The Sweet Hereafter (1997)

Het verhaal heeft niet zoveel te melden, maar de film moet het vooral hebben van de ERG goed presterende acteurs. Bovendien zitten er een aantal mooie plaatjes in de film, is er veel oog voor detail en zit de film leuk in elkaar.

Ben toch iets positiever dan de rest hier zo te zien...

GoodFellah: Ik ben het helemaal met je eens !

Eh, idem dito!

Zeker niet slecht, maar ik had er veel meer van verwacht. Ik vond het allemaal iets te gemaakt, alle verplichte typetjes en situaties, de constante verwijzing naar het rattenvanger van Hamelen-verhaal... ik kon er niet echt inkomen

Op dvd gezien nu (thanks Tony) en hij blijft prachtig. Schitterende muziek ook. Stem verhoogd.

Zeker een prachtige, ontroerende film.

The Sweet Hereafter is een zeer sterk psychologisch drama- een prima studie over menselijke emoties als schuld, spijt en verdriet.

Na Exotica en Felicia’s Journey was dit voor mij de derde film van Egoyan, en zeker de beste, wat betreft zowel verhaal als qua sfeer. Exotica was ook erg sfeervol en zeker interessant, maar ietwat gebrekkig in verhaal en plot. Felicia’s Journey beviel mij wat minder, vooral wat betreft sfeerschepping, die in Exotica wel uitbundig was.

Dit is een uitstekende donkere, sombere film met een zeer sfeervolle, betoverende en licht hypnotiserende uitstraling. Door de heerlijke trage verteltrant, de fraaie beelden en zeker de betoverende (zeer mooie) muziek beleef je The Sweet Hereafter als een fraaie (donkere) droom.

Het narratieve aspect aan de film (vol flashbacks) bevalt ook erg goed en geeft de film een meerwaarde. We weten al wat er gebeurd, maar langzaamaan worden wij deelgenoot van de sombere gebeurtenis en de uitwerking daarvan op de toekomst.

Het verhaal is zeker ook sterk en in tegenstelling tot Exotica (waarin mij alleen de exotisch danseres wist te boeien) weten alle hoofd- en bijfiguren wel te intrigeren en bij te dragen aan het verhaal.

Het acteerspel is ijzersterk, vooral dat van Ian Holm, die echt een van mijn lievelingsacteurs is (geworden). Hij weet in elke film die ik gezien heb (eXistenZ, Naked Lunch, Henry V) een perfecte performance neer te zetten. Gelukkig heeft hij een uitstekend oog voor de betere film. De mimiek van Holm is zowat ongeëvenaard.

Ook Sarah Polley beviel mij uitstekend, evenals de dame in het vliegtuig. En zeker een sterk staaltje acteerwerk kwam van de vader van twee kinderen, die tijdens het ongeval achter de bus rijd. Hoe je zijn hand (waarmee hij hiervoor nog zat te zwaaien) direct na dat ongeluk ziet shaken, is echt indrukwekkend.

Alles aan deze film beviel dus in zeer hoge4 mate. Zowel wat betreft verhaal, acteerwerk en vooral sfeer heeft deze film veel te bieden. De betoverende muziek is wellicht nog mooier dan in Exotica. Alleen het einde vond ik (denk ik) niet zo sterk als de rest van de film.

Ik geef deze film een dikke vier sterren, en zou graag nog meer willen zien van Egoyan.

Vergeet je er niet 2?

Het plot doet denken aan een gemiddeld waargebeurd-verhaal-van-de-week, maar deze film is veel beter.
Een schitterend opgebouwd verhaal, met een grote meerwaarde door de structuur en de muziek.
The sweet hereafter is vooral een film over het lot. De advocaat wil mensen overhalen om en schuldige te zoeken waar er geen schuldige is. Door de woede over het verlies van zijn eigen kind is hij door oprechtere motieven gedreven dan enkel door geldelijk gewin. Iedereen worstelt met het verlies van de kinderen, veel vinden er een schuldige aanwijzen aantrekkelijk, maar soms is er iets onverklaarbaars als het lot. En daar kunnen mensen zich zelden bij neerleggen.
Het meisje in de rolstoel weet dat er geen schuldige is en ze doet uiteindelijk het enige dat ze kan om de zaak te laten rusten. Een buitengewoon sterk einde dat de film flink boven het gemiddelde doet uitstijgen.

