De 2e Lubitsch die ik op korte tijd gezien heb na To Be or Not to Be en ook met deze The Shop Around the Corner heeft hij me aangenaam weten te verrassen. Het is wel niet van hetzelfde hoge niveau als To Be or Not to Be, maar het is gewoon een erg leuke, charmante film. De humor is fijn, maar niet geweldig (het personage Pepi vond ik eerder een irritant ventje).
Lubitsich is erin geslaagd om eer een fijne feelgood-movie van te maken. Ik begon me al af te vragen of Kralik het wel zou aandurven om zijn ware identiteit als pennevriend kenbaar te maken aan Klara. De hele opbouw naar dit moment met verschillende subtiele hints is erg leuk gedaan.
Zeer geslaagde thriller die me toch een lange tijd op het puntje van mijn stoel heeft laten zitten. Vanaf het moment dat het kat-en-muisspel begint tussen Laroche en Charles, is de spanning voorturend te snijden. Vooral de scènes waarbij Laroche hem thuis opwacht en de moord op Winston staken er bovenuit. Hoewel Charles een aantal onlogische dingen deed. vond ik de plottwist best verrassend. Verder is het trio Owen-Aniston-Cassel erg goed op dreef.
Wat een heerlijk satirische oorlogskomedie is dit geworden. Vooral de scherpte van de grappen viel me enorm op (en bevielen me ook enorm). Dat Lubitsch met een aantal grappen op de proppen komt (So they call me Concentration Camp Ehrhardt? - we do the concentrating and the Poles do the camping), is toch wel verwonderlijk voor een film uit 1942. Ik kan best begrijpen dat dit toen erg gewaagd was.
To Be or Not to Be is ook enorm vlot geschreven en verveelt op geen enkel moment. Het is eigenlijk een aaneenschakeling van erg geslaagde geslaagde komische scènes. Vooral de openingsscène met het theathergezelschap en de scène waarin Siletsky in de val gelokt wordt, steken er wat mij betreft bovenuit. Ook de manier waarop de spot gedreven wordt met de Nazi's is heerlijk gedaan. Vooral het typetje Kolonel Erhardt komt er niet goed vanaf, maar is echt wel hilarisch. Ook Jack Benny en Carole Lombard doen het uitstekend in hun rollen.
Due Date is ondertussen 15 jaar oud, maar eerlijk gezegd, had ik er nog niet over gehoord. Aangezien deze uit het Hangover-tijdperk stamt, heb ik deze een kans gegeven. Uiteindelijk is het maar een middelmatige roadtrip comedy geworden. Gelukkig is Galifianakis lekker op dreef, want voor de rest is er weinig bijzonders aan. Een aantal grappen waren dan wel weer geslaagd (mastuurbeerscène in de auto), maar die mogen volledig op het conto van Galifianakis geschreven worden.
Met One, Two, Three ben ik ondertussen aan mijn achtste Billy Wilder toe, maar nog steeds weet die man mij niet te vervelen. Wat we hier te zien krijgen is één lange komische, satirische rush. Het begint al heerlijk met de onderhandeling tussen James Cagney en de Russen, waarbij Cagney al geweldig op dreef is. De dialogen verlopen razendsnel en zijn bovendien nog grappig en vindingrijk. Er zit werkelijk geen seconde tussen waarbij je je zit te vervelen.
James Cagney steelt hier echt wel de show. De manier waarop hij de communist probeert om te toveren tot volwaardige echtgenoot van de dochter van de baas en iedereen commandeert, is heerlijk om te zien. Maar het zou de rest van de cast onrecht aandoen om enkel Cagney in de schijnwerpers te zetten, want de rest van de cast is ook helemaal op niveau.
Weer heerlijk genoten van deze Billy Wilder en ben benieuwd wat de man nog in petto heeft voor mij.
Altijd fijn om zo’n filmpje te zien dat vanuit verschillende perspectieven wordt verteld. We hebben dit al vaker in films gezien, maar Marcks weet het erg vermakelijk te brengen met een dosis zwarte humor. Wanneer die gast zijn jongeheer kwijtraakt tussen de autodeur of de seks scène op het kerkhof, heb ik toch even moeten lachen.
