Profondo Rosso (1975)

Een typische whodunnit. Het allervreemdste aan deze film is de muziek: steeds wanneer er weer zich een sinistere scène aandient (een rondsluipende hoofdrolspeler in de meeste gevallen), begint het te swingen als een gek. In het begin denk je: "huh?". Later in de film denk je: "oh my god, daar gaan we weer." Zelden de plank zo misgeslagen zien worden.

Ook vreemd: op de hoes van mijn versie staat gewoon de hele clue! Het enige wat je van de killer ziet, zijn de handschoenen. Zetten ze een foto achterop waarin je precies ziet wie die handschoenen draagt.

Mja, best goed, maar had er iets meer van verwacht. Vond Suspiria een stuk beter. Alle Italiaanse horrorfilms die ik tot nu toe gezien heb van o.a. Deodato, Fulci, Bava en Argento zijn erg interessant en ook wel sterk, maar kennen helaas ook wel veel zwakke momenten, waardoor het net geen grote meesterwerken voor mij zijn.

Deze film ook. Best een spannend whodunnit verhaaltje, maar ik zat niet op het puntje van mijn stoel zoals bijvoorbeeld bij de drie films die op de poster genoemd worden. Soms is het ook gewoon niet boeiend en nogal langdradig. Daartegenover staan wel weer briljante scenes met geweldige (hoewel wat te nadrukkelijk aanwezige) muziek. Had de hele speelduur verwacht dat die journaliste de dader was. Gelukkig was het eind wel sterk, goed gecamoufleerd en eigenlijk best logisch en in dit geval vind ik dat het slagen van de film voor een groot deel daarvan afhing. Daardoor toch nog 4 sterren. Want dat Argento wat kan, dat is duidelijk.

Nee dit is inderdaad een klein tegenvallertje vergeleken met Suspiria, Opera en Phenomena. Veel stukken vind ik nogal saai, vooral enkele overbodig lange praatsessies. Ik ben het ook met een paar voorgangers eens dat de soundtrack ergerlijk is. De momenten met een goede sfeer (zoals in het huis bij de vrouw met vogels) worden om zeep geholpen door de inzet van een drummer. Het haalde me er jammergenoeg iedere keer meteen uit.

Uiteraard zijn er wel fraaie trage shots, schaduwwerk en is het mooi hoe zoveel dingen (tegelijkertijd) in beeld worden gebracht met een enkele lange shot, bijvoorbeeld wanneer ze staan te praten in een winkelpassage met op de achtergrond een aantal vrouwen die wat staan te doen, allen op verschillende diepte. Het begin in het theater is ook puik trouwens.

Sommige moorden zijn gelukkig behoorlijk hard (suggestief althans, want realistisch oogt het natuurlijk niet altijd) en het viel me op dat een moordscene uit Halloween 2 (1981) op een van de moorden uit Profondo Rosso geïnspireerd lijkt te zijn.

Na Suspiria heeft het veel te lang geduurd voordat ik mij verder ging verdiepen in Argento `s oeuvre. De vreselijke poster hierboven van Profondo Rosso hielp ook niet mee om prioriteit te verlenen aan deze film. Gelukkig blijkt Profondo Rosso een fijne film te zijn. De manier waarop Argento terloops inzoomt op voorwerpen en muziek 'die als stijlelement wordt ingezet om een moord aan te kondigen' gebruikt, deden mij soms de rillingen over mijn rug laten lopen.

In goed 2 uur wordt er betrekkelijk weinig gemoord, maar de film is mede dankzij sfeervolle locaties spannend genoeg om dat op te vangen. De moorden zelf, zijn gaaf bedacht, maar hadden vaak wat beter uitgevoerd kunnen worden. Het acteerwerk is niet al te best, de scene met de helderziende vrouw voorop. Desondanks kon ik er niet zo mee zitten. Inferno, Phenomena & Opera komen als het aan mij ligt vroeg of laat nog zeker een keer aan de beurt. 4*

Een killer met zwarte handschoenen; brute moorden en opzwepende muziek; het giallofeestje van Dario Argento is compleet. Ik kan weinig zeggen over deze film. Hij zit gewoon prima in elkaar. Het camerawerk is ook erg mooi en sfeervol. De muziek van Golbin maakt het sfeertje helemaal compleet. Kortom, een uitstekende genrefilm.

De minste Argento tot nu toe, deze Profondo Rosso. Helaas een (kleine) tegenvaller dus. 'Suspiria' is en blijft de beste, benieuwd of ik nog een betere Argento ontdek.

De film had wat mij betreft wel een (klein) half uur ingekort kunnen worden. Het duurt gewoon allemaal te lang en veel scénes/dialogen voegen niets toe en zijn regelmatig nogal oninteressant. De soundtrack viel me - als geheel - ook nogal tegen, vooral omdat het geweldige thema wat we o.a. tijdens de opening horen zoveel belooft.

