The Sweet Hereafter (1997)

Zeker niet slecht, maar ik had er veel meer van verwacht. Ik vond het allemaal iets te gemaakt, alle verplichte typetjes en situaties, de constante verwijzing naar het rattenvanger van Hamelen-verhaal... ik kon er niet echt inkomen

Het plot doet denken aan een gemiddeld waargebeurd-verhaal-van-de-week, maar deze film is veel beter.
Een schitterend opgebouwd verhaal, met een grote meerwaarde door de structuur en de muziek.
The sweet hereafter is vooral een film over het lot. De advocaat wil mensen overhalen om en schuldige te zoeken waar er geen schuldige is. Door de woede over het verlies van zijn eigen kind is hij door oprechtere motieven gedreven dan enkel door geldelijk gewin. Iedereen worstelt met het verlies van de kinderen, veel vinden er een schuldige aanwijzen aantrekkelijk, maar soms is er iets onverklaarbaars als het lot. En daar kunnen mensen zich zelden bij neerleggen.
Het meisje in de rolstoel weet dat er geen schuldige is en ze doet uiteindelijk het enige dat ze kan om de zaak te laten rusten. Een buitengewoon sterk einde dat de film flink boven het gemiddelde doet uitstijgen.

Dik 4.0*

The not so sweet impression

'The Sweet Hereafter' is een dubbeltje op zijn kant. Enerzijds schuilt er achter elk personage en achter elke emotie een bepaalde motivatie, een zeker gevoel dat zich in het lichaam bolwerkt, om er als onverwacht en vooral compleet tegenstrijdig met het beeld van het personage uit te komen.

Anderzijds hangt er een zekere terughoudendheid rond de aanwezige figuren, een artificialiteit die het ons als kijker moeilijk maakt enige gevoelens te creëeren, ongeacht de negatieve of positieve aard van die gevoelens.

Het lijkt alleszins een typische en wederkerende thematiek in het oeuvre van Egoyan te zijn, al kan ik me er opvallend moeilijk in vinden. En de factor Ian Holm speelt daarbij de belangrijkste rol, want doch bruisend van het talent, kan ik mezelf er niet van weerhouden zijn prestatie te bestempelen als oppervlakkig 'van buitenaf' en leeg 'binnenin'. Zelden kan je ook maar enig idee krijgen van de denkwijze van Holms personage.

Ook qua structuur is 'The Sweet Hereafter' niet helemaal wat het moet zijn. De prent springt maar al te onzorgvuldig om met de opeenvolging van zijn scènes; scènes die bovendien qua overgangen vaak heel wat timing missen.

Afgezien van de knappe openingssequentie was 'The Sweet Hereafter' op visueel vlak een vrij grote ontgoocheling; had er alleszins veel meer van verwacht. Daarbij komt nog dat ik de soundtrack, in tegenstelling tot de meeste onder jullie, werkelijk een ondraaglijke en weinig coherente mix vond van enerzijds traditioneel getinte 'folk' en anderzijds emotioneel geladen muziek.

Ondanks de teleurstelling, kijk ik echter nog steeds met smacht uit naar 'Exotica' en vooral 'Where the Truth Lies', waarbij laatstgenoemde me visueel overdonderend lijkt.

1.5*

We're all citizens of a different town now

A place with its own special rules and its own special laws

A town of people living in the sweet hereafter

Behoorlijk schitterende film, nog veel beter dan het boek! Cast speelt de pannen van het dak, er zitten prachtige en pijnlijke maar hoe dan ook onvergetelijke scenes in (het ongeluk bijvoorbeeld, maar vooral ook die a-dem-be-ne-men-de flashback waar de hoes aan refereert). Zoals stefan dias boven mij zegt; dit zijn geen personages, dit zijn mensen...

4,5*.

Ingetogen, weloverwogen mooie film. Persoonlijk vind ik Ian Holm wel overtuigen in zijn rol.

Wat ik niet helemaal begreep: waarom loog Nicole nu precies? (Als ze al loog! Ze zwoer* dat ze de volledige waarheid zou zeggen.)
Om haar vader te kwetsen, zodat hij/ze geen compensatie krijgen. Maar waarom? Heeft hij haar (ooit) misbruikt?(dat meende ik tenminste te hebben begrepen)
Maar ze deed Dolores hier ook veel kwaad mee!

