Morvern Callar (2002)

We volgen de gelijknamige hoofdpersoon van de film Morvern Callar in haar opmerkelijke manier van rouw verwerken, dit alles wordt begeleidt door een fijne soundtrack met voor mij grotendeels onbekende muziek . Morvern is een behoorlijk introverte jongedame en we komen dan ook weinig over haar aan de weet maar dat geeft niets. In dit wat dromerige werkje van Lynne Ramsay maken we verder kennis met het personage Lanna die mij enigszins op de zenuwen begon te werken. Vooral het Spaanse gedeelte met beelden van het platteland heeft mij kunnen bekoren.

Ik heb deze film gezien na Ramsay's nieuwste film We Need To Talk About Kevin. Wat beide met elkaar gemeen hebben is dat ze door de cynische sfeer en het nihilistische gedrag van het centrale personage aanzetten tot nadenken. Het tijdsbeeld, dat in beide films geschetst wordt, is wellicht tekenend voor de houding van een (gelukkig maar) klein deel van de hedendaagse jeugd. Ik heb daar absoluut niets mee, waarschijnlijk omdat ik van een toaal andere generatie ben. Misschien dat ik daarom het boek maar eens moet lezen om meer van deze egocentrische en onverschillige houding te begrijpen. Maar ik sluit niet uit dat mijn vragen onbeantwoord blijven, omdat - net als Kevin in de andere film - in dit geval ook Morvern zelf het "waarom" van haar gedrag niet kent.

Zelfdoding van haar vriend geeft Morvern de kans om te ontsnappen aan haar saaie leventje als medewerkster van een supermarkt in Schotland.
En als je jong en uit de UK komt betekent vrijheid: Spanje (de Costa, Club Med, Clubs).
Toch lijkt Morvern ook iets meegekregen te hebben van haar vriend want z'n nagelaten muziek biedt een kijk op een andere wereld: Can, Boards of Canada, Lee Hazlewood, Aphex Twin, Stereolab...een gegeven dat Morvern en haar vriendin Lana uiteindelijk uit elkaar zal drijven.
Film die het voornamelijk moet hebben van de soundtrack, de beelden, de sfeer, de gezichtsuitdrukkingen en een soort van serieuzere en minder komische variant op "Trainspotting" lijkt.
Zou wel eens erg van het boek kunnen verschillen omdat de plot/het verhaal hier voornamelijk een kapstok lijkt om de beelden van een samenhang te voorzien.
Erg sterke film.

Dit is een eigenzinnig filmpje, dat me wel wist te pakken. Het draait allemaal rond Morvern Callar, die eigenlijk gedurende de hele film maar wat doet. Haar vriend pleegt zelfmoord en laat een novelle achter, die ze onder haar naam gaat publiceren. Vervolgens vertrekt ze naar Spanje voor een typische jongerenvakantie aan één van de Costa's. Het waarom van haar handelingen wordt nooit duidelijk, maar dat is juist ook het leuke. Het levert verrassende scenes op die aangevuld worden met een mooie soundtrack.

Aardige film, waarbij de regisseuse sterk haar eigen stempel op weet te drukken, wat op zich wel een pluspunt te noemen is.

Het begint allemaal erg sterk, met een fraaie openingsscène. Daarna volgt een wat wisselvallige film, waarin de hoofdrolspeelster wordt gevolgd. Je krijgt niet echt feeling met haar. Het blijft allemaal wat afstandelijk. De soundtrack is wel fijn en zorgt voor een aangenaam sfeertje. Wel is het jammer, dat de film mij niet helemaal wist te pakken. Het heeft zeker de elementen, die me erin zouden kunnen zuigen, maar dat gebeurde helaas niet. De tweede helft is daarnaast ook duidelijk wat minder goed dan de eerste.

Toch kan ik hier wel een voldoende aan kwijt. De sterke momenten, die de film kent zijn ook echt sterk. Ben ook nog steeds benieuwd naar “We Need to Talk about Kevin”. Wie weet komt het er daar wel allemaal uit.

