Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog iets van Brian De Palma had gezien en eigenlijk wel een kleine schande dat ik deze Sisters nog niet gezien had, want een Hitchcockiaanse thriller bezorgt mij altijd veel filmplezier.
De verwijzingen naar Hitchcock’s oeuvre zijn talrijk, maar De Palma weet het gewoon op een hoog niveau te brengen. De hele opbouw rond Danielle die de man naar haar appartement meebrengt na een tv-show is redelijk gezapig, maar net daardoor is de ontluiking van Danielle’s gespleten persoonlijkheid des te sterker.
Vanaf het moment dat de buurvrouw alles heeft opgemerkt vanaf de overkant van de straat, krijgen we een thriller voorgeschoteld waarbij je toch continu op het puntje van je stoel blijft zitten. Het moment waarop Grace op de zetel gaat zitten waar het lijk verstopt zit, is zo’n heerlijk Hitchcock moment, maar de typische split-screens van De Palma zijn ook een echte meerwaarde hier. De scènes die zich afspelen in het appartementsgebouw worden zo nog extra spannend gebracht en zeker wanneer de agenten nogal neerbuigend en traag te werk gaan terwijl de man van Danielle het lijk aan het wegwerken is.
De verdere speurtocht van Grace blijft best spannend en boeiend, alleen is de twist rond Danielle’s Siamese tweelingzus die de dominante helft bleek te zijn, geen verrassing. Gelukkig krijgen we een nog erg sterk slot dat zich afspeelt in de kliniek. Ook het eindshot waarbij de detective vanuit de elektriciteitsmast neerkijkt op de sofa waar het lijk verstopt zit, is een erg leuke afsluiter.
Brian de Palma in de regiestoel, muziek van Bernard Herrmann en een vrouw die een moord ziet gepleegd worden in een appartement aan de overkant. Meer is er voor mij niet nodig om er een erg geslaagde thriller van te maken.
Na het geslaagde Brazil die ik recentelijk nog zag, is dit weer een geslaagde film van Terry Gilliam.
Al was het wel weer even wennen wanneer Robin Williams ten tonele verschijnt in al zijn drukdoenerij. Ik ben wel een fan van deze man, maar de drukdoenerij heb ik liever niet bij hem. Hoewel de scène waarin hij naakt in Central Park staat te dansen wel een erg geslaagd fragment is.
Het moet wel gezegd zijn dat de toon van de film en de houding van Williams wel veranderen na verloop van tijd wanneer de film evolueert naar een romantische komedie. Williams komt beter tot zijn recht wanneer het wat subtieler mag en ook Bridges’ personage wordt interessanter. Eerst lijkt hij gewoon Parry te willen helpen om van zijn schuldgevoel af te raken, maar gaandeweg krijg je toch meer sympathie voor hem, omdat alles oprecht overkomt. Al is het wel jammer en ongeloofwaardig dat hij dan plots weer voor zichzelf kiest door tijdelijk weg te gaan bij zijn vriendin (die overigens erg leuk wordt neergezet door Mercedes Ruehl) en voor zijn carrière kiest (al komen ze uiteindelijk wel weer samen).
Het camerawerk met de lage perspectieven en de close-ups brengen ook weer dat bevreemdend sfeertje met zich mee, zoals in Brazil dat ik wel weet te waarderen. Tel daarbij nog een aantal knappe scènes die erboven uit steken, zoals de scène in het Chinese restaurant en het optreden van de travestiet bij Lydia op haar werk en je hebt een meer dan prima film.
Alternatieve titel: Wat Is Er Toch van Baby Jane Terechtgekomen?, afgelopen zondag om 13:10 uur
Goede herziening, maar het heeft niet de verhoging opgeleverd waar ik een beetje op hoopte. Daarvoor is de speelduur van de film wat te lang en verdwijnt de spanning toch wat naar het einde toe. Ook de toevoeging van het personage van Edwin voegt te weinig toe aan het geheel. Hij komt nooit echt in aanmerking als een potentiële hulp voor de ontsnapping van Blanche zoals de huishoudster, wat wel een gemiste kans is.
Dat gezegd zijnde zet Bette Davis hier wel een glansrol neer als de jaloerse zus en komt ze ongelooflijk angstaanjagend over. Niet dat ik dit als een horrorfilm beschouw zoals op deze site is aangegeven, maar Bette Davis kan zo wel recht uit een horrorfilm komen. Het einde waar ze op het strand in een illusie leeft dat de mensen haar fans zijn, doet erg veel denken aan het einde van Sunset Blvd., maar dat was van een nog iets hoger niveau. Ook de rest van de film doet wat denken aan Sunset Blvd., al is deze wel wat naargeestiger.
Robert Aldrich heeft er een erg sfeervolle en naargeestige film van weten te maken. Het gebruik van zwart-wit is erg knap, evenals het spelen met de vele schaduwen. De score blijft bij deze ongewijzigd.
Alternatieve titel: The Killer, afgelopen zaterdag om 14:07 uur
Het is nog maar mijn derde John Woo film en de eerste niet-Amerikaanse film, maar het smaakt in ieder geval naar meer. Het is een simpele rechttoe rechtaan film, maar hetgeen we te zien krijgen is uiterst vermakelijk.
We krijgen een hoop brute actiescènes te zien en het tempo ligt ontzettend hoog. De actiescènes zijn erg over the top, maar links en rechts zijn er iets meer suspensvolle scènes zoals de moordaanslag vanop de boot, de confrontatie in het ziekenhuis tussen The Killer en de 2 rechercheurs of de confrontatie tussen hen bij Jennie thuis.
De film wordt ook ondersteund door wat drama rond de vriendschap tussen The Killer en de politieagent enerzijds en romance tussen The Killer en Jennie die geleidelijk aan blind wordt. De vriendschap komt op een geslaagde manier tot uiting en de romance is gelukkig niet te klef. Alles past wel binnen het sfeertje dat de film wilt uitstralen.
Alternatieve titel: A Beautiful Day, 23 januari, 17:51 uur
Het was door de notering in de MM top 250 van de 21 eeuw dat ik deze film op het spoor was gekomen, want anders had ik er nooit van gehoord. Eerlijk gezegd heb ik op geen enkel moment kunnen ontdekken waaraan deze film dat te danken had.