Alternatieve titel: Day for Night, 23 februari 2025, 18:36 uur
Wat mij betreft blijft dit de beste film over film maken die ik tot dusver gezien heb. The Disaster Artist is ook een pareltje, maar deze is veel completer. Het is vooral de technische kant van het film maken dat zo ongelooflijk gedetailleerd in beeld wordt gebracht. De openingsscène op het plein bijvoorbeeld is ontzettend interessant om te volgen. Soms staan we bij het kijken van een film er niet bij stil hoeveel zaken correct moeten lopen. Iemand die een fractie van een seconde te vroeg of te laat in beeld komt, kan de hele scène al om zeep helpen.
Verder heeft La Nuit Américaine een ontzettend hoog tempo. Er gebeurd quasi ieder moment wel iets dat een invloed heeft op het maken van de film, zowel op technisch vlak als op privé vlak van de personages. Heerlijk om te zien hoe Truffaut hier zelf de regisseur speelt en eigenlijk nog goed zijn kalmte weet te bewaren onder al die stresserende omstandigheden.
Alternatieve titel: The American Friend, 23 februari 2025, 12:52 uur
Knap gemaakte thriller met een heerlijke sfeer. De opbouw mag misschien wel aan de trage kant zijn, maar ik houd wel van deze typische Europese 70's sfeer. De 2 moordaanslagen zijn enorm knap en spannend gemaakt. Vooral de achtervolgingsscène in het metrostation is een pareltje. Verder zit de chemie tussen Hopper en Ganz er goed.
Kon me niet helemaal overtuigen. Er wordt nochtans in het begin van de film een mooie spanningsboog gecreëerd. De straten die bezaaid liggen met lijken en tanks die door de straten rijden, zorgen toch voor een zekere spanning. Vanaf het moment dat Charlie vermist wordt en Ed en Beth verstrikt raken in de bureaucratie, valt de spanning voor een groot deel toch weg. Wel mooi om te zien hoe Ed en Beth steeds meer naar elkaar toegroeien.
Het is ondertussen meer dan 10 jaar gelden dan ik deze Jean de Florette nog eens gezien had en de film had destijds een behoorlijk sterke indruk op me nagelaten. Het merendeel van de film kon ik me nog goed voor de geest halen, maar op zo'n herfstachtige dag had ik nog eens zin om me te laten onderdompelen in de sfeer van de zwoele Provence.
En of het een geweldige herziening is geworden. Jean de Florette is zo'n typische film die voor het grootste stuk gedragen wordt door de heerlijke sfeer die het uitstraalt. De Provence is sowieso al een prachtige streek, maar Claude Berri weet het dan ook erg mooi in beeld te brengen. De omgeving en de landschappen doen me zo wegdromen naar de heerlijke vakanties in het zuiden van Frankrijk en de Franse warmte spat zo van het televisiescherm af.
Het zou nogal jammer zijn mocht de heerlijke sfeer teniet gedaan worden door een zwak verhaal of een matige cast, maar dat is hier allerminst het geval. Depardieu speelt hier een glansrol als de gebochelte erfgenaam van het landgrond. Als stadsmens heeft hij geen ervaring in de stiel van boer, maar aanvankelijk lijken zijn plannetjes wel te werken. Naderhand krijgt hij het wel zwaar te verduren door de regenval die uitblijft. Hij hoeft ook geen hulp te verwachten van zijn buren, die niets liever willen dan dat hij faalt om zo de grond over te kopen. Deze rollen worden ook erg goed ingevuld door Yves Montand en Daniel Auteuil. Montand zet de rol van Papet, de inhalige rijke boer, erg sterk neer. Ook Ugolin is zo'n heerlijk typetje. Eigenlijk wordt hij door Papet opgezet tegen Jean en zijn gezin, maar vanbinnen is hij een goed mens en zou hij niet liever willen dan hen te helpen.
Blijft toch een geweldige film dit. Heerlijke sfeer, uitmuntende cast en het verhaal dat gewoon volledig klopt. Binnenkort nog maar eens het vervolg opzetten. Vreemd dat ik dit 10 jaar geleden 4* gaf, want 4.5* verdient hij absoluut.