Dik 4.0*

Mijn eerste Egoyan film en direct de mooiste (volgens mij) uit zijn carriere gezien. Wat een sfeer, wat een vertolkingen, wat een locaties. En Sarah Polley die zingt op de soundtrack, met een prachtige score van Mychael Danna. Wat wil je nog meer? ...

Opgehoogd naar 4,5 sterren.

De ontzéttend lieve Sarah Polley (niet eens zo heel mooi hoor, maar gewoon liever dan lief, en ze zingt ook nog eens erg mooi), de sublieme Ian Holm, de uitmuntende dromerige muziek en de perfect geschetste karakters doen me hiertoe besluiten.

Ian Holm in het vliegtuig, vragend om een andere maaltijd onderwijl zenuwachtig vragen ontwijkend; Sarah Polley met de kinderen; Holm op bezoek bij de hippie-ouders van het Indiaanse jongetje, hoe de vader van de trap afloopt- acteerwerk op zijn allerbest.

De Veronica-gids noemde deze film eens een "omgekeerde Twin Peaks, door de bizarre gedragingen van de dorpsgemeenschap, terwijl in tegenstelling tot Lynch's serie de personages hier juist door al hun rare streken een stuk menselijker en realistischer zijn."

Blijft maar stijgen in mijn favorietenlijst.

Ik vond de muziek bij de busscenes/flashbacks zo indrukwekkend mooi.

Grrr... *%!&$**!

De nog onbekeken videoband overgespoeld.... Met Die Ehe der Maria Braun, maar toch.

Waarom krijg je deze film niet te zien als je de naam Sarah Polley intoetst. Zij is toch wel de actrice die je onthoudt na een paar jaar. Speelde heel erg intens en prachtig. Aanpassen graag !!

Ik was moe, dus misschien dat het daar aan lag. Ik kon er in ieder geval niet in komen en ben halverwege in slaap gevallen

Film begint ijzersterk en het lijkt een zeer solide aangrijpend 4* drama te worden, helaas is het laatste deel flink minder. Kom niet verder dan 3,5*

The not so sweet impression

'The Sweet Hereafter' is een dubbeltje op zijn kant. Enerzijds schuilt er achter elk personage en achter elke emotie een bepaalde motivatie, een zeker gevoel dat zich in het lichaam bolwerkt, om er als onverwacht en vooral compleet tegenstrijdig met het beeld van het personage uit te komen.

Anderzijds hangt er een zekere terughoudendheid rond de aanwezige figuren, een artificialiteit die het ons als kijker moeilijk maakt enige gevoelens te creëeren, ongeacht de negatieve of positieve aard van die gevoelens.

Het lijkt alleszins een typische en wederkerende thematiek in het oeuvre van Egoyan te zijn, al kan ik me er opvallend moeilijk in vinden. En de factor Ian Holm speelt daarbij de belangrijkste rol, want doch bruisend van het talent, kan ik mezelf er niet van weerhouden zijn prestatie te bestempelen als oppervlakkig 'van buitenaf' en leeg 'binnenin'. Zelden kan je ook maar enig idee krijgen van de denkwijze van Holms personage.

Ook qua structuur is 'The Sweet Hereafter' niet helemaal wat het moet zijn. De prent springt maar al te onzorgvuldig om met de opeenvolging van zijn scènes; scènes die bovendien qua overgangen vaak heel wat timing missen.

