Profondo Rosso (1975)

Als je nu niets had gezegd, had iedereen erover gelezen .

ik vindt deep red, oftewel profondo rosso een van de beter dario argento films, ongetwijfeldt staat phennomena bovenaan, maar deze komt daar echt wel vlak daar achteraan.

Deze film is gewoon een giallo/horrorklasieker van jewelste.

Het is alweer een tijd geleden dat ik hem gezien heb, dus wordt weer hoog tijd dat ik hem uit de kast trek

Tip.

In vieren knippen deze film; dan heb je een leuke mini-serie voor 12jarigen.

Wat is er dan zo kinderachtig aan?

Rare opmerking idd. Kinderen zullen hier niet echt veel uit kunnen halen, vrees ik.

Kinderen zullen deze film ( terecht) niet kunnen waarderen.

De term "voor 12 jarigen" is door mij schertsend gebruikt als "te flauw voor volwassenen".

Allesbehalve flauw, dit meesterwerk. Een audiovisueel pareltje dat ook nog eens boeiende Hitchcockiaanse storytelling bevat. Ik kan hier echt helemaal niets flauws in vinden.

Ik begrijp ook niet waarom het belangrijk zou zijn dat kinderen dit waarderen. Ik heb hem zojuist herzien. Toch nog steeds de op een na beste van argento. Bijzonder spannend en amusant verhaal. Inderdaad goed gefilm, maar een hitchcock nee. Zijn films zijn wel een stuk strakker en effectiever.

Maar aan de andere kant, dat heeft natuurlijk ook te maken met het barokke dat in de Italiaanse cultuur zit. 'Liever meer dan minder'.

Samen met 'The Cat o' Nine Tails' mijn favoriete (oude) Argento. Het verhaal viel me wat tegen, maar de beeldenpracht en muziek waren weer overweldigend.

Dan denk je dat je zo'n beetje alle hoeken in de cinema verkend hebt, en dan is het altijd leuk om verrast te worden door een film in een (sub)genre waarvan je vooraf denkt dat je er weinig mee zult hebben. Ik had nog nooit een Italiaanse horror/slasherfilm of een giallo gezien en deze film van Argento is me meer dan uitstekend bevallen. Het sfeertje in de film is redelijk uniek, mede door de nogal off-beat soundtrack ooit. Plotje is verder leuk om te volgen en de getoonde moorden zijn cool en origineel. Maar de grote trekpleister voor mij is de sublieme cameravoering met bewegingen, pans en close-ups die ervoor zorgen dat je meegezogen wordt in de dreigende situaties. Het is ook knap hoe Argento je via beeld en geluid (en de montage) voorziet van kleine beetjes (verkeerde) informatie en wanneer de camera langs bepaalde objecten glijdt (knikkers oa) wordt er bijna een esthetische schoonheid aan die voorwerpen gegeven. Erg mooi.

Ik begin met 4*, maar dat kan makkelijk meer worden bij een herziening. Fijne kennismaking!

Vanavond in de Ot 301 in Amsterdam gezien. Een redelijke kleine zaal, een beetje onscherp beeld, iets te hard geluid waardoor de (scherpe) orgelklanken soms de trommelvliezen op hun grondvesten deed schudden. Maar dat kon de pret niet drukken.

Erg leuke en sfeervolle Argento, bij vlagen absurdistisch en af toe behoorlijk goor. Argento beheerst een erg mooie beeldtaal.

Ik was al een tijd van plan om meer oude Italiaanse horror en Giallo te gaan kijken. Maar na twee middelmatige films en dit misbaksel vraag ik me af of italo horror en in het bijzonder Giallo wel mijn ding is.

De grootste irritatie was denk ik wel de muziek. Verschrikkelijk bombastische orgel rock uit de jaren 70, die elke spannende scene resoluut om zeep hielp. Het klonk als een slechte mix van Mike Oldfield en de ouwe Genesis. Maar dan nog erger.

Het scenario bestaat uit zgn. actiesegmenten waarvan de onderlinge logica niet altijd sterk onderbouwt wordt, een goede reden waarom Hemmings op onderzoek uit gaat is er zelfs niet.