Pluspunten zijn de sfeer, de regelmatig aanwezige spanning en de moordscénes. De stijl (van Argento's films) bevalt me wel; hier had echter als geheel meer in gezeten.

Het is lastig om van deze film evenveel te genieten als van z'n andere werk (tot nu toe). Giallo is nu eenmaal niet m'n ding, merk ik.

Toch weer fantastisch geschoten hoor, belachelijk sfeervol en af en toe zelfs spannend. Verhaal is behoorlijk intrigerend, ook al ben ik daar niet naar opzoek. De hele ontknoping is gaaf, en zeker het wachten waard...al had een iets hoger tempo en iets kortere speelduur niet veel kwaad gedaan.

Af en toe zelfs wat humor en de soundtrack is weer om je vingers bij af te likken. Een dikke 4* en geen 4.5 omdat ik hier (ondanks de klasse) toch minder van kan genieten dan z'n horrorwerk.

Tony's Cinema Trash: Profondo Rosso (1975) - tonypulp.blogspot.com

Ondiep rood.

Deze Giallo duurt niet alleen een half uur te lang, het is vooral het acteerwerk dat stoort. Dit geldt niet voor alle acteurs en de hilarische Italiaanse dubs, die zo mogelijk net zo beroerd zijn als de Engelse, helpen hier hard aan mee. Inhoudelijk had het wonderschone uiterlijk, waarbij vooral het mooie camerawerk opvalt, beter verdiend. Het gebruikelijke Giallo-filmbloed doet het knappe uiterlijk en de titel geen eer aan.

Due.

Na herziening werd helaas duidelijk dat Profondo Rosso één van Argento's films is die de tand des tijds niet doorstaan heeft. Destijds ongetwijfeld erg innovatief op audiovisueel vlak, maar tegenwoordig leidt het rommelige script teveel af. Profondo Rosso duurt ook veels en veels te lang. Vele scènes zijn slechts opvulsel, het speurwerk te omslachtig en de prille verhouding tussen Mark en Gianna ergerlijk en overbodig. Pijnlijk. Hetzelde geldt voor de tenenkrommende vertolkingen en nasynchronisatie, een mankement waar de meeste Italiaanse genrefilms onder te lijden hebben. Maar in bijvoorbeeld Fulci's zombiepulp biedt zoiets dan weer een meerwaarde met het oog op amusement. Beetje relatief dus. En die soundtrack van Goblin... avant-garde jazzrock - ik ben het ontgegroeid vrees ik. Heb de soundtrack nog eens beluisterd en vergeleken met die van Phenomena en Suspiria en dan merk je dat de muziek in laatstgenoemde films veelzijdiger is, bovendien ook beter geïmplementeerd in de film zelf. Argento blijft natuurlijk een icoon, maar de film die door velen als zijn meesterwerk beschouwd wordt, vertoont voor mij toch flink wat barsten.

Nog eens herzien en oei, dit viel wel heel erg tegen...

Tot voor kort was "Profondo Rosso" zelfs veruit mijn favoriete Argento. Het sfeertje blijft heerlijk en het camerawerk is aardig, al is dat lang niet zo sterk en evenwichtig als bijvoorbeeld "the Cat o' Nine Tails" of "Suspiria".

Het verhaal op zich is leuk, de uitwerking rammelt echter aan alle kanten: een langdradig geheel met soms nietszeggende stukken en onlogische overgangen (gatenkaas), vaak zwakke niet ter zake doende dialogen en een storend romantisch subplotje. Dit alles gaat ten koste van de spanning die maar niet wordt vastgehouden. Het slechte acteerwerk en de slechte dubs doen er nog een schepje chaos bovenop.

Muziek valt ook tegen. Het Carpenter-achtige synthesizerdeuntje smaakte me best, maar het jazzy gepingel werkte me op mijn zenuwen.

Van een dikke acht naar een mager vijfje. 5/10*

Niet onaardig, vooral filmisch gezien. Mooie beelden, geweldige lokaties en fijn sfeertje.

Ook een paar heerlijke moordscenes.

Acteerwerk was dan weer niet helemaal super, en ik kan die irritante Hemmings sowieso al niet uitstaan. De funky rockscore was wel lekker, maar zorgde niet echt voor spanning.

“Deep Red/Profondo Rosso” mag gerust beschouwd worden als één van de beste films die Dario Argento ooit gemaakt heeft en is ook een hoogtepunt in de wereld van de horror en de giallo. Tijd dus om up te graden van mijn huidige Dutch Filmworks DVD naar de Blu-Ray van Blue Underground, die deze van Arrow nog overtreft. Zowel de kortere Engelse versie als de langere Italiaanse director's cut staan op de disc.