Afgezien van de knappe openingssequentie was 'The Sweet Hereafter' op visueel vlak een vrij grote ontgoocheling; had er alleszins veel meer van verwacht. Daarbij komt nog dat ik de soundtrack, in tegenstelling tot de meeste onder jullie, werkelijk een ondraaglijke en weinig coherente mix vond van enerzijds traditioneel getinte 'folk' en anderzijds emotioneel geladen muziek.

Ondanks de teleurstelling, kijk ik echter nog steeds met smacht uit naar 'Exotica' en vooral 'Where the Truth Lies', waarbij laatstgenoemde me visueel overdonderend lijkt.

1.5*

De verwachtingen lagen wat hoog, want mijn kameraad heeft een soort obsessie voor deze film en verteld altijd graag over 'de beste film van de jaren 90' (Toevallig, bij een user review van IMDB staat dat nu ook). Ik was bijna bang om 'm te gaan kijken, omdat het me sterk leek dat hij zó goed zou zijn. Maar, hij had gelijk. Njah, gelijk, ik zeg één van de beste films uit de jaren 90. Alles klopt gewoon, het sterke script, die prachtige shots van het koude landschap, de montage (dat niet gewoon een trucje is maar echt wat toevoegt), het fantastische spel van Ian Holms (Ongelofelijk dat hij niet eens een nominatie voor dat ene beeldje gehad heeft), Sarah Polly (wat is ze leuk) , de prachtige mysterieuze muziek die het sprookje perfect begeleid. Oh, man! Als je 'm nog niet gezien hebt, ga er snel aan beginnen!

4.5*

Sarah Polley **zucht** Ik krijg gelijk zin om The Sweet Hereafter weer te zien.

Wat een heerlijk sterke, mooie personages. Personages? Mensen!

We're all citizens of a different town now

A place with its own special rules and its own special laws

A town of people living in the sweet hereafter

Behoorlijk schitterende film, nog veel beter dan het boek! Cast speelt de pannen van het dak, er zitten prachtige en pijnlijke maar hoe dan ook onvergetelijke scenes in (het ongeluk bijvoorbeeld, maar vooral ook die a-dem-be-ne-men-de flashback waar de hoes aan refereert). Zoals stefan dias boven mij zegt; dit zijn geen personages, dit zijn mensen...

4,5*.

Hmm hele aardige film maar toch ook wat minpuntjes. Het verhaal an sich is sterk en bijna alle acteerprestaties zijn heel aardig in orde. Alleen Ian Holm vond ik minder. Ik vond dat hij zich meerdere keren nogal schuldig maakte aan overacting en dat stoorde me toch wel enigzins. Al met al een zeer behoorlijke film maar toch net iets minder dan Ararat.

Ingetogen, weloverwogen mooie film. Persoonlijk vind ik Ian Holm wel overtuigen in zijn rol.

Wat ik niet helemaal begreep: waarom loog Nicole nu precies? (Als ze al loog! Ze zwoer* dat ze de volledige waarheid zou zeggen.)
Om haar vader te kwetsen, zodat hij/ze geen compensatie krijgen. Maar waarom? Heeft hij haar (ooit) misbruikt?(dat meende ik tenminste te hebben begrepen)
Maar ze deed Dolores hier ook veel kwaad mee!

En waarom wilde Billy niet getuigen? Alleen omdat hij dacht dat hij dat emotioneel niet aan zou kunnen? Of had Dolores misschien juist wèl te hard gereden en wilde hij haar beschermen?

*Grappig! Een werkwoord dat op drie manieren in verleden tijd vervoegd kan worden!!!! Even opgezocht

Toch wel wat gemengde gevoelens na het zien van The Sweet Hereafter. Het acteren in de film is overwegend goed te noemen. Toch was met name de uiteindelijke emotionele impact bij mij minder dan ik had verwacht. Ik kwam nooit echt in het verhaal en met name de bewoners in het dorp kwamen nogal afstandelijk op mij over. Misschien doet een tweede kijkbeurt wonderen voor deze film, omdat de karakters in de film dan meer herkenbaar zijn.