3,0*

Ondanks dat de film eigenlijk maar niet wil kiezen wat hij eigenlijk wil zijn, toch wel erg genoten.

Wauw, wauw, wauw.

Impressionistische film waarin we deelgenoot worden van de innerlijke wereld van een jonge vrouw die niet weet hoe ze moet 'rouwen'. Opvallend hoe streng de film hier wordt aangepakt.

Wanneer worden de eerste twee films van Lynne Ramsay op BR uitgebracht?!

Helaas haalt Morvern Callar (bij deze eerste kijkbeurt) ook voor mij niet het niveau van Ramsays andere werk. Ook niet dat van haar debuut. Nochtans valt er genoeg te halen en zit er zoals gebruikelijk een wereld van diepgang in de details. Maar toch miste ik iets.

3,5*

Hihi, een vertoning op 35mm met het geluid aangenaam hard? Ik heb hem direct 2 keer gezien toen. Doe ik zelden. Maar dat kan wel eens het verschil in waardering verklaren.

Als ik die kans krijg zonder dat ik er anderhalf uur voor hoef te reizen, doe ik het zo

Ik begrijp de score wel bij deze film, maar zo'n chaotische film is niet echt iets voor mij. De film weet niet goed waar het naar toe wil en ik heb helemaal niets met de personages. Af en toe trekt het wel terug de aandacht met enkele interessante scènes. Maar helaas lukt datzelfde niet met het geheel van de film. Jammer, want de boodschap (als dat al moet natuurlijk) ging helemaal verloren. En ik had toch gehoopt dat de hele film een sfeer kon behouden. Muziek valt wel mee, maar ook hier enkele toevalstreffers.

Met You Were Never Really Here (2017) op vijf bollen wacht je er eigenlijk op om toch licht teleurgesteld te worden door dit eerdere werk van Ramsay. Morvern Callar is geen escortbedrijf, maar de naam van een jongvolwassene die haar vriend terugvindt op de vloer van hun gedeelde appartement. Zelfmoord, zo blijkt; de blinkende kerstverlichting voelt direct al niet zo toepasselijk meer. Deze beeldende paradox - stilistische verfijning onder miserabele omstandigheden - houdt doorheen de film aan, aangezien de droom om aan een troosteloos bestaan te ontsnappen keer op keer stuit op de sombere realiteit. Ik vond de film (vooral daardoor) té stijlbewust (da's misschien wel het allergrootste verschil met YWNRH - die voelde extreem intuïtief aan).

Door haar hoofdpersonage (haast) a-dramatisch met een ingrijpende gebeurtenis om te laten gaan, maar haar tegelijk wél de illusie van een (tijdelijke) uitweg te geven, creëert Ramsay een net iets te kunstmatig vacuüm waarbinnen escapisme en gevangenschap elkaar onafgebroken bestrijden. Hierdoor ontstaat een film waarbinnen het gebrek aan emotionele impact juist ''het punt'' is, omdat het gegeven van een monotoon bestaan mee bepaalt hoe het hoofdpersonage functioneert. Werkte voor mij maar deels. Ook ontsnapt Ramsay er niet helemaal aan dat het nu aanvoelt alsof het onderwerp 'zelfmoord' licht gebanaliseerd wordt (wat in dit geval absoluut niet de intentie hoéft te zijn).

Ik was wel benieuwd wat Lynne Ramsay hiervan ging maken. Een tijdje geleden heb ik het boek gelezen, en dat beviel toch niet zo heel goed - Morvern heeft wel wat weg van het typische Britse chavvy bimbo-type, maar dan vooral een fantasievariant gemaakt door een vieze man van middelbare leeftijd (veel seks, drugs, te dom om te poepen maar toch een verfijnde muzieksmaak van precies het soort artiesten wat hijzelf leuk vindt), en niet als een persoon van vlees en bloed. Daarbovenop ook nou niet echt een heel logisch verlopend verhaal, al is deels ook het punt dat Morvern een psychopaat is die in het moment leeft. En ook met Lynne Ramsay heb ik wisselende ervaringen - We need to talk about Kevin vond ik vrij goed, maar You were never really here kon me toch een stuk minder bekoren.