En waarom wilde Billy niet getuigen? Alleen omdat hij dacht dat hij dat emotioneel niet aan zou kunnen? Of had Dolores misschien juist wèl te hard gereden en wilde hij haar beschermen?

*Grappig! Een werkwoord dat op drie manieren in verleden tijd vervoegd kan worden!!!! Even opgezocht

Toch wel wat gemengde gevoelens na het zien van The Sweet Hereafter. Het acteren in de film is overwegend goed te noemen. Toch was met name de uiteindelijke emotionele impact bij mij minder dan ik had verwacht. Ik kwam nooit echt in het verhaal en met name de bewoners in het dorp kwamen nogal afstandelijk op mij over. Misschien doet een tweede kijkbeurt wonderen voor deze film, omdat de karakters in de film dan meer herkenbaar zijn.

Uitzonderingen zijn er ook in het verhaal. De rol van Nicole was vrij ontroerend, maar met name de relatie van Ian Holm met zijn dochter was indrukwekkend. Zonder deze relatie was de film wellicht een tegenvaller geweest.

Schitterende film, die langzaam, heel langzaam, mij besluipte. Een redelijk aantal scènes ervaarde ik niet als gigantisch bijzonder tijdens het kijken zelf, maar spoken vreemd genoeg de hele dag al door mijn hoofd heen. Onder deze scènes zitten die waarin Mitchell met een mis klaarzit om zijn zieke dochters keel in te snijden; de bus die de afgrond instort (maar vooral de blik van Billy als hij het ziet gebeuren); het zoete begin met een zingende Sarah Polley, de twee hippies die bedroefd tegen elkaar aanzitten na het verliezen van hun kind, de scène in de nacht tussen Billy en Mitchell, het openingstelefoongesprek in de wasstraat, Mitchell die te horen krijgt dat zijn dochter seropositief is, Sarah Polleys leugen op het einde en het ronddraaien van het reuzenrad. Dit in combinatie met de geniale vondst om tussendoor De Rattenvanger van Hamelen voorgelezen te krijgen levert een knappe film op. Een die in de toekomst wellicht alleen maar bij mij kan groeien.

De film heeft een toon en sfeer die moeilijk te beschrijven zijn. Droevig ja, maar ook iets magisch. Qua beelden vond ik het niet eens echt bloedmooi (al had ik de indruk dat de transfer van de Quality Film Collection hier niet zo goed was), maar toch roept het wel een bepaald gevoel op. De muziek is ook prachtig en telkens net niet sentimenteel.

De acteurs hebben echter de meeste meerwaarde aan deze film en de keuze voor Ian Holm en Sarah Polley in de twee sleutelrollen zijn sterk. Met name Ian Holm zet een personage neer dat niet zo makkelijk te duiden is, maar daardoor juist menselijker wordt.

Wel viel het me op dat ik het subplot met Ian Holm en zijn dochter net iets interessanter vond dan het hoofdverhaal. Geen idee eigenlijk waarom. Het zit er gewoon knap doorheen verwoven.
4*

Zelden zo gebiologeerd naar een film zitten te kijken alsof het geen acteerwerk betrof, maar een documentaire: zo realistisch acteerden de personages.

Het script zelf was een kunstwerkje met zeer realistische dialogen, geloofwaardige personages en prachtige verwijzingen naar de Rattenvanger van Hamelen, waarbij het vooral opvalt dat zowel in dat gedicht als in de film de meeste volwassenen op een bepaalde manier zondig zijn: overspelig, kindermisbruiker, alcoholist, misschien zelfs niet-kerkelijk (al is dat laatste misschien wat overdreven)

Ondanks de tekortkomingen van deze personages is het toch in veel gevallen bijna onoverkomelijk om medelijden met ze te hebben, zelfs de advocaat die op het eerste gezicht slechts uit is op geld, roept sympathie op door de flashbacks naar het moment dat zijn eigen dochter bijna stierf (prachtig gefilmd) en de telefoongesprekken met zijn zieke dochter. Het is hier vooral Ian Holm die hier de performance van zijn leven neerzet: mijn mening ten opzichte van deze kunstenaar is in ieder geval malen positiever geworden dan hij als was.

