menu

La Peau Douce (1964)

Alternatieve titels: The Soft Skin | Silken Skin

mijn stem
3,59 (82)
82 stemmen

Frankrijk
Drama / Romantiek
113 minuten

geregisseerd door François Truffaut
met Jean Desailly, Françoise Dorléac en Nelly Benedetti

Pierre Lachenay is een bekende uitgever. Op een zakenreis naar Lissabon ontmoet hij de stewardess Nicole op wie hij verliefd wordt. Terug in Parijs zetten ze de relatie in het geheim voort. In zijn pogingen de relatie voor iedereen verborgen te houden gaat hij te ver. Om het goed te maken met Nicole neemt hij haar mee naar een landelijk gelegen hotel, iets wat hij eigenlijk aan zijn vrouw beloofd had. Als zijn vrouw hier achter komt is ze woedend en besluit ze wraak te nemen.

zoeken in:
avatar van streeter
4,0
in de VS staat deze film bekend als The Soft Skin.

FisherKing
Aangepast, en was ie goed ?

avatar van KristofBeckers
4,0
Heel mooie film, zeker waard om eens te zien.
4 Sterren

avatar van boerenpummel
4,5
Geweldige film, beste die ik van Truffaut heb gezien voorlopig. Vond alleen het einde niet echt gepast, maar het schijnt op een waargebeurd verhaal gebasseerd te zijn. Schitterend geacteerd door Dorleac, Desailly en Benedetti!

4,5*

avatar van brucecampbell
4,5
Zéér sterke film van Truffaut!
Jean Desailly was me eigenlijk nog nooit echt opgevallen, hoewel hij ook in Un Flic en Le Doulos meespeelt, maar hier zet hij een geloofwaardige rol neer als overspelige echtgenoot.
Spijtig ook dat Dorléac zo vroeg gestorven is, want ze had misschien nog een grotere carrière kunnen uitbouwen dan haar zuster Deneuve.

avatar van maxcomthrilla
3,0
Na deze film is mij wel duidelijk geworden dat ik geleidelijk aan het oeuvre van Truffaut af zal lopen. Hij weet van een wat simpel scenario nog steeds een simpel verhaal te maken, zonder rare bokkensprongen maar doet dat met de volle overtuiging vergezeld van een daverende ontknoping!

Pierre Lachenay vormt zo `n beetje het middelpunt als liefhebbende vader en flamboyante, flirterige zakenman. Het samenspel tussen Lachenay en Nicole is bijzonder aangezien beide niet ' wanneer het hen uitkomt ' bij elkaar kunnen vertoeven. Dat levert enkele komische situaties op waarbij de rollen worden omgedraaid. Zo wordt ' veroveraar Lachenay ' ineens gevolgd door Nicole, die zich het weekendje weg wat anders had voorgesteld. Die Franse lastpak was hilarisch, zoals hij zich vastklampte aan Lachenay, hem zocht alsof het verstoppertje betrof en later wat beteuterd met zijn koffer achterbleef. Zeer herkenbaar, die mensen waarvan je jezelf soms met moeite kunt ontdoen.

De climax komt misschien wat onverwacht en geeft geen blijk van enig verstand bij de vrouw van Lachenay, aangezien ze haar kind ineens ontdoet van de zorg van 2 ouders. Het was nog eens een impuls het was echt met voorbedachte rade uitgevoerd. Anderzijds beeldt Truffaut op magistrale wijze een tot op het bot getergde vrouw uit die haar gram komt halen.

Of Truffaut goedgelovig was of omdat er nog nauwelijks sprake was van terrorisme - dreiging? Ik vond het echt onwaarschijnlijk om te zien hoe gemakkelijk Lachenay de hoe - beland - ik - uiteindelijk - in - een - vliegtuig - procedure doorliep. Typisch tijdsbeeldmoment. De film haalt het niet bij het wat artistiekere 400 Blows of Jules et Jim, maar is wel zwaar vermakelijk. 4*

dragje
Jean Desailly speelt Pierre Lachenay, een bekend docent en gewilde uitgever die in Parijs een succesvol bestaan leidt samen met zijn vrouw Franca (Nelly Benedetti) en hun jonge dochter Sabine. Pierre Lachenay’s dagelijkse ritueel als connaisseur in de Franse literatuur bestaat uit het geven van lezingen, het bijwonen van diners en het geven van colleges in het buitenland. Een bestaan waarbij de consensus geen perspectief biedt voor onvoorziene veranderingen. Wanneer Pierre Lachenay op één van zijn buitenlandse reizen naar Lissabon de stewardess Nicole, gespeeld door de beeldschone François Dorléac, tegenkomt en een romance begint ondergaat Pierre Lachenay’s leven een aangrijpende metamorfose.