Marc Daly is een Engelse Jazz pianist die woont in Rome. Op een avond hoort hij geschreeuw van buiten zijn flatgebouw, gaat het appartement binnen waar het gebeurde en vindt uiteindelijk het verminkte lichaam van een Duitse telepathiste. Al snel ontdekt hij dat ze vermoord is omdat ze een duister geheim kende. Marc voelt zich sterk tot de zaak aangetrokken en zal proberen met een journaliste de moordenaar op te sporen, om tot de vaststelling te komen dat er nog meerdere mensen uit zijn omgeving worden omgebracht en het voor hem zelf niet meer veilig is.

Door zijn vloeiende camerabewegingen, ongewone camerastanden, vlotte montage, nauwgezette belichting, moderne gotische settings, beklemmende sfeerschepping en terugkerende thema's van gebroken glas en spiegels, bereikte regisseur Argento met “Deep Red” een waar hoogtepunt in zijn carrière. Sommige moorden zijn voor die tijd erg bloederig in beeld gebracht. Talrijke fragmenten zijn echt onvergetelijk. Het script is erg sterk, visueel is het prachtig in beeld gezet, de cast acteert heel goed en de muziek van Goblin draagt perfect bij tot het creëren van de suspense. Brutaal, impressionistisch, artistiek en soms surreëel. Dit is een klassieker en volgens mij een heel stuk beter dan het latere bombastische "Suspiria".

Als je de film aan je collectie wil toevoegen, neem dan de Amerikaanse Blu-Ray van Blue Underground: die heeft echt de beste beeld-en geluidskwaliteit.

http://www.dvdbeaver.com/film3/dvd_reviews53/deep_red.htm

Heel stijvol! Dat is meteen het eerste wat opvalt aan deze giallo van Argento. Gruwelijke moorden vinden plaats en die worden met alle bloederige details getoond. Aan David Hemmings de taak om deze razernij te onderzoeken en te stoppen. Heel mooi dus, alleen jammer dat de film erg lang aanvoelt en dat nasynchronisatie nog steeds suf eruit ziet/hoort.

Oef. Ik kan me heel goed voorstellen dat hier een Amerikaanse versie van bestaat waar in gesneden is, want de meer dan twee uur durende Italiaanse versie heeft een enorme hoeveelheid zinloze informatie die de sfeer uit de film haalt en het geheel bovendien heel erg saai maakt. Zonder een bovennatuurlijk tintje als het geval is in het, mijns inziens, superieure Phenomena, is de dreiging toch beduidend minder voelbaar. Goed, twee of drie kills zijn aardig, maar ze zijn zo spaarzaam aanwezig in de film, dat ik me vooral heb zitten vervelen bij quasi-komische uitstapjes tussen de journaliste en de hoofdpersoon, de wanstaltige dub, de gave muziek die in dit geval veel te actief aanwezig is (en de subtiliteit weghaalt) en de veel te lange speelduur.

Vanzelfsprekend is de regie fantastisch en is er bij vlagen van de spaarzaam gebruikte gore te genieten, maar alles bij elkaar is Profondo Rosso voor mij echt een enorme tegenvaller geweest. Pluspuntjes voor de plottwist, maar ook niet heel veel meer dan dat.

De audio die steeds van Italiaans naar Engels switchte gaf een wat amateuristische feel aan de film, zonder dat de film daar wat aan kan doen (klote versie dus). Gelukkig mocht dit verder de pret niet drukken. Deze film moet het met name hebben van de scenes waarin de moordenaar actief is, het verhaal is namelijk nogal onzinnig. De sfeer en kills zijn erg sterk en maken dit toch wel een klassiekertje in het horrorgenre.

Als je naar de poster kijkt zou je eerder een soort Vertigo verwachten, maar het is eerder een variatie op het thema van Psycho. In ieder geval behoorlijk Hitchcockiaans. De plot heeft wel wat weg van L'Uccello Dalle Piume di Cristallo, maar Profondo Rosso is audiovisueel sterker. David Hemmings is goed als pianist in den vreemde, de overige acteurs (de hoofdinspecteur, Gianna) zijn duidelijk minder.

De plot zit goed in elkaar, met leuke verwijzingen, maar er zijn wel wat losse eindjes. Zo had ik verwacht dat er wel iets zou gebeuren met dat stuk kalk dat opeens losliet in het spookhuis- een of andere gruwelijke aanwijzing- maar daar gebeurt niks mee. Sowieso is zijn speurwerk na de eerste moord eigenlijk zinloos, want ondanks dat er wat mensen worden vermoord komt hij geen stap dichterbij, en moet hij uiteindelijk weer in zijn geheugen graven om het gezicht van de moordenaar te zien.

Maar de film moet toch vooral worden gezien als een audiovisueel spektakel, want het ziet er gewoon supermooi uit, de kadering, de close-ups van objecten, het gebruik van kleur, de inventieve shots, Argento trekt een mooie trukendoos open en weet een aangenaam sfeertje op te roepen. De soundtrack is minstens even belangrijk, opvallend aanwezig en daardoor misschien niet naar ieders smaak, maar ik vond het heerlijk: de versnelde drums, electronica, zelfs wat alternatieve rock.

