Dogville (2003)

Aardig experiment, opvallend einde, maar verder heeft de film voor mij dezelfde problemen als Dancer (de eerste Von Trier die ik zag). Te kunstmatig, te geforceerd, ongeloofwaardig handelen van de personages waardoor het me allemaal niets deed. 2 sterren.

geslaagd in vorm. je went al snel aan de ruimte die dogville moet voorstellen.

de film had een duidelijke boodschap, al vond ik dat de fim te lang blijft hangen bij de immorele daden van de bewoners en de verdere degradatie van grace.
gezien de conclusie, had dat veel korter gekund om nog dezelfde kracht te behouden.

een ander storend punt was dat, doordat het zo lang duurde, we nog meer impotente quasi-intellectuele bullshit horen van tom.
wat was ik blij toen hij neergeschoten werd, zeg.

De vorm sprak me zeer aan. Ik heb me geen moment gestoord aan het ontbreken van decor. Toch zie je in ieder vertrek en van ieder gebouw de meest cruciale zaken.

Ik vind Dogville een mooie psychologische studie van gemeenschapszin en groepsgedrag. Waarin veelvuldig de realiteit verdraaid wordt voor eigen gewin.

Door de opstapeling van leugens en bedrog zijn de gevolgen uiteindelijk niet te overzien.

In het laatste uur had ik daar een paar keer moeite mee, het ging me eigenlijk te ver. Toch vond ik het eind dat daarop volgde, er goed bij passen. Gedachten over oorlog, discriminatie en jodenvervolging drongen zich aan mij op.

Een prachtige rol van Kidman. Er zitten leuke schematische overzichtjes in de film en veel symboliek.

De lengte van de film is een klein minpunt, hoewel de film wel van begin tot eind boeit. Eigenlijk vind ik dat alleen films die Seven Samurai of Fanny och Alexander heten langer dan 2 uur mogen duren.

Deze film is me alleszins meegevallen. Hoewel de IMDb beoordelingen me al wat hoop gaven.

Dit lijkt me een typische love it or hate it film. Zoals eigenlijk alle Von Trier films.

Waar ik bij aanvang een ontzettend slome, trage en saaie film verwachtte, was ik uitermate verrast met het resultaat.

Von Trier brengt de kijker een experimentele en gedurfde film, waar hij het dan ook deels aan de fantasie van de kijker zelf overlaat, door maar het hoognodige te laten zien.

Dit gegeven wist ik van te voren al wel en ik had dus ook het idee dat ik hier problemen mee zou hebben, maar eigenlijk stoorde ik me hier geen seconde aan.

Wat mij betreft één van de beste films van Von Trier (en ja FK, deze man kan best wel goeie films maken).

4*

Ja, ze bestaan ook op MM. Mensen die nog steeds Von Trier-fans zijn. In ieder geval bij mij weer met één film verlengd, wat ook Dogville vond ik mooi.

Opvallende vorm natuurlijk. Ik moest er even aan wennen, maar vond het op zijn minst interessant. En niet ergerlijk zoals ik gevreesd had.
En het verhaal heeft weer veel typische Triertrekken. Alleen universeler en ambitieuzer. Een ratjetoe aan invloeden. Tot de duidelijke bijbelverwijzingen aan toe. Maar dat alles gegoten in een consistent verhaal.

De voice over van John Hurt vond ik lekker. Mooi van taal, beetje cynisch. Het begon een tikkeltje moeizaam, maar als het allemaal op stoom komt is het een erg toegankelijke, boeiende film. Wat afstandelijker dan de vorige drie Von Trier-films, maar dat stoorde me geenszins. Het einde was zeer boeiend. Fraai gesprek tussen Caan en Kidman en de afweging van Kidman over hoe te reageren vond ik erg interessant.

Ik had trouwens vanwege de berichten vooraf (Anti-Amerikaans!) een veel politiekere film verwacht.

Ja, ik heb oprecht zitten genieten.


4.0*

Op zich wel interessant maar over sommige stukken veel te saai. De opzet van de film stoorde me niet al had ik regelmatig het idee dat Von Trier zoiets had van: "kijk mij eens even interessant doen, kunstzinnig he?" Uiteindelijk zou het de film toch ten goede zijn gekomen als er gekozen was voor een meer traditionele opzet, alleen maar omdat je dan ook nog wat interessants te zien krijgt tijdens de saaie scene's.

De personages in de film vond ik niet al te interessant en ook hun beweegredenen zijn onlogisch. Grace zelf kon ik wel begrijpen. Uiteindelijk was ik er toch wel blij mee dat ze dat kutdorp met de grond gelijk maakt en ook nog even de trekker overhaalt bij de grootste huichelaar. Het einde maakt er een 2,5* van.

