Profondo Rosso (1975)

Nog even bijkomend van wat ik gezien heb.....horror is het woord niet,dit is kunst.dit is wel even wat anders als al die slechte horror en remakes van de laatste jaren,vaak troep zonder ziel.voor iedereen die wil zien waar de ziel van de horror of mystery ligt ,zou ik zeggen,al zou het niet mee vallen.probeer dit meesterwerk in de collector edition te pakken te krijgen.dat wil zeggen uncut ,dus de volledige 126 minuten.

Zoals de betere regisseurs van Italiaans genrespul heeft Argento veel meer interesse in stijl, spanningsopbouw van losse scenes en creatieve uitspattingen dan in plot of karakteruitdieping. En ik kan daar ook hier volledig in mee. Het is net niet Suspiria-niveau maar komt dichtbij. Niet alleen door de scenes die spanningsopbouw kennen en vaak ogen als Hitchcock on acid. Maar ook door de geweldige Edward Hopper-achtige straat en kroegshots in het begin. Alsmede de ongrijpbare korte shots van dieren of spullen. In het verhaal wordt op zeker moment iedereen verdacht. Inclusief de hoofdpersoon zelf en een kind dat in het verhaal terecht komt. Deze film laat ook nog eens duidelijk zien dat giallo's de voorouder van de slasher waren,.

Geweldige herzien gehad. Echt een heerlijke film. Dikke 4 sterren

Nadat ik Profondo Rosso al twee keer had gezien, heb ik daar deze week nog twee kijkbeurten aan toegevoegd. De eerste kijkbeurt was thuis waarbij ik voor de gelegenheid mijn oude dvd (release van DFW uit 2002) heb bovengehaald. Deze bevat een prima print en het gaat om de lange Italiaanse versie, dus inclusief de wat meer komische screwball scènes met David Hemmings en Daria Nicolodi. Deze kijkbeurt was zéér aangenaam. Profondo Rosso heeft een goed verhaal en zeker naar Argento’s normen is het één van zijn films die het meest logisch in mekaar. Dat is zeker ook dankzij zijn samenwerking hier met Bernardino Zapponi. Profondo Rosso was een enorm succes en wordt gezien als hoogtepunt in het oeuvre van Argento én het giallo genre. Jammer dus dat Argento nadien de samenwerking met Zapponi niet heeft verdergezet en afgleed naar - nog steeds goeie - films waarbinnen de logica steeds meer wegviel.

De Italiaanse versie van de film duurt 2 u 6 maar verveelt geen seconde. Dankzij de regie en het camerawerk in het algemeen, de mooie fotografie ook (denk maar aan het Hopper tafereel aan de bar). Zoals gezegd heeft het een sterk verhaal waarbij er voldoende afwisseling is op vlak van locaties, met ook heel wat sfeervolle nachtscènes. De bodycount is respectabel - zeker gezien de leeftijd van deze film - en de sterfgevallen zijn met de gekende flair in beeld gebracht. De film is een whodunit, met humoristische screwball stukjes waarbij de moorden tussentijdse shock momenten zijn. David Hemmings is geweldig als leading man, die tussendoor ook een battle of sexes uitvecht met Nicolodi (die jarenlang de muze en geliefde zou zijn van Argento). Hun dialogen vormen dan nog de meest uitgesproken politieke ondertoon; deze van de opkomst van het feminisme. Achteraf gezien (en voor wie de film heeft uitgekeken) is deze ondertoon ook vrij ironisch. Na de talrijke praatjes van Hemmings die vrouwen expliciet als het zwakke geslacht bestempelt, blijkt de moordenaar een vrouw te zijn die met bruut geweld mensen om het leven heeft gebracht.

Gisteren volgde dan mijn tweede kijkbeurt van de week. In viernulvier in Gent werd de film verrtoond met de soundtrack live gespeeld door de legendarische Goblin. Goblin bestaat vandaag uit vier muzikanten onder leiding van original en componist van vele soundtracks Claudio Simonetti. Hij was 22 toen hij 50 jaar geleden de muziek componeerde. Vandaag nog toert hij de wereld rond om Argento filmprojecties live te begeleiden. De film werd afgespeeld in een uitverkochte theaterzaal waarbij de band voor het doek op het podium (in het halfdonker) met perfecte timing de soundtrack speelde. Het was een prachtige, krachtige ervaring om de film op groot doek te zien in combinatie met deze vier topmuzikanten die hun ding deden. Na de film hebben ze als uitsmijter nog stukken gespeeld van Suspiria, Tenebrae en Demons. Wat een topavond.

Naar eindbeoordeling toe zit ik nu met een zware bias, dankzij deze ervaring, maar dat geeft niet. Ik verhoog de score toch naar het maximum.

Het is nog maar de tweede van Argento die ik gezien heb na Suspiria en hij levert hier een goed gemaakte thriller af. Het is een film die vooral een erg sterke sfeer uitstraalt. Vooral het eerste halfuur en het laatste deel blinken hier erg in uit. De scène waar Marc met Carlo voor café staat nadat de eerste moord gepleegd is, deed me sterk denken aan het schilderij Nighthawks. Een erg mooi beeld was dat.

Qua verhaal is het een vrij rechttoe rechtaan who-dunnit. David Hemmings zit hier in een gelijkaardige rol als in Blow-up om de moord(en) te ontrafelen. Een aantal dingen zijn wel leuk gedaan, zoals die pop die binnengewandeld komt voordat de moordenaar toeslaat en het einde waarbij de moordenares in de spiegel verschijnt. Argento is er in geslaagd om me toch een aantal keren op het puntje van mijn stoel te laten zitten.

Alleen jammer van de muziekkeuze die soms nogal misplaatst was, maar over het algemeen is dit gewoon een goede thriller.

3.5*