La Collectionneuse (1967)

Ongelovelijk, wat een stelletje nihilisten bij elkaar. Dat Haydée het bij hen nog zo lang vol hield zeg...
Het is wel een aparte ervaring om deze film te zien, dat zeker.
Natuurlijk hangt er soms op een vakantielocatie een sfeer van niets moet, alles mag. Hier ligt de focus meer op niets doen en niets willen.
Via de voice-over komen we behoorlijk wat te weten over het innerlijk van het hoofdpersonage, een eind twintiger. Een extreem hautain en egocentrisch figuur. Goede scène toen die vaas kapot viel.
De vriend die ook in het huis rondliep was echt te erg voor woorden. Wat een onaangenaam persoon.
Voor mij toch een mindere Rohmer, met name vanwege de vervelende mannelijke hoofdrollen. De zomerse sfeer en Haydée vergoeden gelukkig wel het nodige. Krappe 2,5*

Een typische Rohmer lijkt me. Een film over relaties (liefde) en emoties, over personages die niet goed weten wat te denken en wat te doen. En een voice-over die de gedachten van het personage overbrengen tot bij de kijker. Dat allemaal in een zomers zuiders sfeertje van 'laissez faire'.

Alleen komt het er hier niet helemaal uit vind ik. Weinig boeiende personages die de hele tijd saai zeuren en zijn. Denken en doen liggen niet op dezelfde lijn. Het frisse blaadje Haydée lijkt hen wel wat, maar ze zijn eveneens te ijdel om een zoveelste verovering en tussendoortje te zijn van de 'nymfomane'. Zij willen de touwtjes in handen hebben en ze willen zelf beslissen wat er gebeurt. Veel geneuzel, weinig inhoud. Ligt in de lijn van andere films van hem, maar deze devalueer ik toch.

Een van Rohmers 'Morele Vertellingen', die me niet meeviel, om het zacht te zeggen. Gaat over twee mannen die niet kunnen beslissen of ze met een meisje naar bed willen, terwijl het meisje eigenlijk ook niet weet wat ze wil. Meer is het niet. En daar hebben ze allemaal heel veel woorden voor nodig. Een onvervalste praatfilm, waar de Fransen in die tijd patent op hadden en waar ik allergisch voor ben. Veel semi-diepzinnig geneuzel en dan ook nog eens een voice-over, om het nog erger te maken.

Eric Rohmer vindt dat mannen en vrouwen op een ingewikkelde manier met elkaar omgaan en elkaar zelden goed begrijpen. Dat levert soms vermakelijke films op, luchtig, met een licht erotische toets en vaak met een paar mooie meisjes. Kijkt meestal lekker weg. Dat alles ontbreekt hier. Een verhaal van niks, slecht geacteerd en zelfs de Middellandse Zee levert geen mooie beelden op. Twee sterren is eigenlijk nog te veel.

Het is mijn derde van van Rohmer na een erg goede Le Rayon Vert en een tegenvallende Ma Nuit chez Maud en deze is niet zoveel beter geworden dan Ma Nuit chez Maud.

Het zomerse vakantiegevoel van Le Rayon Vert is ook in deze film aanwezig en dat maakt het kijken voor mij altijd een stuk aangenamer. Ik kan het van tijd tot tijd wel smaken, dat zomerse sfeertje. Alleen weet Rohmer er verder te weinig mee te doen. De personages en hun opvattingen zijn extreem nihilistisch wat resulteert in het doorbrengen van hun vakantie met het lezen van boeken en te zonnen op het strand. Regelmatig was er wel een erotische spanning te voelen tussen het drietal, maar het zakte regelmatig in door het veelvuldig gebruik van de voice-over van Adrien.

Ik had hier toch wat meer van verwacht. Alle ingrediënten zijn in principe aanwezig om er iets interessants van te maken, maar de nihilistische benadering weet me niet echt te bekoren.

2.5*