menu

Profondo Rosso (1975)

Alternatieve titels: Deep Red | The Hatchet Murders

mijn stem
3,54 (249)
249 stemmen

Italië
Thriller / Mystery
126 minuten / 98 minuten (VS gecensureerde versie) / 105 minuten (theatrical cut - export versie)

geregisseerd door Dario Argento
met David Hemmings, Daria Nicolodi en Gabriele Lavia

Op een conferentie in Turijn pikt een helderziende vrouw de ziekelijke gedachten op van een moordenaar in de zaal. Wanneer de Engelse jazzpianist Mark Daley getuige is van de gruwelijke moord op het medium, start hij zijn eigen onderzoek in met de hulp van een journaliste en twee collega-vrienden van het slachtoffer. Maar al gauw vallen meerdere slachtoffers en is hij zijn eigen leven niet meer zeker.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=GD_EN0JVnKk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,0
baspls schreef:
(quote)

Het is juist de goede versie die je hebt gezien, de amerikaanse versie mist de scènes die Italiaanse audio hebben. Het is even wennen, maar anders zou je wat missen.

Oké, goed om te weten, thnx!

avatar van Flavio
3,5
Als je naar de poster kijkt zou je eerder een soort Vertigo verwachten, maar het is eerder een variatie op het thema van Psycho. In ieder geval behoorlijk Hitchcockiaans. De plot lijkt wel wat op die van L'Uccello Dalle Piume di Cristallo, maar Profondo Rosso is audiovisueel sterker. David Hemmings is goed als pianist in den vreemde, de overige acteurs (de hoofdinspecteur, Gianna) zijn duidelijk minder.

De plot zit goed in elkaar, met leuke verwijzingen, maar er zijn wel wat losse eindjes. Zo had ik verwacht dat er wel iets zou gebeuren met dat stuk kalk dat opeens losliet in het spookhuis- een of andere gruwelijke aanwijzing- maar daar gebeurt niks mee. Sowieso is zijn speurwerk na de eerste moord eigenlijk zinloos, want ondanks dat er wat mensen worden vermoord komt hij geen stap dichterbij, en moet hij uiteindelijk weer in zijn geheugen graven om het gezicht van de moordenaar te zien.

Maar de film moet toch vooral worden gezien als een audiovisueel spektakel, want het ziet er gewoon supermooi uit, de kadering, de close-ups van objecten, het gebruik van kleur, de inventieve shots, Argento trekt een mooie trukendoos open en weet een aangenaam sfeertje op te roepen. De soundtrack is minstens even belangrijk, opvallend aanwezig en daardoor misschien niet naar ieders smaak, maar ik vond het heerlijk: de versnelde drums, electronica, zelfs wat alternatieve rock.

Clapboy
Wat mij vooral aantrekt in dit soort films zijn de vaak geweldige sfeer en suspense/spanning. Verder is het allemaal erg stijlvol zoals we gewend zijn van Argento en ook erg bloederig. Niet voor mensen met een zwakke maag, verder een meesterlijke thriller/horror. Volop mysterie en een ongekende sfeer en warmte wat de film uitstraalt. Echt met liefde gemaakt dat zie je.

avatar van Zwolle84
2,5
Hè bah, wat valt dit ontzettend tegen. Heb er letterlijk jaren naar uitgekeken, maar er was gewoon geen doorkomen aan, zo saai. Ontnuchterende ervaring.

avatar van Dievegge
4,0
De kleur rood is aanwezig in het bloed, de lippenstift, de bekleding van de schouwburg, artefacten... De Renaissancekunst en de kindertekeningen zorgen voor een spookachtige aanwezigheid van het verleden.

Het is een slasher en een whodunit met een paranormaal elementje. De ontknoping komt eigenlijk al na achttien minuten, wanneer de moordenaar even in een spiegel te zien is tussen die griezelige portretten. Het gaat echter zo snel dat je het wellicht niet merkt. Zoals gewoonlijk is de politie onbekwaam en moeten twee amateurdetectives het oplossen. De onderonsjes tussen Hemmings en Nicolodi zorgen voor komische afwisseling, net als de scène waarin hij van die voorgevel naar beneden dondert. Het heeft een bloederig gehalte, al is de dreiging net daarvoor soms interessanter. Sommige mensen sterven op een ongewone, zeer visuele manier.