Chalamet speelt hier op een zeer hoog niveau. Hij zet zijn rol van Nic als drugsverslaafde erg indrukwekkend neer. Ook de combinatie Chalamet-Carell werkt uitstekend. De chemie tussen hen is heerlijk om te zien en de vader-zoon relatie levert enkele sterke scènes op.
Het verhaal wordt best aangrijpend verteld, maar na verloop van tijd is het misschien iets teveel van hetzelfde. Nic probeert te herstellen van zijn drugsverslaving en zijn vader probeert er alles aan te doen om hem hierbij te helpen. We zien verschillende ups en downs in het herstelproces van Nic, waardoor je toch ergens het gevoel krijgt van een déjà vu. Ook ontbrak er naar mijn gevoel ergens een hoogtepunt in de film om het naar een hoger niveau te tillen.
Zeker geen verkeerd werk van Van Groeningen, maar het is toch vooral de combinatie Chalamet-Carell die deze film maken.
Alternatieve titel: Kat op een Heet Zinken Dak, 21 februari 2025, 19:51 uur
Normaal gezien ben ik niet zo'n grote fan van dergelijke theatrale films, maar deze Cat on a Hot Tin Roof is de uitzondering op de regel. De film zit vol heerlijke dialogen en zijn erg boeiend om naar te kijken. De hele speelduur vliegt zo voorbij. Dergelijke films hebben toch vaak de neiging om te lang aan te slepen, maar hier heb ik mij geen seconde verveeld.
Qua plot valt het allemaal nog goed mee. De gezondheidstoestand van Big Daddy staat centraal en wie er aanspraak mag maken op zijn erfenis. Voor mij maakte het eigenlijk niet zoveel uit waarover de familievete juist ging. Bij dergelijke films moet je gewoon genieten van het samenspel van de acteurs. Voor mij was het toch vooral Elizabeth Taylor die hier de show stal. De scènes met haar en Paul Newman waren in mijn ogen de beste van de film. Enkel het personage Mae vond ik hier erg irritant met haar voorturende verwijten dat Maggie en Brick nog kinderloos zijn.
Alternatieve titel: Headhunters, 20 februari 2025, 17:40 uur
Blijft een fijne thriller bij een herziening, maar de 4* score kan niet blijven staan. Daarvoor is het misschien iets te doorsnee. Het eerste deel focust zich op de kennismaking met Roger Brown, een nogal gluiperige type die zit te broeden op een grote kunstroof. De film komt pas echt op gang met het kat-en-muisspel tussen Brown en Greve. Dat levert enkele heerlijke scènes op zoals de toilet-scène.
Op zich een fijne thriller midden in de week, maar misschien iets te doorsnee voor een hogere score.
Alternatieve titel: Lift naar het Schavot, 19 februari 2025, 19:57 uur
Knappe film van Malle,
Malle probeert geen grootse thriller neer te zetten, maar eerder een ingetogen en sfeerrijke Film-Noir. Qua plot steekt het eerder eenvoudig in elkaar. Julien komt vast te zitten in een lift, nadat hij zijn baas Carala heeft vermoord. Ondertussen speelt de film zich ook af op een ander front. Zijn auto wordt gestolen door een jong koppel, die dan een moord plegen op een Duits koppel.
De mooiste scènes spelen zich echter af tijdens de nachtelijke zoektocht van Florence naar Julien. De heerlijke muziek van Miles Davis maken die scènes zo ongelooflijk sfeervol.
Aardige komedie over een aantal vrienden die ontevreden zijn met hun saaie kantoorbaan. Sommige stukken zijn herkenbaar, maar het is toch vooral een uitvergroting van clichés. Dat zijn de personages ook, maar ze worden wel goed neergezet. Vooral de baas sprong er wat mij betreft bovenuit. Verder is het weinig bijzonders, maar wel leuk om eens gezien te hebben.
Alternatieve titel: The Tenant, 17 februari 2025, 23:26 uur
Erg sterke thriller van Polanski,
Recentelijk had ik Repulsion nog herbekeken en dan mag deze gelijkaardige Le Locataire natuurlijk niet ontbreken. Ook bij een tweede kijkbeurt blijft dit een ijzersterke thriller. De spanning wordt vanaf het begin mooi opgebouwd. We zien Polanski in deze film als Trelkovski, de nieuwe huurder van een appartement, nadat de vorige zelfmoord heeft proberen plegen.
