menu

La Pianiste (2001)

mijn stem
3,49 (505)
505 stemmen

Oostenrijk / Frankrijk / Duitsland
Drama
131 minuten

geregisseerd door Michael Haneke
met Isabelle Huppert, Annie Girardot en Benoît Magimel

Erika Kohut (Isabelle Huppert) is een veertigjarige pianolerares die met haar moeder samenwoont in een appartement in Wenen. De twee hebben een haat-liefde verhouding en vliegen elkaar voortdurend in de haren. Erika's leven lijkt net zo strak georganiseerd als een compositie van Bach, maar in werkelijkheid leidt ze een dubbelbestaan. Achter haar onbewogen uiterlijk gaan gecompliceerde emoties schuil, waaraan zij alleen 's avonds uiting weet te geven in buurten waar ze zich overdag niet zou vertonen. Als een bezoeker van een van Erika's pianorecitals verliefd op haar wordt, schrijft hij zich in op het conservatorium om in haar buurt te kunnen zijn. De veel jongere Walter is echter niet voorbereid op Erika's masochistische verlangens en ingewikkelde persoonlijkheid. Er ontstaat een gevaarlijk spel.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=nOaxrmSUF38

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van cucciolo
5,0
arno74 schreef:
Eerst wordt de pianiste als een dominante figuur getoond die uit lust handelt (en richting de studente uit jaloezie). Maar wat blijkt... ze wil juist gedomineerd worden. Dat vind ik lastig te rijmen.

Both sides of the same coin lijkt me..

Vervolgens blijkt hij een gewelddadige figuur te zijn die in plaats van afstand te nemen flink tekeer gaat, zo ver dat het met seks ook niets meer te maken heeft.

Denk dat hij van zichzelf ook geen gewelddadig persoon is, maar door haar opzettelijk tot het uiterste gedreven werd.

4,5
cucciolo schreef:
Andersom komen vrouwelijke personages van de hand van mannelijke auteurs ook niet altijd even naturel over

Waaraan denk je, cucciolo?

avatar van cucciolo
5,0
ThomasVV schreef:
(quote)

Waaraan denk je, cucciolo?

In zijn algemeenheid. Ik ben niet een erg belezen persoon (kijk liever films), maar van wat ik tot nu toe heb gelezen, vind ik vrouwelijke personages beter tot hun recht komen in verhalen van vrouwelijke auteurs. Overigens vind ik dat dit ook geldt voor films, al hebben actrices daar vaak natuurlijk wel meer eigen inbreng. Hoe dan ook, moet je mijn opmerking met een knipoog nemen hoor. Heb zelf een hekel aan generaliseren, en betrap mij er nu op dat ik zelf toch die kant op ga..!

avatar van Ste*
2,5
Dit leek een erg boeiende film te gaan worden. Een portret van een zeer interessante kille vrouw, die geen emoties lijkt te kennen maar in haar eigen tijd vreemde dingen doet om zich te kunnen uiten.

Dat iemand gestoord is is allemaal prima, graag zelfs, maar persoonlijk hou ik dan toch van wat meer achtergrond waarom iemand zo is (geworden). Boeiende materie vind ik het zeker, maar deze film is voor mij iets teveel een aaneenschakeling van bizarre gedragingen, zowel van Erica als van Walter. Het jammere is namelijk dat ik ronduit een hekel aan haar kreeg, terwijl dat volgens mij, als je haar hele geschiedenis zou kennen, absoluut niet terecht zou zijn. Als we er even vanuit gaan dat Erica een slachtoffer is van iets (of dat nu misbruik, mishandeling, onderdrukking, of wat dan ook is), vind ik het nogal 'oneerlijk' (ook voor slachtoffers die zich wellicht herkennen in haar beschadigde natuur) dat we alleen haar gemankeerde gedrag zien, en nooit echt hoe dit te verklaren is. De band met haar moeder en de zijdelingse opmerkingen over haar vader zijn natuurlijk hints, maar niet voldoende wat mij betreft. Doet een beetje afbreuk aan het onderwerp, en aan de betekenis die het zou kunnen hebben.

Ik heb me er, ondanks de schokkende scenes, toch best mee verveeld. Iets te 'abstract' uitgewerkt naar mijn smaak. Vraag me af of het boek meer vragen beantwoordt.

2,5*

avatar van de grunt
5,0
Ste* schreef:
dat we alleen haar gemankeerde gedrag zien, en nooit echt hoe dit te verklaren is.