Het is vooral een erg sfeerloze film geworden. Het grauwe, donkere, emotieloze beeld van de film weet nooit te begeesteren. We hebben het ondertussen al zo vaak gezien in combinatie met een gekwelde hoofdpersonage die een zwaar verleden met zich meedraagt.
Alternatieve titel: El Mariachi 2, 22 januari, 23:23 uur
Tof filmpje van Rodriguez, maar achteraf gezien mocht het misschien ietsje meer zijn. Er zitten een aantal erg geslaagde scènes in, denk maar aan de openingsscène waar Buscemi een verhaal komt vertellen over Bucho in het café. Erg leuke scène is dat en het schietgevecht van Banderas in het café mag er ook best wezen. Ook een aantal andere dingetjes zijn best geslaagd zoals de gitaarkoffertjes van de 2 vrienden van Banderas waarin geweren en bazooka’s zitten en de mop die Tarantino komt vertellen.
Voor de rest steekt de film nu niet echt uit boven andere soortgelijke actiefilms. Het wraakverhaal, de romance, de badguy en zijn handlangers,,, het is nergens vervelend, maar bijzonder is het ook allemaal niet en misschien had er nog een extra schietgevecht ingepast zoals die in de bar.
In ieder geval is deze wel prima als vermakelijk tussendoortje.
Na een erg geslaagde The Worst Person in the World was ik erg benieuwd geraakt in deze Sentimental Value. Niet dat ik op mijn honger ben blijven zitten bij deze nieuwe van Joachim Trier, maar het heeft me niet voor de volle 100% kunnen raken.
De grootste troef van deze film is wat mij betreft ongetwijfeld Renate Reinsve. In The Worst Person in the World vond ik haar al erg sterk en hier staat ze ook geweldig te acteren. Alles voelt bij haar zo naturel en geloofwaardig aan. De openingsscène waarin ze met plankenkoorts te maken krijgt voor haar optreden, is meteen al een schot in de roos. Iedere scène waarin zij meedoet, weet ze toch altijd naar haar toe te trekken. Ze weet haar personage ook zoveel diepgang te geven. Een mooie scène bijvoorbeeld is wanneer ze met haar neefje in bed ligt te praten en nadien verdrietig naar huis gaat. Het gemis van een echte thuis zoals haar zus heeft, valt voor haar duidelijk erg zwaar.
Alleen viel het bij mij op verschillende momenten iets te droog op de maag. Momentjes zoals wanneer Skarsgård de dvd’s van Irréversible en The Piano Teacher cadeau geeft aan zijn kleinzoon, zijn ideale momenten om iets meer levendigheid te geven aan de film, maar dat mocht iets meer zijn. Daarnaast vond ik de scène waarin Nora het stukje tekst uit het script voorleest niet het gewenste effect opleveren die je van een climaxscène mag verwachten, want het was ondertussen al een poosje duidelijk dat het script van de film rond Nora draait.
Helemaal weggeblazen ben ik niet door deze film, maar hij stelt ook zeker niet teleur.
Alternatieve titel: Soldier of Orange, 21 januari, 19:30 uur
Knappe Nederlandse oorlogsfilm dat na bijna 50 jaar nog zeker mag gezien worden. Ik wist niet helemaal wat ik er van mocht verwachten, maar aangezien Paul Verhoeven hier de regisseur is, is het geen verrassing dat het geen zwaar oorlogsdrama is geworden.
Er zit behoorlijk wat humor in de film en dan vooral in het eerste deel. Het begin waar de jongens nog student zijn en de oorlog als een groot avontuur zien, is best leuk gedaan. Tussen de bombardementen door krijgen we een aantal grappige scènes te zien zoals de 1 april grap met het vrijend koppeltje in het hooi of de dronken mannen die arriveren aan het schip.
De film verandert na verloop van tijd in een soort van spionagethriller dat aanvankelijk erg goed leek te worden. Het hele plot rond Erik en Guus die in het verzet gaan en Robbie die gedwongen wordt om te collaboreren, leek goed te gaan werken, maar de laatste 30-45 minuten worden redelijk rommelig gebracht. Verschillende gebeurtenissen worden nogal snel afgeraffeld, waardoor de impact van sommige zaken ontbrak. Bijvoorbeeld wanneer Robbie wordt neergeschoten door Guus, die op zijn beurt de dood vindt onder de guillotine. Zulke zaken worden hier erg snel afgehandeld en dat terwijl het wel cruciale personages waren in het verhaal. Ook de fase waar Erik bommen gaat droppen als piloot wordt maar kortelings aangehaald, terwijl het mij toch een belangrijke fase lijkt te zijn voor Erik.
Over het algemeen zijn het wel de positieve punten van de film die me zullen bijblijven, maar als de laatste 45 minuten beter waren uitgewerkt, zat er zeker een hoge score in.
Fijn en charmant filmpje van Woody Allen. Je voelt aan alles dat dit met enorm veel liefde gemaakt is en de nostalgie van de jaren ‘40 spat van het scherm af.
Sommige momenten komen beter uit de verf dan andere fragmenten. De openingsscène met de inbrekers is al meteen een geniale opening, maar ook de momentjes met de honkballer die met al zijn handicaps maar verder blijft spelen en de moeder van de gangster zijn erg geslaagd.
Verder zijn er niet meteen momenten die me lang zullen bijblijven, maar het is vooral het algemeen beeld van de film die gaat blijven hangen. Ook de korte speelduur is ideaal als onderhoudend, amusant tussendoortje.
Ik ben toch lichtjes op mijn honger blijven zitten bij deze nieuwe van Lanthimos. Visueel blijft de stijl van Lanthimos erg herkenbaar met de mooie wijde shots, maar hij blijft een beetje uit hetzelfde vaatje tappen. Het is ergens wel leuk om een zekere herkenbaarheid bij een regisseur te hebben, maar hij mag ook eens iets nieuws proberen.