De kleur rood is aanwezig in het bloed, de lippenstift, de bekleding van de schouwburg, artefacten... De Renaissancekunst en de kindertekeningen zorgen voor een spookachtige aanwezigheid van het verleden.

Het is een slasher en een whodunit met een paranormaal elementje. De ontknoping komt eigenlijk al na achttien minuten, wanneer de moordenaar even in een spiegel te zien is tussen die griezelige portretten. Het gaat echter zo snel dat je het wellicht niet merkt. Zoals gewoonlijk is de politie onbekwaam en moeten twee amateurdetectives het oplossen. De onderonsjes tussen Hemmings en Nicolodi zorgen voor komische afwisseling, net als de scène waarin hij van die voorgevel naar beneden dondert. Het heeft een bloederig gehalte, al is de dreiging net daarvoor soms interessanter. Sommige mensen sterven op een ongewone, zeer visuele manier.

De muziek van de Italiaanse progrockband Goblin vermengt allerlei invloeden, van blues tot de maatwisselingen van Mike Oldfield. Het kinderliedje krijgt iets griezeligs door een mineurwending.

Matige film waarin een pianist op onderzoek gaat naar de moord op zijn onderbuurvrouw. De film duurt te lang en het toch al simpele verhaal wordt te lang uitgerekt. Bovendien verraad de close-up van het oog met make-up te veel. Wel prima camerawerk dat hier en daar een mooi shot oplevert en ook de soundtrack is goed.

Na twee jaar dit meesterwerk van Dario Argento opnieuw gezien. Dit maal de prachtige blu-ray restauratie van Arrow in het Italiaans met 5.1 surround audio.

Een Jazz-pianist ziet hij zijn onderbuurvrouw - een medium - op gruwelijke wijze wordt vermoord. Hij denkt dat hij iets belangrijks heeft gezien, maar kan het niet echt plaatsen. Samen met een journaliste gaat hij op onderzoek uit. De moordenaar vermoord echter iedereen die hem op het spoor is...

Begin jaren '70 was Dario Argento erg succesvol met zijn drie Giallo's. Die zijn vervolgens ontelbare keren geïmiteerd door vrijwel heel filmend Italië. Hierdoor wilde Argento naar een ander genre en verkende hij Horror met Door Into Darkness en Komedie met The Five Days of Milan, wat zeer onsuccesvol is gebleken. Vanaf de helft van de jaren '70 was de Giallo-rage een beetje voorbij, maar Argento besloot juist terug te keren naar het genre waar hij mee begonnen was.

Profondo Rosso is in vele opzichten de ultieme Giallo. Argento neemt de zelfde structuur als hij in zijn eerdere films gebruikt heeft. Namelijke een Engelsprekende man in Italië is getuige van een moord heeft clue in zijn herinnering en gaat op onderzoek uit met de hulp van een love-interest. Uiteindelijk lijkt de zaak opgelost omdat de persoon waar alles naar wijst is gestorven, maar dan volgt een confrontatie met de werkelijke moordenaar. Toch is de film ook heel anders en veel vrijer dan de meeste Giallo's van die tijd. Argento gebruikt een heel eigenzinnige vertelvorm.

De acteurs lijken spelers op een groot toneel (waar ook naar verwezen wordt met de theatergordijnen in het begin) in plaats van dat de film verteld wordt vanuit de beleving van een personage (zoals gebruikelijk is). De echte hoofdpersoon in de film is de camera. Locaties worden aangedaan en er vinden ontwikkelingen in het verhaal plaats, niet omdat de personages daar nu zo nodig moeten zijn, maar omdat de camera daar is. Sommige zouden het style-over-substance noemen, maar in werkelijkheid is het stijl wat hier de substantie is. In zijn latere werk zou Argento steeds meer deze kant op gaan en een coherent logisch verhaal loslaten (uiteindelijk zelfs teveel).

Het verhaal zit namelijk al vol van zijn kenmerkende non-logica. Het is in principe gewoon een Giallo-detective, maar vreemd genoeg zijn er voortdurend bovennatuurlijke krachten aan het werk. Een medium ontdekt de moordenaar in het begin, continu beweegt er een soort POV-camera die naar de personages gluurt met heel onheilspellende spookachtige geluiden eronder en dan is er ook nog een spookhuis in de film. Al deze hints naar het bovennatuurlijke zijn duidelijke voorboden van Suspiria, Inferno en Phenomena.