Je moet als regisseur, mijns inziens, één focus hebben. Dus: óf, in dit geval, een karakterstudie over de curieuze, soms morbide gedragingen van iemand met een borderlinestoornis (Is Haneke met La Pianiste glansrijk in geslaagd). Ofwel: een meer duidende film, waar de voedingsbodem wordt belicht die tot deze stoornis heeft geleid. Wat, als ik het goed begrijp, jij liever had gezien. Echter beiden genuanceerd verwerken kom je minstens tot een miniserie.

4,5
Een interessant psychisch drama is geen als-dan-verhaal, Ste*, en nog minder een soort who-done-it...

avatar van cucciolo
5,0
de grunt schreef:
(quote)

Je moet als regisseur, mijns inziens, één focus hebben. Dus: óf een karakterstudie over de curieuze, soms morbide gedragingen van iemand met een borderlinestoornis (Is Haneke met La Pianiste glansrijk in geslaagd). Ofwel: een meer duidende film, waar de voedingsbodem wordt belicht die tot deze stoornis heeft geleid. Wat, als ik het goed begrijp, jij liever had gezien. Echter beiden genuanceerd verwerken kom je minstens tot een miniserie.

Daarbij is het maar de vraag in hoeverre een film er echt beter op wordt als alles op zijn plek valt. Ook met karakterfilms. Persoonlijk heeft het op mij vaak meer impact als ik (gedeeltelijk) mijn eigen invulling kan geven aan bepaalde zaken. Bovendien hangt er rondom dit personage een uiterst fascinerende en mysterieuze walm. En dat zou denk ik helemaal teniet worden gedaan als er teveel gerelativeerd zou worden.

avatar van de grunt
5,0
cucciolo schreef:
Bovendien hangt er rondom dit personage een uiterst fascinerende en mysterieuze walm. En dat zou denk ik helemaal teniet worden gedaan als er teveel gerelativeerd zou worden.


4,0
Simpel gezegd een film over een vrouw die geluk in de liefde zoekt maar daarin faalt omdat ze duidelijk issues heeft (ze woont nog bij haar tirannieke moeder en zit met emotionele problemen en seksuele frustraties, uitend in hardvochtigheid en SM-perversies) en geen connectie met de ander kan maken. De film geeft een interessant contrast tussen fantasie en werkelijkheid (zoals bij het mislukken van de SM-experimenten) en tussen het hoge ideaal van de romantische muziek van Schubert en het ‘banale’ van de liefde in het echte leven.

Het sterke van de film is vooral het realisme waarmee de zwakheden en onzekerheden van de mens en het gekluns dat het leven is worden uitgebeeld (dat zo opvallend contrasteert met de geïdealiseerde Hollywoodfilms), het zwakke dat de film net iets te lang duurt en een zwakke spanningsboog heeft.

avatar van janwauters
3,0
compleet geschift deze film

avatar van Zuster Stein
cucciolo

Bovendien hangt er rondom dit personage een uiterst fascinerende en mysterieuze walm.


Als je iemand niet begrijpt ontstaat er al licht een mysterieuze sfeer rond de persoon. En om dan deze mysterieuze sfeer te prefereren boven begrip.... nee, niet mijn voorkeur, op die manier gaan we weer terug naar de Middeleeuwen.

Hoofdpersoon heeft grote moeite haar (sexuele) gevoelens te uiten, ontmoet een haar toegenegen jongeman, en hoopt hem in háár wereld (geschapen door de wreedheid van haar moeder) in te kunnen wijden om zo zichzelf te ontdekken. De reactie van de jongeman, vol walging, schudt haar wakker, wanhoop brengt haar gevoel om lief te hebben en lief gehad te worden naar boven, eerst probeert ze het op haar moeder uit, om dan de jongeman op te zoeken. Helaas, de walging voor het leven en de liefde , door haar moeder ingegeven is (natuurlijk) nog springlevend, jongeman begrijpt er (net als de meeste kijkers) absoluut niets van, beschuldigt haar woedend ervan hem eerst op te geilen om dan de benen te nemen en mishandelt haar. Zij, radeloos, stopt met haar (lege) piano-wereldje en verlaat met een bloedend hart .....




avatar van tbouwh
3,5
Masochisme tussen twee hoofdrolspelers, ik word er maar zelden heel warm van. Heel gek is dat in het geval van La Pianiste ook niet; veel klinischer en koeler ga je het niet krijgen, maar juist psychologisch is één en ander sterk uitgewerkt. In de montage, de close-ups van Hupperts gezicht, het beschouwende perspectief van de camera. Huppert schittert in een rol die veel van haar gevraagd moet hebben, al lijkt deze Franse krachtvrouw de seksueel getormenteerde personages gewoonweg ook op te zoeken. Magimel vond ik (zeker als ijshockeyspeler, was dat nodig?) minder op z'n plaats. Een gebrek aan overtuiging en chemie in de scènes met Huppert breekt de film wat op. Het einde is dan weer van een zeldzame klasse.

avatar van Ajax&Filmfreak
4,5
Misschien wel de meest goede acteerprestatie die ik ooit gezien heb van een acteur/actrice. Huppert is geweldig in dit bijzondere drama.