Cinematografisch is het ook genieten met de prachtige shots van de Canadese besneeuwde landschappen. Mede dankzij de sterke regie heb ik bepaalde momenten kippenvel gekregen en dan voornamelijk bij de scene waar de bus door het ijs zakt, iets wat weinig films toch bij me voor elkaar krijgen.

The Sweet Hereafter lijkt overdreven filosofisch geneuzel, maar eigenlijk viel het me op dat de film ondanks het vragende karakter verbazingwekkend down to earth bleef en voor mij eigenlijk behoorlijk duidelijk was (al kan ik me voorstellen dat dit niet voor iedereen zo is).

Voor mij is deze film in ieder geval een waar meesterwerk.

Atom Egoyan is een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Het is zo subtiel dat sommige lagen er moeilijk uit te vissen zijn, en daarom kan ik me zo voorstellen dat het ook een film is die je eigenlijk meerdere malen gezien moet hebben. Wat mij het meest aanspreekt is die rare combinatie van ondragelijk realisme en poëtische dromerigheid.

The Sweet Hereafter is zo’n typische film, waarvan ik achteraf zou hopen dat ik hem beter zou vinden, maar dat is die blijkbaar niet voor mij.

Ondanks het interessante verhaal en het best wel goede acteerwerk, kwam ik nooit echt lekker in de film. Of het nu kwam door de flashbacks, of door iets anders, is moeilijk te zeggen, maar het bleef voor mij allemaal nogal afstandelijk. Ian Holm acteert overigens prima en het was mooi om te zien hoe de relatie met zijn dochter tussen het verhaal door verweven werd. Dat boeide mij uiteindelijk nog wat meer, dan de rest.

Verder kan ik naast het afstandelijke gebeuren er maar weinig slechts over zeggen. Het is allemaal wel goed geschreven en ook niet slecht geregisseerd, maar er zit helaas ook geen enkele moment in, die mij echt raken, of waarvan ik helemaal onder de indruk was. Het tempo is soms wel wat traag, maar als het echt goed is, ligt mij dat vaak ook wel.

Al met al is het zeker niet slecht, maar ook bij lange na niet zo goed als gedacht, al is de zere plek hier maar erg lastig aan te wijzen voor mij.

3,0*

Prachtige film, één van de meest verdrietige die ik ooit heb gezien. Toen ik hem de tweede keer bekeek wist ik natuurlijk al waar hij naartoe zou gaan en hoe hij zou aflopen, maar toch had ik dit keer meer bedenkingen bij het personage van Ian Holm. Zijn problemen met zijn eigen dochter zouden kunnen verklaren en rechtvaardigen waarom hij zich zo voor de zaak van de schoolbus inzet, namelijk omdat ook hij een kind is "kwijtgeraakt" en hij met het winnen van de rechtzaak misschien ook wel voor zichzelf een soort delging van zijn verdriet hoopt te verkrijgen, hetgeen ook meteen duidelijk zou moeten maken dat zijn beweegredenen voor het aanspannen van de rechtszaak "nobel" zijn en niet (louter) financieel. Aan de andere kant begint hij als een soort ambulance chaser zèlf met de zaak en schroomt hij niet om al zijn retorische vermogens in te zetten om bedroefde ouders over te halen mee te doen in een groot proces waar ze in emotioneel opzicht misschien wel helemaal niet aan toe zijn… Maar uiteraard is deze overdenking geen negatieve kritiek op de film zelf, noch op de fantastische rol van Ian Holm, echt zo'n acteur die niet altijd de erkenning krijgt die hij verdient maar die we nog zullen gaan missen wanneer hij er niet meer is (hij wordt over twee maanden 83).

Een voorbeeld van het soort film waar ik Egoyan om waardeer. In de woorden van Donkerwoud, een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Ook een meester in het vertellen van een aangrijpend verhaal over de minder vrolijke en positieve emoties en gebeurtenissen die we misschien niet allemaal elke dag meemaken, maar waarvan we wel weten dat die echt gebeuren.