Een groot verschil is hier dan de toon op sommige momenten nog heel luchtig is en er ook een hoop humor in zit. Daria Nicolodi zou hierna nooit meer de luchtige positieve rol van love interest spelen. Naar mate de relatie tussen haar en Argento verslechterde kreeg ze steeds meer duistere rollen te vertolken. Sommige filmcritici zien feministische genderkritiek in de film. Omdat Daria's personage een "bevrijde vrouw" is en de mannelijkheid van David Hemmings’ pianist een beetje belachelijk wordt gemaakt in de komische scènes. En verder ook om het feit dat Gabriele Lavia's personage homoseksueel is. Sommige denken zelfs dat de pianist ook homoseksueel is omdat hij zichtbaar moeite heeft met de man in vrouwenkleding (overigens gespeeld door een vrouw). Toch vergeten de mensen die dat hebben uitgedacht dat ze hier met Argento te maken hebben. In een interview op de blu-ray worden al deze theorieën namelijk heel snel van de kaart geveegd. Wat Argento wel doet in zijn films is commentaar geven op hoe mannen invulling moeten geven aan hun 'mannelijkheid' in een wereld met veranderende verhoudingen. Zijn hoofdpersonen zijn geen macho's maar creatievelingen en de moordenaar is heel vaak een diabolische vrouw.

Vrijwel alles draait om stijl in Profondo Rosso, want niet alleen het camerawerk is erg stilistisch. De sets zijn dat namelijk ook. In de scène waar de pianist met zijn dronken vriend bij de Piazzi C.L.N in Turijn staat, recreerd Argento eigenlijk het schilderij ‘Melancholie van een mooie dag’ (1913) van Giogio de Chirico. De Blue Bar waar de pianisten werken is dan weer een verwijzing naar Edward Hopper’s ‘Nighthawks’ (1942). Om het schilderachtige effect te versterken staan de figuranten stil als etalagepoppen. Naast de bekende plaatsen in Turijn krijgen we ook de prachtige Villa Scott te zien als het spookhuis. Het gebouw is in de zogenaamde Vrije Turijnse-stijl gebouwd, een soort mix tussen Jugendstil, Barok en Art Deco.

Dan is er ook nog de muziek van Goblin. Argento zocht naar een bandje om een totaal andere muziek te maken als dat hij eerder van Morricone had gekregen. In de Cinevox studio kreeg hij The Goblins te horen, een Italiaans prog-rock bandje die een jaar in Londen waren geweest en qua stijl waren beïnvloed door Emerson, Lake and Palmer. Argento was meteen om en liet de bandleden behoorlijk vrij in het maken van de soundtrack.

Het echte onderliggende thema van Profondo Rosso is familie. De hele film is eigenlijk Argento’s commentaar op familiebanden. Hij is van mening dat een familie alleen maar tot last is en een beperkende factor is in het leven. Hoewel zijn vader uiteindelijk zijn films heeft geproduceerd was deze namelijk niet aanmoedigend voor zijn creativiteit. Als kind mocht Argento nooit Horror of Sciencefiction zien van zijn ouders, wat er toe lijdde dat hij deze films juist wilde zien. Hier in de film vermoord een labiele moeder haar man, wat een levenslang trauma veroorzaakt bij hun zoon. De moord wordt uiteindelijk ontdekt omdat de vrouw door een medium ontdekt wordt als ze in het publiek ziet. Alle moorden die volgen zijn om haarzelf en haar zoon te beschermen. Om nog wat extra herkenning te bewerkstelligen zijn alle moorden op zo’n manier dat je er als kijker een voorstelling van hebt. Je kunt je niet goed voorstellen hoe het voelt om te worden neergeschoten of neergestoken, maar iedereen heeft zich wel eens gebrand aan warm water of weet hoe gevoelig tanden zijn als je die ergens tegenaan stoot. Argento speelt hier heel erg op in bij de vele moordscènes.

De langste film die Argento ooit maakte en in Italië ook de meest succesvolle. De soundtrack LP heeft weken op de nr. 1 gestaan in meest verkochte albums en zelfs een jaar in de top 10. Ongekend omdat voorheen progressieve elektronische muziek helemaal niet succesvol was in Italië.

Ik vond het typisch zo'n jaren 70 film die, i.t.t. vele andere, behoorlijk door de tand des tijds is aangetast. Kan me goed voorstellen dat het toen werkte, maar nu niet meer vind ik (beetje zoals een oude aflevering van Derrick ). Aardig, meer niet (meer).

Na Suspiria en Phenomena heb ik Profondo Rosso ook maar eens een kans gegeven. Dit vond ik duidelijk de minste van de drie. Ik ben al geen groot fan van Gialli, maar Suspiria en Phenomena hadden ten minste nog een leuk concept en thematiek die me aansprak. Dat geldt helaas een stuk minder voor Profondo Rosso.

Het begon goed met de helderziende vrouw in een fraai ogende scène. Helaas mondt het al gauw uit in een vrij oninteressant whodunnit verhaaltje met bordkartonnen personages. Het enige wat me aanstond was de cameravoering, dat kun je wel aan Argento overlaten. De gewelddadige scènes komen echter wel erg knullig over. De opzwepende muziek van Goblin draagt daar ook een steentje aan bij, waardoor het nogal een kitscherige bende wordt. En die dubs... Ik zal er waarschijnlijk nooit aan kunnen wennen. Wat dat betreft ben ik maar wat blij dat ik niet in Italië of Duitsland woon.