EEN VISIE OP DOGVILLE

Veel gehoorde kritiek op deze film zijn de decors en de onlogische/onrealistische handelingen van de personages. Twee punten die voor mij juist de essentie van Dogville raken.

Allereerst wat betreft het decor. Zelf vind ik dit filmtechnisch al heel sterk, vernieuwend, gedurfd en daarmee als zodanig van meerwaarde. Belangrijker is echter dat het de film universeel maakt. Het is onjuist te denken dat deze film alleen over Amerika gaat. Het stadje Dogville is volledig geïsoleerd, de inwoners staan volledig op zichzelf. Deze film gaat niet over een stadje, over bepaalde mensen die in dit of dat huis wonen, in een specifieke auto rijden. Deze film gaat over de mens. Algemeen, universeel. Het stadje is niet alleen topografisch geïsoleerd, maar ook cultureel en zelfs moreel. Dat wil zeggen: de inwoners zijn nergens aan gebonden, hebben geen overheid dan zichzelf, zijn zichzelf tot maatstaf. Zij hoeven dus geen verantwoording af te leggen voor hun daden. Er is God noch gebod.

Ik denk dat de naam Dogville veelbetekenend is. Dogville is letterlijk en figuurlijk de omgekeerde Godsstad, een plek waar alle menselijke relaties op hun kop worden gezet. De parallel met de symbolische steden Sodom en Gomorra dringt zich aan mij op. Ook daar werden gasten misbruikt voor eigen genoegens, uitgebuit (Gen. 19:5). Ook deze steden werden uiteindelijk met de grond gelijk gemaakt (Gen. 19:23-25).

Dat maakt deze film zo indringend en confronterend. De handelingen van de dorpsbewoners zijn helemaal niet onrealistisch. Zou ik niet hetzelfde doen als ik mij nergens aan gebonden wist, als ik volledig mijn eigen gang kon gaan zonder door iemand geoordeeld te worden? De handelingen van Grace zijn ook niet onrealistisch, dat wil zeggen: zij representeert de ideale mens, de christen in optima forma. Ze lijkt in haar handelen sprekend op veel personages van Dostojewski, de christelijke schrijver bij uitstek (bijvoorbeeld de hoofdpersonen van De Idioot en De gebroeders Karamazov). Juist dat maakt haar karakterwending zo schokkend, alsof een engel verandert in een duivel. Ze verlaagt zich tot hetzelfde niveau (of nog erger!) als de dorpsbewoners. Haar vergeving (die niet voortkomt uit arrogantie maar uit daadwerkelijke morele superioriteit) wordt omgezet in wraak.

Deze thematiek, van de losgeslagen mens, het beest (!) in de mens dat loskomt als alle structuur wegvalt, staat niet op zichzelf. In de literatuur zijn vele parallellen te vinden. Bijvoorbeeld De stad der blinden van Jose Samarango (waar alle inwoners opeens blind worden en enorme chaos ontstaat), of Lord of the Flies van Golding (waarin een groep jongeren op een eiland terechtkomt zonder volwassenen).

Goed, dit is voor mij de essentie van Dogville. Ik moet toegeven dat ik de film nog slechts 1x heb bekeken. Ook heb ik geen andere films van Van Trier gezien. Het zou kunnen dat ik wat punten heb gemist, maar dit is voor mij de kern. Daarom is deze film zo verpletterend goed. Niet iedereen zal zich kunnen vinden in de mensvisie die uit Dogville spreekt. Maar gemakkelijk commentaar dat voorbijgaat aan de boodschap van deze film is echt misplaatst.

Lang uitgesteld deze film te kijken; Von Triers theatrale stijltje staat me vaker niet dan wel aan, en toen ik over de omgeving hoorde waarin de film opgenomen zou worden zag ik het niet meer zitten.

Achteraf kan ik spijt hebben van deze keuze, maar er ook blij mee zijn; vandaag heb ik daardoor namelijk weer eens een film gezien die me van begin tot eind boeide. De 'hal' omgeving doet na 10 minuten al bekend en vertrouwd aan en zorgt voor een geweldige benauwende sfeer; de buren lijken letterlijk in je huis te kunnen kijken.

Von Triers verhaal over de duisternis van de menselijke ziel, met thema's als macht, angst en hebzucht, komt hard aan; al het optimisme, vergevingsgezindheid en levensvreugde worden één voor één op de proef gesteld en uiteindelijk aan de kant geschoven; in Dogville is er uiteindelijk slechts plek voor totale uitroeiing. Ik vond die concluderende scenes even mooi als opmerkelijk; dat zag ik niet aankomen.

Laatste thumbs up gaan naar de cast die van dit bevreemdende werkje toch een herkenbaar en schrijnend geheel weet te maken; Kidman en met name Bettany doen het nagenoeg perfect. De veelvuldig gebruikte narrator Hurt ten slotte spreekt het geheel op een mooie 'er was eens een grimmig sprookje' achtige manier in.