Toch is deze film wat mij betreft een van zijn mindere. Het onderwerp is op zich zonder meer pakkend genoeg, maar mist het op een of andere manier toch om me te raken. Waar hem dat precies in zit is me niet precies duidelijk - of dat in het narratief of in het onderwerp zit. Aan de acteurs en het spel ligt het niet, dat is - zoals ik eigenlijk wel verwacht van Egoyan - perfect op orde; de cast is grotendeels uit de gewone Egoyan-kring, en daar is niet echt een speld tussen te krijgen.

Misschien op een verkeerd moment gezien. Het zij zo.

Vanaf de eerste minuut is het duidelijk. Er hangt tragiek in de lucht. Een tokkelende luit en een treurige panfluit zetten meteen de toon. Nochtans opent de film met een mooi, rustig beeld van een jong koppel dat slaapt met een baby. Pas later zullen we beseffen dat dit beeld de voorbode is van een traumatische gebeurtenis. Regisseur Atom Egoyan (geboren in Egypte van Armeense ouders en resideert in Canada) maakte in de jaren 80 en begin 90 wat intellectuele cerebrale films die moeilijk de weg naar het grote publiek vonden maar met The Sweet Hereafter viel plots alles in een plooi. Pers, publiek en wij waren unaniem : Egoyan had eindelijk ons hart weten te raken. Uitgangspunt is een fait divers (niet toevallig is het scenario/boek gebaseerd op een krantenkop) waar een groep schoolkinderen verongelukken tijdens een busrit op weg naar school. Plaats van gebeuren hier is een dorp in het Noordelijke Canada (die adembenemende sneeuwlandschappen !!). Een advocaat (Ian Holm) probeert de bewoners te overtuigen om een rechtszaak in te spannen. Tegen wie ? Wat is de oorzaak ? Egoyan bouwt – zoals in bijna al zijn films - een complexe verhaalstructuur in de film. Centraal staat het bus ongeval. Het verhaal wordt fragmentarisch verteld, in 4 tijdslijnen (voor, tijdens en na het ongeval met daarna nog een epiloog dat 2 jaar later afspeelt). We komen sporadisch meer te weten over de omstandigheden van het ongeval door het relaas van verschillende getuigenissen. Alsof er af en toe herinneringen opduiken. Daardoor voelen we dit drama als een meditatief gebeuren, iets waar we op terug kijken. We staan niet middenin de storm maar het is al lang gebeurd en we proberen er mee om te gaan. Egoyan laat ons op die manier kennis maken met de feiten terwijl de pijn van de gemeenschap zichtbaar wordt. Er is namelijk woede door machteloosheid (niemand kon het voorzien of kon de kinderen redden) en men wil kost wat kost een schuldige aanduiden (‘somebody must pay’ briest de advokaat). Maar de ware aard van de film ligt niet in een who dunnit (wie of wat heeft het ongeval veroorzaakt ?) of in een rechtbank drama (het proces wordt eenvoudigweg geseponeerd doordat Nicole - een jonge Sarah Polley - als enige overlevende bewust liegt omdat ze niet wil dat er tweedracht komt in de gemeenschap). TSH toont een rouwproces en verkent haarscherp de destructieve spiraal waarin we terechtkomen wanneer het noodlot heeft toegeslagen. Dankzij de magnifieke score van Michael Danna (zie ook nr 85) wordt de kijker in een melancholische sfeer gedrenkt (Danna gebruikt allemaal oude muziekinstrumenten, daardoor horen we middeleeuwse toetsen in de muziek ) en stuurt als het ware ons gevoel. Het gaat over verlies (een scene dat dagen lang nazindert, is wanneer de buschauffeur Dolores het ongeval vertelt met aan de muur foto's van de kinderen die in de schoolbus zaten), over wantrouwen (de geheimen van het dorp komen naar boven; Overspel, incest), over schuld (Nicole voelt zich nu alleen en vindt dit onrechtvaardig - daardoor kan Egoyan ook het verhaal van de The Pied piper of Halein linken bij ons bekend als de rattenvanger – nog zo'n onvergetelijke scene) en over omgaan met verdriet. En net als we alle emoties over ons hebben gekregen, moet er dan nog de fabuleuze, krachtige en ja ook ietwat mysterieuze slotscène komen (echt begrepen hebben we het nooit maar voelen des te meer - met dat laatste beeld dat waarschijnlijk refereert naar het hiernamaals waar het licht alles verblind) waarin de titel min of meer wordt verklaard. Die laatste voice over van Nicole (we krijgen er elke keer rillingen van) : ... a town of people living in a sweet hereafter”. Iedereen, alle inwoners, zijn ook een beetje gestorven waardoor een nieuw begin aanbreekt (voor sommigen is het verwerkingsproces al bezig, anderen moeten er nog aan beginnen) maar hoe dan ook, alles is veranderd voor het dorp en de bewoners beseffen dat hun leven nooit meer hetzelfde kan zijn. Het was alsof Egoyan geschrokken was door de grote (commerciële) belangstelling want met zijn volgende film Felicia's journey kroop hij terug in zijn artistieke schulp en opnieuw kregen we een intrigerende maar ook bizarre en saaie vertelling te slikken. Pas met ‘Where the truth lies’ won hij terug ons filmhart. Een soft erotische thriller over 2 showbizz mannen in de jaren '50 die een lijk vinden op hun kamer. Lichter in toon maar met dezelfde kunde en stijl (deze keer zoekt een journalist naar de waarheid door getuigenissen te horen - en let op de woordspeling in de titel). Neem dus gerust de tijd om deze 2 films als double bill te bekijken. Het succes van TSH heeft hij nooit meer kunnen (of willen) evenaren doch het belet Egoyan niet om zijn weg te vervolgen in de schaduw van Hollywood. Zijn films worden nu minder belicht (iemand iets over zijn film Remember gehoord laat staan gezien ?) maar TSH heeft zeker zijn plaats verdiend als een meesterwerk, een veelgelaagde film dat duidelijk maakt dat leven en dood hand in hand gaat, met elkaar verbonden is en dat de weg die we moeten afleggen vol onverwachte gebeurtenissen zit. Of zoals The Tragically hip - een uitstekende band met gloriemomenten in de jaren 90, de CD 'fully completely' is een meesterwerk trouwens maar helaas gedeeltelijk door het overlijden van de zanger nu is uitgedoofd - op de soundtrack zingt : Courage !