Niet mijn kop thee dus. Voorlopig ook wel even de laatste film van Argento die ik heb opgezet.

Hm.

Dario Argento zet zijn dalende lijn bij mij voort. Met horrorsprookje Suspiria had hij zijn eerste punten bij mij gescoord maar ging met Tenebre een stapje terug. Deep Red is beter dan Tenebre, maar ook niet al te best vind ik. Wellicht smaakt de stijl van Argento me toch niet zo goed.

Zo is ook Deep Red niet bepaald een horrorsprookje en wordt er weinig geëxperimenteerd met lichtjes en felrode kleurtjes. Je ziet ze nog wel, maar in vergelijking met Suspiria in ieder geval een stuk minder. Daardoor is het eerste deel wel ellendig saai, en dat is jammer.

Want het tweede deel is toch echt wel wat stijlvoller, intrigerender en gaver dan het eerste deel. Bijzonder dat deze film ook uiteraard weer 126 minuten moest duren. Voor dit soort verhaaltje is dat echt te lang. Knip er dan maar wat onzin uit tussen die journaliste en die pianist. Voegt toch niks toe en de karakters blijven poep.

Toch is Argento nog weleens stijlvol bezig. De opening beloofde in ieder geval wat, maar daarna is het een stuk minder en een paar moorden kunnen daar niks meer tegenin brengen. Het boeiend vond ik het in ieder geval niet en pas in de laatste 45 minuten begon de film weer wat kracht te winnen, maar dat was wel te laat.

De film kent wel wat detail en een vele stijlvolle momenten, maar die momenten komen pas in het tweede deel echt goed tot hun recht. Betere moorden, intrigerender camerawerk en meer detail. Mij kon dat in ieder geval wel smaken.

Acteerwerk is wel een drama, maar omdat Argento nog weleens wat uit de kast trekt qua visuele stijl is er nog wel wat te beleven. Maar toch niet genoeg om het tot een voldoende te brengen. Zo'n scene als een medium in het theater die hysterisch loopt te weten vind ik ultiem zwak. Maar richting het einde was het weer opvallend sterk. Aparte afwisseling.

Toch niet heel beroerd. Dankzij de laatste 45 minuten dus nog 2,5*. Die waren wel goed. Maar van Argento hoeven ze van mij niet 126 minuten te duren. Maximaal 100 minuten denk ik zo.

Als hoofdpersonage Marcus (David Hemmings) ergens in het begin van de film voor de tweede keer door een gang loopt met aan de muren schilderijtjes en foto’s, vraagt hij aan iemand of er iets is veranderd. Dat blijkt volgens die persoon niet zo te zijn en Marcus vergeet het weer denkende dat zijn observatie eigenlijk niet erg belangrijk is. Deze scène met een terloopse waarneming, blijkt achteraf toch erg cruciaal te zijn.
Dario Argento heet de regisseur. Hij laat in zijn films wel vaker een personage een terloopse waarneming doen, die bij het personage en de kijker vervolgens snel in de vergetelheid raakt. Het gaat altijd om iets kleins. Om een detail. De oplossing van een mysterie, blijkt achteraf meestal te liggen in die aarzelende interpretatie van de eigen waarneming. Die truc is volgens mij wel iets dat bij Dario Argento hoort. In deze whodunnit gebeurt het ook. En als je met die wetenschap de film bekijkt is de filmbeleving extra fascinerend.
Profondo Rosso is een lange film met een speelduur van ruim twee uur. Niet alles is even boeiend. De film bevat ellenlange stukken waarin weinig gebeurt. Daarnaast is het plot niet zo geconstrueerd dat er een logisch en dynamisch verhaal wordt verteld. Zoals je wel vaker in Giallo films tegenkomt, verzandt het verhaal soms in erg trage overbodigheid door scènes te rekken of door vage dialogen in te bouwen. Het verhaal loopt op die momenten niet lekker door. Die stottermomenten verstoren de fijne kijkcadans, die je daarna weer opnieuw moet zien te vinden.
Dat komt uiteindelijk allemaal wel weer goed, maar enigszins irritant zijn die momenten wel. Het is klein leed, want de mooie stilering met oog voor detail die na het irritatiegolfje ook weer onmiddellijk in de beelden opvalt, doet de kritiek weer snel verstommen.
De belangrijkste momenten die bijdragen tot begrip en oplossing van het whodunnit mysterie worden subtiel en goed verstopt gepresenteerd. Uit een kort beeld van een voorwerp of een situatie, uit een onopvallende verschijning in de achtergrond valt veel af te leiden. Het zijn niet eens altijd clous, maar het zijn soms ook gewoon bijzondere momentopnames. Omdat die momenten bij de eerste kijkbeurt veelal ongezien passeren (in mijn geval dan hè), is het leuk om na afloop nog even terug te spoelen en hier en daar een scène opnieuw te bekijken.
Een leuk voorbeeld van zo’n scène is de weergave van het beroemde schilderij ‘Nighthawk’ van Edward Hopper. Het schilderij is opeens in levende lijve zichtbaar achter de nietsvermoedende protagonist Marcus als de kijker in de achtergrond door het raam van een café kijkt en het schilderij in levende lijve door figuranten gekopieerd ziet worden. Smullen!
Het titulaire rood komt in de film bescheiden voor. Veel moordscènes zijn er niet. Maar goed. Als het bloed vloeit, dan vloeit het meteen hevig. De killer die geheel in Giallo stijl zwarte handschoenen draagt, houdt zich op dat vlak niet in.
Verder opvallend. De mooie glijdende shots over de dodelijke attributen van de moordenaar, die een sinister gevoel opwekken. En natuurlijk de stevige muziek van Goblin met een groot aandeel in de immer voelbare dreiging die hoofdpersonage Marcus ondergaat.
Ja, dit was een fijne Argento.

