La Peau Douce (1964)

Zéér sterke film van Truffaut!

Jean Desailly was me eigenlijk nog nooit echt opgevallen, hoewel hij ook in Un Flic en Le Doulos meespeelt, maar hier zet hij een geloofwaardige rol neer als overspelige echtgenoot.

Spijtig ook dat Dorléac zo vroeg gestorven is, want ze had misschien nog een grotere carrière kunnen uitbouwen dan haar zuster Deneuve.

Na deze film is mij wel duidelijk geworden dat ik geleidelijk aan het oeuvre van Truffaut af zal lopen. Hij weet van een wat simpel scenario nog steeds een simpel verhaal te maken, zonder rare bokkensprongen maar doet dat met de volle overtuiging vergezeld van een daverende ontknoping!

Pierre Lachenay vormt zo `n beetje het middelpunt als liefhebbende vader en flamboyante, flirterige zakenman. Het samenspel tussen Lachenay en Nicole is bijzonder aangezien beide niet ' wanneer het hen uitkomt ' bij elkaar kunnen vertoeven. Dat levert enkele komische situaties op waarbij de rollen worden omgedraaid. Zo wordt ' veroveraar Lachenay ' ineens gevolgd door Nicole, die zich het weekendje weg wat anders had voorgesteld. Die Franse lastpak was hilarisch, zoals hij zich vastklampte aan Lachenay, hem zocht alsof het verstoppertje betrof en later wat beteuterd met zijn koffer achterbleef. Zeer herkenbaar, die mensen waarvan je jezelf soms met moeite kunt ontdoen.

De climax komt misschien wat onverwacht en geeft geen blijk van enig verstand bij de vrouw van Lachenay, aangezien ze haar kind ineens ontdoet van de zorg van 2 ouders. Het was nog eens een impuls het was echt met voorbedachte rade uitgevoerd. Anderzijds beeldt Truffaut op magistrale wijze een tot op het bot getergde vrouw uit die haar gram komt halen.

Of Truffaut goedgelovig was of omdat er nog nauwelijks sprake was van terrorisme - dreiging? Ik vond het echt onwaarschijnlijk om te zien hoe gemakkelijk Lachenay de hoe - beland - ik - uiteindelijk - in - een - vliegtuig - procedure doorliep. Typisch tijdsbeeldmoment. De film haalt het niet bij het wat artistiekere 400 Blows of Jules et Jim, maar is wel zwaar vermakelijk. 4*

De koning van het overspel

Na gisteren Les Deux Anglaises et le Continent gezien te hebben van Truffaut, kreeg ik vandaag zin om het laatste deel van mijn boxset op te zetten want de regisseur speelde weer heel de dag door mijn hoofd. Ik moet het hem wel aangeven dat hij er altijd in slaagt om zijn films een lange tijd te laten rondslingeren in mijn bewustzijn en ik was benieuwd of hij hier met La Peau Douce wederom in zou slagen. Ik had het vermoeden dat het wel zo zou zijn want de korte inhoud leek weer een ouderwets werk van Truffaut te zijn in de stijl van Jules et Jim, mijn favoriet tot nu toe.

En ja, het is hem weer gelukt want dit gaat me toch ook weer lang bijblijven. De films die ik tot nu toe van Truffaut heb gezien gaan praktisch allemaal over het overspel of een driehoeksrelatie en daar is deze film geen uitzondering op. De regisseur heeft het genre een beetje naar zich toegeëigend en weet perfect hoe hij de spanning in beeld moet brengen. La Peau Douce is dan ook weer zo'n interessante film geworden met verscheidene lagen die met elke herziening meer en meer te ontdekken zullen zijn. Het verhaal heeft nochtans een erg simpel gegeven, zo simpel zelfs dat het meer op een goedkope roman lijkt af te stevenen maar het wordt allemaal meeslepend gebracht. Het is voornamelijk de evolutie, als je het al zo kunt noemen, van Pierre die me erg aantrok. Je zou bijna met hem meeleven wanneer hij zo in de problemen geraakt tijdens zijn weekendje wanneer hij de lezing moet geven met als hoogtepunt het kat-en-muisspel tussen hem en Clement die triestig met zijn koffer achterblijft. Maar dan weet Truffaut op een subtiele manier de balans te doen draaien en krijgen we wederom één van Truffaut's paradepaardjes, de climax. Bij een aantal films is het al te lang geleden om me het nog juist te kunnen herinneren maar de Fransman weet hier weer een uitstekend einde aan vast te maken dat ik niet had zien aankomen. Truffaut verzamelde krantenknipsels om hieruit een verhaal te maken en dat is hier ook het geval want het idee van de dood van Pierre had hij uit de krant. Persoonlijk vond ik het een erg passend en treffend einde dat de sfeer van de film perfect weet te raken. Ook fijn dat hij het hier heeft kunnen laten om zelf geen voice-over in te spreken.

