menu

The Sweet Hereafter (1997)

mijn stem
3,55 (266)
266 stemmen

Canada
Drama
112 minuten

geregisseerd door Atom Egoyan
met Ian Holm, Bruce Greenwood en Sarah Polley

In een vredig dorpje ergens in Brits-Columbia (Canada) raakt een schoolbus van de weg en zakt door het ijs. Veertien kinderen komen daarbij om het leven. Mitchell Stephens, een gerenommeerde advocaat uit de grote stad, tracht de ouders van de jonge slachtoffers zover te krijgen dat ze een proces aanspannen tegen de autoriteiten. Hij wil daarbij het tienermeisje Nicole, die het busongeval overleefde, gebruiken om zijn gelijk te halen.

zoeken in:
avatar van Querelle
3,0
Net iets te trage overpijnzing over het omgaan met verlies.
Hoewel de dubbele bodems en de personages me wel wat deden, gaat het helaas nergens echt de hoogte in. De film heeft soms wat dromerigs en sommige beelden die vergezeld werden met het voorlezen van de rattenvanger van Hamelen hadden erg bezwerend en nog mooier kunnen werken als er wat meer tempo in had gezeten. Het duurde ook even voordat ik door had wat er met al die mensen aan de hand was. Iets meer duidelijkheid en minder subtiliteit had beter gewerkt.

4,5
Zelden zo gebiologeerd naar een film zitten te kijken alsof het geen acteerwerk betrof, maar een documentaire: zo realistisch acteerden de personages.

Het script zelf was een kunstwerkje met zeer realistische dialogen, geloofwaardige personages en prachtige verwijzingen naar de Rattenvanger van Hamelen, waarbij het vooral opvalt dat zowel in dat gedicht als in de film de meeste volwassenen op een bepaalde manier zondig zijn: overspelig, kindermisbruiker, alcoholist, misschien zelfs niet-kerkelijk (al is dat laatste misschien wat overdreven)

Ondanks de tekortkomingen van deze personages is het toch in veel gevallen bijna onoverkomelijk om medelijden met ze te hebben, zelfs de advocaat die op het eerste gezicht slechts uit is op geld, roept sympathie op door de flashbacks naar het moment dat zijn eigen dochter bijna stierf (prachtig gefilmd) en de telefoongesprekken met zijn zieke dochter. Het is hier vooral Ian Holm die hier de performance van zijn leven neerzet: mijn mening ten opzichte van deze kunstenaar is in ieder geval malen positiever geworden dan hij als was.

Cinematografisch is het ook genieten met de prachtige shots van de Canadese besneeuwde landschappen. Mede dankzij de sterke regie heb ik bepaalde momenten kippenvel gekregen en dan voornamelijk bij de scene waar de bus door het ijs zakt, iets wat weinig films toch bij me voor elkaar krijgen.

The Sweet Hereafter lijkt overdreven filosofisch geneuzel, maar eigenlijk viel het me op dat de film ondanks het vragende karakter verbazingwekkend down to earth bleef en voor mij eigenlijk behoorlijk duidelijk was (al kan ik me voorstellen dat dit niet voor iedereen zo is).

Voor mij is deze film in ieder geval een waar meesterwerk.

avatar van kos
3,5
kos
stefan dias schreef:
(quote)


Dit is vintage Egoyan. Een sfeer die je nergens anders tegenkomt.


Op de één of andere manier deed de sfeer me een beetje aan Tykwers Winterschlafer denken.

Maar dat komt wellicht vooral door de setting.
Verder een bijzonder sterk en sfeervol filmpje. Prachtige rol van Ian Holm, maar vond het toch niet Egoyans beste. Felicia's Journey en Ararat waren toch wel wat beter.

avatar van Querelle
3,0
Courage van the Tragically Hip is trouwens een geweldig nummer en wordt hier 2 keer ten gehore gebracht.

(verwijderd)
Tragically Hip Courage lyrics

Watch the band through a bunch of dancers
Quickly, follow the unknown with something more familiar.
Quickly something familiar
Courage, my word it didn't come it doesn't matter
Sleepwalk, so fast asleep in a motel
that has the lay of home and piss on all of your
background and piss on all your surroundings
Courage, my word, it didn't come, it doesn't matter
Courage, it couldn't come at a worse time
So there's no simple explanation
for anything important any of us do
and yea the human tragedy
consists in the necessity
of living with the consequences
under pressure, under pressure.
Courage, my word, it didn't come, it doesn't matter,
Courage, it couldn't come at a worse time.


