Morvern Callar (2002)

Het viel me toch lichtjes tegen. Het kwam allemaal nét niet genoeg uit de verf, ondanks de heerlijke ondersteuning van een goede soundtrack. Leuk ook om Nannou van Aphex Twin even voorbij te horen komen, ik heb direcht na het kijken van Morvern Callar meteen maar weer even de 12" opgezet.

Terug naar de film: op de een of andere manier pikte het allemaal niet echt. Het feit dat er niets gezegd wordt over de zelfmoord (waarom?) en waarom hij daar zo midden in een deuropening lag (als je zelfmoord pleegt lijkt een deuropening me niet echt een geschikte plek). Ook bij al het handelen van Morvern daarna wist ik niet zo goed wat ik er nou aan moest en dat zorgde voor een afstand tussen de film en mij. Jammer, want naast de goede soundtrack staat er ook een aantal mooie en dromerige scenes tegenover.

En "Everything you do is a balloon" van les Boards de la Canada.

Die heten toch gewoon Boards of Canada?

Klopt.

Dit jaar nieuwe plaat!

Hm, aparte film, erg mooie beelden. Ik kon het Schotse accent niet overal verstaan. Niet dat er veel gepraat werd, maar toch heb ik denk ik wat nuances gemist. Twijfel nu tussen 3,5 en 4*.

Ik had ook grote moeite met het verstaan van de accenten. Vooral Lanna kon ik amper verstaan.

Prachtig nr. Ook Some Velvet Morning geniaal in de film gebruikt. Nog net leren kennen voordat Primal Scream + Kate Moss met hun versie kwamen.

je moet maar eens het boek kopen. daarin staan alle titels mooi beschreven die op de tape 'music for you' gezet zijn .

Dat moest ik dan maar 's doen. Ik heb ondertussen - al wel een tijdje ook - wel de reguliere soundtrack. Helaas lees ik nu pas dat de film een tijdje geleden op TV was. Als ik dat had geweten, had ik hem opgenomen. Ik meen dat ie begin september bij de videotheken in roulatie gaat, maar misschien moet ik gewoon de koopDVD zien te vinden.

Ik ruil de videocassette graag met de koopdvd straks. Dat schotse zonder vertaling bekijken en verstaan, het is niet voor iedereen.

ik vind het goed te volgen (met de engelse ondertiteling aan)

jaja, zo kan ik het ook...zet eens die ondertiteling uit. Kan je dan nog Lanna verstaan?

Deze klaagzang ging er echt niet in. Lelijk onding van een film, met vreselijke nummers en leuke tracks die respectloos door de film gegooid worden. Ziet er verder ook niet uit, en dat "boehoe wat ben ik zielig" kopje kon mij ook niet boeien. Gelukkig voor velen de film niet uitgekeken, meer dan 1* had ik hier toch niet aan kwijtgekunnen.

Vooral de laatste drie kwartier vond ik erg goed, geweldige sfeerbeelden vanuit Spanje. Zeker vanaf het moment dat de meiden het hotel uit gaan.

Dat niet helemaal duidelijk wordt wat Morvern soms tot haar beslissingen drijft maakt me weinig uit, heb genoten van een aantal mooie scenes. 3,5*

Ik ben 't anders wel met 'm eens. Had 'm niet helemaal afgekeken...de film kon me gewoon niet boeien.

1,5* Voor het negeren van dat lijk en het later in stukken snijen er van....

Morvern Callar is een moralinevrije film, die het hoofdpersonage uitsluitend volgt op haar onvoorspelbare reis: haar innerlijk blijft door de gehele film voor mij een mysterie, hetgeen me pogingen deed wagen om haar drijfveren te ontrafelen. Ik vond haar een mooi raadsel, die gelukkig een raadsel bleef. Maar je kan net zo goed de magie er vanaf halen, door deze vrouw onverschillig en afgestompt te noemen, doch dat is te kort door de bocht en doet het personage te weinig eer aan (ook het goede acteerwerk trouwens). Esthetisch gezien vond ik de film zeer mooi maar ook eigenzinnig gefilmd (kleine observaties op bijzaken, een goed spel/oog tussen licht en donker), waarachter het stuurloze en vrij simpele verhaal goed kon schuilen (toch blijft dat het zwakkere punt van deze film, terwijl –aan de andere kant- het stuurloze van het personage wordt benadrukt).Vandaar toch maar 3.5*, met een zacht lonken naar een toekomstige 4*.

De eindscène, het dansen in een of andere disco met lsd-achtige lichteffecten, is wederom prachtig gefilmd (plus de passende muziek die op komt zetten), daarbij op haar gezicht gelet natuurlijk, symboliseert het haar eenzaamheid: ze staat er alleen voor, zal dat waarschijnlijk ook blijven (de vluchtige relaties daargelaten), te wijten aan haar grillige persoonlijkheid.
Ja, ik weet het, veel abstractie en speculatie in dit stukje commentaar.

Ik vond het maar een erg saaie bedoening. Morton doet het aardig, en er zitten wel een paar mooie scènes in maar deze waren veel te schaars om mij ervan te weerhouden na 1,5 uur te gaan zappen. 2*

IK vond hem ook wel wat tegenvallen.