Het eerste deel is nog tamelijk rustig. Trelkovski nodigt zijn vrienden uit op zijn appartement, leert nieuwe mensen kennen, etc., maar er wordt wel al een lekker naargeestig sfeertje gecreëerd. Het groezelig appartementje, de binnenplaats waar je het toilet aan de overkant kan zien. Sowieso straalt het hele appartementsblok een bepaalde akeligheid uit. Het draagt allemaal bij in de juiste sfeerzetting.
Ook de voyeuristische trekjes van Polanski weet ik steeds te waarderen. Het bespieden van mensen op het toilet mag wel als toppunt van voyeurisme genoemd worden, maar er zitten ook steeds van die kleine details in, zoals de man die naar Trelkovski en Stella kijkt in de bioscoop. Het zijn toch zo van die zaken die bijdragen aan de juiste sfeerschepping.
Gaandeweg neemt Trelkovski's paranoia alsmaar toe en vermoedt hij dat de buren een complot smeden om hem gek te maken, zodat hij net zoals de vorige huurder zelfmoord zou plegen. De ontwikkeling van zijn paranoia wordt mooi opgebouwd. Het begint met enkele kleine details, maar gaandeweg begint hij meer en meer door te draaien en neemt hij als het ware de identiteit over van Simone choule.
Over de acteerprestaties van Polanski heb ik toch gemengde gevoelens. Langs de ene kant denk ik dat er zeker betere acteurs hiervoor geschikt zouden zijn. In sommige scènes vond ik de angst die zijn personage zou moeten uitstralen niet sterk genoeg. Anderzijds past hij dan weer op een bepaalde manier erg goed in deze film, als een nogal schuchter mannetje.
Heerlijke thriller zoals ik ze graag heb. Polanski behoort tot één van mijn favoriete regisseurs en dit is zeker één van zijn betere werken.
Het eerste deel van de film vind ik misschien wel het beste stuk. We zien dat Ben bezig is met verschillende mensen te helpen, maar weten nog niet goed wat hierachter schuilt. Will Smith zet zijn rol ongelooflijk sterk neer. Je voelt zo dat hij een enorme zware last met zich meedraagt en met zichzelf in het reine probeert te komen. Misschien is dit wel zijn beste prestatie die ik tot dusver gezien heb.
Gaandeweg leren we Ben en zijn verleden beter kennen en uiteindelijk is het niet zo moeilijk om alle puzzelstukjes te leggen, maar de uitwerking is gewoon erg goed. Er wordt vooral gefocust op de romance tussen Ben en Emily. Wat mij betreft, mochten de andere personages ook wat meer aandacht gekregen hebben, maar de romance tussen Ben en Emily is gewoon erg mooi om te volgen.
Alternatieve titel: De Lotgevallen van Sullivan, 16 februari 2025, 20:29 uur
Sullivan's Travels heeft een leuke roadmovie gehalte en het tempo ligt behoorlijk hoog. Veel grappen voelen wel erg verouderd aan en vooral de scène met de tekenfilm irriteerde me behoorlijk.
Na vele jaren was ik benieuwd of de score van 4* nog steeds gerechtvaardigd was en dat is zeker en vast het geval. Er zit behoorlijk veel in deze film verwerkt. De struggle van Charlie om het script af te werken is behoorlijk intens en boeiend om te volgen. De relatie met zijn tweelingbroer zorgt voor de nodige komische noten in de film. Heerlijk om te zien hoe zijn tweelingbroer plots erg getalenteerd blijkt te zijn als scriptwriter, terwijl Charlie zelf maar geen goed script kan schrijven. Naar het einde toe neemt de film een wending en wordt het bijna een thriller. Charlie en Donald komen in een confrontatie terecht met Susan en Laroche, dat uitmondt in een crash.
Sterk einde van sowieso een sterk geschreven script, maar ook Cage doet het erg goed als de tweelingbroer Charlie en Donald. De twee broers zijn erg verschillend qua karakter en dat zorgt voor enkele leuke scènes. Charlie is de timide broer die er niet in slaagt om zijn relaties te doen werken. Zelfs de schrijfster van het boek durft hij niet aan te spreken (erg sterke scène in de lift), terwijl Donald dan weer de uiterst zelfzekere broer is. Wat mij betreft is dit één van de beste rollen van Cage.