Fijn, een film om eens over na te gaan denken. En meteen maar op zoek naar Manderlay!

4*.

Wat een sterke film. Zelden heb ik een film zo'n sfeer gevoeld waar ik helemaal ingezogen werd. Ik denk dat de mensen die deze film niet waarderen, niet eens de moeite doen om te wennen aan het decor van de film en de vertelswijze; mede omdat ze al meer slechte ervaringen gehad hebben met von Trier. Dat is uitermate zonde.

Qua verhaal is dit wellicht de meeste interessante film de afgelopen tijd. Welke andere film weet je zo ver te kregen om sympathie te voelen op het moment dat een heel dorp wordt uitgemoord. Nou goed, Dogville betreedt zoveel paden, dat het moeilijk is om de kern in een recensie te vatten. Ik kan alleen maar zeggen dat de film meer dan de moeite waard is.

4,5*

Als je primair de film zelf bekijkt is het gewoon een goede film, alleen had deze toneelstuksetting van mij niet gehoeven. Ik zie hier het geniale niet van in. Had meer in gezeten op dat gebied.. 3*

Jammer, ik had in het begin hetzelfde gevoel, maar na een klein half uurtje begon ik mij in te leven in de film. Ik mijn fantasie zag ik echt de huizen, de mijn, de oude molen en het moestuintje met het paadje in het midden. Ik denk wel dat je voor deze film een minimum aan fantasie nodig hebt. Prachtig drama. 4,5* en later (als ik eens meer tijd heb) voor verhoging vatbaar.

Niet akkoord. Dan heb je weer het zoveelste 'gewone' drama, terwijl je nu de andere karakters mee kunt volgen op de achtergrond. Zij nemen als het ware mee deel aan de scéne van het ogenblik. Ik had echt ogen tekort om te zien wat er allemaal gebeurde. Je ziet gewoon het ganse dorp op hetzelfde ogenblik hun 'ding' doen. Prachtig gewoon.

Het mooie van de film is dat door het minimale aan decor en attributen, de aandacht compleet gaat naar de personages, het verhaal en de dialogen. Het heeft veel weg van toneel, maar dan in een filmversie gegoten. De film wijkt dus af van de standaard normen voor film en pikt wel zaken op van toneel maar blijft toch nog een film. Het lijkt allemaal wel toneel, maar de filmtechnieken (oa de prachtige openinsshot) maken van deze film een eigen originele prent.

Aan de andere kant leiden de verschillende shots en cuts weer enorm af, doordat alles zo minimalistisch is opgezet. Langere shots zouden de film denk ik beter maken, maar misschien ook weer saaier, aangezien het verhaal soms niet altijd even boeiend is. Ook krijg je dan echt het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te kijken en ik weet niet of dat zo goed uitpakt. Al met al toch wel een aardige (en natuurlijk originele) film. 3,5*

Tja,de films van von Trier. De een vind het pretentieus geneuzel, de ander films met hart en ziel. De een vind 't vorm boven inhoud, de ander gestileerde meesterwerkjes. Ik kan beide 'partijen' (want daar lijkt toch wel een beetje sprake van) wel begrijpen.

Het is wellicht vorm boven inhoud. Maar het is i.i.g. vernieuwend en origineel. En heden ten dage snak ik daar een beetje naar. Manipulatief en op (een valse manier wellicht) inspelen op de gevoelens van de kijker, hoorde ik ook vaak zeggen. Tja, zijn het gros van de films niet manipulatief? Proberen dramafilms niet altijd hun publiek te raken? Ken te weinig over de motieven van de makers (von Trier zal best een arrogante blaaskaak zijn, maar maakt dat uit?) om daar over te oordelen.

Wat ik zag was een zeer behoorlijk drama, dat ondanks een (te) lange speelduur behoorlijk boeide. Vond het idee van de decors (of het ontbreken ervan) grappig, maar niet meer dan dat. Je zou best een diepere betekenis hierover kunnen verdedigen, maar heb daar niet zo'n zin in.
De cast was goed, stuk voor stuk goed gecast. Kidman wordt steeds en steeds beter.

Het eind schopt deze film w.m.b. boven de middelmaat uit. Nog nooit zo'n wrang happy end gezien, want dat vond ik het. Een eind met ballen, verrassend, maar ontzettend kloppend. Uiteindelijk is het plot mager, de beoogde thema's ambitieus (om het tegenhangende woord maar niet te gebruiken) en de film best geslaagd.

3,5 sterren. Ik blijf Von Trier volgen. Ook al is het misschien een arrogante blaaskaak, zijn films zijn i.i.g. interessant.

Dit wordt mijn eerste bericht, bij mijn favoriete film, die gelijk mijn introductie met echte films is geweest.