Maar ze kon er nog mee door.

2.5*

Wat is er hier misgegaan met de distributie of zo? Al zeker 2 keer op tv geweest en nu pas te huur???

Toch minder dan haar debuut Ratcatcher. Morvern Callar is veel onconventioneler, neemt meer risico, maar het werkt bij mij minder.

Het hoofdpersonage is stuurloos, op de vlucht voor haar gevoelens maar volgens mij had dat ook gekund in een wat minder stuurloze film. De film weet niet helemaal of het een pure psychologische sfeerschets moet worden of dat er ook nog een verhaal verteld moet worden.

Ik vond juist de eerste helft het beste en dan met name het begin. Later werd de film voor mij minder intiem en gevoelig en afstandelijker.

Vooral een prachtige openings- en eindscene en mooi gebruik van muziek. Erg terloops. En ook heel verschillende muziek maar toch met een vergelijkbaar gevoel. Soms trouwens mooi wrang grappig.

Ratcatcher vond ik erg goed, dit is niet helemaal mijn film, maar toch vond ik het heel interessant. Interessant genoeg om Ramsay in de gaten te houden. Het gegeven van haar komende film is alvast fascinerend.

3.0*

Heel goed geacteerd.

Heel mooi.

Grappig vond ik het idee dat je met haar meeluisterde. Als kijker hoorde je de muziek als zij die hoorde en als ze de walkman afzette, hoorde de kijker de muziek ook niet meer, of zachter.

één traan zegt meer dan een zondvloed

Met dat gevoel liep ik ook wel rond tijdens het kijken van de film. Wat dat betreft is het een Kerrigan-light. Waar zijn films nauwelijks ruimte geven om bij te komen en voortdurend op de huid van de personages blijven plakken, geeft Ramsay de kijker wel tijd om te ademen. Toch blijft het vooral een impressionistische film die vooral steunt op sfeerschetsen.

Morvern Callar (een titel die me al lange tijd telkens in het oog springt en fascineert) tracht niet of nauwelijks te oordelen over de beslissingen die Morvern neemt. Hij tracht wel een inzicht te geven in haar belevingswereld, in wat ze meemaakt en vooral hoe ze het meemaakt. De uitwerking was soms heel terloops, andere keren heel dicht op de huid en bijzonder mooi gefilmd: die scène langs het water bijvoorbeeld, een Spaanse processie, of die tijdens het hardcorenummer (303 Nation) in de discotheek, momenten waar de film onder mijn huid kroop.

Mooie ‘eerlijke’ film, die me zeker wist mee te voeren in Morvern’s wereld. Had wat mij betreft nog net dat beetje meer onder de huid mogen kruipen en wat minder locaties mogen bevatten, dat had de film nog consistenter gemaakt.

Morvern Callar is toch een tegenvallende ervaring, in vergelijking met het verfrissende en verrassende Ratcatcher. Waar die film stijl en inhoud bevat, bevat Morvern Callar vooral stijl. Visueel is de film namelijk van hoge kwaliteit. Ook het uitgangspunt van de film is intrigerend, maar wanneer het eerste half uur is verstreken, zakt dat element ook steeds verder weg. Wat overblijft zijn een aantal gebeurtenissen die mij helaas maar moeilijk konden boeien en als kijker met een leeg gevoel achterliet.

Samantha Morton speelt met verve een lowerclass-meisje wier vriend zelfmoord heeft gepleegd. En het lijk blijft maar liggen op de drempel van de keuken, als Morton zichzelf opdoft om te gaan partyen: het is tenslotte Kerstmis. Vanuit dit geweldige gegeven ontstaat een prachtig vormgegeven en sfeerrijke film met veel stiltes, waarbij de vraag aan de kijker is of Morton een doortrapt en verwend kreng is, of iemand die gegeven haar situatie slechts instinctief kansen grijpt die voorbij komen en voor wie escapisme de enige zekerheid biedt.

Aardige film, maar het boek is subliem.

Lang niet zo indrukwekkend als Ratcatcher was, maar wel een heel bijzonder filmpje. Ik vond vooral de ruim tien (plus) minuut durende openingscene heel indrukwekkend. Sterk straaltje acteerwerk ook van Morton, wat wat mijn betreft toch wel tot de betere actrices van het moment is. Wat echter vooral opvalt, in positieve zin, is de soundtrack die echt geweldig is samengestelt, soms bevreemdend werkt maar vaak heel erg goed past. Wel jammer dat de film zelf, op een paar prachtige momenten en shots na, nogal stuurloos is en een paar erg moeilijk te plaatsen wendingen neemt, wat hem toch zomaar een halve punt kost en dat is erg zonde! Wel een naam om goed in de gaten te houden trouwens, die Ramsey! Zie dat er na 9 jaar weer een film aankomt, mooi zo!

3 sterren

Een innerlijke road movie die op het eind ook letterlijk road movie trekjes gaat krijgen. Als je geen fantasie hebt en alles voorgekauwd op je bordje wilt hebben, kan ik me voorstellen deze film minder geschikt voor je is, ik vond m fantastisch!