Toen ik de naam van Françoise Dorléac in de openingscredits zag, was ik aan het twijfelen vanwaar ik de naam in godsnaam kende. Ik denk dat mijn kennis van Franse actrices op 2 handen is te tellen maar vanaf het moment dat ik ze zag schoot het me te binnen, het is de oudere zuster van Catherine Deneuve. Het is de eerste keer dat ik ze zie spelen maar de gelijkenis is treffend, al zijn ze qua manier van stijl compleet anders. Toch is Françoise degene die hier het beste in past volgens mij. Ze speelt de rol van Nicole dan ook enorm overtuigend en is een enorm genot om naar te kijken. Na de aftiteling restte me dan ook maar één gevoel en dat was dat het toch enorm spijtig was dat ze 3 jaar later zou verongelukken met haar auto op 25-jarige leeftijd want hiermee verloor de Franse cinema een uitstekende actrice. Jean Desailly is ook uitstekend gecast in de rol van flamboyante vrouwenversierder/family man. Het lijkt een ietwat vreemde combinatie maar Desailly weet het af te brengen en is de spil van de driehoeksverhouding die hier weer ontstaat. Want hoewel het lange tijd leek alsof de film alleen maar rond Dorléac en Desailly ging draaien, komt daar op het einde een fantastische Nelly Benedetti op de proppen. Ook dit was de eerste film waarin ik haar zag maar ze weet het einde nagenoeg geheel naar zich te trekken en ze doet dat goed.

Beter dan Les Deux Anglaises et le Continent, zoveel is zeker maar of het Jules et Jim kan overtreffen? Daar twijfel ik eerlijk gezegd nog aan maar misschien kom ik daar morgen wel achter wanneer de film wat is ingezonken. Het verhaal is simpel maar doeltreffend en het is de combinatie van de wondermooie Dorléac, flamboyante Desailly en geweldige Benedetti die dit een uitstekende film maken.

Dikke 4* met kans op verhoging.

Knappe Truffaut met zeer kundig camerawerk hetgeen de film, naast een klare verhaalstijl, als het ware een thrillerallure geeft.

Er zijn de onhebbelijke trekjes, soms kleine slordigheden en de zin om af en toe speels over te komen, maar vooral veel ernst bij deze Truffaut en oog voor het detail. Herinner me een interview destijds waarbij hij verklaarde dat de scene met de poes en het ontbijtblad werkelijk engelengeduld had gevergd.

Is het verhaal eenvoudig en zeker niet alleenstaand, de cineast, goed ondersteund door een prima Desailly, maakt er een genietbare film van.

Degelijk drama van Truffaut over een klassieke driehoeksverhouding met mooie rollen van Desailly, Dorléac en een magnifieke Benedetti. Erg goed, maar naar mijn smaak niet Truffaut's beste.

Eeuwig zonde dat Françoise Dorléac op zo'n jonge leeftijd verongelukt is, want volgens mij had zij nog meer talent dan haar jongere zus Catherine Deneuve.

Prachtige film over een man die eigenlijk zonder overtuiging de controle over zijn leven prijsgeeft. De erotiek is bijna voelbaar wanneer Lachenay de voeten... enkels... dijen van de slapende Nicole streelt, maar bijna tegelijkertijd is daar zijn gênante wandeling door het avondlijke Reims met de verder heel vriendelijke oude vriend die natuurlijk niet doorheeft dat hij te veel is, terwijl Nicole ondertussen aangesproken wordt door een man die denkt dat ze te koop is. Dat dit allemaal niet goed kan aflopen was duidelijk, maar ik was toch blij dat ik niet vooraf al de achterflap van de Artificial Eye-Blu-ray had gelezen met z'n tekst over "one of the most shocking, memorable final scenes in film history".
        Ik heb vroeger vele films van Truffaut gezien, en hoewel hij werd geëerd vanwege zijn humanisme en zijn liefde voor mensen ben ik nooit echt een liefhebber van zijn werk geworden – op de een of andere manier konden zijn films me nèt niet raken, terwijl ik toch helemaal voor hem "openstond". (Uitzondering: Les 400 coups, *****.) Of La peau douce (de eerste nieuwe Truffaut die ik in zeker twintig jaar zie) daar verandering in gaat brengen weet ik niet, maar geboeid gekeken heb ik zéker. (Overigens heb ikzelf dan wel geen Truffaut meer gezien in de afgelopen twee decennia, maar op MovieMeter is bij deze film ook al in geen vijf jaar meer een bericht geplaatst – ik vind dat toch altijd verrassend bij een toch vrij bekende film van een zeer bekende en geprezen filmmaker.)