Als film, tja, het is soms wel aardig maar veel meer dan dat ook niet. De muziek is tof, Morvern en haar vriendin Lanna doen het leuk, maar ik blijf het een chaotisch, onsamenhangend verhaal vinden waarin ik het karakter Morvern simpelweg niet geloof als werkelijk persoon. Ook niet als rouwende, in de war zijnde, impulsieve Schotse sociopaat. Toch gebeurt er genoeg in de film (dat is het voordeel van verhaaltechnisch van de hak op de tak springen), en ziet het er fraai genoeg uit om toch nog tegen een voldoende aan te kruipen. Nu maar hopen dat Ratcatcher wel echt raak gaat zijn.

Bof ging nergens over... Visueel alweer erg genietbaar van Ramsey maar als film had dit weinig te vertellen. Die Morvern Callar heeft ze trouwens niet alle vijf op een rij : de onverschilligheid en onbewogenheid waarmee ze de dagen na de zelfmoord van haar vriendje beleeft stroken niet met "normale" menselijke emoties die je daarbij zou hebben. Ook dat interview met de twee uitgevers van het boek sloeg echt nergens op... niet eens inhoudelijk ingaan op het boek... . Dan nog een wazige onfunctionele discotheekscène ergens daar tussen... Nee, dit is echt op het randje van een slechte film over een marginaal personage die me weinig deed. De 2,5* geef ik dan nog puur op het visuele aspect... soms lekker trippy in beeld gezet. Maar als Lynn Ramsey film (al haar andere films gaf ik 4 of 4,5*) was dit een tegenvaller.

Indrukwekkend

Ik kwam deze op het spoor omdat die in een of andere lijst als tweede eindigde als de beste Britse film van deze eeuw. (Voor Under The Skin, maar achter Paddington 2)

Had ook geen idee wat de titel betekende en waar het over ging. Behalve dat de hoofdpersoon wakker wordt naast haar dode vriend. De titel bleek de naam van de hoofdpersoon, mijn engels schoot dus niet te kort.

Wat volgt is een vertassend soms verbijsterend relaas. Prachtig naturel gespeeld en net veel grvoel op haast poëtische wijze verteld.

Erg sterk. Dikke 4*

Het is al bijna tien jaar geleden dat ik bij Concerto bij de Warp-afdeling de verzamelcd van Movern Callar op de kop heb getikt. Ik kwam er pas later achter dat dit de soundtrack is van een film; een film van de regisseuse van de eveneens uitstekende We Need to Talk About Kevin. Ja ja, een interessante compilatie waarbij Everything You Do is a Balloon van Boards of Canada en vooral Blue Milk van Stereolab me altijd bijgebleven zijn. Hoe is dat in deze film verwerkt, nu ik deze eindelijk ergens gratis kon plukken?

Alles begint in een appartement tijdens kerstmis, waar Movern Callar, goed neergezet door Samantha Morton, wakker wordt op de vloer naast haar vriend. Haar vriend echter, heeft zijn polsen doorgesneden. De kerstverlichting op de achtergrond lijkt als symbolisch in het teken te zijn van een storing en Morvern Callar... ja... die zou het wel niet in de koude kleren zitten. Ze raapt haar moed bijeen om een beetje in beweging te komen en het trauma plekjes te geven. Uiteindelijk vindt ze daarbij ook de waardigheden die haar vriend als een soort testament voor haar bedoeld heeft. Een aansteker, maar ook een walkman met een cassettebandje waar dus die zekere nummers opstaan die ik hier in mijn cd-kast heb staan... en een verzoek om een geschreven manuscript naar de uitgever te sturen.

