Dogville (2003)

Met redelijke verwachtingen aan begonnen, wel enigszins voorbereid en ingelezen, maar toch een vrij bizarre ervaring waarvan ik nog niet helemaal uit ben of dit een onbegrepen meesterwerk is of het juist wel mee valt.

Een film ontvouwt zich die vooral heel erg op valt vanwege zijn toneelstuk achtige setting. Hoewel er wel sprake is van montage lijkt door de open setting alles door elkaar te lopen en aan een stuk gefilmd. Zonder twijfel is er sprake van een apart stukje acteren en regie. Vanaf het begin is er ook al sprake van wrijving, zelfs zonder Grace. Tom wordt als een bemoeial gezien en probeert al voor haar verschijning de inwoners iets uit te leggen over verdraagzaamheid en acceptatie. Opmerkelijk dat dit al eerder speelt en uiteraard aan dovemansoren is...

Grace verschijnt, iets dat gemengd ontvangen wordt. Vreemde invloeden, buiten de comfort zone en gebaande padden, iedereen die wel iets te verbergen heeft en op de vlucht is voor iets zijn allemaal elementen die confronterend zijn, dingen overigens die zich tegen Grace keren. Vooral vanwege het zijn van een buitenstaander. Iemand van binnenuit zullen ze niet snel aanvallen, iemand van buitenaf wel.

Waar Dogville nu precies omdraait is niet helemaal duidelijk maar lijkt toch vooral te gaan om de splinter in andermans oog. Herkenbaar zijn veel verwijzingen naar het geloof. Praktisch niemand binnen Dogville is zonder zonde, of het nu hoogmoed, lust, trots of toorn is, ze zijn allemaal begaan. En net als God en Jezus wil Grace niet oordelen, slechts vergeven. Tom zelf komt heel erg dicht in de buurt van een Judas met zijn belletje, waar de wraakzuchtige Vera overigens zeven beeldjes kapot smijt als ik het goed geteld heb. Toch ondanks haar houding krijgt Grace constant het deksel op de neus, net als God die even vaak verketterd wordt als aangeroepen, of Jezus die een nog slechter lot te wachten stond onder mensen handen. Het is ook niet voor niets dat ik in het ketenen aan het wiel een kruis meen te zien, en in de zuivering uiteraard Sodom en Gomorra.

Meer dan genoeg stof tot nadenken in een bijzonder bitter en cynisch beeld betreffende de mensheid. Iets dat me naarmate het einde steeds meer raakt. Het grote debacle in eerste instantie is toch wel de erg lange speelduur en aanloop. Van mij had Dogville korter gemogen, maar nog steeds na denkende over de boodschap en met een herkijk op termijn, zal ik daar een tweede keer wellicht anders over denken. Zonder twijfel is Dogville een bijzondere film en ervaring.

Interessante religieuze benadering, Lovelyboy. Ik zag hem louter vanuit de moraalfilosofie waarbij genade, goed- en slechtheid centraal staan. Ik merk toch aan je recensie dat je de film apprecieert ondanks een grijze 3,0*.

Voor mij alvast hét meesterwerk van von Trier.

Me eens aan deze gewaagd en vond hem wel geslaagd. Een heel opmerkelijk film, omdat het visueel eens totaal iets anders is. Een soort verfilmd toneelstuk met bitter weinig decor.

Nog heel wat bekend volk in deze film, al was het toch vooral Nicole Kidman die er uitsprong.

De film duurde wel erg lang, maar vervelen deed het eigenlijk niet. Ik had eigenlijk geen verwachtingen, maar het was wel de moeite om gezien te hebben.

Ik kom er niet door heen . Ik vind de vormgeving /setting cut.. Half uurtje "geprobeerd".

Een toneelstuk verfilmd? Een film vertoneelstukt?

Er zal vast een ( intellectualistische ) bedoeling voor zijn. Middel en doel" heet dat, is vaak een miskleun.Het middel verpest het doel. Zo ook te vaak met found -footage.