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 76 : The sweet hereafter

Egoyan.

Een regisseur die ik geloof ik wel moet kennen, maar eigenlijk vooral op films zie verschijnen. Het is een naam die veel titels heeft afgeleverd waaronder blijkbaar enkele titels die echt serieus goed zijn. Met die verwachtingen stapte ik The Sweet Hereafter in, die ik op een dag gewoon gratis en voor niets kon meepakken.

Deze film legt erg hard de nadruk op dramatiek. Vrolijkheid zal je binnen deze film niet aantreffen, vooral een soort compilatie van hoe verdrietig het leven wel niet kan zijn voor sommige mensen. Ondanks de beperkte en schaarse sprankeltjes van hoop moet het vooral duidelijk worden dat deze film zwaar op de maag ligt. En op je netvlies, want ik kijk niet vreemd op als deze film een emotionele impact heeft op veel kijkers.

Op mij echter totaal niet, want ondanks dat ik mezelf best wel in de film kan plaatsen wist het me totaal nergens te boeien of te raken. De gebeurtenissen zijn compleet saai neergezet evenals het acteerwerk. Niet dat iedereen een echt slechte rol speelt, het lijkt vooral erg op elkaar. Weinig unieke eigenschappen te bekennen, iedereen trekt hetzelfde gezicht en lijkt dezelfde houding te hebben.

Visueel mist het wat kracht en het trage tempo zorgt er vooral voor dat je liever zelf in een andere kamer gaat nadenken over hoe slecht je eigen leven is dan empathie voelt voor deze mensen. Ondanks dat het zeker een relevante film is op zijn eigen manier kon ik weinig met dit gebeuren. Ik hoopte vooral dat het snel voorbij zou zijn, maar eigenlijk is bijna 2 uur dan ook best lang. Jammer.