Wat ik wel raar vind is dat iedereen Frans spreekt terwijl de film zich afspeelt in Wenen.
Raar ook dat op de hoes van mijn DVD staat dat het een Duitse film is.
En dan staat de film hier in de top lijst van Oostenrijk....

avatar van de grunt
5,0
Draait 06 December in Filmhuis O42 Nijmegen !!



avatar van de grunt
5,0
Zou Wim Kieft deze film weleens gezien hebben?


avatar van Ebenezer Scrooge
5,0
Haha, treffend evenbeeld inderdaad.

avatar van Ebenezer Scrooge
5,0
De kleur rood is constant aanwezig in La Pianiste, alsof Haneke de kleur aan ons opdringt. In vele nuances trekt de kleur aan je voorbij; de zalmroze bloes van Huppert, de kastanjebruine violen, de rode sjaal waar Huppert het glas in stuk trapt, de sproeten op haar gezicht.... De kleur verleidt en stoot af, net als Huppert zelf die star overkomt, maar om wie desalniettemin een seksuele aura hangt. Behalve wanneer ze haar minnaar smeekt haar te vergeven, dan opeens staat ze voor een blauwe deur. Volgens mij de enige keer in de film dat de kleur blauw voorkomt.
De stijl van La Pianiste is streng en eenvoudig, toch oogt de film ook comfortabel. Bijvoorbeeld wanneer Huppert haar bruinleren handschoenen aantrekt, dat ziet er erg aangenaam uit. Deed me trouwens denken aan scènes uit Jackie Brown en Psycho; Pam Grier die in het pashokje de stapeltjes bankbiljetten netjes in de tas stopt, Janet Leigh die het gestolen geld op haar hotelkamer in een krant wikkelt.

De thematiek is echter allesbehalve comfortabel; de verstoorde moeder-dochter relatie is mijns inziens waar het hoofdzakelijk om draait in de film. Huppert gedraagt zich eerder als een opstandige tiener dan als een onafhankelijke vrouw die toevallig bij haar moeder inwoont. Ze wil maar niet losraken van haar dominante, bemoeizieke moeder, subliem gespeeld door Annie Girardot overigens, die zich op haar beurt van geen kwaad bewust lijkt te zijn. De dochter slaapt zelfs in de slaapkamer van haar moeder, nota bene in het bed van haar vader! Haar vader die, zo wordt terloops opgemerkt, is overleden in een psychiatrische inrichting.
In een fantastische scène zien we Huppert en haar moeder een lift in stappen, zo'n ouderwetse met een hek eromheen, dan verschijnt de student die ook met de lift mee wil, maar Huppert schuift doodleuk de deur voor zijn neus dicht. De lift gaat omhoog, de moeder kijkt haar dochter een beetje onderzoekend aan en de student rent de trap op en cirkelt om de lift heen als het ware. Alsof het een sprookje van Perrault betreft; de prins op het witte paard dartelt om het maagdelijke meisje heen, maar zij moet eerst nog van haar boosaardige moeder af zien te komen, de heks.
De vader(figuur) is in dit soort verhalen doorgaans afwezig. Moeder en dochter klampen zich aan elkaar vast; de moeder wil niet dat haar dochter opgroeit, de dochter weet zich niet los te rukken van haar moeder. In zo'n verstikkende symbiose is het niet zo vreemd dat de dochter pervers gedrag vertoont; ze bezoekt in het geheim pornotheaters, begluurt neukende stelletjes en verminkt zich door met een scheermesje haar geslacht te bewerken.

Onderdrukking van seksuele gevoelens. De muziek staat voor de seks. Wat opvalt is hoe Huppert in diepe concentratie achter haar piano zit, verkrampt lijkt het wel, alsof ze zich niet kan overgeven aan de muziek. Voortreffelijk gespeeld door Isabelle Huppert, haar spel/rol deed me meermaals denken aan Piper Laurie in Carrie. Ze riep ook een zeker medelijden bij me op. Zo alleen en in zichzelf gekeerd, de soms haast droevige blikken. Aan het einde, met de close-up van haar gezicht, lijkt ze wel een Heilige. Zo zal Haneke het waarschijnlijk niet bedoeld hebben, maar voor mij voelde het zo wel.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:31 uur

geplaatst: vandaag om 06:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.