Nu het verhaal zelf leek me wel best boeiend te gaan worden. Jesse Plemons is in ieder geval heerlijk op dreef als een verwilderde complotdenker die samen met zijn simpele neef de CEO ontvoerd van het bedrijf waar hij werkt. Alleen begon het welles-nietes spelletje tussen Plemons en Stone of zij al dan niet een alien is na verloop van tijd wat te slepen. Wanneer de neef zichzelf door het hoofd schiet, komt er wel een extra versnelling die de film kon gebruiken. Wat volgt is best een sterk einde waarbij Plemons zichzelf helemaal verliest in zijn eigen complotdenken, Stone die alsnog een Alien blijkt te zijn en de beelden van de mensen die er vredig bijliggen als de hele wereldbevolking is uitgestorven.
Voor de tweede keer en 12 jaar later ben ik opnieuw volledig weggeblazen door deze film. Hoewel het verloop uiteraard al bekend was, blijft het een akelige ervaring.
Ik herinner mij nog van de eerste kijkbeurt dat ik er volledig blanco was ingegaan. Ik was na Good Will Hunting geïnteresseerd geraakt in het oeuvre van Van Sant en was toen zonder enige voorkennis deze Elephant ingegaan. Ik kan je verzekeren dat het effect dan dubbel zo groot is als je plots die twee jongens met hun materiaal het schoolgebouw ziet binnenwandelen.
Dat sommigen het eerste deel als saai ervaren, kan ik best begrijpen, maar voor mij schuilt de kracht van de film juist in de alledaagse activiteiten van de jongeren. Ook vooral de manier waarop Van Sant alles observeert met de lange tracking shots is geweldig gedaan. Het volgen van verschillende jongeren vanop hun rug geeft iets extra akeligs mee, alsof Van Sant hen wilt waarschuwen voor het dreigende gevaar. Het samentrekken van de donkere wolken dat Van Sant een paar keer laat terugkomen, geeft ook nog eens dat extra onheilspellende mee.
De schietpartij zelf is ook op een ontzettend straffe manier in beeld gebracht. De lange tracking shots zoals eerder in de film zijn hier ook aanwezig en Van Sant brengt het allemaal zo kil in beeld. Zeker het laatste moment wanneer Alex het koppeltje ontdekt in de vriezer hakt er behoorlijk in.
Ik was een beetje bevreesd dat dit geen ideale film was voor een herziening, maar dat was allesbehalve het geval. Het blijft een stevig meesterwerkje van Van Sant en sinds mijn eerste kijkbeurt luister ik op een heel andere manier naar Für Elise.
Alternatieve titel: Pride and Prejudice, 18 januari, 18:51 uur
Atonement bleek recentelijk nog een goede meevaller voor mij te zijn, dus ben ik wat versneld voor dit andere werk van Joe Wright gegaan.
Dit is misschien een tikkeltje minder, maar Wright weet wel een erg mooi en sfeervol beeld te schetsen van de hogere klasse in het 18e-eeuwse Engeland. De scènes tijdens het dansen zien er prachtig uit en de cameravoering maakt het allemaal extra dynamisch om te volgen.
Keira Knightley vind ik hier een straffe prestatie neerzetten, die hier betoverend charmant overkomt. Matthew Macfadyen speelt zijn rol ook wel goed als de stoïcijnse en snobistische Darcy en Sutherland heeft ook wel een leuke bijrol als de vader die zich niet al te veel probeert te bemoeien met de liefdeslevens van zijn dochters.
Alleen zijn de liefdesverhaaltjes van de zusjes wat te voorspelbaar en te zeemzoet om een hogere score aan de film toe te kennen.
Het is mijn derde van Kar-Wai Wong, maar ik was nog nooit echt onder de indruk geraakt en dat is met deze My Blueberry Nights alvast veranderd.
Het is de eerste keer dat ik echt werd meegesleept door één van zijn films. Zijn stijl is enorm voelbaar van de eerste tot de laatste seconde met de vele slow motions en de warme kleuren. Vooral de scènes in het cafétje zijn wondermooi. Ik vond zijn stijl altijd wel interessant, maar hier had ik het gevoel dat het op de beste manier werd uitgevoerd die ik tot nu toe gezien had.
Ook qua verhaal pakte dit voor mij beter dan Chungking Express en In the Mood for Love (de eerdere films die ik van hem gezien had). De chemie tussen Jude Law en Norah Jones spat echt van het scherm af en hoe eenvoudig het liefdesverhaal tussen hen ook is, het pakt gewoon geweldig uit.
Wanneer Elizabeth uit New York vertrekt, krijgen we 2 aparte verhaallijnen te zien. Het tweede deel rond de verbroken relatie tussen Rachel Weisz en David Strathairn kon me meer bekoren dan de verhaallijn rond de gokkende Natalie Portman. Visueel is het tweede deel interessanter en de acteerprestaties van Weisz en Strathairn zijn erg straf. Niet dat Natalie Portman het slecht doet, maar echt bijzonder vond ik het ook niet. De verhaallijn tussen Weisz en Strathairn is natuurlijk een stuk intenser en de persoonlijke ontwikkeling van Elizabeth is hier ook een stuk interessanter.
Na twee mindere films van Kar-Wai Wong ben ik nu toch een topper tegengekomen. Benieuwd of er nog meer van hem te ontdekken valt.
Een vroege Peter Jackson en Kate Winslet in haar beginjaren leek me wel een leuke combinatie te worden en dat is het ook geworden.
Het begint op zich nog vrij dromerig en lichtvoetig, maar de innige relatie tussen Pauline en Juliet wordt al gauw redelijk overdreven neergezet, maar in deze context kan ik het wel smaken. Pauline en Juliet leven letterlijk en figuurlijk in hun eigen droomwereld, wat een aantal leuke scènes oplevert, maar het is vooral door het goede acteerwerk van de 2 dames dat ik in de film werd meegesleurd. Misschien wel wat jammer dat het einde reeds weggegeven werd met de openingsscène, maar uiteindelijk is het wel een sterke eindscène geworden doordat de moord op de moeder op een gruwelijke manier in beeld wordt gebracht.