Nog wat ....een bijna 3 uur durend stuk is gebrek en onvermogen aan zeggingskracht. (Ja Lars daar moet je het mee doen...)

Doe mij maar Rambo 12 , om bij te komen........

Nicole Kidman marathon 19#

Voor het eerst gezien. Stond al heel lang op mijn lijstje. Ik ben niet echt een fan van Lars von Trier, maar nu ik ouder word kan ik het wel meer waarderen doordat ik er op een andere manier naar kijk. Ook deze film is weer bijzonder. Een soort toneel/repetitiesetting. Een leuk idee, vraag me wel af waarom er daarvoor gekozen is. Het kan natuurlijk als kunstvorm zijn, maar ik denk dat het toch beter tot zijn recht was gekomen als het gewoon in een echt dorp afspeelde. Dan kan je ook veel meer doen qua sfeer waardoor het beter overkomt. De sfeer miste ik een beetje. Ook het acteerwerk is ingetogen. Dat had wat uitbundiger mogen zijn. Het camerawerk stoorde me wel, vooral in het begin. Erg onstabiel en schokkerig.

Een lange film. Wordt goed opgebouwd, blijft wel boeiend. Het neemt steeds vreemdere vormen aan en het einde is bevredigend. Kidman doet het goed. Je merkt dat ze steeds verschillende projecten en regisseurs kiest die haar uitdagen. Ze is erg veelzijdig in haar rollen en talenten.

Geen film die ik nogmaals zou kijken, maar puur omdat ik de ervaring wilde. Benieuwd naar deel 2, al is Kidman helaas niet van de partij.

Specialleke, zoals we dat gewoon zijn van Von Trier Ge moet er wel wat geduld voor over hebben om hem uit te zien, maar mij is dat gelukt, vooral omdat ik wou weten hoe het ging aflopen. Niet voor iedereen, denk ik, maar wel de moeite!

De setting als op een toneel haalt bij mij toch de angel eruit. Het is verder zeker herkenbaar Lars von Trier. De serie Riget schoot meerdere malen door mijn hoofd door de camerastandpunten en belichting. Verder is het Nicole Kidman die schittert in Dogville, maar zij alleen kon niet voorkomen dat dit een tegenvaller werd.

Dogville heb ik al een lange tijd uitgesteld om te kijken, omdat het me altijd een moeilijk toegankelijk film leek te zijn waarvoor je in the mood voor moet zijn. Eigenlijk is het tegendeel waar, want op zich is het een vrij begrijpbare film geworden en zelfs de meest toegankelijke die ik van Lars von Trier tot nu toe gezien heb. Oké, Lars von Trier raakt wel heel veel thema’s aan over de menselijke aard en bepaalde zaken zullen me wel ontglipt zijn, toch is de basis wel vrij duidelijk.

Het eerste kwartier had ik wel wat moeite om in de film te komen door het ontbreken van een echt decor, wat één van de redenen was dat deze film me ontoegankelijk leek te zijn, maar na dat kwartier was ik zelfs niet meer bezig met het decor en was de aandacht volledig gevestigd op het verhaal van Dogville. Het geheimzinnig verleden van Grace zorgde er wel voor dat er een bepaalde mystiek en spanning rond de film hangt. Het ontbreken van het decor zorgde ook voor een erg harde scène waarin Grace voor het eerst verkracht werd. Het ‘wegkijken’ van de dorpsbewoners en vooral dan van de dorpsfilosoof Tom, die niet meer dan een hypocriete lafaard blijkt te zijn, wordt op die manier erg sterk in beeld gebracht.

Het einde is mij wel wat over the top waar Grace wraak neemt door het hele dorp te laten uitmoorden, waarbij ik de beweegredenen van Grace niet allemaal goed kan plaatsen. Soit, ik heb deze film onterecht lang voor mij uitgeschoven en het is ook de eerste keer dat von Trier mij echt heeft weten te overtuigen na drie eerdere pogingen.

4*