Deze film na vele jaren nog eens herbekeken en blijft toch vooral overeind door de fenomenale Nicholson. De rol als grumpy old man zit hem als gegoten en draagt de film bijna op z'n eentje.
Het eerste deel van de film is het sterkste deel van de film. Vanaf de samenkomst bij de familie van de schoonzoon, verliest de film een beetje van haar scherpte. Het einde waarbij Nicholson de brief voorleest van het adoptiekindje is een perfect einde en misschien wel de mooiste scène van de film.
About Schmidt is zo'n typische film die ik eerder een 3.5* zou geven, maar door Nicholson blijft de score toch ongewijzigd op 4* staan.
De films van Frank Capra weten over het algemeen de tand des tijds goed te doorstaan en ook deze It Happened One Nigth is een erg leuk kijkstuk geworden. De film is enorm charmant en de romantiek wordt nooit te klef. De film heeft ook een heel hoog roadmovie gehalte, wat een aantal mooie scènes oplevert en het tempo behoorlijk hoog houdt. De scène aan de rivier is erg mooi in beeld gebracht.
De chemie tussen Gable en Colbert is heerlijk om te zien. Nergens wordt de romantiek tussen hen te klef en het voelt nergens geforceerd aan. Mooi om te zien hoe ze naar elkaar toegroeien tijdens hun rit.
Ik moet eerlijk toegeven dat de verwachtingen hooggespannen waren, maar Fargeat weet het zeker waar te maken. Visueel is The Substance geweldig. Het kleurgebruik en het camerawerk zorgen ervoor dat je als het ware gehypnotiseerd raakt. Vanaf het begin werd ik volledig in de film getrokken om er 2 uur en 20 minuten later terug uit te komen. Qua stijl had ik regelmatig het gevoel naar een kruising te kijken van Kubrick/Aranofsky.
Het uitgangspunt is dan ook erg interessant waarbij een actrice op leeftijd een jongere versie van haarzelf wilt creëren. Door het toedienen van 'the substance' komt er een jongere/mooiere versie van haarzelf, maar er moet een balans gevonden worden tussen beide versies. Ergens is het natuurlijk voorspelbaar dat die jongere versie de bovenhand neemt en de originele (oudere) versie buitenspel probeert te zetten. Op zich is dit helemaal geen probleem, maar het einde waarbij een 3e versie gecreëerd wordt, nl. het monster, is wat mij betreft ver over the top en had iets subtieler kunnen aangepakt worden.
Ik moest ook wel regelmatig denken aan Black Swan, waarbij 2 personen eigenlijk 1 identiteit zijn of proberen te zijn. Je voelt wel dat Fargeat haar heeft laten inspireren door heel wat andere werken, maar uiteindelijk is dit een gewoonweg een fascinerende zit geworden die gedurende de hele speelduur mijn adem heeft afgenomen.
Weinig bijzonders gezien. Op uitzondering van een aantal mooie momenten tussen Umberto en zijn hond, is het toch een iets te doorsnee drama. Het verhaal kabbelt zich naar het einde voort zonder echt te overtuigen. Het einde kon me dan weer wel overtuigen met een mooie happy end.
Alternatieve titel: Bad Timing: A Sensual Obsession, 13 februari 2025, 18:13 uur
Toch wat tegengevallen,
De vertelstructuur is anders wel interessant. Door middel van flashbacks komen we steeds meer en meer te weten of de verhouding tussen Alex en Milena. Op zich kan dit wel goed uitpakken, maar uiteindelijk voelde het voor mij langdradig aan. De relatie tussen Alex en Milena met het continue aantrekken en afstoten, voelde vaak aan als een herhaling. Het einde kon me dan weer wel bekoren met een goede rol van Harvey Keitel, die erin slaagt als inspecteur om de bewuste avond te reconstrueren.