Voor mij is Dogville vooral een religieuze film. Grace is de personificatie van de genade, terwijl haar vader (!) de straffende kant laat zien. Dat Grace zich op het einde verlaagt tot het niveau van de mensen zag ik niet zo in. Op een gegeven moment is het mooi geweest. In het verhelderende maanlicht komt de ware aard van Dogville naar boven, en wordt het recht gehandhaafd.

Wat me trouwens ook opviel was Jack McKay, de blinde man, die maar door bleef ratelen over de schoonheid van het licht. Toen Grace zei dat ze hem wilde helpen vanwege zijn blindheid, zei hij: Welke ziekte? Dit deed mij denken aan een verhaal uit de bijbel, waarin Jezus tegen de Farizeeën zegt: 'Maar u beweert dat u kunt zien, en dus blijft uw zonde'. Grace wordt misbruikt, terwijl er wordt gedaan alsof er niets aan de hand is.

Was er trouwens niemand die bij Tom Edison met zijn 'boek' aan Joseph Grand uit 'La Peste' van Camus moesten denken?

Voor ik aan Dogville begon wist ik totaal niet wat ik kon verwachten,ik had hier geen reacties gelezen,of de achterkant van de dvd gelezen,ik heb zelfs nog nooit een trailer van de film gezien.Het kwam dus voor mij als een complete shock dat er totaal geen decors/huizen in deze film zaten.

Zoals ik al had gezegd begon de film voor mij als een totale shock omdat er alleen huizen als omlijningen in de film zaten,het was dus ook moeilijk in de film te komen in het begin, maar ook ontzettend moeilijk om aan het eind uit die "state of mind" te komen.Het gevoel van onwennigheid verdween eigenlijk helemaal toen de tweede chapter begon, dat kwam ook mede door de voice-over van John Hurt wat een heerlijke stem heeft die man.Echt een hele goede verteller.Je vergeet eigenlijk helemaal dat er helemaal niets is om je als kijker op te focusen, en in je hoofd begin je de huizen/decors gewoon helemaal voor je te zien.

Het is echt fenomenaal hoe Lars van Trier, maar vooral de acteurs zo veel kunnen doen met zo weinig.Dit lijkt me ook een uitgelezen kans voor acteurs/actrices om te kunnen laten zien hoe goed ze echt zijn.En dat doen ze ook stuk voor stuk zetten ze een briljant spel neer en nemen je helemaal mee in hun dagelijkse leven.Zelfs de kinderen doen het uitstekend.

Verhaal technisch zit Dogville echt perfect in elkaar zo compact en intens verhaal,samen met het concept van deze film krijg je als kijker een ervaring om nooit weer te vergeten(of heel snel weer te vergeten als je de film niet goed vind natuurlijk).Het verhaal word lekker rustig en op z'n gemakkie verteld, in het begin is het nog allemaal leuk en aardig en vind je het als kijker allemaal fijn dat Grace zo door de dorpelingen in hun "comunity" word opgenomen. maar dan wordt de sfeer steeds grimmiger en kom je als toeschouwer in een neerwaartse spiraal terecht waarbij je echt de kant van Grace kiest ipv de dorpsbewoners en bij het einde was ik dan ook gewoon helemaal ontdaan, dat ze het hele dorp laat uitmoorden. Dat had ik niet verwacht en het koste mij dan ook enkel moeite om dat in me op te nemen en dat te verwerken.

Dogville laat je zien hoe de ware aard in mensen naar boven komt door een uitzonderlijke situatie.
de goede regie, het goede script , het spel van de acteurs,het mooie camera werk en dito belichting en natuurlijk de prachtige muziek en voice-over van John Hurt maken dit een hele bijzondere filmervaring.

4.5* met een hele grote kans op de verhoging naar 5 bij herziening.

Wat een pretentieuze draak van een film. Het verhaal is geen minuut boeiend en wordt dan nog eens enorm lang uitgerokken. De gedragingen van de meeste inwoners zijn ongeloofwaardig en de reactie van Grace daarop is zowaar nog ongeloofwaardiger.

Het ontbreken van decor was ook enorm storend, vooral omdat het in mijn ogen niets bijbracht aan de film. De constante voice-over was zowaar nog ergelijker.

Bijzondere en interessante film van van Trier in een uniek decor. Helaas is het verhaal niet altijd even sterk en brengt het toneelgehalte soms ook irritaties met zich mee. Desondanks geen onplezierige zit. Redelijk.

Tell her you'll stop if she can hold back her tears.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik moet geven. Langs de ene kant is het een bijna 3 uur durende verschrikkelijke saaie boel die nergens echt interessant wordt maar langs de andere kant bevat de film ook één van de meest absurde en onverwachte eindes dat ik al heb gezien.

