Morvern Callar (2002)

Wordt vertoond op IFFR.

Een bijzonder indrukwekkende Samantha Morton in een toekomstloos Schotland. De film schetst een tijdbeeld van de huidige generatie jongeren zonder richting. Magnifieke fotografie en de muziek, vrij uniek, komt alleen tot ons via de walkman van Samantha (of zoals Dogme regels via achtergrond muziek) Mooie stijl van filmen en vele onvergetelijke beelden.

Vele onvergetelijke beelden en goed verwerkte humor. De film begon wel heel slap moet ik zeggen, maar na 20 minuten kwam het op gang en ik heb me derhalve behoorlijk vermaakt. 3,5 *

het begin was inderdaad erg sterk vond ik. tot het moment waarop ze haar kerstcadeautjes uitpakt aan toe. zou eigenlijk de soundtrack, "music for you", wel willen hebben, maar helaas is die niet op tape verkrijgbaar. wel op CD, uitgegeven door WARP nota bene!

die Samanda Morthon is wel een erg leuk meisje trouwens. Ik leefde erg met haar mee.

het is het type meisje dat ik beter zou willen leren kennen, maar helaas gaat het hier om een filmpersonage. ik meen dat het een boekverfilming is. misschien het boek maar 's lezen. of een mailtje sturen naar de actrice.

Het boek is van Alan Warner. Ik zag het laatst in de winkel liggen. De kaft was hetzelfde als de filmposter dus viel het nogal op.

ik ga de soundtrack maar 's kopen, denk ik.

van mij mag er wel een morvern callar 2 komen, trouwens.

Ik ben niet echt voor een deel twee, laat deze maar op zichzelf staan. De auteur van het boek waar de film op gebaseerd is, Alan Warner, heeft echter wel een vervolg op Morvern Callar geschreven. 'T heet "These Demented Lands" (als'k 't goed onthouden heb). Voor zover'k weet is 't alleen z'n enige boek dat niet in het Nederlands vertaald is.

Nee, er hoeft geen deel 2 te komen, aangezien dit eigenlijk een deel 2 is na Under my Skin.... Blijft staan dat ik deze film gewoon magisch vind.

Na het lezen van de recensie in de Carp, die het trouwens een roadmovie noemt, zeer benieuwd geworden naar deze film! Praten ze wel normaal Engels, of Trainspotting-Schots?!

Rzsa; ze praten niet.

Zeer intrigerende film trouwens.

Als ik me goed herinner hebben de mensen in de film wel een Schots accent, maar lang niet zo erg als in Trainspotting.

Ik zit er verder aan te denken om deze film nog maar 's te gaan zien. Op het IFFR maakte hij al indruk, en de kans dat ik hem nog 's op groot scherm te zien kan krijgen, is nu nog aanwezig.

Film kwam pas laat wat op gang, maar de beelden overtuigen meer dan het verhaal. 3 sterren

Het is een slow moving picture ja. De muziek en het beeldverhaal maken veel goed.

Dat begrijp ik dus eigenlijk niet, slow moving. Dat eerste stuk film is het meest interessante wat ik ooit gezien heb. Daarna word het helaas wat te roadmoverig waardoor een 5 geblokkeerd wordt.

Slow moving, in die zin dat het verhaal zich langzaam ontwikkeld na de onthullingen in de eerste 10 minuten. Road movies is niks mis mee. Ik zie de relatie niet tussen road movies en het blokkeren van een vijf. Een road movie staat zelfs op twee in mijn top 10.

Ja maar het MOOIE eraan is dat er dus zich wel iets ontwikkeld, met Samantha's ervaringen en slagerservaringen. En een indrukwekkend stukje house-partying. Dat kun je Slow noemen, maar ik denk niet aan tempo bij iets indrukwekkends.

Slow moving wil niet zeggen dat er zich niets moois ontwikkeld. Dat zei ik ook niet. Het beeldverhaal (dus ook het vertellen van die ervaringen) en de muziek maken het geheel boeiend.

Ik vond de film niet geweldig, maar die James mag voor mij wel een bandje samenstellen! Het fantastische nummer Some velvet morning bijvoorbeeld spookt de hele avond al door mijn hoofd, net als die heerlijk zoemende analoge synthesizers van Broadcast.

Ik lekker niet . Aparte film waar bij het begin al meteen de toon wordt gezet. Zonder rede heeft Morverns (wat een naam trouwens) vriend zelfmoord gepleegd en Morvern zelf doet ook nogal eens wat dingen zonder rede. Normaal heb ik het niet zo op personages die rare dingen doen maar hier kon ik zowaar begrip tonen voor Morvern. Misschien dat het aan Samantha Morton ligt die de sterren van de hemel acteert en er bovendien nog erg lief uitziet. De rest van de cast is ook geloofwaardig. Verder heb ik er eigenlijk weinig op aan te merken maar toch weet ik niet helemaal wat ik met deze film aanmoet. Voor nu een 3,5 maar dat zal bij een volgende kijkbeurt wel veranderen (lees: omhoog gaan). Soundtrack is trouwens ook likkebaerdend aangenaam.

Erg aparte film ja, hypnotiserend bijna.
Al moet ik er bij zeggen dat de sterke losstaande scenes meer indruk maken dan het verhaal als geheel. Morton is geweldig evenals de muziekkeuze.

Paar geweldige scenes:

Vriendje pleegt zelfmoord, maar laat nog wel een cassettebandje voor zijn vriendinnetje achter met 'Music for you' er op

Het hakken van het vriendje in de badkuip onder de tonen van het vrolijke liedje 'i'm sticking with you'

Scene in de discotheek met echt snoei-snoeiharde dance-herrie, waarop mijn BBC-ondertiteling aangaf: Loud Trance Music Playing



Zo waren er wel meer mooie scenes, vooral waar Morvern weg zit te dromen, kijkend naar het landschap en luisterend naar de walkman. Maar zoals gezegd, het verhaal komt niet echt uit de verf.

Tja, er wordt toch wel degelijk geprobeerd een verhaal te vertellen lijkt me, maar vervolgens wordt er meer ingegaan op de psychologische beslommeringen van Morvern zelf, om uiteindelijk weer terug bij het boek te geraken. Er zijn heel veel scenes die prachtig zijn, maar niet echt bijdragen aan het verhaal. Dat bedoelde ik.

Begrijp wat je bedoelt, zit wat in, daarom ook niet de volledige 5 sterren natuurlijk.

Hoewel een mooie film had ik had er meer van verwacht. Het was inderdaad voornamelijk een sfeerschets, maar ik vond het verhaal toch wel wat ál te ondergeschikt aan deze sfeer. Ik had op sommige momenten echt geen idee waarom Morvern besloot iets te gaan doen (eerst liefkozend de hand van haar vriendje stelen om vervolgens ijskoud zijn manuscript te jatten, op slag en sprong naar Spanje vertrekken, het script willen verkopen maar bij de eerste afspraak met een uitgever gewoon niet komen opdagen, plotseling besluiten om het land in te trekken, het volgt elkaar allemaal zo onlogisch op - hoewel het misschien veelzeggend is voor Morvern als persoon). Hiertegenover staan bloedmooie scenes: de knipperende kerstboom, de zingende taxichauffeur, het uitpakken van de kado's, het onverwachte telefoongesprek met een volkomen vreemde - maar puur op sfeer redt Morvern Callar het niet hoger dan 3,5*.

Heb de film nu op m'n to-see lijst staan ... geen verhaal, veel sfeer, kan niet missen.

Verhoogd naar 4 sterren. Ook vanwege de aanschaf van de poster en de soundtrack, en de zoete herinneringen.