De rusteloze blik van Pierre is voor mij eigenlijk de kern van La Peau Douce.
Zijn voortdurend heen en weer schietende ogen geven aan dat de affaire een zware wissel trekt, alsof het genot steeds wordt overschaduwd door de dreiging van ontdekking. Vooral in het deel in Reims zien we Pierre als opgejaagd wild, en als man die maar nauwelijks beslissingen kan nemen- hij laat nota bene toe dat Nicole wordt lastig gevallen op straat.

Het einde kwam nogal onverwachts maar de opbouw was fenomenaal. De woede-uitbarsting naar de man op straat, het telefoontje naar huis, het kindermeisje dat steeds net te laat komt om Pierre’s noodlot af te wenden, de uiteindelijke wraak, een meesterlijke uitgevoerde sequentie.

Fijne acteurs (Dorléac en Desailly zijn uitstekend) en sfeervolle score maken het helemaal af. Moet nodig meer zien van Truffaut.

Ook ik zag in tijden geen Truffaut (Ik zag eerder wel 8 lange films en twee shorts, maar de laatste was in 2012) en vond dit een uitermate fijne hernieuwde kennismaking. Wat een prachtige film. Vol sfeer en details (overigens zonder dat Truffaut daar lange scenes voor gebruikt, vaak integendeel). Meesterlijk opgebouwd en met fantastische acteurs.

Dit was bedoeld als het begin van een kleine Truffaut-serie in huize SB (ik ben van plan de komende tijd alles wat ik jaren op DVD heb liggen en nog niet zag te kijken, nog vijf titels hierna), maar het zou me niet verbazen als ik met de beste begonnen ben.

Uitgever Pierre Lachenay [Jean Desailly] verdient een aardig zakcentje met lezingen in binnen- en buitenland waardoor hij zijn vrouw [Nelly Benedetti] vaak dagen lang alleen thuis moet laten. Tijdens een vliegreis naar Lissabon komt hij in contact met stewardess Nicole [Françoise Dorléac] met wie hij een affaire begint.

Simpel basisplot dat onder de regie van François Truffaut - die voor het eerst samenwerkte met scenarist Jean-Louis Richard - naar grote hoogten stijgt. Truffaut was in 1964 druk bezig met zijn boek over Hitchcock en de hand van de meester van suspense is hier voelbaar in de manier waarop Truffaut de onderhuidse spanningen en aanverwante emoties van de hoofdpersonen op puur visuele wijze weet uit te drukken.

Simpel verhaal dat op boeiende wijze wordt uitgewerkt. Je voelt als kijker bijna mee met de ‘beproeving’ die Jean Desailly en Françoise Dorléac in Reims ondergaan, de moeite die Desailly moet doen om van de plakkerige organisator af te raken. Mooi in beeld gebracht, mooie score, prima dialogen. De perfecte overspelfilm wat mij betreft. Het einde vond ik redelijk bruut, maar naar het schijnt is deze film toch gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Heb hem voor de derde keer bekeken, en het val me steeds meer op hoeveel subtiliteiten deze film bevat. Voorlopig niet uit m'n top 10 weg te krijgen denk ik...

Wat direct opvalt is het moordende tempo door vooral de retestrakke montage. Dat geeft de film echt ook een eigen smoel maar ook schwung en maakt de film plezierig om te kijken. Wel zorgt het ook een beetje ervoor dat emotionele momenten (met prachtige muziek) wat al te rap worden afgekapt en de film me als geheel niet volledig greep. Vooral Pierre lijkt best een oké leven te hebben en dat hij smoor wordt op een stewardess wordt niet voldoende invoelbaar gemaakt. Niettemin is dit wel een goed ding. Prima acteerwerk (zeker in die scène om van die man af te komen, de frustratie bij Pierre is voelbaar maar het verdriet van Nicole ook), goede dialogen en vooral veel scènes onderling tussen twee mensen (meestal Pierre en zijn vrouw of Pierre en zijn minnares) zijn sterk. Visueel ook in mooi zwart-wit en als geheel sfeervol en leuk om te kijken ondanks het zware einde. Maar dat vond ik wel overtuigend. 4,0*.