Nicole Kidman speelt wel weer goed maar waar ik me in het begin aan irriteerde was heel de setting waar het verhaal zich afspeelt. Ook konden me de personages en hun beweegredenen me niet echt boeien. Ergens is het wel te begrijpen maar eigenlijk de enigste die ik goed kon volgen was Grace. James Caan zijn naam staat op mijn versie in grote letters op de hoes maar eigenlijk zie je hem amper, al heeft hij wel een coole rol. Ik had trouwens gehoord dat Von Trier een visueel genie was maar om nu een complete film te laten afspelen in een soort van loods met hier en daar wat paaltjes, deuren en wat andere rommel en waar dan ook nog alle huizen, wegen en straatnamen moeten worden voorgesteld door krijttekeningen op de grond...
Dat ging er bij mij toch wat over.

Dogville kan misschien voor sommige mensen een interessant project zijn en het kan er ook aan liggen dat dit pas mijn eerste Von Trier film is en ik nog niet met zijn werkwijze bekend ben maar toch viel Dogville tegen al zaten er wel knappe scènes in zoals wanneer Grace tegen de hitman zegt dat hij Vera's kinderen moet afschieten maar haar wel laten toezien en als ze haar tranen kan inhouden hij zal stoppen. Geweldige payback!

Na lang wikken en wegen heb ik besloten om door het einde toch een nipte voldoende te geven maar anders had het ergens rond 1.5* gehangen.
2.5*

Wat was eigenlijk de bedoeling van al die foto's bij de aftiteling?

Mooie film. Al is het in het begin wel erg wennen aan dat hele decor en alleen maar een hal met tafels en stoelen en geen huizen. En dat krijgen we ook 3 uur lang te zien alsof het een decor is van een theatermusical. Je ziet zo ook duidelijk dat er weinig geld in is gestoken. Maar toch weer even iets anders. Er word erg goed in geacteerd(vooral door Kidman) en het verhaal is ook goed. Er is een flinke verzameling acteurs aanwezig en ik kwam pas bij de aftiteling achter dat Thom Hoffman ook meespeelde. Helemaal niet gemerkt. Was wel grappig om dat later pas te ondekken. Maar verder is dit een hele ammuserende film met weinig achtergrond. Maar dan evengoed wel een grootse film. Een romantiek gecombineert met een mafiaverhaaltje. Goede eerst geziende film van Von Trier. Op de dvd stond trouwens ook de trailer van "Dancer in the Dark" van dezelfte regiseur die me ook aansprak. Ook maar eens op de kop tikken.

Maar voor deze: 4,0*

Een mooie en erg orginele film. In het begin was het even wennen aan het lege decor, maar er word erg goed geacteerd en het verhaal word zo overtuigend gebracht, dat ik me daar nauwlijks aan stoorde. De thematiek was ook erg intresant. Heb erg van de film genoten, maar op het einde raakte ik de draad een beetje kwijt:

Nadat de laatste bespreking is afgelopen en Grace Tom afwijst, kan ik de handelingen van Tom niet goed meer volgen. Wat doet hij daarna? Belt hij de gangsters en zoja waarom? Is het ook niet een beetje hard van Grace om Tom eigenhandig afteschieten, terwijl hij (volgens mij) de hele film heeft geprobeert te helpen, maar alleen aan het einde de fout in gaat?

???

Blanco bekeken. Niet bekend met de manier van opname, noch bekend met de, al dan niet correcte, verhalen rondom Von Trier.

Na een kwartier stond ik op 't punt om 'm uit te zetten, Had toch echt geen zin in het kijken naar een aangekleed toneelstuk. Echter, kon me niet weerhouden om te blijven kijken. Zó goed gespeeld en zó herkenbaar (helaas)... Zelfs de lengte van de film heeft me geen parten gespeeld na ik eenmaal over het moment van twijfel heen was...

Niet voor herhaling vatbaar, echter niet te vergeten.

In vorige films maakte Von Trier nogal rare keuzes maar hier zijn de keuzes nagenoeg perfect. De film haalt kracht uit meerdere elementen.

Als ik ooit een film moest maken en ik heb een voice-over nodig dan contacteer ik John Hurt. Heerlijke, rustgevende stem heeft die man en past volledig in het plaatje van de vertelstijl. Die stem vertelt het verhaal van Grace die in Dogville terecht komt. Wat ik me afvraag is als deze film in een normale setting moest opgenomen zijn of Dogville dan ook zo een betoverend gevoel zou gegeven hebben (vooral die shots uit de lucht kwamen prachtig over). De keuze voor het decor is zekers speciaal maar het werkt wel, je vult het dorpje als het ware in met je fantasie en hier en daar laat het ruimte open voor gitzwarte humor (struiken, verkrachting).

De personages helpen de film ook een heel eind vooruit. Ze hebben er een mooi stel acteurs voor samen gekregen, de personages boeien en ze groeien knap in de film. (Eerst leek Dogville een droom maar al snel werd het een gevangenis door het beter leren kennen van de bewoners.) Van mij mag het gerust een geniale karakterstudie genoemd worden.