Het camerawerk deed me bij momenten wat aan Braindead denken, zoals de zandkasteelscene of wanneer de huurder binnenglipt in de slaapkamer van Pauline. Erg geslaagd wat dat betreft.
Alternatieve titel: The Lovers on the Bridge, 15 januari, 22:26 uur
Het is eens iets wat anders. Een romantische film over 2 daklozen die elkaar weten te vinden. Ze hebben elk behoorlijk wat problemen, zijn alles behalve aantrekkelijk en het speelt zich af op een troosteloze plek op de brug. Zoals Hans het in de film verwoordde: Het is geen plek voor de liefde. Dat is ook zowat de reden waarom ik niet echt gepakt werd door de romance en de handelingen van de 2 waren vaak onlogisch. Waarom zou Alex bijvoorbeeld het doosje met geld expres verplaatsen, zodat Michèle het zou omstoten? Waarom zou ze een paar jaar later nadat ze hersteld is van haar oogoperatie terugkeren naar Alex? Ik had niet echt het gevoel naar een geloofwaardige romance te kijken.
Toch krijgt de film nog een voldoende van mij, want Carax heeft wel een aantal erg knappe scènes uit zijn hoed weten te toveren. De scène waar het tweetal staat te dansen op de brug terwijl het vuurwerk afgeschoten wordt, is werkelijk een pareltje, maar dat mag ook gezegd worden van de vuurspuwscène of de scène op de speedboot. Ook een aantal losse momenten zoals Alex en Michèle die verkleind worden na hun zuippartij zijn leuke vondsten.
Alternatieve titel: De Wilde Jacht, 15 januari, 11:16 uur
Speciale Western deze My Darling Clementine. Een soort die ik nog niet echt ben tegengekomen door de toevoeging van het dramagedeelte rond Clementine, maar echt onder de indruk ben ik nu ook niet.
Aanvankelijk leek het een gewone western te gaan worden die zich concentreert op de wraak van Wyatt Earp op zijn vermoorde broer. Halverwege de film krijgen we de introductie van Clementine, waardoor de richting van de film wat verandert. Wyatt Earp gaat zich bezighouden met de gebroken romance tussen Clementine en Doc, die haar verlaten heeft vanwege zijn ziekte. Op zich is het geen probleem dat deze verhaallijn wordt gecombineerd rond de wraak van Wyatt Earp, maar ik heb nergens het gevoel gekregen dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was.
Naar het einde toe wordt de verhaallijn tussen de wraak van de Earp’s op de Clantons terug opgepikt en krijgen we een erg knappe shoot-out te zien, die zeker niet zou misstaan hebben in een film van Leone. Verder zijn de cinematografie en belichting erg fraai en levert het enkele knappe scènes op in het al even prachtige Monument Valley.
Alternatieve titel: Blue Spring, 14 januari, 20:16 uur
Ik vond er maar bitter weinig aan. Op zich hoeft het geen probleem te zijn als een film amper een verhaal bevat, want vaak wordt dit goedgemaakt met een sfeertje dat me wel kan bekoren of zijn er bepaalde scènes die indruk maken.
In deze film heb ik dat amper kunnen terugvinden. Het hele sfeertje en de setting rond het grauwe schoolgebouw kon me op geen enkel moment in de film sleuren en behalve de scènes met het spelletje handjeklap op het dak, waren er geen opvallende scènes te ontdekken. De keuze voor de punkrock past wel in deze film. Hoewel ik er geen fan van ben, heb ik me er niet aan gestoord.
Fijne, gezapige film wederom van Jim Jarmusch. Zijn hand is wel duidelijk herkenbaar met het slome tempo, maar er zit meer geweld in dan ik van zijn andere films gewend ben.
Het is een film dat het vooral moet hebben van een aantal leuke scènes, zoals de conversaties tussen Ghost Dog en de Franssprekende ijsventer. Leuk om te zien dat ze regelmatig naast elkaar praatten, maar eigenlijk beide hetzelfde zegden. Ook de scène waar Louie op het matje geroepen wordt bij de 3 Italianen is een erg leuke scène, net zoals de liquidatie van de maffialeden in het grote huis.
Verder heb ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken (Ghost Dog die zijn pistool in zijn holster steekt zoals een Samurai zijn zwaard zou wegsteken), maar bij Jarmusch is het toch net iets te vaak van dit gemiddelde niveau. Enkel Down by Law is de enige echte topper die ik tot nu toe van hem ben tegengekomen.
Met Following heeft Nolan een debuutfilm gemaakt die er zeker mag wezen. Het is eens iets anders dan de grote projecten die ik van hem gewend ben.
Het doet veel denken aan Memento die hij 2 jaar later zou maken, maar dit vind ik dan een betere film. Het spelen met de chronologie wordt hier ook gebruikt, maar in tegenstelling tot Memento, heeft het hier eerder een ondersteunende functie voor het verhaal. Het is wel een hele tijd geleden dat ik Memento nog gezien heb, maar ik herinner mij van die film dat het toch vooral de hersenen pijnigen was.
Door het spelen met de chronologie krijgt het verhaal rond Bill die in de val wordt gelokt door Cobb en de blondine een sterke spanningsboog, maar ook de keuze voor zwart-wit vind ik erg geslaagd. Het geeft toch dat extra groezelige mee aan de film dat wel past bij thema’s als voyeurisme en inbraak.
Ook zeker en vast een pluim voor de cast. Alex Haw is hier prima als de zelfzekere Cobb die Bill helemaal inpakt, die op zijn beurt ook goed wordt neergezet door Jeremy Theobald.
Fijn om deze van Nolan gezien te hebben, want het is toch eens iets anders dan zijn blockbusters.
Me and Earl and the Dying Girl is best nog een aangename film geworden die vooral zijn eigen smoel heeft gekregen. Gomez-Rejon is niet in de val gelopen om naar een mierzoete romance toe te werken tussen Greg en Rachel die aan leukemie lijdt, maar de personages gewoon zichzelf te laten blijven. Ook het einde is zeker geen feel-good.