Buitengewoon mooie aangrijpende film, die ik in 1997 in de bios voor het eerst zag. Nu ik het gehele werk van Egoyan aan het verzamelen ben, kwam ik eindelijk toe aan een tweede kijk-ervaring. Vooral de structuur van het verhaal vind ik geniaal. Fascinerend hoe zo'n bijna 'lullig' sprookje als de Rattenvanger van Hamelen als echo door meerder lagen van het gehele drame weerklinkt. De symbolische 'rattenvanger' kan je herkennen in verschillende personages en allen lijken uit hun verleden bovendien 'iets' te verbergen. De magische soundtrack en sfeer verhogen de ervaring alsof je zelf in het duistere sprookje gevangen wordt.

Familie-ellende in de meest gruwelijke zin 'lijken' met name betrekking te hebben op zowel Nicole als de dochter van de jurist. En toch geeft Egoyan aan het eind een sprankje hoop.

avatar van De Knip
3,0
Ik was me verschrikkelijk aan het storen aan dat misselijkmakende karakter, Mr. Stevens. De advocaat.

Ook enigszins kwam het vreemd over. Laat zoiets dan als documentaire zien en niet ergens ertussen in. ik voelde de hele tijd dat dit niet echt gebeurd is. Ik heb het uberhaupt niet eens hoeven verifieren. Niet waargebeurd en toch proberen als docu over te komen of wat er ook tussen in was....

Toch pakte het laatste half uur me dan toch wel:

***

avatar van gauke
3,5
Aan de ene kant aangrijpend en integer, maar aan de andere kant ook zo nu en dan tergend saai en langzaam. Daardoor neem je, denk ik, meer afstand van de emoties.

avatar van AC1
1,0
AC1
Net zoals de drama van Crash, Babel, The House And Sand And Fog en 21 Grams wordt de mistroostigheid van The Sweet Hereafter te veel opgedrongen. Je hebt geen keus. Het is onmiskenbaar mistroostig en de kijker mag zeker niet zelf conclusies trekken.

avatar van stefan dias
4,5
AC1 schreef:
Net zoals de drama van Crash, Babel, The House And Sand And Fog en 21 Grams wordt de mistroostigheid van The Sweet Hereafter te veel opgedrongen. Je hebt geen keus. Het is onmiskenbaar mistroostig en de kijker mag zeker niet zelf conclusies trekken.


Ik ervoer zeker geen (opgedrongen) mistroostigheid. Ik vond dat het net om mooie , sterke mensen ging die met een enorme waardigheid omgingen met een inderdaad wel heel triest gegeven. Ik had er vreemd genoeg (net als bij Exotica) een heel goed gevoel bij.
Een gevoel dat ik op deze manier enkel bij Egoyan heb aangetroffen.

avatar van AC1
1,0
AC1
Je vond de mistroostigheid niet erg nadrukkelijk? De grauwe kleuren, de sombere sfeer, de levenloosheid ... De film bood niets dat de zaak relativeerde. Of heb ik iets gemist?

avatar van stefan dias
4,5
AC1 schreef:
Je vond de mistroostigheid niet erg nadrukkelijk? De grauwe kleuren, de sombere sfeer, de levenloosheid ... De film bood niets dat de zaak relativeerde. Of heb ik iets gemist?


Ja, natuurlijk. Het gaat tenslotte over ongeveer het ergste wat je als ouder kan overkomen: dat je kinderen sterven. Maar uiteindelijk overwint toch de wil om verder te leven en het drama gewoon persoonlijk te verwerken. Dat de gemeenschap (hoewel de verleiding groot is) uiteindelijk niet mee wil in het verhaal om een schuldige aan te wijzen en daar munt uit te slaan, vind ik verheffend.

De advocaat komt in een gemeenschap terecht die collectief de dood van hun kinderen proberen te verwerken. Erger kan je het bijna niet verzinnen. En ja, dat gebeurt dan ook nog eens tijdens de winter, die in Canada erg lang en koud zijn. Ondanks dat blijf ik toch met een positief gevoel zitten op het eind van de film. Alsof ik een 'beter mens' geworden ben. Net omdat het allemaal niet té tranerig wordt, het niet verzuipt in de ellende.

Nu ja, ik begrijp dat het bij jou duidelijk niet dezelfde impact gehad heeft. Gek genoeg heb ik dat gevoel dat jij hebt ook bij de andere voorbeelden die je aanhaalt (Babel en zo, alleen die derde heb ik niet gezien. Maar deze vind ik dus een 'mooie' film. En dat wou ik gewoon even zeggen.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Zeer eens met bovenstaande. Dat onderscheidt de film nou precies van het genoemde rijtje (en maakt deze aanzienlijk beter). Dit is een optimistische film.

avatar van AC1
1,0
AC1
Misschien moet ik nog maar eens kijken. Ik heb 'm toch liggen op DVD.

avatar van Donkerwoud
4,0
Atom Egoyan is een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Het is zo subtiel dat sommige lagen er moeilijk uit te vissen zijn, en daarom kan ik me zo voorstellen dat het ook een film is die je eigenlijk meerdere malen gezien moet hebben. Wat mij het meest aanspreekt is die rare combinatie van ondragelijk realisme en poëtische dromerigheid.

avatar van Spetie
3,0
The Sweet Hereafter is zo’n typische film, waarvan ik achteraf zou hopen dat ik hem beter zou vinden, maar dat is die blijkbaar niet voor mij.

