en mooi sfeervol camerawerk.

De rest van de film sluit daar goed op aan. Grappige dialogen, goede muziek en soms erg leuke situaties zoals bijvoorbeeld de oom die in een boom klimt en maar blijft roepen om een vrouw. En zo zijn er nog wel een aantal.

Het is duidelijk dat Fellini mooie herinneringen heeft aan zijn jeugd en deze op een leuke en mooie manier vertaald heeft naar het witte doek. Ik was na 8 1/2 een beetje huiverig geworden voor een volgende Fellini, maar die vrees bleek gelukkig onterecht!

4,0*

's nachts met 38 graden koorts Fellini kijken.

En of het daar aan ligt weet ik niet, maar staat nu toch wel te boek als mijn Fellini-favoriet.

Minder dat hele hectische van Otto E Mezzo en La Dolce Vita, maar een schitterend portret van een Italiaans stadje eind jaren dertig met een dertienjarige hoofdpersoon (Fellini zelf?) wiens hormonen beginnen te werken en wordt omringd door vrouwen met enorme borsten en heupen, fascisten en een opvliegende vader.

Absoluut hoogtepunt uit de film: Het uitje met de oom uit een inrichting.

Meesterwerk!

Vind dit de minste Fellini die ik tot nu toe zag. Erg saai gebeuren dat duidelijk te lijden heeft onder het ontbreken van een spanningsboog, of verhaal zo je wilt. De interrupties van die oude man zijn trouwens wel een erg leuke vondst en met name het tracking-shot voor die witte kraampjes langs, bijzonder goed. Dit soort dingen redden Amarcord nog van een werkelijk roemloze score.

Moeilijk om deze film te beoordelen. Een aaneen schakkeling van soms zeer fraaie scenes die het leven van een groep mensen in een italiaans stadje weergeeft. Fraai gefilmd, maar het ontbreken van een lijn, een verhaal (of dat is me gewoon ontgaan) maakt dit toch niet een topper voor mij.

Waarom is een verhaal belangrijk?

Voor een spanningsboog? Om het een coherent geheel te maken? Gewoon omdat het leuk is om een verhaal te horen?

Ik snap niet zo goed dat er vaak een beetje denigrerend wordt gedaan over de waarde van het verhaal, terwijl mensen elkaar al sinds de oudheid verhalen vertellen, verhalen die vaak tot nu toe bewaard zijn gebleven. Het is een van de belangrijkste onderdelen van veel kunsten (schilderkunst, literatuur, film, misschien beeldhouwen ook wel).

Uiteraard is een verhaal geen noodzakelijke voorwaarde voor een film, hoewel de hoofdstroom van films zich niet voor niets narratief heeft ontwikkeld. Maar bij afwezigheid van een verhaal zie ik toch graag iets meer audiovisuele stijl en interessante situaties dan Amarcord te bieden heeft.

Amarcord is een reeks snapshots, een foto-album. Nu kun je vinden dat die foto's niet interessant zijn, maar als er een verhaal in had gezeten had je kunnen zeggen dat het verhaal niet interessant was. De bottomline is dat je iets interessant vindt of niet. Aan- of afwezigheid van een verhaal is irrelevant voor de kunstvorm film, en toch merk je dat dit bijvoorbeeld een film als deze regelmatig genoemd wordt. Terwijl je nooit hoort "jammer dat er een verhaal inzat".

In een iets afgezwakte variant kun je dat van mij regelmatig lezen. Er zijn genoeg films die beter waren geweest met (veel) minder verhaal.

Ah starbright boy, wij hebben een zeer vergelijkbare smaak, zie ik aan je toptien

Juist. En ik vind 2 uur naar een foto-album kijken behoorlijk saai, tenzij het absolute topfoto's zijn. Ik heb de filmervaring van Playtime (Jaques Tati) wel eens vergeleken met het kijken naar een aquarium: er beweegt van alles, maar er gebeurt niks. Vreselijk vervelend op den duur.