Alternatieve titel: Bloedgeld, 12 februari 2025, 20:17 uur
Heerlijke thriller van Wilder,
Deze Double Indemnity was na een dikke 10 jaar nog eens toe aan een herziening, want eerlijk gezegd, het merendeel van de film kon ik me niet meer voor de geest halen. Achteraf gezien is dat een enorm voordeel, want het hele plot zit geweldig in elkaar. Wilder werkt het plot wel zeer gedetailleerd uit, misschien wel iets te gedetailleerd, maar dat maakt deze film net zo speciaal. Iedere gedachtegang van Walter Neff wordt uitvoerig verklaard en hierdoor denk je dat zijn plan gaat werken. Uiteindelijk weet Keyes het hele plannetje te doorzien.
Als je niet zou weten wie de regisseur van deze film is, zou bijna iedereen op Hitchcock gokken. Een mooi voorbeeld is Phyllis die zich achter de deur verstopt wanneer Keyes op de gang staat te praten met Neff. Maar ergens vind ik de films van Wilder altijd iets 'luchtigers' hebben. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen, maar ook deze Double Indemnity vind ik luchtiger dan een doorsnee Hitchcock-thriller Soit, Wilder is één van mijn favoriete regisseurs en ik heb me weer heerlijk vermaakt met deze herziening.
Gisterenavond heb ik deze zonder enige verwachtingen opgezet, maar ben bijzonder aangenaam verrast en vandaag bleef deze film heel de dag in mijn hoofd zitten. De film voelt op een bepaalde manier fragmentarisch aan, omdat iedere scène wel iets speciaal heeft. het centrale thema 'happiness' wordt als kapstok gebruikt om alle scènes aan op te hangen. er zit zoveel subtiele humor in de dialogen en het is ook typisch zo'n film die nog beter zal worden bij een 2e kijkbeurt, omdat er volgens mij nog meer details uit kunt halen.
Er wordt ook geweldig geacteerd. in de eerste plaats door Dylan Baker, die zijn rol als pedofiele therapeut geweldig weet neer te zetten. De dialogen met zijn zoon zijn goud waard. Op een bepaalde manier weet hij toch medelijden op te wekken, terwijl het eigenlijk een afschuwelijke pervert is. Ook Philip Seymour Hoffman zet een erg sterke rol neer, eveneens als een gefrustreerde pervert. Ook tof om Ben Gazzara voorbij zien te komen. In The Killing of a Chinese Bookie was hij geweldig, maar hier is zijn rol aan de kleinere kant.
Erg interessante film, die bij een herziening een hogere score kan krijgen.
Alternatieve titel: The Vanishing of Sidney Hall, 10 februari 2025, 21:37 uur
Sidney Hall is een uiterst boeiende en meeslepende film. De sterkte zit hem in de vertelstructuur die opgedeeld is in 3 fases van het leven van Sidney, waardoor we beetje bij beetje meer komen te weten over de opgang en neergang van de carrière van Sidney. De eerste fase gaat over de middelbare schoolperiode van Sidney, de 2e fase over het succes van zijn boek en de laatste fase over zijn verdwijning. de chemie tussen Lerman en Fanning is overigens heerlijk om te zien.
Alternatieve titel: Late Spring, 10 februari 2025, 19:52 uur
Mijn eerste van Ozu
Setsuko Hara weet deze film te dragen door haar rol van Noriko met verve neer te zetten. Noriko is een levenslustig, vrolijke vrouw die positief in het leven staat, maar door iedereen onder druk gezet wordt om te trouwen. Ik vond haar zeer geloofwaardig overkomen en nergens voelde het geforceerd aan. Echter is het hele verhaaltje rond het uithuwelijken toch wat te mager om gedurende bijna 2 uur op te vullen.
Alternatieve titel: Aguirre, the Wrath of God, 9 februari 2025, 19:36 uur
Saaie rit door de jungle
Het enige positieve aan deze film zijn de knap geschoten plaatjes. De openingsscene is wat mij betreft het mooiste van de film en ook in de rest van de film zijn er nog knappe shots. Verder volgt een saaie rit door de jungle, waarbij de groep steeds meer uitgedund raakt, totdat Aguirre als laatste overblijft.
een ander minpunt is het acteerwerk. Vooral aan Kinski heb ik me gestoord, maar ook alle andere bijrollen werden pover ingevuld. Het waren dan ook vlakke personages zonder al te veel diepgang.