Aardige giallo met mooie beelden en de soundtrack is ook in orde.

De verwijzingen naar andere kunstwerken en een aantal andere scenes zoals het telefoneren in de bar zijn om te smullen. Maar voor een giallo vind ik het wat aan de saaie en brave kant. De kills zijn ook niet al te spectaculair. Het hoofdpersonage spreekt mij ook niet aan moet ik zeggen, wat saai.

Wel prima mee vermaakt en de film isvaak een lust voor het oog maar er zijn giallos die ik meer waardeer.

Ten gevolge van het favoriete horrorlijstje van James Wan deze ook eens meegepikt. Vrij matige film die meer weg heeft van een detectiveverhaal met de whodunnit vraag. Weliswaar een sterke openingsscène ook al vond ik het allemaal vrij theatraal overkomen.

Het plot zelf wordt nogal lang uitgesponnen en sleept halfweg zeker aan. Gelukkig bracht de uitstekende opzwepende muziek me nog enigszins in vervoering. Het bracht extra sfeer en cachette aan bepaalde spannende scènes. Ook het camerawerk was bij momenten een pluspunt.

Al bij al vermakelijk, maar niet eentje die ik in mijn geheugen zal griffen.

Als leek in het Giallo subgenre had ik geen enkel idee waar te beginnen. Suspiria had ik al gezien, maar daar bestaat een heel debat over of het wel Giallo is of niet. Dus ben ik maar lijstjes beginnen opzoeken en met de, volgens velen, beste in het genre gegaan. Uiteindelijk kwam ik dan weer bij Dario Argento uit.

Profondo Rosso wist me bijna onmiddelijk te overvallen met het prachtig gebruik van kleuren, composities en vloeiende camerabewegingen. De gecreëerde schaduwen zijn duister en pikzwart waardoor de onderliggende dreiging nog beter overkomt. Oh ja, de soundtrack mag zeker niet vergeten worden. Wat een geweldige score die perfect past bij de sfeer en spanning.

Het enige minpuntje is dat de Director's Cut iets te lang kan duren om de volledige 126 minuten mijn aandacht erbij te horen. Het opgebouwde mysterie wordt daarom iets te lang uitgerekt om een grote impact te hebben. Dit wordt gelukkig goedgemaakt door de eindscène die me toch wel even deed opkijken.

4*

En daar was de onvermijdelijke herkijk al mede omdat ik de film tegenkwam in een dubbel set met de voor mij nog onbekende The Cat O'nine Tails. Tja daar hoefde ik niet lang over na te denken.

En zoals te verwachten valt Profondo Rosso deze tweede keer veel beter nu ik meer weet wat te verwachten van de regisseur in kwestie. De stijl opzich valt meer en beter op hoewel ik wel van mening blijf dat de film te vaak qua tempo en spanning gebroken wordt rond Mark Daly, iemand die niet bijster interessant is en waar zich regelmatig stomvervelend en saaie discussies en scenes voor doen. Toch heb ik nu meer oog voor de betere scenes, de opgebouwde spanning, de moorden, het kinderwijsje, en ben ik van mening dat hier veel meer in had kunnen zitten. Daarnaast is Profondo Rosso niet zo zeer gruwel en horror als de meeste andere films van Argento, maar eerder een Hitchcock achtige mysterie. En toch blijft het jammer dat regelmatig de vaart uit de film geraakt met nietszeggende momenten en langdradige momenten.

Hoewel de film een véél betere indruk maakt en één van de besten zou zijn volgens de algemene consensus vind ik andere films toch leuker en vermakelijk. Maar een hoger cijfer zit er zeker wel in.