Ja, tenzij het een interessant verhaal was geweest. Beetje een vreemde 'redenatie'.

Een verhaal maakt het wat gemakkelijker voor de kijker om aan de film gebonden te worden. Het kan bijvoorbeeld voor ontwikkeling en inhoud zorgen. Precies de dingen die ik mis in Amarcord.

In deze film vind ik het een gemis en daarom lijkt het me terecht het te noemen. Maar zoals boven al gezegd, film hoeft inderdaad niet noodzakelijkerwijs een verhaal te bevatten.

Ah eRCee, wij hebben een zeer onvergelijkbare smaak, zie ik aan je toptien. Dogville is wel zo'n beetje de vervelendste film van de afgelopen jaren.

Jammer dat je al twee keer niet reageert op wat ik zeg. Discussieer je alleen met mensen die dezelfde filmsmaak hebben als jij?

Overigens vind ik je manier van filmsmaken vergelijken nogal simplistisch.

Heb ik nou heel wat overhoop gehaald met mijn reactie?

Bovenstaande reactie van Olaf K. vond ik de meest plausibele om op te reageren. Ik begrijp dat de film een soort foto-album-achtige weergave is die semi-autobiografisch is. Dat had ik er ook wel min of meer uitgehaald, maar ik zat steeds te wachten op een soort 'verhaal-lijn', die niet kwam. Voor mij maakt dat de film gewoon minder interessant en daardoor mijn beoordeling ook lager. En ik beschouw een film niet louter als een kunstvorm maar ook als een vorm van vermaak. (dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten realiseerd ik me overigens). In ieder geval, bedankt voor je reactie. Ik ben in ieder geval gerustgesteld dat Amarcord geen verhaallijn bevat. Dat geeft me ook een reden om de film over enige tijd, met deze voorkennis, nogmaals te bekijken. Wellicht valt de score dan hoger uit. (of niet, we zullen zien).

Nee maar uiteindelijk komt het erop neer dat jij liever een verhaaltje had gehad en ik niet. Ik zie niet hoe je daar nog verder over kunt discussiëren. Kwestie van smaak. Toch?

Lekker zinloze opmerking van je dan, de reactie op de recensie van Driello.

Hier kan je natuurlijk prima over discussieren, zoals ik hierboven ook probeer. Maar goed, het zal nu niet voor nu zijn.

Ach zinloos, alles wat hier gezegd wordt is zinloos. Ik strijd temidden van al deze zinloosheid alleen tegen de gemakzucht waarin mensen altijd maar een verhaaltje opeisen. That's all.

Och Olaf K. Eerst kon ik wel waardering opbrengen voor je post na de mijne, maar nu ik deze laatste post lees waarin je mensen die een film met een verhaal erin meer waarderen van gemakszucht beticht, ga ik je eerdere post toch anders lezen. Je laatste post getuigd van weinig waarderingvoor de smaak van anderen. Als jij van mening bent daartegen ten strijde te moeten trekken, ga je gang, maar voor mij is de discussie dan gesloten...........

Ik vind de opmerking "had wel wat meer verhaal in gemogen" (die ik niet alleen in deze draad lees, maar in behoorlijk veel foto-album/collage-films-draden) daarentegen getuigen van minachting, en wel jegens de maker. Het is een beetje zeggen tegen een abstract kunstenaar "best geinig schilderij, maar die boom had wat concreter gemogen". Ga dan niet naar een modern museum, kijk dan geen Amarcord. Het is echt de meest voor de hand liggende kritiek die je op dit soort films kunt leveren, en ik erger me daaraan. Zit geen lijn in, niet zo'n goede film. Het is zo onwelwillend. En nu is Amarcord naar mijn gevoel nog een vreselijk concrete film met eigenlijk best concrete verhaallijnen die qua intentie en sfeer enorm bindend zijn. Als zelfs dat nog niet genoeg is, denk ik dan...