La Peau Douce toont een ongecompliceerd recept waarbij protagonist Pierre Lachenay in Nicole een nieuw bestaan ervaart die zij vertaalt als liefde maar voor Pierre Lachenay als een escapisme geldt voor het voorgeprogrammeerde leven dat hij leidt.

Het is dan ook voornamelijk Pierre zijn leven dat op zijn kop wordt gezet. Hij vertelt niets tegen zijn vrouw en probeert halsstarrig Nicole als minnares buiten zijn verplichtingen, zoals het geven van lezingen en het bijwonen van dineetjes, te houden. Een ander alternatief staat Pierre niet aan en het nemen van concrete beslissingen worden bewust uitgesteld. De realiteit bezorgt Pierre al genoeg kopzorgen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de frivool overkomende Nicole de nodige onzekerheid bij Pierre veroorzaakt.

Wanneer Nicole tijdens een kort uitstapje bij een benzinepomp besluit naar de wc te gaan en zo aan het oog van Pierre onttrekt behoeft de consternatie die ontstaat geen diepgaande onderbouwing. Is Nicole wel de liefde van zijn leven? Is het de opoffering van de ’stabiele’ relatie met zijn vrouw en kind waard? Zoals later zal blijken spelen deze vragen niet alleen Pierre parten.

Pierre’s besluiteloosheid geldt als een analogie die Pierre’s leven in één synopsis samenvat; nieuwe liefde verandert niets in zijn manier van handelen en de oplossing lijkt Pierre niet gegund want de wil ontbreekt. Daar waar zijn oude leven bestond uit een strak geregisseerde opeenstapeling van momenten leidt Pierre’s nieuwe leven een ongestructureerd bestaan. Pierre is niet de stuurman maar de verstekeling aan boord van een op drift geslagen schip.

Jean Desailly speelt de rol met verve, evenals Nelly Benedetti en de, helaas, veel te vroeg gestorven François Dorléac.

La Peau Douce behoeft geen diepgaande dialogen, de onzekerheid en de spanningen die de scènes oproepen dekken de lading en zijn in hoge mate herkenbaar waardoor er zelfs enige sympathie ontstaat voor de overspelige Pierre die onbedoeld steeds dieper klem komt te zitten.

François Truffaut’s La Peau Douce kent weinig opsmuk, de diverse conflictsituaties waar Pierre in verzeild raakt zijn het netto resultaat van Pierre Lachenay’s nieuwe leven waarin bedrog, hartstocht en gebrek aan introspectie als katalysator fungeren en onverhoed leiden tot een Hitchcock-achtige apotheose. Met La Peau Douce slaagt de befaamde Franse regisseur François Truffaut, Les quatre cents coups (1959), Le Dernier Métro (1980), er dan ook in een klein meesterwerk neer te zetten.

speranza
Dit is een bijzonder goede film met een boeiend script, zeer sterk acteerwerk van alle drie de hoofdrolspelers, twee prachtige vrouwen, mooi camerawerk en mooie muziek. Ik heb me helemaal overgegeven aan dit prachtige liefdesdrama.

avatar van Darbie
5,0
Wat een mooie en buitengewoon sterke film......ongelofelijk.
De Beste die ik van Truffaut heb gezien.

Grote Klasse. Meesterwerk !!

avatar van Metalfist
4,0
De koning van het overspel

Na gisteren Les Deux Anglaises et le Continent gezien te hebben van Truffaut, kreeg ik vandaag zin om het laatste deel van mijn boxset op te zetten want de regisseur speelde weer heel de dag door mijn hoofd. Ik moet het hem wel aangeven dat hij er altijd in slaagt om zijn films een lange tijd te laten rondslingeren in mijn bewustzijn en ik was benieuwd of hij hier met La Peau Douce wederom in zou slagen. Ik had het vermoeden dat het wel zo zou zijn want de korte inhoud leek weer een ouderwets werk van Truffaut te zijn in de stijl van Jules et Jim, mijn favoriet tot nu toe.