Maar op het moment dat Morvern Callar het manuscript onder ogen krijgt, de naam van haar vriend in de hare vervangt zodat het boek onder haar naam gepubliceerd zou worden, lijkt het roer om te slaan en is het medeleven voor Morvern plotsklaps op het spel gezet. Ook al is het moeilijk te geloven.

Aan de dromerige settings en de bescheidenheid van zo'n onschuldig ogende jongedame die onder Blue Milk profiteert van de natuur, zou je het telkenmale over het hoofd zien dat Morvern Callar gewoon een psychopaat is. In eerste instantie zou je ook nog denken dat ze naar dat feestje ging om de rouw te onderdrukken. Maar gaandeweg, en op het desbetreffende moment kan je er niet meer omheen.

De vakantiescenes in Spanje met haar vriendin bevestigd ook alleen maar dat de dood van haar vriend en natuurlijk de naamvervalsing alleen maar voor voordelen heeft gezorgd. Maar voor hoe lang?

In het begin was het wel eventjes erin komen, maar uiteindelijk kruipt deze film onder je huid op een zowel betoverende als ijskoude manier. Heel bijzonder gedaan. Ik ben blij dat ik toch maar eens aan deze film begonnen ben. Misschien nu maar eens achter het boek aan.

4,0*

Apart. Lekker ongebruikelijke film qua stijl. Ik hou van zo'n openingsscene. Ik hou ervan als karakters wat vreemd doen terwijl ze gewoon lijken. Er zit mooie natuurlijke scenes in, zoals op het feestje. Zodra de stiltes vervangen worden door de soundtrack van de walkman wordt dat er op fijne wijze in verweven. Zelfs 2x Aphex Twin, al kwam dat dan weer niet van de walkman.

Het vriendschapverhaal en het gedrag van Morvern is wellicht wat minder, het gegiebel van de meiden gaat op een gegeven moment ook tegenstaan. Het voelt steeds fragmentarischer dan een echt verhaal, soms is het een soort koortsdroom, zoals de taxirit naar het dorpje. Het gaat traag en je moet er allemaal maar tegen kunnen, maar op een gekke manier bleef je er toch inhangen. (6,5)

Morvern Callar is een fijne kleine Britse film die begint met de plotselinge dood van de vriend van de jonge vrouw Morvern Callar. Van een dergelijk sterfgeval zou een ieder onder de indruk zijn. Bij Morvern is dat schijnbaar niet het geval. Het is alsof de dood van haar vriend haar niet heeft geraakt. Ze leeft voort alsof er niets is gebeurd. Regisseur Lynn Ramsay bouwt dit gegeven uit tot een gevoelvolle film. Een film die dicht op zijn personages zit. Een film die veel meer aandacht aan het innerlijke gevoelsleven van zijn personages besteedt dan aan een gestructureerd verhaal.

Morvern Callar ontwikkelt zich tot een drama gevuld met zwarte humor. Een drama dat deprimerend begint en in de loop steeds meer flintertjes licht toelaat. Het vertelperspectief ligt bij het hoofdpersonage. De vertelstijl is associatief, recht voor z’n raap en volledig gecentreerd rondom het hoofdpersonage dat elke scène domineert. Daarmee exact de vertelwijze kopiërend van het boek van Alsan Warner, waarop de film zich baseert.

Prima hoofdrol van Samantha Morton wier vertolking van het hoofdpersonage me soms een onbehaaglijk gevoel bezorgde door heel overtuigend een heel scala aan emoties die zichtbaar opborrelen niet te willen doorstaan en met wilskracht onderdrukt. Naast het goede acteerwerk is er genietbaar camerawerk dat soms losse en soms strakke beeldcomposities laat zien. Al naar gelang het spanningsniveau van hoofdpersonage Morvern Callar. Een film met mooie details. Fijne film dit.