Alleen had ik het gevoel dat het bij momenten toch iets te gezapig werd zonder momenten die er echt bovenuit staken. De scène waar Greg en Earl stoned worden, is er eentje die wat mij betreft geknipt mocht worden. Het echte hoogtepunt was zonder twijfel Greg en Rachel die naar de eindfilm kijken op het ziekenhuisbed. Echt een ontroerend moment.
De vele filmverwijzingen dankzij de hobby van Greg en Earl die zelf films maken, is een leuk extraatje. Iedere film draagt zijn eigen grappige naam gebaseerd op een bekende film (A Sockwork Orange bijvoorbeeld). Daarnaast zijn er tal van typetjes naast Greg, Rachel en Earl die de film opvullen, gaande van de gespierde geschiedenisleerkracht tot de vader met zijn exotisch eten, maar net zoals in vele andere van dit soort films hebben ze moeite om echt voet aan grond te zetten.
Misschien heb ik te veel van dit soort coming of age films gezien om echt nog onder de indruk te zijn, maar verkeerd is hij zeker en vast ook niet. Lange tijd was hij op weg om een 3* te krijgen, maar door de ziekenhuisscène krijgt hij toch een halfje meer.
In vrees dat deze van Kitano niet echt mijn ding is. Nochtans hebben de 3 liefdesverhalen wel genoeg potentieel, maar het pakte mij niet.
De eerste verhaallijn met de 2 bedelaars die aan elkaar vasthangen met een touw krijgt duidelijk de meeste screentime, maar dit verhaal wordt erg afstandelijk gebracht dat ik amper sympathie met deze mensen had. Voor mij is dat wel essentieel om van een dergelijk liefdesverhaal te kunnen genieten. Ze slenteren zich doorheen de film naar plaatsen die hun (stukgelopen) relatie hebben gevormd, maar nergens kreeg ik enige binding met de personages.
Het verhaal rond de vrouw die iedere zaterdagmiddag naar hetzelfde bankje gaat in de hoop dat haar liefde ooit terugkomt, heeft wel een zeker potentieel, maar het krijgt naar mijn gevoel niet de nodige screentime. Hetzelfde kan zeker gezegd worden over het derde verhaal met de blinde man die zijn popidool opzoekt. Ook dit verhaal wordt erg karig uitgewerkt waardoor ik amper voeling ermee kreeg.
Kitano lijkt niet helemaal mijn type regisseur te zijn met 2x 2*, 1x 2.5* en 1x 3.5*.
Alternatieve titel: The Isle, 10 januari, 15:37 uur
Het is nog maar de derde film van Kim Ki-duk die ik nu gezien heb na Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring (4*) en Bin-jip (3.5*) en ook deze is weer een erg geslaagde.
Visueel is het een erg mooie film geworden zoals Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring. De hele film speelt zich af op een meer met enkele gekleurde, drijvende huisjes wat voor een heerlijk rustgevend gevoel zorgt. Hoewel het niet altijd rustig is, want behalve de visactiviteiten van de huurders komen er ook regelmatig prostituees langs.
De film heeft ook iets mysterieus, op het spookachtige na bij momenten en dat is de verdienste van Jung Suh. Zonder woorden te gebruiken, maar enkel gebruik te maken van haar mimiek en lichaamstaal weet ze hier wel indruk te maken. Een pluspunt is sowieso dat we niets weten van haar verleden of waarom ze niets zegt, wat haar personage alleen maar mysterieuzer maakt. Ook haar eigenlijke functie is nogal bizar als een combinatie van uitbaatster van de drijvende huisjes en bij gelegenheid prostituee. Ook geweldig om te zien hoe ze een paar keer uit het water tevoorschijn komt om wraak te nemen op één van de mannen die zit te kakken aan de rand van het vlot of wanneer ze tevoorschijn komt in het huisje wanneer Hyun-Shik en de prostituee aan het vrijen zijn.
We krijgen eigenlijk een hoop vuiligheid te zien van Kim Ki-Duk met hoerenloperij, mensen die moeten plassen en kakken, gruwelijke scènes met vishaken,.. maar doordat het zich allemaal afspeelt op zo’n mooie, rustige setting, zorgt het voor een bijzonder sfeertje dat ik nog niet echt ben tegengekomen.
Alternatieve titel: Three Women, 10 januari, 10:13 uur
Robert Altman heeft er een erg knappe en fascinerende film van gemaakt. Ik ben al een aantal goede films van hem tegengekomen, maar dit is zonder twijfel zijn beste die ik tot nu toe gezien heb.
Het begint met een heerlijk dromerig, lichtvoetig sfeertje dat de hele film lang blijft hangen. De setting is die van een typisch stoffig Amerikaans stadje en de zweverige soundtrack doet de rest. Het vele inzoomen op de tekeningen in het zwembad heeft overigens ook iets erg fascinerend, maar wat het juist moet voorstellen, moet ik nog even verder opzoeken.
Dat er veel symboliek in de film terug te vinden is, lijdt geen twijfel. Zelf heb ik het ervaren als een film waarbij de 3 vrouwen symbool staan voor verschillende fases in het leven van de vrouw. De rollen van Sissy Spacek en Shelley Duvall springen daarbij het meeste in het oog. Sissy Spacek zet een geweldige rol neer als Pinky die erg mysterieus, maar ook kinderlijk overkomt en haar toevlucht vindt bij Millie als haar moederfiguur. Ik vond het bij momenten best vreemd hoe Millie door zowat iedereen genegeerd werd wanneer ze aan het praten was, wat misschien symbool staat voor haar rol als moeder die zichzelf populair probeert te maken maar dit al lang niet meer is.
Vanaf het moment dat Pinky haar intrek neemt in het appartement van Millie, vroeg ik me af welke richting de film zou uitgaan, maar Altman weet een niveau hoger te schakelen. De zelfmoordpoging en de metamorfose die Pinky nadien ondergaat, is erg sterk gedaan. Ik zie het als de overgang naar de volwassenheid van Pinky die assertiever en rebelser wordt na het ontwaken uit haar coma. Het laatste stuk waarbij de 3 vrouwen samenkomen nadat het kind van Willie doodgeboren wordt, lijkt de cyclus van ‘de vrouw’ volledig rond te zijn.