Tesis doet erg veel denken aan 8MM, maar deze vind ik ietsje beter uitgewerkt. De spanningsboog wordt al meteen opgetrokken bij de dood van de professor die de snuff tape te zien krijgt. Vanaf dan zat ik tot op het einde op het puntje van mijn stoel. De scène waarin Angela en Chema op onderzoek gaan in de kelders, is wat mij betreft het hoogtepunt uit de film. Tot op het einde liet Amenábar me in het ongewisse wie nu uiteindelijk de dader was.
Alternatieve titel: City of God, 8 februari 2025, 14:42 uur
Cidade De Deus kan je omschrijven als een rollercoaster van geweld. De ene schietpartij is nog niet afgehandeld of de andere volgt al. De film heeft ook best een hoog tempo en zorgt ervoor dat je gedurende de hele speelduur geboeid blijft kijken.
Anderzijds worden er een hoop personages geïntroduceerd, die uiteindelijk allemaal karikaturen zijn. De ene is al wat brutaler dan de andere en er zitten ook een paar vriendelijkere jongens tussen, maar uiteindelijk heb je toch het gevoel dat het allemaal 1 pot nat is. Er zit wat mij betreft te weinig diepgang in de personages en dat is in dit soort van films wel belangrijk.
Er gebeurt veel in deze film en kent een hoog tempo, maar het gebrek aan diepgang in de personages weerhoud mij om er een hogere score aan te geven, want dat zat er eigenlijk wel in. Mijn score van 2013 blijft daarmee staan.
Alternatieve titel: Diabolique, 8 februari 2025, 00:29 uur
Van Clouzot heb ik voorlopig nog maar enkel deze Les Diaboliques gezien. Mijn stem dateert van een dikke 10 jaar geleden en ik kon me deze film niet helemaal meer voor de geest halen. Bij deze dan maar eens aan een herziening onderworpen.
Uiteindelijk is dit gewoon een erg sterke thriller geworden. Toegegeven, de film kent een behoorlijk trage opbouw, maar hierdoor worden de motieven voor de moord op de schooldirecteur geloofwaardiger. Vanaf het moment dat de schooldirecteur in het zwembad wordt gedumpt, komt de film in een stroomversnelling en zat ik tot op het einde op het puntje van mijn stoel. Tijdens het kijken, kon ik me een aantal scènes wel herinneren, maar ik wist niet meer hoe de film precies eindigde. Eerlijk gezegd, had ik de ontknoping niet zien aankomen en dat zorgt dan weer voor een extra bonus. Met het scenario dat de directeur niet dood was, had ik geen rekening meer gehouden.
Ik kom de naam Hitchcock hier vaak tegen bij de berichten, maar eerlijk gezegd, heb ik pas helemaal op het einde voor het eerst de link gelegd met de Master of Suspense. Wanneer Christina 's nachts naar buiten kijkt, ziet ze de lichten in de kamers aangaan en iemand bewegen. Meteen moest ik aan Psycho denken met de scène waarin de 'moeder' voor het raam verschijnt. Soit, dat terzijde.
Knap staaltje vakwerk met alle nodige ingrediënten voor een sterke thriller. Binnenkort wat meer opzoeken van Clouzot.
Gisteren zag ik nog Mississippi Burning met een geweldige Gene Hackman in de hoofdrol. Ik begon zijn oeuvre eens uit te spitten op zoek naar interessante films van hem die ik nog niet gezien had. Zo kwam ik bij deze Night Moves terecht.
Gene Hackman weet hier zeker en vast terug de show te stelen als privé-detective Harry Moseby, maar het is toch vooral het lekkere 70' sfeertje die ik kan appreciëren aan deze film. Bij momenten kreeg ik ook Chinatown vibes, wat zeker en vast een compliment is.
Het verhaaltje rond het terugbrengen van het meisje en de smokkel, is op zich weinig bijzonder. Night Moves blijft op dat vlak redelijk braaf, maar echt vervelen doet het niet. Al vond ik het zijplotje rond de affaire van de vrouw van Harry weinig toegevoegde waarde hebben.
Al bij al een vermakelijke detective film met een prima 70' sfeertje.