Het acteren van de Italiaanse cast is belabberd en ze spreken allen zeer slecht Engels. Alleen Hemmings doet gewoon zijn ding. Prima acteur verder.

Het camerawerk is best oke. De decors zijn goed, lekker spookachtig en mooie kleuren. De moord sequenties hebben een potentieel shock gehalte, maar kwamen nogal mechanisch gechoreografeerd op me over. Over dat nepbloed heb ik het maar niet, want daar stoor ik me bij Hammer produkties ook niet aan.

Maar daarmee wil ik wel aangeven dat ik vanaf het begin al geirriteerd werd door allerlei zaken die er voor zorgden dat ik niet in de film kon meegaan.

Te geforceerd belachelijk en nogmaals SPUUG lelijke muziek.

De muziek is één van de grote (heimelijke genoegens?) pré's van deze cinema...

Ik vond het te bombastisch en niet passend bij de beelden. Wat ik heb gehoord van de soundtrack van Suspiria (alleen het begin van gezien) vond ik mooier.

Een briljante soundtrack voor een briljante film. De moordscènes, sfeer, decors en cameravoering in dit absolute meesterwerk zijn van een ongeëvenaarde klasse. Met stip de beste Giallo ooit gemaakt.

Teleurstellende film van Argento, die het imo bij lange na niet haalt bij "Suspiria", voor mij nog steeds verreweg de beste film van Argento die ik gezien heb. Visueel vond ik het allemaal niet bijzonder en ik miste ook die sfeer zoals in "Suspiria". Het eerste uur vond ik zelfs behoorlijk saai. In de tweede helft werd het allemaal wat beter maar het kon deze film voor mij in waardering toch niet van een onvoldoende afhouden, mede ook door de soundtrack die ik - en hier ben ik het volledig met Querelle eens - vreselijk vond.

2,0*

Vreselijk slechte film die het in alle opzichten niet haalt. 1*

Nee dit is inderdaad een klein tegenvallertje vergeleken met Suspiria, Opera en Phenomena. Veel stukken vind ik nogal saai, vooral enkele overbodig lange praatsessies. Ik ben het ook met een paar voorgangers eens dat de soundtrack ergerlijk is. De momenten met een goede sfeer (zoals in het huis bij de vrouw met vogels) worden om zeep geholpen door de inzet van een drummer. Het haalde me er jammergenoeg iedere keer meteen uit.

Uiteraard zijn er wel fraaie trage shots, schaduwwerk en is het mooi hoe zoveel dingen (tegelijkertijd) in beeld worden gebracht met een enkele lange shot, bijvoorbeeld wanneer ze staan te praten in een winkelpassage met op de achtergrond een aantal vrouwen die wat staan te doen, allen op verschillende diepte. Het begin in het theater is ook puik trouwens.

Sommige moorden zijn gelukkig behoorlijk hard (suggestief althans, want realistisch oogt het natuurlijk niet altijd) en het viel me op dat een moordscene uit Halloween 2 (1981) op een van de moorden uit Profondo Rosso geïnspireerd lijkt te zijn.

Na Suspiria heeft het veel te lang geduurd voordat ik mij verder ging verdiepen in Argento `s oeuvre. De vreselijke poster hierboven van Profondo Rosso hielp ook niet mee om prioriteit te verlenen aan deze film. Gelukkig blijkt Profondo Rosso een fijne film te zijn. De manier waarop Argento terloops inzoomt op voorwerpen en muziek 'die als stijlelement wordt ingezet om een moord aan te kondigen' gebruikt, deden mij soms de rillingen over mijn rug laten lopen.

In goed 2 uur wordt er betrekkelijk weinig gemoord, maar de film is mede dankzij sfeervolle locaties spannend genoeg om dat op te vangen. De moorden zelf, zijn gaaf bedacht, maar hadden vaak wat beter uitgevoerd kunnen worden. Het acteerwerk is niet al te best, de scene met de helderziende vrouw voorop. Desondanks kon ik er niet zo mee zitten. Inferno, Phenomena & Opera komen als het aan mij ligt vroeg of laat nog zeker een keer aan de beurt. 4*

Na eerder deze week twee delen uit de dierentrilogie gezien te hebben, is dit toch een lichte tegenvaller. Cameravoering en soundtrack zijn werkelijk briljant, maar voor een simpel verhaal als dit duurt de film gewoonweg te lang.