Erg fascinerende film van Robert Altman op verschillende vlakken. De sfeerzetting is top, het verhaal is enorm intrigerend en het duo Spacek-Duvall acteren de pannen van het dak. Ook weer zo’n typische film om nog eens te zien, want er valt volgens mij nog meer uit te ontdekken.
Vermakelijke oldschool ‘80 actiefilm, maar ergens had ik toch op iets meer gehoopt. Een aantal scènes zijn lekker gewelddadig en er zit ook best wat humor in met de reclames en de ED-209 levert misschien wel de beste scène af wanneer de robot door een glitch iemand verkeerdelijk vermoord tijdens de voorstelling. De bewegingen van de robot zien er anders wel erg stroef uit (wanneer hij later in de film van de trap valt bijvoorbeeld), maar ach.
Verder vind ik het niet echt speciaal en wordt er wat te weinig gedaan rond het verhaal van Murphy/Robocop die links en rechts wat kleine misdaden oplost en wraak neemt op de criminele bende die hem vermoord hadden. Al bij al wel een vermakelijke film om eens gezien te hebben, zeker gezien de cultstatus ervan.
Voor een film met toch een zekere naam en faam had ik geen idee waaraan ik me kon verwachten en dat is behoorlijk goed uitgedraaid. Joe Wright heeft op een goede manier de genres drama, romantiek en oorlog met elkaar gecombineerd. Nu ja, echte gevechtsscènes krijgen we niet te zien, maar het tweede deel van de film speelt zich wel af in volle oorlogsperiode. De minutenlange scène aan het strand van Duinkerke is cinematografisch erg mooi, maar sowieso is het camerawerk gedurende heel de film erg mooi verzorgd.
Het eerste deel van de film draagt wel mijn voorkeur uit. We maken kennis met Cecilia, haar familie en vriendje. Ik ben altijd wel te vinden voor een portie familiedrama, maar Wright weet de onterechte beschuldiging van verkrachting aan het adres van Robbie door Cecilia’s zus (de jonge Saoirse Ronan maakt hier echt wel indruk) hier dan ook goed te brengen. Bepaalde fragmenten krijgen we twee keer te zien vanuit het perspectief van andere personages, wat de uitwerking van het verhaal toch dat tikkeltje extra geeft.
Het tweede deel concentreert zich enerzijds op Robbie die verlangt om na de oorlog terug naar Cecilia te gaan en anderzijds op Briony die als zuster aan boetedoening doet. Het is best onderhoudend allemaal, maar het niveau van het eerste deel wordt niet altijd meer gehaald. We krijgen wel nog een leuke plottwist voorgeschoteld waaruit blijkt dat de hereniging tussen Cecilia en Robbie en de bekentenis van Briony zich niet hebben voorgedaan, maar verzonnen werd door Briony in haar boek.
Ernst Lubitsch wist al eerder indruk op mij te maken met The Shop around the Corner en To Be or Not to Be. Vooral die laatste is een echte topper, dus was ik benieuwd wat hij nog meer te bieden had.
Niet dat het niveau van To Be or Not to Be hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een fijn en vooral charmant filmpje. Het verhaal rond een crimineel die verliefd wordt op zijn slachtoffer en omgekeerd, hebben we al zo vaak in films teruggezien, maar het werkt erg goed in deze film.
De manier waarop Gaston en Lily elkaar telkens bestelen en zo op elkaar verliefd worden, is heerlijk gedaan. Ook de scène met de Italiaanse tolk en Monsieur Filiba die er maar niet in slaagt om Gaston te herkennen als de dief, zijn ook erg toffe momenten. Niet dat Herbert Marshall het hier slecht doet, integendeel zelfs, maar Cary Grant in de rol als meesterdief had als muziek in mijn oren geklonken, want blijkbaar was hij ook een optie voor deze rol.
In ieder geval is het gewoon een erg vermakelijk, vlot en charmant filmpje dat zijn tijd vooruit was met de erotische toespelingen.
Prima film als tussendoortje. Het is vooral het eerste deel dat zijn stempel op deze film drukt. We krijgen maar met mondjesmaat meer info over hoe de nieuwe wereld ontstaan is door het virus. Will Smith die samen met zijn hond door de verlaten straten van het met onkruid overwoekerde New York wandelt, levert een sterke sfeer van isolement op.
Sowieso is het een goede zaak dat niet meteen alles prijsgegeven wordt over de ‘Darkseekers’. Het is pas na een halfuurtje dat we de eerste mutanten te zien krijgen en hun zwakte blijkt het zonlicht te zijn. Het zijn ook geen lome zombies, maar een soort van erg agressieve vampieren met een arsenaal aan bovenmenselijke krachten. Wat mij betreft zijn ze wel geslaagd.
Jammer genoeg wordt het allemaal wat tenietgedaan door het zwakkere tweede deel, waar de clichés weer naar boven komen, zoals Will Smith die op een milliseconde na gered wordt door een overlevende vrouw. Sowieso is het jammer dat de vrouw en kind erbij zijn gekomen, want het geïsoleerde gevoel dat de film uitstraalde, was wel een stevig pluspunt.
Tof filmpje als tussendoortje, maar als de lijn van het eerste deel werd doorgetrokken, zat er een stevige score in.
Degelijke film van James Ivory, maar ik miste toch de nodige peper en zout. Saai wordt het zelden, omdat er altijd wel iets gaande is in Darlington Hall, gaande van topontmoetingen met buitenlandse leiders tot Joodse dienstmeisjes die ontslagen worden vanwege hun afkomst. Toch wordt het nooit echt indrukwekkend en waarschijnlijk zal ik het meeste van deze film snel vergeten zijn.
Anthony Hopkins en Emma Thompson verdienen anders wel elk een pluim. Hopkins zet een goede rol neer als butler die wel erg loyaal is aan de Lord en zijn werk het allerbelangrijkste vindt. Emma Thompson is hier perfect op haar plaats om het nodige tegenwicht te bieden door regelmatig zijn emoties los te krijgen. Nochtans verloopt de samenwerking aanvankelijk redelijk stroef, maar gaandeweg krijgen ze toch meer respect voor elkaar. Het moment tussen hun beide wanneer ze probeert het boek uit zijn handen te krijgen, is misschien wel het mooiste moment tussen hun. De manier waarop ze naar elkaar kijken, maar toch niet toegeven aan hun gevoelens voor elkaar, is erg sterk gedaan.