4,5*

Iets wat ik ooit voor school heb geschreven:

"Dogville(Von Trier, 2003) is de negende film van de omstreden regisseur Lars Von Trier. Ondanks dat de film af en toe wordt bekritiseerd vanwege zijn mogelijke anti-Amerikaanse boodschap is het een interessante filosofische film.

Zo worden eerst de bewoners van een afgelegen Amerikaanse stadje genaamd Dogville op de proef gesteld wanneer de op de vlucht geslagen Grace hier terecht komt. Moeten ze de vluchtende, maar sympathieke Grace opnemen of uitleveren aan degenen die naar haar op zoek zijn? Ondanks de constante behulpzaamheid en nederigheid van Grace wordt ze naarmate de film steeds meer uitgebuit en misbruikt. En zo wordt Grace aan het einde van de film ook op de proef gesteld. Kan ze de bewoners nog vergeven na alle ellende die ze haar hebben aangedaan of zal ze wraak nemen?

De bizarre, minimalistische setting (gefilmd in een lege hangar waarin huizen zijn aangegeven met krijtlijnen) die Von Trier gebruikt dragen bij aan het filosofische karakter van de film. Het lijkt zelfs meer op een experiment dan een film. Zo focust hij dus niet op het uiterlijk vertoon, maar totaal op de relatie tussen Grace, de dorpsbewoners en de dubieuze plek die Tom Jr., de redder en tegelijk geliefde van Grace, hierbij heeft. Het is erg interessant om te zien hoe er door inbreng van kleine details zoals een poster waarop wordt aangegeven dat Grace gezocht wordt grote verschuivingen plaatsvinden in de relatie tussen Grace en de dorpsbewoners.

Von Trier heeft zelf aangegeven dat hij in de film de gangbare denkwijze over het kwaad wil doorbreken. Hij laat zien in de film dat niet alleen rijke en machtige mensen kwaad doen, maar dat ook arme mensen dit kunnen doen, zolang de situatie zich ervoor leent. Dit heeft hij perfect laten zien in de film, met name door zelfs de arme kinderen misbruik te laten maken van de diensten van Grace.

In Dogville is nergens sprake van mooi geconstrueerde beelden en andere opsmuk, maar de kracht om je aan het nadenken te zetten en de langzaam verschuivende onderlinge relaties tussen karakters die uiteindelijk tot een groot conflict leiden maken de film als geheel erg interessant."

Er zijn boeken vol te schrijven over Lars von Triers Dogville, het eerste deel uit de trilogie USA – land of opportunities. En dat is niet enkel te danken (of te wijten, wat uw voorkeur verdient) aan een speelduur van tegen de drie uur.

Waarom is er eigenlijk nog nooit iemand op dit fantastische idee gekomen? Een lege studio met enkel wat meubilair en andere eenvoudige attributen waarin zich een verhaal ‘in de Rocky Mountains’ afspeelt. Het dorpje, beter gezegd gehuchtje, dat Dogville moet voorstellen, is in werkelijkheid een donkere zaal waarin met korte woorden en eenvoudige ‘tekeningen’ op de vloer is aangegeven waar welk gebouw staat en wie waar is gehuisvest. Een hond is een cirkel met een staart, een huis een vierkant, dan wel rechthoek en bosjes worden neergezet als een wolkvormige afbeelding op de vloer. Simpel, maar doeltreffend. De vergelijking met een toneelvoorstelling is snel gemaakt al doe je daarmee Von Triers kunsten tekort.

De openingsscène zet de kijker onmiddellijk middenin het dorpje, als er na een topdown view wordt ingezoomd op Elm Street, de hoofdstraat waaraan geen enkele iep te vinden is maar om historische redenen toch deze naam kreeg toebedeeld. In negen hoofdstukken en een proloog worden, haast als in een kinderprent, de ontwikkelingen in Dogville toegelicht door het oog van een alwetende verteller die wordt gedragen door de zwoele stem van John Hurt. Deze dient als het broodnodige lijm die tussen de verscheidene conversaties wordt gebruikt om alles en iedereen verder onder de loep te nemen en sommige sappige details beter onder de aandacht te brengen bij de toeschouwer.

Het in slaap gesukkelde bergdorpje krijgt op een dag bezoek van een verdwaalde schone (Nicole Kidman), die de naam Grace draagt. Ze wordt, naar eigen zeggen, achtervolgd door gevaarlijk tuig, ook wel gangsters genoemd. Eén van de bewoners, schrijver Tom Edison (Paul Bettany), neemt haar zonder een seconde te aarzelen in bescherming als even later enkele heren in luxueuze auto’s ten tonele verschijnen. Dat is het eerste moment dat de kijker uit de wereld die Dogville heet, wordt gegooid. Een afgesloten studio en opeens arriveren twee oldtimers tussen de stoelen en tafels? Precies waar op de vloer ‘Elm Street’ staat geschreven, houden de twee vehikels halt en begint het verhaal, waarin ook Jeremy Davies en James Caan prominente rollen vervullen, voor het eerst vorm te krijgen.