En ja, het is hem weer gelukt want dit gaat me toch ook weer lang bijblijven. De films die ik tot nu toe van Truffaut heb gezien gaan praktisch allemaal over het overspel of een driehoeksrelatie en daar is deze film geen uitzondering op. De regisseur heeft het genre een beetje naar zich toegeëigend en weet perfect hoe hij de spanning in beeld moet brengen. La Peau Douce is dan ook weer zo'n interessante film geworden met verscheidene lagen die met elke herziening meer en meer te ontdekken zullen zijn. Het verhaal heeft nochtans een erg simpel gegeven, zo simpel zelfs dat het meer op een goedkope roman lijkt af te stevenen maar het wordt allemaal meeslepend gebracht. Het is voornamelijk de evolutie, als je het al zo kunt noemen, van Pierre die me erg aantrok. Je zou bijna met hem meeleven wanneer hij zo in de problemen geraakt tijdens zijn weekendje wanneer hij de lezing moet geven met als hoogtepunt het kat-en-muisspel tussen hem en Clement die triestig met zijn koffer achterblijft. Maar dan weet Truffaut op een subtiele manier de balans te doen draaien en krijgen we wederom één van Truffaut's paradepaardjes, de climax. Bij een aantal films is het al te lang geleden om me het nog juist te kunnen herinneren maar de Fransman weet hier weer een uitstekend einde aan vast te maken dat ik niet had zien aankomen. Truffaut verzamelde krantenknipsels om hieruit een verhaal te maken en dat is hier ook het geval want het idee van de dood van Pierre had hij uit de krant. Persoonlijk vond ik het een erg passend en treffend einde dat de sfeer van de film perfect weet te raken. Ook fijn dat hij het hier heeft kunnen laten om zelf geen voice-over in te spreken.

Toen ik de naam van Françoise Dorléac in de openingscredits zag, was ik aan het twijfelen vanwaar ik de naam in godsnaam kende. Ik denk dat mijn kennis van Franse actrices op 2 handen is te tellen maar vanaf het moment dat ik ze zag schoot het me te binnen, het is de oudere zuster van Catherine Deneuve. Het is de eerste keer dat ik ze zie spelen maar de gelijkenis is treffend, al zijn ze qua manier van stijl compleet anders. Toch is Françoise degene die hier het beste in past volgens mij. Ze speelt de rol van Nicole dan ook enorm overtuigend en is een enorm genot om naar te kijken. Na de aftiteling restte me dan ook maar één gevoel en dat was dat het toch enorm spijtig was dat ze 3 jaar later zou verongelukken met haar auto op 25-jarige leeftijd want hiermee verloor de Franse cinema een uitstekende actrice. Jean Desailly is ook uitstekend gecast in de rol van flamboyante vrouwenversierder/family man. Het lijkt een ietwat vreemde combinatie maar Desailly weet het af te brengen en is de spil van de driehoeksverhouding die hier weer ontstaat. Want hoewel het lange tijd leek alsof de film alleen maar rond Dorléac en Desailly ging draaien, komt daar op het einde een fantastische Nelly Benedetti op de proppen. Ook dit was de eerste film waarin ik haar zag maar ze weet het einde nagenoeg geheel naar zich te trekken en ze doet dat goed.

Beter dan Les Deux Anglaises et le Continent, zoveel is zeker maar of het Jules et Jim kan overtreffen? Daar twijfel ik eerlijk gezegd nog aan maar misschien kom ik daar morgen wel achter wanneer de film wat is ingezonken. Het verhaal is simpel maar doeltreffend en het is de combinatie van de wondermooie Dorléac, flamboyante Desailly en geweldige Benedetti die dit een uitstekende film maken.

Dikke 4* met kans op verhoging.

4,0
Knappe Truffaut met zeer kundig camerawerk hetgeen de film, naast een klare verhaalstijl, als het ware een thrillerallure geeft.
Er zijn de onhebbelijke trekjes, soms kleine slordigheden en de zin om af en toe speels over te komen, maar vooral veel ernst bij deze Truffaut en oog voor het detail. Herinner me een interview destijds waarbij hij verklaarde dat de scene met de poes en het ontbijtblad werkelijk engelengeduld had gevergd.
Is het verhaal eenvoudig en zeker niet alleenstaand, de cineast, goed ondersteund door een prima Desailly, maakt er een genietbare film van.

avatar van BBarbie
3,5
Degelijk drama van Truffaut over een klassieke driehoeksverhouding met mooie rollen van Desailly, Dorléac en een magnifieke Benedetti. Erg goed, maar naar mijn smaak niet Truffaut's beste.
Eeuwig zonde dat Françoise Dorléac op zo'n jonge leeftijd verongelukt is, want volgens mij had zij nog meer talent dan haar jongere zus Catherine Deneuve.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
BBarbie schreef:
Erg goed, maar naar mijn smaak niet Truffaut's beste.

Maar heel veel beter zijn er volgens mij ook niet. Ik denk dat ik deze wel in mijn Truffaut Top 3 kwijt kan of zeker in de Top 5. En ik zag alles m.u.v. de korte sequentie in L'Amour à Vingt Ans. Welke zijn jouw favorieten?
Eeuwig zonde dat Françoise Dorléac op zo'n jonge leeftijd verongelukt is, want volgens mij had zij nog meer talent dan haar jongere zus Catherine Deneuve.

