La Collectionneuse (1967)

Rohmer, die altijd zelf zijn scripts schrijft (zijn films zijn dan ook heel herkenbaar van stijl) komt uit de kringen van het tijdschrift Cahiers du Cinéma. Hij deelt zijn films in in groepen, naar thema. La Collectionneuse hoort bij de 'contes moreaux' (morele vertellingen, of sprookjes), evenals Ma Nuit Chez Maud, Le Genou de Claire...

Erg frans. Tamelijk veel gepraat en geredeneer. Altijd speelt de liefde een hoofdrol. Heel vaak maakt hij gebruik van onbekende actrices of amateurs... Haydée Politoff was een vondst.

Deze film van Eric Rohmer, de elfde die ik van hem zie, vond ik iets minder, met name omdat hij me deze keer niet echt kon meeslepen. Ik mis de diepgang (rotwoord, maar weet even niks beters) die zijn andere films meestal wel hebben. Het geredeneer van zijn personages in onderlinge discussies, waar ik altijd erg van kan genieten, ontbrak hier teveel.

Ik had liever wat meer dialoog en wat minder voice-over willen horen, dat had voor mij de personages innemender, waarachtiger en authentieker gemaakt, iets waar Rohmer (in zijn latere films) erg sterk in is en waar ik hem erg om kan waarderen.

3,5*

Wat een drama weer bij Eric Rohmer. In positieve zin.

En hier is weer uiterst anders. Het zitten we zoals aangehaald weer bij de Moral Tales.

Veel gepraat, veel geniet tijdens een vakantie en Rohmer weet de sfeer zo heerlijk neer te zetten. Neemt 'r de tijd voor. Introduceert via een beginscherm een aantal mensen, dat is al uiterst uniek gedaan, wat een kleuren, en wat een shots.

Wat een gebruik van een voice-over.

En wat een nare karakters, ik ken(de) er een aantal van in mijn leven. Die laat Rohmer hier haarscherp aan 't woord.

Zijn analyse is fantastisch ! Zijn conclusie uiteindelijk enorm sterk, wat een einde ook. Ik vind dit wel een van zijn beste films.

4.5*

Deze film ademt een heerlijke sfeer uit. Het kleurgebruik is overweldigend. De fraaie natuur wordt prachtig in beeld gebracht. Haydée Politoff is een heerlijk snoepje.

Wat een fantastische film weer!

Een film waar je helemaal in meegezogen wordt.

Op het eerste gezicht misschien oppervlakkig, maar uiteindelijk veelzeggend.

Neen,deze deed het niet voor mij.De dialogen zijn natuurlijk weer ijzersterk en ook de cinematografie is prima(met R's vaste medewerker Almendros),terwijl de setting aan de mediterrannee ook niet verkeerd is.

Wat is dan het probleem?Het slechte,anti-acteren waarvan ik me afvraag of het echt wel opzettelijk is.Vooral Bachau is een houten klaas die dan ook nog de film mag voorzien van een voice-over in grafstem.Wat er zo lekker is aan Politoff weet ik niet,of je moet lichamen van 16-jarige jongetjes heel erg leuk vinden.Natuurlijk moeten we begrijpen dat dit breezersletje avant la lettre een slachtoffer is van een op hol geslagen consumptiemaatschappij waarin iedereen alleen maar zo veel mogelijk"choses"wil verzamelen(vandaar de titel),maar dat maakt deze h*er er niet sympathieker op.

De rest vd personages is net zo walgelijk,Bachau is een typisch Rohmeriaanse hypocriet die zichzelf en zijn omgeving met allerhande sofismen voor de gek probeert te houden,zijn maat een semi-diepzinnige charlatan.En ja,ze doen het met kindertjes .

ik heb een hekel aan voice-over en zeker niet de hele film, een goede film moet zonder kunnen.

de karakters van de personages komen absoluut niet naar voren, alleen maar een beetje lui gehang, zeuren over een zonnebril. ik laat hem gaan zonder te stemmen. er zijn betere films (gelukkig). deze heb ik niet uitgezien.

Meestal ben ik het volkomen met je stelling eens, maar hier is de voice-over eens de kracht van de film. Rohmer nodigt de kijker uit zelf te kijken en de voice-over (ofwel de gedachten van Adrien) te spiegelen aan de eigen observaties.

Pas bij het herzien van de film werd me duidelijk hoe raak deze film is. Dat was te verwachten, Rohmer zat er in zijn carrière volgens mij niet heel vaak naast.