Het moet zowat 20 jaar geleden geweest zijn dat ik deze Blair Witch Project voor het eerst en meteen ook voor het laatst had gezien. Geen idee of ik destijds onder de indruk was van deze film, maar dat ben ik nu zeker en vast.
We krijgen veel te zien en te horen, maar we krijgen ook veel niet te zien en daar schuilt de sterkte van deze film in. Qua suggestieve spanning heb ik het nog niet vaak beter gezien in films en vooral de nachtelijke scènes zijn enorm beklemmend. Ook de scènes overdag zijn erg spannend (het voodoo gedeelte in het bos) en zeker wanneer er allerlei voorwerpen worden achtergelaten aan de tent zoals een hoop stenen.
Het voelt voor mij ook best realistisch aan. Wanneer het trio merkt dat ze verdwaald zijn, lopen de spanningen hoog op, mede door de vermoeidheid, honger en koude. Ook het einde kan me zeker bekoren en ligt in de lijn van de rest van de film door niet te veel te willen tonen/verklaren en ons in het ongewisse te laten. Mike leek mij daar te zweven in de hoek van de kelder, maar wat er precies allemaal gebeurd is, krijgen we niet te weten. Enkel dat de camerabeelden een jaar later zijn teruggevonden.
The Blair Witch Project is een horror/thriller zoals ik ze wel graag heb. Veel overlaten aan de verbeelding van de kijker en niet te veel willen tonen.
Ik vind Lanthimos op zich wel een erg interessante regisseur. Zijn films dragen steeds zijn eigen, bijzondere stempel, maar hij wist mij voorlopig nog niet volledig te overtuigen en dat is met deze The Lobster niet veranderd.
De film is makkelijk in twee delen op te splitsen met David in het hotel en David in het bos. De maatschappij dat Lanthimos creëert waarbij singles 45 dagen de tijd krijgen in een hotel om een nieuwe partner te vinden, is erg absurd, maar het werkt wel uitstekend met de erg droge humor en de vreemde regels die gelden in het hotel. De man die zijn hand in de broodrooster moet steken omdat hij gemasturbeerd heeft of de dienstmeisjes die bij de mannelijke gasten op hun kruis moeten gaan zitten, zijn lekker droge humoristische momenten, maar er vallen nog genoeg sterke momenten te beleven in het hotel.
Het idee dat je 45 dagen de tijd krijgt om een nieuwe partner te vinden voordat je getransformeerd wordt in een dier is erg absurd, maar origineel gevonden. Het idee zou eigenlijk luguber moeten zijn, maar doordat dit alles zich afspeelt in een luxe hotel met dansavonden incluis, krijgt de film een heerlijk bevreemdend sfeertje met zich mee.
Jammer genoeg weet Lanthimos die lijn niet helemaal door te trekken wanneer David zich buiten het hotel begeeft en een romance aangaat met een ‘loner’. De humor valt grotendeels weg en de romance wordt wat te saai gebracht. Het einde laat zich ook al een tijdje aankondigen wanneer de bijziende vrouw blind wordt. De logische stap is dat David hetzelfde lot ondergaat.
The Lobster zat een lange tijd op 4*, maar het tweede deel kan me onvoldoende overtuigen om die score in stand te houden. Voorlopig blijft Lanthimos bij mij vaststeken op scores van 3* en 3.5*. Binnenkort toch eens Bugonia proberen, want interessant zijn zijn films wel.
Alternatieve titel: Fanny and Alexander, 4 januari, 20:21 uur
Een nieuw jaar, een nieuwe kans voor Ingmar Bergman. Bij Persona en Höstsonaten had ik telkens het gevoel dat er een muur tussen mij en de film stond waar ik niet doorheen kon, maar daar had ik bij deze geen last van. Voor mij voelt het aan als een vrij basic familie-epos over omgaan met verlies en welke keuzes er gemaakt moeten worden. Het was zo standaard, dat ik er zelfs een beetje argwanend van werd, maar dan moest de ontmoeting tussen Alexander en Ismael nog komen.
Ikzelf heb de film niet echt als saai ervaren. Van klokkijken heb ik geen last gehad, omdat er op zich wel altijd iets gebeurde, maar wat er gebeurde, vond ik nergens echt bijzonder worden. Wat mij betreft onderscheidt deze Fanny och Alexander zich niet van de doorsnee familiedrama’s. Het geschreeuw van de moeder wanneer de vader opgebaard lag, ging wel door merg en been. Ook de straf die Alexander krijgt van zijn stiefvader was een aangrijpende scène, maar voor een film van 3 uur waren de hoogtepunten wat te schaars.
Visueel valt de film wat meer in mijn smaak. Het eerste deel met het kerstfeest is erg kleurrijk. Redelijk kitcherig ook, maar dat kan ik wel hebben. Zeker omdat het ook functioneel is voor de film, doordat het contrast met de grauwe, kille kleuren van het huis van de bisschop zo groot is.
Ik vrees dat Bergman niet echt mijn ding is. Ook deze blijft hangen bij 3*, want meer dan degelijkheid vind ik niet in deze film terug.
Door zijn recente hit One Battle after Another leek het mij wel de moeite om eens werk te maken van de laatste ongeziene films van PTA en te beginnen met deze The Master.
Onder de indruk ben ik er niet meteen van en ik zou deze bij de minste van PTA plaatsen. Het idee rond de oorlogsveteraan die zijn toevlucht vindt bij een sekte leek mij een interessant uitgangspunt, maar de film ontbreekt aan momenten die er echt tussenuit springen. De scène waar Hoffman Phoenix ondervraagt, is wel een sterke die even blijft nazinderen, maar dat is dan ook de enige. Verder voelt het voor mij toch allemaal wat te gezapig aan.