Blijft na een herziening nog steeds een erg sterke film over de rassenhaat in de VS in de jaren 60.
De kracht van de film zit ‘m vooral in de sterrencast. Dafoe en McDormand spelen erg sterk, maar het is vooral Gene Hackman die hier de show steelt als FBI agent. Zijn tegenstrijdig karakter met die van Dafoe maakt het erg boeiend om te volgen. Ook de rollen van de locals worden prima ingevuld.
Verder is het verhaal wel vrij bekend over hoe het eraan toeging tijdens de segregatie periode, maar het wordt dan ook op een voortreffelijke manier in beeld gebracht. Toch is het de casting die deze film naar een hoger niveau tilt.
Alternatieve titel: De Rode Cirkel, 5 februari 2025, 19:58 uur
Een tijdje gelden had ik Le Samourai gezien en die was me zeker niet slecht bevallen. De Le Cercle Rouge heeft dezelfde stijl. Melville weet wel een heerlijk grauwe sfeer te creëeren. Vooral de scènes in het bos/weide steken er bovenuit.
Op zich is het hele verhaaltje niet bijzonder speciaal. 2 gangsters komen per toeval bij elkaar en beramen een diamantenroof, maar het wordt op zich prima uitgewerkt. De opbouw is wel traag, maar past wel in het hele sfeertje van de film.
Al begon ik me wel een beetje te storen aan het emotieloze acteren, alleen Bourvil wijkt hier nog een beetje vanaf.
3.5*
Geinig omdat er best wel wat flauwe humor in zit dat erg aanstekelijk werkt. De personages zijn niet meer dan gewoon wat karikaturen, maar ze worden gewoon perfect ingevuld (hulde aan Stuart Goodwin die hier de rol neerzet van manager Jenkins).
Mooi omdat het hele liefdesverhaal van Ben erg oprecht aanvoelt en niet gewoon door de strot geramd wordt. De slow-motions en het stilzetten van de tijd leveren ook een aantal mooie scènes op.
Blijft z’n status behouden en verveelt op geen moment.
Alternatieve titel: Cleo from 5 to 7, 3 februari 2025, 20:32 uur
Op zich ben ik wel een liefhebber van films waarbij we 'een dag uit het leven van' te zien krijgen, maar het wordt hier niet helemaal goed uitgevoerd. Het eerste deel van de film wist me nog te bekoren. Er zat nog behoorlijk wat tempo in en de scène waar alle voorbijgangers naar Cléo staren, was voor mij het hoogtepunt. daarna zakt de film toch wat in elkaar.
De kracht zit 'm vooral dan in de sfeerschepping. De scènes in de nachtclub zijn geweldig om te volgen. De drank -en sigarettenlucht komen zo je woonkamer binnengedrongen. aan het soms wat trage tempo heb ik me geen seconde gestoord, past ook perfect bij deze film.
Een andere sterkte van deze film is het camerawerk die zo dicht op de huid zit. Door de continue close-ups, wordt je zo mee in de film gezogen.
Alternatieve titel: Vaarwel Kinderen, 1 februari 2025, 17:48 uur
Overlaatst zag ik nog My Dinner with Andre, maar deze film is mij veel beter bevallen.
De vriendschap die we te zien krijgen tussen Julien en Jean wordt mooi opgebouwd en voelt nergens geforceerd aan. Het einde waarbij Jean wordt opgepakt en de school wordt gesloten is hartverscheurend, maar Malle loopt gelukkig niet in de val door de razzia te geweldadig te laten verlopen, maar eerder om het "rustig" af te handelen. Dit voelt toch correcter aan in het verlengde van de rest van de film.
Ik twijfel nog tussen een score van 3.5* of 4*. Typisch zo'n film waarbij een 3.75* handig is, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.
Alternatieve titel: My Life to Live, 1 februari 2025, 13:44 uur
Nee, deed me zeer weinig.
Anna Karina doet het nochtans erg goed in de rol van prostituee Nana, maar over het algemeen is dit een film die ik me binnenkort nauwelijks zal herinneren.
De film zit vol oninteressante dialogen, zoals het gesprek met de oude man in het café.
De beste scène uit de film is die waarin Nana haar brief schrijft en het camerawerk bij het aansluitend gesprek.