Vandaag gezien op TV (Frankrijk 2)

- Won een Zilveren Beer op : Berlin International Film Festival 1967

Ongelovelijk, wat een stelletje nihilisten bij elkaar. Dat Haydée het bij hen nog zo lang vol hield zeg...
Het is wel een aparte ervaring om deze film te zien, dat zeker.
Natuurlijk hangt er soms op een vakantielocatie een sfeer van niets moet, alles mag. Hier ligt de focus meer op niets doen en niets willen.
Via de voice-over komen we behoorlijk wat te weten over het innerlijk van het hoofdpersonage, een eind twintiger. Een extreem hautain en egocentrisch figuur. Goede scène toen die vaas kapot viel.
De vriend die ook in het huis rondliep was echt te erg voor woorden. Wat een onaangenaam persoon.
Voor mij toch een mindere Rohmer, met name vanwege de vervelende mannelijke hoofdrollen. De zomerse sfeer en Haydée vergoeden gelukkig wel het nodige. Krappe 2,5*

Ter afsluiting van een hete zomer zoek ik naar een film die de nog eens alle broeierige aspecten van een vakantie op een rijtje zet. Alsof Ze Daarboven me een signaal willen geven, valt plots de DVD La collectionneuse uit mijn collectie op de grond. Een film die zich afspeelt in Saint Tropez, dit kan niet mis gaan. Zon, zee en seks. Denken jullie dan aan zwoele, hippe film vol glamour en decadentie ? Think again want we zitten hier op het territorium van Rohmer. Hier wordt een vakantie in Saint Tropez beleefd door enkel de filosofische vraagstelling : hoe bereik het absolute niets ? Personages beperken zich dan ook tot zwemmen, zonnen, sigaretje roken en een boek lezen (is minder vermoeiend dan zelf gedachten produceren want een boek produceert de gedachten voor je – dixit één van de personages). Isolatie, zich afschermen van alle aardse verleidingen (er wordt wel en passant uit gegaan maar dan zien we ze zitten op een bankje aan de haven te babbelen), routine kweken. Zoals steeds bij Rohmer is wat de personages zeggen tegenstrijdig met wat ze doen en zijn de flirten, de plagerijen en hun libido de motor die al hun ijdele principes over boord gooien. Ik vind het wel amusant om tegen de natuur van vakantiesfeer in te gaan en dit intellectueel op te vatten. In feite is hun vakantie een (a)sociaal experiment. Ik kijk op want Ze Daarboven moeten zich een kriek lachen.

Een typische Rohmer lijkt me. Een film over relaties (liefde) en emoties, over personages die niet goed weten wat te denken en wat te doen. En een voice-over die de gedachten van het personage overbrengen tot bij de kijker. Dat allemaal in een zomers zuiders sfeertje van 'laissez faire'.

Alleen komt het er hier niet helemaal uit vind ik. Weinig boeiende personages die de hele tijd saai zeuren en zijn. Denken en doen liggen niet op dezelfde lijn. Het frisse blaadje Haydée lijkt hen wel wat, maar ze zijn eveneens te ijdel om een zoveelste verovering en tussendoortje te zijn van de 'nymfomane'. Zij willen de touwtjes in handen hebben en ze willen zelf beslissen wat er gebeurt. Veel geneuzel, weinig inhoud. Ligt in de lijn van andere films van hem, maar deze devalueer ik toch.

Een van Rohmers 'Morele Vertellingen', die me niet meeviel, om het zacht te zeggen. Gaat over twee mannen die niet kunnen beslissen of ze met een meisje naar bed willen, terwijl het meisje eigenlijk ook niet weet wat ze wil. Meer is het niet. En daar hebben ze allemaal heel veel woorden voor nodig. Een onvervalste praatfilm, waar de Fransen in die tijd patent op hadden en waar ik allergisch voor ben. Veel semi-diepzinnig geneuzel en dan ook nog eens een voice-over, om het nog erger te maken.

Eric Rohmer vindt dat mannen en vrouwen op een ingewikkelde manier met elkaar omgaan en elkaar zelden goed begrijpen. Dat levert soms vermakelijke films op, luchtig, met een licht erotische toets en vaak met een paar mooie meisjes. Kijkt meestal lekker weg. Dat alles ontbreekt hier. Een verhaal van niks, slecht geacteerd en zelfs de Middellandse Zee levert geen mooie beelden op. Twee sterren is eigenlijk nog te veel.