De muziek van de Italiaanse progrockband Goblin vermengt allerlei invloeden, van blues tot de maatwisselingen van Mike Oldfield. Het kinderliedje krijgt iets griezeligs door een mineurwending.

avatar van scorsese
2,5
Matige film waarin een pianist op onderzoek gaat naar de moord op zijn onderbuurvrouw. De film duurt te lang en het toch al simpele verhaal wordt te lang uitgerekt. Bovendien verraad de close-up van het oog met make-up te veel. Wel prima camerawerk dat hier en daar een mooi shot oplevert en ook de soundtrack is goed.

avatar van alexspyforever
2,5
Zoals steeds moeten de films van Argento het hebben van het visuele en de soundtrack (hoewel die soms iets te bombastisch was en repetitief). Het verhaal is erg mager, de personages niet zo geweldig uitgewerkt. Een aantal moorden of de opbouw er naar toe waren wel goed gedaan. Helaas zit er ook veel opvulsel in hetgeen de vaart er uit haalt. Sowieso is de film te lang, dit had gerust in anderhalf uur kunnen worden gemaakt ipv 2.

avatar van baspls
4,5
geplaatst:
Na twee jaar dit meesterwerk van Dario Argento opnieuw gezien. Dit maal de prachtige blu-ray restauratie van Arrow in het Italiaans met 5.1 surround audio.

Een Jazz-pianist ziet hij zijn onderbuurvrouw - een medium - op gruwelijke wijze wordt vermoord. Hij denkt dat hij iets belangrijks heeft gezien, maar kan het niet echt plaatsen. Samen met een journaliste gaat hij op onderzoek uit. De moordenaar vermoord echter iedereen die hem op het spoor is...

Begin jaren '70 was Dario Argento erg succesvol met zijn drie Giallo's. Die zijn vervolgens ontelbare keren geïmiteerd door vrijwel heel filmend Italië. Hierdoor wilde Argento naar een ander genre en verkende hij Horror met Door Into Darkness en Komedie met The Five Days of Milan, wat zeer onsuccesvol is gebleken. Vanaf de helft van de jaren '70 was de Giallo-rage een beetje voorbij, maar Argento besloot juist terug te keren naar het genre waar hij mee begonnen was.

Profondo Rosso is in vele opzichten de ultieme Giallo. Argento neemt de zelfde structuur als hij in zijn eerdere films gebruikt heeft. Namelijke een Engelsprekende man in Italië is getuige van een moord heeft clue in zijn herinnering en gaat op onderzoek uit met de hulp van een love-interest. Uiteindelijk lijkt de zaak opgelost omdat de persoon waar alles naar wijst is gestorven, maar dan volgt een confrontatie met de werkelijke moordenaar. Toch is de film ook heel anders en veel vrijer dan de meeste Giallo's van die tijd. Argento gebruikt een heel eigenzinnige vertelvorm.

De acteurs lijken spelers op een groot toneel (waar ook naar verwezen wordt met de theatergordijnen in het begin) in plaats van dat de film verteld wordt vanuit de beleving van een personage (zoals gebruikelijk is). De echte hoofdpersoon in de film is de camera. Locaties worden aangedaan en er vinden ontwikkelingen in het verhaal plaats, niet omdat de personages daar nu zo nodig moeten zijn, maar omdat de camera daar is. Sommige zouden het style-over-substance noemen, maar in werkelijkheid is het stijl wat hier de substantie is. In zijn latere werk zou Argento steeds meer deze kant op gaan en een coherent logisch verhaal loslaten (uiteindelijk zelfs teveel).

Het verhaal zit namelijk al vol van zijn kenmerkende non-logica. Het is in principe gewoon een Giallo-detective, maar vreemd genoeg zijn er voortdurend bovennatuurlijke krachten aan het werk. Een medium ontdekt de moordenaar in het begin, continu beweegt er een soort POV-camera die naar de personages gluurt met heel onheilspellende spookachtige geluiden eronder en dan is er ook nog een spookhuis in de film. Al deze hints naar het bovennatuurlijke zijn duidelijke voorboden van Suspiria, Inferno en Phenomena.