Niettemin wordt er wel op een sterk niveau geacteerd met Phoenix bij wiens personage de stoppen op ieder moment kunnen doorslaan. Hoewel Hoffman op zich wel lekker op dreef is, had ik nooit voor de volle 100% het gevoel dat hij een echte sekteleider is. Misschien heb ik ook maar een verkeerd beeld over hoe zo’n persoon er altijd moet uitzien.
Wat wel goed gedaan is, zijn de verschillende tijdsprongetjes die in beperkte mate worden uitgelegd. Daardoor wordt de toestand waarin Phoenix’ personage zich in bevindt aan de kijker overgebracht.
Bijzondere film van Terry Gilliam. Het futuristische maatschappijbeeld die hij hier creëert met de terroristische bomaanslagen, de controlerende overheid, de enorme bureaucratie met oneindige papierwerk, de technologische snufjes die het vaak laten afweten,… is erg leuk gedaan. Neem daar nog eens de erg fraaie settings bij (de eindeloze gangen en kleine kamertjes,..) en je krijgt een erg knap vormgegeven film.
Ik las op voorhand dat velen het een erg drukke film vonden, maar dat viel eigenlijk best mee. Oké, de film zit vol met kleine details en veel daarvan zal me wel ontgaan zijn, maar nergens wordt het te rommelig of gaat het van de hak op de tak. Enkel het hele gedoe rond de plastische chirurgie van de moeder en haar vriendin vond ik weinig toevoegen. Ook qua speelduur vond ik wat naar de lange kant met zijn 140 minuten en een iets compactere film en zeker rond de romance tussen Lowry en Jill, had de film wel goed gedaan.
Ook qua humor is het best genieten en het zijn vooral de vele details en de verschillende typetjes die het verschil maken. Jonathan Pryce is prima in de rol van Sam Lowry die zich een weg probeert te banen in het bureaucratische wespennest, maar ook Ian Holm zet een leuk personage neer als Kurtzmann die wel één of andere leidinggevende is, maar eigenlijk vrij hulpeloos is zonder zijn rechterhand Sam Lowry.
Fijne film van Gilliam dat visueel veel te bieden heeft met veel oog voor details en een leuke, typische Britse humor.
Stevige oorlogsfilm. Na het vakantietripje in Italië krijgen we een aantal lange en vooral bloederige gevechtsscènes te zien waarbij afgeschoten ledematen overal verspreid liggen. De aanval op het fabrieksgebouw is er eentje die knap in beeld is gebracht en ook de aanval op de Russische tanks is er ééntje die er bovenuit steekt.
Toch heeft de film me niet echt weten te raken. Er wordt geprobeerd om vanuit het Duitse perspectief hun soldaten toch wat menselijkheid mee te geven. Het Russische jongetje moet gespaard blijven van het vuurpeloton (wat uiteindelijk niet lukt), de Russische vrouw moet beschermd worden en mag niet verkracht worden,… maar al bij al blijven het gewoon cliché personages zonder echte diepgang waar nauwelijks een band mee gecreëerd wordt.
Niettemin is het wel een degelijke oorlogsfilm vanwege enkele stevige scènes en de ontbering van de kou waar de soldaten aan worden blootgesteld.
Dogville heb ik al een lange tijd uitgesteld om te kijken, omdat het me altijd een moeilijk toegankelijk film leek te zijn waarvoor je in the mood voor moet zijn. Eigenlijk is het tegendeel waar, want op zich is het een vrij begrijpbare film geworden en zelfs de meest toegankelijke die ik van Lars von Trier tot nu toe gezien heb. Oké, Lars von Trier raakt wel heel veel thema’s aan over de menselijke aard en bepaalde zaken zullen me wel ontglipt zijn, toch is de basis wel vrij duidelijk.
Het eerste kwartier had ik wel wat moeite om in de film te komen door het ontbreken van een echt decor, wat één van de redenen was dat deze film me ontoegankelijk leek te zijn, maar na dat kwartier was ik zelfs niet meer bezig met het decor en was de aandacht volledig gevestigd op het verhaal van Dogville. Het geheimzinnig verleden van Grace zorgde er wel voor dat er een bepaalde mystiek en spanning rond de film hangt. Het ontbreken van het decor zorgde ook voor een erg harde scène waarin Grace voor het eerst verkracht werd. Het ‘wegkijken’ van de dorpsbewoners en vooral dan van de dorpsfilosoof Tom, die niet meer dan een hypocriete lafaard blijkt te zijn, wordt op die manier erg sterk in beeld gebracht.
Het einde is mij wel wat over the top waar Grace wraak neemt door het hele dorp te laten uitmoorden, waarbij ik de beweegredenen van Grace niet allemaal goed kan plaatsen. Soit, ik heb deze film onterecht lang voor mij uitgeschoven en het is ook de eerste keer dat von Trier mij echt heeft weten te overtuigen na drie eerdere pogingen.
Alternatieve titel: Letter Never Sent, 1 januari, 19:52 uur
Kalatozov wist al eerder indruk op mij te maken met The Cranes Are Flying, maar vooral Soy Cuba is een topper. Deze Letter Never Sent is net zoals die twee andere films voornamelijk op cinematografisch vlak een knappe film geworden.
De stijl van Kalatozov is me ondertussen wel bekend met de fraaie camerastandpunten en de dynamische cameravoering. Het leverde enkele erg knappe scènes op zoals de bosbrand waarin Sergei zich een weg probeert te banen tussen de brandende bomen, het rennen van Tanya en Sergei door het bos nadat ze een diamant hadden ontdekt of wanneer de enige overlevende Konstantin op een vlot drijft tussen het ijs op de rivier. Het camerawerk dat ook kort op de huid zit van de acteurs zorgt er ook nog eens voor dat je als kijker het gevoel krijgt deel uit te maken van de expeditie.
Toch kan ik er in tegenstelling tot Soy Cuba geen 4* aan geven. Daarvoor vind ik het verhaaltechnisch net iets te weinig. Het verloop van de expeditie verloopt zonder echte verrassingen waarbij drie van de vier leden omkomen en Konstantin, die een brief schrijft aan zijn vrouw, als enige overlevende overblijft. Ik miste toch een element in de film waardoor ik echt op het puntje van mijn zetel ging zitten.