Uitzonderingen zijn er ook in het verhaal. De rol van Nicole was vrij ontroerend, maar met name de relatie van Ian Holm met zijn dochter was indrukwekkend. Zonder deze relatie was de film wellicht een tegenvaller geweest.

Schitterende film, die langzaam, heel langzaam, mij besluipte. Een redelijk aantal scènes ervaarde ik niet als gigantisch bijzonder tijdens het kijken zelf, maar spoken vreemd genoeg de hele dag al door mijn hoofd heen. Onder deze scènes zitten die waarin Mitchell met een mis klaarzit om zijn zieke dochters keel in te snijden; de bus die de afgrond instort (maar vooral de blik van Billy als hij het ziet gebeuren); het zoete begin met een zingende Sarah Polley, de twee hippies die bedroefd tegen elkaar aanzitten na het verliezen van hun kind, de scène in de nacht tussen Billy en Mitchell, het openingstelefoongesprek in de wasstraat, Mitchell die te horen krijgt dat zijn dochter seropositief is, Sarah Polleys leugen op het einde en het ronddraaien van het reuzenrad. Dit in combinatie met de geniale vondst om tussendoor De Rattenvanger van Hamelen voorgelezen te krijgen levert een knappe film op. Een die in de toekomst wellicht alleen maar bij mij kan groeien.

De film heeft een toon en sfeer die moeilijk te beschrijven zijn. Droevig ja, maar ook iets magisch. Qua beelden vond ik het niet eens echt bloedmooi (al had ik de indruk dat de transfer van de Quality Film Collection hier niet zo goed was), maar toch roept het wel een bepaald gevoel op. De muziek is ook prachtig en telkens net niet sentimenteel.

De acteurs hebben echter de meeste meerwaarde aan deze film en de keuze voor Ian Holm en Sarah Polley in de twee sleutelrollen zijn sterk. Met name Ian Holm zet een personage neer dat niet zo makkelijk te duiden is, maar daardoor juist menselijker wordt.

Wel viel het me op dat ik het subplot met Ian Holm en zijn dochter net iets interessanter vond dan het hoofdverhaal. Geen idee eigenlijk waarom. Het zit er gewoon knap doorheen verwoven.
4*

Dit is vintage Egoyan. Een sfeer die je nergens anders tegenkomt. Ok Exotica baadt in dezelfde sfeer. geen vrolijke verhalen, maar uiteindelijk toch verheffende geschiedenissen waar ik me heel goed bij voel.

Degelijke film met ijzersterke vertolkingen van Ian Holm en Sarah Polley. Holm speelt de pannen van het dak als verbitterde vader en advocaat die zijn "machteloze woede" omtrent zijn drugsverslaafde dochter maar niet weet te plaatsen. De verbittering en ontgoocheling zijn zo van zijn gezicht af te lezen. Polley staat eveneens ijzersterk te acteren, vooral in de fameuze slotscene van de film.

Het verweven van "De rattenvanger van Hamelen" doorheen het verhaal was een prima idee en houdt je als toeschouwer meer dan eens vastgekluisterd aan de bank...

Ik vond het enkel jammer dat er zo weinig hoop in het verhaal meegegeven wordt. "The bittersweet hereafter" is als titel toepasselijker vrees ik...

Zeer goeie film!!!!!!!!!!!!!

Hey, hier ben ik het niet mee eens: ik vind net dat ondanks de horror die deze mensen doormaken ze er zich heel waardig doorheen slaan. Vooral de vader die het allemaal heeft zien gebeuren is een voorbeeld van hoe je je lot (hoe gruwelijk ook) kan dragen.

Een thema dat me ook zeer beviel in "Exotica".

@ stefan dias:

Ik begrijp wat je wil zeggen en kan er me wel in vinden hoor, zeker als je het hebt over het "waardig dragen." Het neemt natuurlijk niet weg dat alles melancholisch en donker blijft... "Exotica" heb ik nog niet gezien, stond op mijn lijstje en heb ik nu bovenaan geplaatst