Een groot verschil is hier dan de toon op sommige momenten nog heel luchtig is en er ook een hoop humor in zit. Daria Nicolodi zou hierna nooit meer de luchtige positieve rol van love interest spelen. Naar mate de relatie tussen haar en Argento verslechterde kreeg ze steeds meer duistere rollen te vertolken. Sommige filmcritici zien feministische genderkritiek in de film. Omdat Daria's personage een "bevrijde vrouw" is en de mannelijkheid van David Hemmings’ pianist een beetje belachelijk wordt gemaakt in de komische scènes. En verder ook om het feit dat Gabriele Lavia's personage homoseksueel is. Sommige denken zelfs dat de pianist ook homoseksueel is omdat hij zichtbaar moeite heeft met de man in vrouwenkleding (overigens gespeeld door een vrouw). Toch vergeten de mensen die dat hebben uitgedacht dat ze hier met Argento te maken hebben. In een interview op de blu-ray worden al deze theorieën namelijk heel snel van de kaart geveegd. Wat Argento wel doet in zijn films is commentaar geven op hoe mannen invulling moeten geven aan hun 'mannelijkheid' in een wereld met veranderende verhoudingen. Zijn hoofdpersonen zijn geen macho's maar creatievelingen en de moordenaar is heel vaak een diabolische vrouw.

Vrijwel alles draait om stijl in Profondo Rosso, want niet alleen het camerawerk is erg stilistisch. De sets zijn dat namelijk ook. In de scène waar de pianist met zijn dronken vriend bij de Piazzi C.L.N in Turijn staat, recreerd Argento eigenlijk het schilderij ‘Melancholie van een mooie dag’ (1913) van Giogio de Chirico. De Blue Bar waar de pianisten werken is dan weer een verwijzing naar Edward Hopper’s ‘Nighthawks’ (1942). Om het schilderachtige effect te versterken staan de figuranten stil als etalagepoppen. Naast de bekende plaatsen in Turijn krijgen we ook de prachtige Villa Scott te zien als het spookhuis. Het gebouw is in de zogenaamde Vrije Turijnse-stijl gebouwd, een soort mix tussen Jugendstil, Barok en Art Deco.

Dan is er ook nog de muziek van Goblin. Argento zocht naar een bandje om een totaal andere muziek te maken als dat hij eerder van Morricone had gekregen. In de Cinevox studio kreeg hij The Goblins te horen, een Italiaans prog-rock bandje die een jaar in Londen waren geweest en qua stijl waren beïnvloed door Emerson, Lake and Palmer. Argento was meteen om en liet de bandleden behoorlijk vrij in het maken van de soundtrack.

Het echte onderliggende thema van Profondo Rosso is familie. De hele film is eigenlijk Argento’s commentaar op familiebanden. Hij is van mening dat een familie alleen maar tot last is en een beperkende factor is in het leven. Hoewel zijn vader uiteindelijk zijn films heeft geproduceerd was deze namelijk niet aanmoedigend voor zijn creativiteit. Als kind mocht Argento nooit Horror of Sciencefiction zien van zijn ouders, wat er toe lijdde dat hij deze films juist wilde zien. Hier in de film vermoord een labiele moeder haar man, wat een levenslang trauma veroorzaakt bij hun zoon. De moord wordt uiteindelijk ontdekt omdat de vrouw door een medium ontdekt wordt als ze in het publiek ziet. Alle moorden die volgen zijn om haarzelf en haar zoon te beschermen. Om nog wat extra herkenning te bewerkstelligen zijn alle moorden op zo’n manier dat je er als kijker een voorstelling van hebt. Je kunt je niet goed voorstellen hoe het voelt om te worden neergeschoten of neergestoken, maar iedereen heeft zich wel eens gebrand aan warm water of weet hoe gevoelig tanden zijn als je die ergens tegenaan stoot. Argento speelt hier heel erg op in bij de vele moordscènes.

De langste film die Argento ooit maakte en in Italië ook de meest succesvolle. De soundtrack LP heeft weken op de nr. 1 gestaan in meest verkochte albums en zelfs een jaar in de top 10. Ongekend omdat voorheen progressieve elektronische muziek helemaal niet succesvol was in Italië.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:13 uur

geplaatst: vandaag om 22:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.