Ondanks het interessante verhaal en het best wel goede acteerwerk, kwam ik nooit echt lekker in de film. Of het nu kwam door de flashbacks, of door iets anders, is moeilijk te zeggen, maar het bleef voor mij allemaal nogal afstandelijk. Ian Holm acteert overigens prima en het was mooi om te zien hoe de relatie met zijn dochter tussen het verhaal door verweven werd. Dat boeide mij uiteindelijk nog wat meer, dan de rest.

Verder kan ik naast het afstandelijke gebeuren er maar weinig slechts over zeggen. Het is allemaal wel goed geschreven en ook niet slecht geregisseerd, maar er zit helaas ook geen enkele moment in, die mij echt raken, of waarvan ik helemaal onder de indruk was. Het tempo is soms wel wat traag, maar als het echt goed is, ligt mij dat vaak ook wel.

Al met al is het zeker niet slecht, maar ook bij lange na niet zo goed als gedacht, al is de zere plek hier maar erg lastig aan te wijzen voor mij.

3,0*

avatar van Roger Thornhill
4,5
Prachtige film, één van de meest verdrietige die ik ooit heb gezien. Toen ik hem de tweede keer bekeek wist ik natuurlijk al waar hij naartoe zou gaan en hoe hij zou aflopen, maar toch had ik dit keer meer bedenkingen bij het personage van Ian Holm. Zijn problemen met zijn eigen dochter zouden kunnen verklaren en rechtvaardigen waarom hij zich zo voor de zaak van de schoolbus inzet, namelijk omdat ook hij een kind is "kwijtgeraakt" en hij met het winnen van de rechtzaak misschien ook wel voor zichzelf een soort delging van zijn verdriet hoopt te verkrijgen, hetgeen ook meteen duidelijk zou moeten maken dat zijn beweegredenen voor het aanspannen van de rechtszaak "nobel" zijn en niet (louter) financieel. Aan de andere kant begint hij als een soort ambulance chaser zèlf met de zaak en schroomt hij niet om al zijn retorische vermogens in te zetten om bedroefde ouders over te halen mee te doen in een groot proces waar ze in emotioneel opzicht misschien wel helemaal niet aan toe zijn… Maar uiteraard is deze overdenking geen negatieve kritiek op de film zelf, noch op de fantastische rol van Ian Holm, echt zo'n acteur die niet altijd de erkenning krijgt die hij verdient maar die we nog zullen gaan missen wanneer hij er niet meer is (hij wordt over twee maanden 83).

4,0
Op de een of andere manier is wat ik geschreven had bij de film verdwenen. Dat is jammer want nu moet ik uit mijn hoofd bedenken hoe ik deze film ook alweer vond. Ik herinner me vooral dat ik het knap vond van de maker dat hij geen waardeoordeel geeft. Hij laat aan de kijker over of het wel of niet goed is om geld te verdienen aan het overlijden van je dierbaren.

avatar van AC1
1,0
AC1
AC1 schreef:
Misschien moet ik nog maar eens kijken. Ik heb 'm toch liggen op DVD.


Opnieuw geprobeerd maar de overdreven zwaarwichtige, dramatische toon blijft me ontzettend storen. Ik kon 'm niet helemaal uitkijken deze keer.

avatar van blurp194
3,0
Een voorbeeld van het soort film waar ik Egoyan om waardeer. In de woorden van Donkerwoud, een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Ook een meester in het vertellen van een aangrijpend verhaal over de minder vrolijke en positieve emoties en gebeurtenissen die we misschien niet allemaal elke dag meemaken, maar waarvan we wel weten dat die echt gebeuren.

Toch is deze film wat mij betreft een van zijn mindere. Het onderwerp is op zich zonder meer pakkend genoeg, maar mist het op een of andere manier toch om me te raken. Waar hem dat precies in zit is me niet precies duidelijk - of dat in het narratief of in het onderwerp zit. Aan de acteurs en het spel ligt het niet, dat is - zoals ik eigenlijk wel verwacht van Egoyan - perfect op orde; de cast is grotendeels uit de gewone Egoyan-kring, en daar is niet echt een speld tussen te krijgen.

Misschien op een verkeerd moment gezien. Het zij zo.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:24 uur

geplaatst: vandaag om 23:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.