Blu-Ray release staat geplant voor 2 Augustus (via Arrow UK)!

De muziek was voor mij ook spanningbrekend. Het camerawerk, ja, het is van die tijd, dat snap ik ook heus wel. Maar eigenlijk zit je naar een B-film te kijken met enkele sterke scenes erin (einde deed me aan De Lift denken).

Een sterke film uit de jaren 70 is het niet. Anders zit ik me niet te storen aan het knullige camerawerk en de irritante muziek. Tand des tijds niet doorstaan. Men probeert wat getruc-t over te komen, maar alles is allang ingehaald..... nou ja, voor de moeite dan nog net:

**

Gezien de cijfers na de oudere werken van Dario Argento is het na de 70-er jaren allemaal mediocre. Verbaast me niets.

Dario had de gelukkige inval om een fatsoenlijke scenarist(Zapponi)in te huren voor deze film,zodat de plot voor een Argento film nog vrij coherent is en sommige personages,vooral dat van Hemmings,bijna voor echte mensen kunnen doorgaan.Waarbij Hemmings zich ook aardig van zijn taak kwijt en het naar zijn zin lijkt te hebben met Daria N.,die helaas qua tandkleur doet denken aan Carice van H.

De soundtrack van Goblin is op zich briljant en dan ook schaamteloos geript door Carpenter voor Halloween,maar wordt gebruikt op de gekste momenten....wat natuurlijk typisch is in Argento flicks.

Argento's grootste kwaliteiten komen in deze film duidelijk naar voren:

visueel vuurwerk met verwijzingen naar de kunstgeschiedenis:the nighthawks van Hopper ingebouwd als decorstuk/werkplek van Hemmings! en een straatbeeld dat eerder aan het Ferrara van De Chirico dan aan Rome(waar de film officieel speelt) doet denken,gecombineerd met lekker gek camerawerk(maar wel functioneel).

En voor de thrillseekers zijn er een paar prachtige folter/moordscènes met imo het stoombad als hoogtepunt.

Na Suspiria de beste Argento.

p.s.:Dario en Daria waren tijdens de opnames bezig met de productie van hun eigen kunstwerkje:Asia Argento!

Oh? op de audio commentaar bij Halloween zei Carpenter dat dit zijn eerste deuntje dat hij van zijn vader had geleerd op zijn nieuwe trommel of zoiets. Zijn eerste ritme... arg ik ben ook niet muziekaal

Ja, dat klopt. Dat is ook wat ik in mijn bericht bij Halloween schreef: The rhythm was inspired by an exercise my father taught me on the bongos in 1961, the beating out of 5-4 time. Carpenter zegt ook: My major influences as a composer were Bernard Herrmann and Ennio Morricone (who I had the opportunity to work with on The Thing). Hermann’s ability to create an imposing, powerful score with limited orchestra means, using the basic sound of a particular instrument, high strings or low bass, was impressive. His score for Psycho, the film that inspired Halloween, was primarily all string instruments.

Het kan nooit kwaad om bij muziek het linker-en rechteroor als belangrijkste informatiebron te gebruiken i.p.v. geschreven teksten.

Het kan nooit kwaad om een bron te raadplegen die misschien wel eens iets meer inzicht in het maakproces heeft dan jijzelf.

George A. Romero laat het zombiegenre voor wat het is (thank god!) en gaat aan de remakes!

Deep Red (2011) - imdb.com

Ik weet niet helemaal wat hiervan te verwachten. Nieuwsgierig ben ik uiteraard wel. Benieuwd wat een horror grootheid, die net als Argento al een flinke tijd niets goeds heeft gedaan, bakt van een remake van een horrorklassieker.

Pfffff zitten we daar wel op te wachten, er zijn al genoeg remakes.