Achternamen zijn in het geval van de meeste bewoners van Dogville niet van toepassing, zo ook niet voor nieuwkomer Grace. Ze wordt door de gemeenschap in de armen gesloten nadat er een democratische stemming heeft plaatsgevonden. Mocht één inwoner zijn kiesgerechtigheid gebruiken om ‘nee’ te stemmen, zou de aangeboden protectie vergeten worden en het alledaagse leven continueren. Allen zijn het erover eens dat Grace zich mag verbergen tussen hen, er kleven echter enige tegenprestaties aan. Noodgedwongen, maar bovenal opgelucht en vereerd neemt Grace haar eigen plekje in tussen de inwoners van het gehucht hoog tussen de ‘bergen’.

Von Trier heeft gekozen voor een opvallende visuele stijl, waarin menselijkheid en natuurlijke intuïtie voorop staan. Nicole Kidman kan in de huid van Grace worden gezien als de Jezus van het verhaal die aankomt bij vreemdelingen, altijd het perfecte woordje klaar heeft staan, meer denkt aan anderen dan aan haar zelf en bovenal beschikt een onuitputtelijke vergeving. Dat ze die krachten dient aan te spreken naarmate haar tijd tussen de bergbevolking voorbij kruipt, geeft wederom reden de vergelijking te maken met het meest bekende Bijbelverhaal. Als de kijker haar eenmaal door en door kent en haar vermeende perfectie tot in de kleinste details wordt doorgevoerd, ligt de wijsheid er ondertussen zo dik bovenop als slagroom op een kommetje chocolademelk. Met alle irritaties voor de kijker van dien.

Dat klinkt als een meedogenloze oordeel en de werkelijkheid is dat dat uiteindelijk te weinig eer doet aan het kunnen van Kidman en aan de gekozen insteek van Von Trier. Laatstgenoemde weet namelijk met minimale middelen, om precies te zijn nul figuranten en een paar geeltjes aan decor, een meeslepend en vooral spraakmakend verhaal neer te zetten. Woede, verdriet, angst, blijdschap, humor, geluk maar vooral ook wanhoop, machteloosheid en wraakzucht worden overtuigend neergezet door geniaal gecaste personages die allen een plekje verdienen in de harten van de kijkers. De regisseur is qua opzet met vlag en wimpel geslaagd, maar neemt daarbij (te?) veel hooi op zijn vork.

Deze is mij eens aangeraden geweest dus ik dacht deze maar eens te gaan huren. En ja, het was een aangename film.

Ik wist eigenlijk totaal niet wat mij te wachten stond buiten dan dat er bijna geen decor is. En dat geeft zo het gevoel asof je naar een toneelstuk aan het kijken bent met geweldige acteerprestaties. Nicole Kidman speelt zeer sterk en het personage blijft ook de hele film boeien. Maar het verhaal opzich mocht ietsje meer pit hebben. Al zelfs was het zeker niet slecht, heb mij echt niet verveeld. Vooral het einde vond ik helemaal top.

4*

Dogville: lang (178 min) maar de moeite waard.

Na ooit allerlei slechts over Breaking the Waves te hebben gehoord, heb ik Von Trier altijd gemeden. Tot daar Antichrist kwam, waar ik toch wel buitengewoon benieuwd naar was. Het toeval wilde dat ik die op 24 december keek, maar dat terzijde.

Vandaag, toch al weer 5 maanden later, heb ik dan Dogville, voor mij Von Trier #2 bekeken. Het begin vond ik niet zo boeiend, het verliep allemaal redelijk op rolletjes, life's good enzo. Maar naarmate de andere zijde van het dorpje kwam bovendrijven, begon ik de film steeds beter te vinden en achter af gezien is de intro daarom juist prima. Apart ook om dit in een soort toneelstuk vorm (met feitelijk erg weinig kosten) te zien. Ik ben nooit zo weg geweest van voice-overs (cq verteller hier), maar na een tijdje went het gelukkig wel. Toch wel iets waar een dergelijk toneelstuk niet aan zou ontkomen.

Normaal gesproken ben ik niet zo van de moraalridders, maar hier verpakt Von Trier het toch heel aardig (lees: compleet niet storend) en groeien mijn verwachtingen toch ook voor Manderlay, die ik zeker binnen 5 maanden ga zien. 4*

Mijn tweede Von Trier dit. Ik wist vooraf eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten, aangezien ik met niet of nauwelijks voorkennis aan deze film begon. Het was dan ook best schrikken geblazen toen bleek dat Dogville als het ware uit een leeg decor bestond waarop de acteurs zich voortbewogen, wat best wennen was.