Deze horrorfilm van Argento valt toch wat tegen gezien de hoge waarderingen in vergelijking met zijn andere films. De verwachtingen lagen duidelijk hoger gezien de vele persoonlijke goede scores voor zijn ander horrorwerkjes. Deze film weet mij niet echt te pakken. Qua sfeer en kills zit het wel goed, maar het verhaal weet op de één of andere manier niet uit te pakken zoals bij de andere films. En de redenen zijn vooral de personages, de luchtigheid op sommige momenten en het verloop van het verhaal. Het duo David Hemmings en Daria Nicolodi zijn te saai en hun luchtig handelen draagt niet bij tot de spanningskracht. Daarbij is een belangrijk detail bij de moord op een medium wel goed uitgevoerd, maar een aandachtige kijker heeft het wel in de gaten wie de moordenaar dan kan zijn wat de spanningskracht ook weer niet doet verhogen. Het verloop van het verhaal is dan één speurwerk waar nog moorden plaatsvinden, maar uiteindelijk leidt het speurwerk van het duo toch naar nergens want Hemmings gaat naar het einde toe terug naar die eerste moord zodat hij iets kan herinneren. Gelukkig ziet de film wel heel goed uit qua kleuren en zijn de kills stijlvol gefilmd. 6,5/10

Zoals de betere regisseurs van Italiaans genrespul heeft Argento veel meer interesse in stijl, spanningsopbouw van losse scenes en creatieve uitspattingen dan in plot of karakteruitdieping. En ik kan daar ook hier volledig in mee. Het is net niet Suspiria-niveau maar komt dichtbij. Niet alleen door de scenes die spanningsopbouw kennen en vaak ogen als Hitchcock on acid. Maar ook door de geweldige Edward Hopper-achtige straat en kroegshots in het begin. Alsmede de ongrijpbare korte shots van dieren of spullen. In het verhaal wordt op zeker moment iedereen verdacht. Inclusief de hoofdpersoon zelf en een kind dat in het verhaal terecht komt. Deze film laat ook nog eens duidelijk zien dat giallo's de voorouder van de slasher waren,.

Nadat ik Profondo Rosso al twee keer had gezien, heb ik daar deze week nog twee kijkbeurten aan toegevoegd. De eerste kijkbeurt was thuis waarbij ik voor de gelegenheid mijn oude dvd (release van DFW uit 2002) heb bovengehaald. Deze bevat een prima print en het gaat om de lange Italiaanse versie, dus inclusief de wat meer komische screwball scènes met David Hemmings en Daria Nicolodi. Deze kijkbeurt was zéér aangenaam. Profondo Rosso heeft een goed verhaal en zeker naar Argento’s normen is het één van zijn films die het meest logisch in mekaar. Dat is zeker ook dankzij zijn samenwerking hier met Bernardino Zapponi. Profondo Rosso was een enorm succes en wordt gezien als hoogtepunt in het oeuvre van Argento én het giallo genre. Jammer dus dat Argento nadien de samenwerking met Zapponi niet heeft verdergezet en afgleed naar - nog steeds goeie - films waarbinnen de logica steeds meer wegviel.

De Italiaanse versie van de film duurt 2 u 6 maar verveelt geen seconde. Dankzij de regie en het camerawerk in het algemeen, de mooie fotografie ook (denk maar aan het Hopper tafereel aan de bar). Zoals gezegd heeft het een sterk verhaal waarbij er voldoende afwisseling is op vlak van locaties, met ook heel wat sfeervolle nachtscènes. De bodycount is respectabel - zeker gezien de leeftijd van deze film - en de sterfgevallen zijn met de gekende flair in beeld gebracht. De film is een whodunit, met humoristische screwball stukjes waarbij de moorden tussentijdse shock momenten zijn. David Hemmings is geweldig als leading man, die tussendoor ook een battle of sexes uitvecht met Nicolodi (die jarenlang de muze en geliefde zou zijn van Argento). Hun dialogen vormen dan nog de meest uitgesproken politieke ondertoon; deze van de opkomst van het feminisme. Achteraf gezien (en voor wie de film heeft uitgekeken) is deze ondertoon ook vrij ironisch. Na de talrijke praatjes van Hemmings die vrouwen expliciet als het zwakke geslacht bestempelt, blijkt de moordenaar een vrouw te zijn die met bruut geweld mensen om het leven heeft gebracht.

Gisteren volgde dan mijn tweede kijkbeurt van de week. In viernulvier in Gent werd de film verrtoond met de soundtrack live gespeeld door de legendarische Goblin. Goblin bestaat vandaag uit vier muzikanten onder leiding van original en componist van vele soundtracks Claudio Simonetti. Hij was 22 toen hij 50 jaar geleden de muziek componeerde. Vandaag nog toert hij de wereld rond om Argento filmprojecties live te begeleiden. De film werd afgespeeld in een uitverkochte theaterzaal waarbij de band voor het doek op het podium (in het halfdonker) met perfecte timing de soundtrack speelde. Het was een prachtige, krachtige ervaring om de film op groot doek te zien in combinatie met deze vier topmuzikanten die hun ding deden. Na de film hebben ze als uitsmijter nog stukken gespeeld van Suspiria, Tenebrae en Demons. Wat een topavond.

Naar eindbeoordeling toe zit ik nu met een zware bias, dankzij deze ervaring, maar dat geeft niet. Ik verhoog de score toch naar het maximum.