Zou goed kunnen, maar als Deneuve was verongelukt in plaats van Dorléac zouden we misschien hetzelfde over haar beweren

avatar van BBarbie
3,5
Mochizuki Rokuro schreef:

Maar heel veel beter zijn er volgens mij ook niet. Ik denk dat ik deze wel in mijn Truffaut Top 3 kwijt kan of zeker in de Top 5. En ik zag alles m.u.v. de korte sequentie in L'Amour à Vingt Ans. Welke zijn jouw favorieten?

Ik alle Truffaut films (nog) niet gezien. Zoals ik al schreef is La Peau Douce een erg goede film, maar
Les Quatre Cents Coups
La Nuit Américaine
Baisers Volés

vind ik persoonlijk beter.

Mochizuki Rokuro schreef:
Zou goed kunnen, maar als Deneuve was verongelukt in plaats van Dorléac zouden we misschien hetzelfde over haar beweren

Wie weet?

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Daat staan wel twee titels bij die ik ook hoger aansla. Ik was nieuwsgierig of er films die ik als minder beschouw (zijn er een paar - niet veel) daar dan ook bij zitten, zoals bijvoorbeeld Deux Anglaises of Amour en Fuite bijvoorbeeld.

avatar van Metalfist
4,0
Geen Jules et Jim of La Femme d'à Côté? Samen met La Nuit Américaine het beste wat Truffaut heeft gemaakt voor mij.

avatar van Darbie
5,0
Over alle hierbovenstaande berichten van 11 juni:

Waar gaat het over ????

avatar van Metalfist
4,0
Simpelweg over wat de beste films van Truffaut zijn

avatar van BBarbie
3,5
Metalfist schreef:
Geen Jules et Jim of La Femme d'à Côté?

Die ken ik nog niet. Bijgeschreven op m'n shortlist.

avatar van Roger Thornhill
4,0
Prachtige film over een man die eigenlijk zonder overtuiging de controle over zijn leven prijsgeeft. De erotiek is bijna voelbaar wanneer Lachenay de voeten... enkels... dijen van de slapende Nicole streelt, maar bijna tegelijkertijd is daar zijn gênante wandeling door het avondlijke Reims met de verder heel vriendelijke oude vriend die natuurlijk niet doorheeft dat hij te veel is, terwijl Nicole ondertussen aangesproken wordt door een man die denkt dat ze te koop is. Dat dit allemaal niet goed kan aflopen was duidelijk, maar ik was toch blij dat ik niet vooraf al de achterflap van de Artificial Eye-Blu-ray had gelezen met z'n tekst over "one of the most shocking, memorable final scenes in film history".
        Ik heb vroeger vele films van Truffaut gezien, en hoewel hij werd geëerd vanwege zijn humanisme en zijn liefde voor mensen ben ik nooit echt een liefhebber van zijn werk geworden – op de een of andere manier konden zijn films me nèt niet raken, terwijl ik toch helemaal voor hem "openstond". (Uitzondering: Les 400 coups, *****.) Of La peau douce (de eerste nieuwe Truffaut die ik in zeker twintig jaar zie) daar verandering in gaat brengen weet ik niet, maar geboeid gekeken heb ik zéker. (Overigens heb ikzelf dan wel geen Truffaut meer gezien in de afgelopen twee decennia, maar op MovieMeter is bij deze film ook al in geen vijf jaar meer een bericht geplaatst – ik vind dat toch altijd verrassend bij een toch vrij bekende film van een zeer bekende en geprezen filmmaker.)

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
De rusteloze blik van Pierre is voor mij eigenlijk de kern van La Peau Douce.
Zijn voortdurend heen en weer schietende ogen geven aan dat de affaire een zware wissel trekt, alsof het genot steeds wordt overschaduwd door de dreiging van ontdekking. Vooral in het deel in Reims zien we Pierre als opgejaagd wild, en als man die maar nauwelijks beslissingen kan nemen- hij laat nota bene toe dat Nicole wordt lastig gevallen op straat.

Het einde kwam nogal onverwachts maar de opbouw was fenomenaal. De woede-uitbarsting naar de man op straat, het telefoontje naar huis, het kindermeisje dat steeds net te laat komt om Pierre’s noodlot af te wenden, de uiteindelijke wraak, een meesterlijke uitgevoerde sequentie.

Fijne acteurs (Dorléac en Desailly zijn uitstekend) en sfeervolle score maken het helemaal af. Moet nodig meer zien van Truffaut.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:55 uur

geplaatst: vandaag om 23:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.