Na het eerste uur had ik er niet veel vertrouwen in. De film kon mij tot op dat moment nog niet echt boeien. Deze film is echter zo’n film die voor mij weer eens bewijst waarom je nooit na een kwartier of half uur al moet afhaken bij een film, want na een uur werd de film steeds beter en beter. Sterker nog op sommige momenten was het gewoon genieten geblazen. Ongelofelijk dat een film zo kan omslaan en ik heb er toch wel behoorlijk wat gezien.

Soms kan een voice-over fijn zijn en soms ook niet. John Hurt heeft echter een heerlijke vertelstem, die echt wat toevoegt aan het verhaal. Daarnaast is het acteerwerk van Nico Kidman van grote klasse. Het een tijd geleden dat ik een film met haar heb gezien, maar hier laat ze weer eens zien waarom ik haar altijd zo goed heb gevonden. Naast haar sublieme hoofdrol zetten ook Paul Bettany, Stellen Skarsgard, Philip Baker Hall en James Caan prima rollen neer. Een film als deze is ook een uitgelezen mogelijkheid voor een acteur/actrice om te laten zien wat ze in hun mars hebben en dat laten de acteurs gelukkig eigenlijk allemaal wel zien.

Het mooie is ook dat Von Trier in het tweede gedeelte de toon van de film ook helemaal laat omslaan. Het einde waarbij zowat het hele dorp uitgemoord wordt hakte er dan ook best wel in. Ja een erg goede film dit. Von Trier is een unieke regisseur die echt zijn eigen stempel op een film weet te drukken. Dat durf ik na twee films van hem gezien te hebben nu wel te stellen. Nu maar eens op zoek naar nog meer werk van hem.

4,0*

Gisteren gezien, erg bijzondere en aparte film. Het decor maakt een onuitwisbare indruk en weet de volle 170 minuten mij te verbazen, je gaat het wel langzamerhand accepteren maar gedurende de hele film bleef ik het geniaal vinden. Ik heb altijd al een zwak voor verhalen met veel personages die op de een of andere manier een beetje worden geromantiseerd, zelfs op brute wijze, en daarom vond ik Dogville ook echt amusementvol om te kijken. De verschillende karakters waren erg aandoenlijk om naar te kijken en ik kon het dorpje bijna schattig noemen ondanks de voorgevallen gebeurtenissen. Nooit echt een fan geweest van Nicole door haar mysterieuze gedrag maar de rol van Grace is op haar lijf geschreven, ik stoorde me voor het eerst, behalve dan bij Eyes Wide Shut, eens niet aan Kidman wat een enorme opluchting was achteraf. Ik begon haar zelfs te mogen . Het einde vond ik niet erg shockerend, ik durf niet te zeggen dat ik het had verwacht, dat totaal niet maar de hele film draagt al een onheilspellende sfeer met zich mee en daarom was het einde niet erg shockerend of verbluffend erg. Ik zag het branden van Dogville meer als een mooie afsluiting, en een manier voor de dorpelingen om Grace te verontschuldigen. Mede dankzij door het geweldige verhaal, het verbluffende acteerwerk, het geniale decor en vernieuwende regie-stijl kom je bij mij als een gelukkig mens. Erg benieuwd naar het tweede deel en kan nu al niet wachten tot het derde deel van deze serie uitkomt. Ik ben erg tevreden met deze film, hoewel het erg moeilijk te beoordelen is omdat dit heel erg nieuw voor mij overkwam en ik niet zo snel het kon vergelijken of iets dergelijks. Heerlijk memorabele film. 4,5 ster

In een woord geniaal.

Van te voren acht je het onwaarschijnlijk dat dit concept gaat werken en voor je het weet is het alsof je er rondloopt en de gebouwen voor je ziet staan. Ik kan me wel goed voorstellen dat niet iedereen het op die manier ervaart.

Eigenlijk klopt nagenoeg alles aan de film. Het mysterieuze verhaal, de personages, de manier van vertellen, de plot-/karakterontwikkelingen en natuurlijk het fantastische eind.

Iedere rol wordt zeer overtuigend neergezet en gaf mij het idee dat het er ook echt zo aan toe zou gaan. Je voelt bij jezelf de haat en ongeloof tegenover de dorpelingen groeien waardoor het verhaal met onverwachte spanning richting het eind loopt om daar zeer bevredigend te eindigen.

Dit is typisch een film die op basis van het concept terecht hoog of laag scoort. Ligt je dit niet dan zal het een lange zit zijn en vraag je je af waar je net naar gekeken hebt. Zie je de stad Dogville in z'n geuren en kleuren wel voor je dan zul je de film daardoor ook op z'n waarde schatten.

Ik hoor in ieder geval bij die laatsten.

4* dik verdiend