Een film die de onderzoeksjournalistiek opzoekt in hoofde van in dit geval een advocaat die de verantwoordelijken van een tragisch ongeval tracht te berechten. Een film die in de lijn ligt van een Erin Brockovich (Film, 2000) of Dark Waters (Film, 2019). Het gaat hier echter niet zo vergaand. Het onderzoek en de getuigenissen komen niet terecht bij een bedrijfsconcern, maar blijven local bij de nabestaanden.

Het levert dan ook een andere invalshoek op als film. Kleiner en menselijker betreft de sociale contacten en het drama. Egoyan zoekt de tragiek op. Hij doet dit zoals gewoonlijk niet rechttoe rechtaan. De verhaalstructuur is complexer met flashbacks en -forwards. Het komt bijgevolg wat fragmentarisch over.

Wel wordt het persoonlijke verhaal van de dochter van advocaat Holm mooi verweven in het verhaal. Krijgen we ook meteen zijn motieven te zien die niet louter financieel zijn. In zijn algemeenheid sterk acteerwerk in een rustige gezapige setting qua tijd en decor.

In het stadje Sam Dent heeft zich een tragedie afgespeeld. Een schoolbus is verongelukt en daarbij zijn veertien doden gevallen. Advocaat Mitchell Stephens probeert de ouders ervan te overtuigen dat bij een dergelijk ongeluk altijd wel een schuldige valt aan te wijzen en een forse schadeclaim kan worden ingediend. Niet elk rouwend slachtoffer laat zich gemakkelijk overhalen en zo ontstaat er in het stadje een sfeer van wantrouwen. De inwoners van het stadje raken onderling verdeeld.

Naast Stephens is Nicole Burnell het andere dragende personage in de film. Een jonge tiener die het ongeluk heeft overleefd maar daarbij verlamd raakte. Zij is de enige overlevende getuige en haar getuigenis is voor de aanklagers derhalve zeer belangrijk.

De rattenvanger van Hamelen speelt een belangrijke metaforische rol in de film. Het is het verhaal dat Nicole aan haar oppaskinderen voorleest en waaraan vanaf het begin van de film herhaaldelijk wordt gerefereerd. Het sprookje zet een belangrijke toon en zet de spelers op hun plek. Stephens gedraagt zich als de rattenvanger die probeert alle betrokkenen aan zijn kant te krijgen. Nicole is in het verhaal het lamme kind dat de kinderschare die achter de rattenvanger aanloopt niet kan volgen en dus niet samen met hen is verdwenen. Zij is de overlevende. Zij is de enige die zich tegen hem kan verzetten. Zij is de enige die ervoor kan zorgen dat het wantrouwen in het stadje blijvend is of verdwijnt. Een intrigerende rol.

De film verloopt niet chronologisch. Stukje bij beetje ontvouwt Atom Egoyan de toedracht van het busongeluk. Stukje bij beetje geeft hij de kijker inzicht in de personages. Stukje bij beetje toont hij hoe Stephens probeert de mensen over te halen. En tenslotte toont hij stukje bij beetje de voorgeschiedenis van advocaat Stephens. Een geschiedenis die ook met verloren kinderen heeft te maken en parallellen vertoont met de gebeurtenissen die zich in het stadje Sam Dent afspelen. Het is een vertelwijze die Egoyan eigen is. Hij laat steeds brokstukken rondom een gebeurtenis zien en voegt die aan het einde samen tot een begrijpelijk geheel.

The Sweet Hereafter is een emotionele film. De rouw die wordt gevoeld, komt op diverse manieren tot uiting en imponeert. Ondanks het tragische onderwerp verdwijnt de film gelukkig niet in gemakzuchtig sentiment. Egoyan blijft objectief. Hij laat de personages zien zoals ze zijn. Niet per se slecht. Niet per se goed. Het enige dat ze doen is rouwen en overleven. Ze rouwen om het verlies van een kind of rouwen om de dreigende morele teloorgang van het stadje. Hun gedrag is daar het gevolg van.

Het einde van de film is verrassend maar bevredigend. Het verhaal is spannend en ontroert. De personages intrigeren. Het acteerwerk van de Ian Holm en Sarah Polley is erg goed. Fijne sfeervolle film weer van Egoyan.

En zaterdagavondook nog maar even aan de herkijk van deze film die mij de eerste keer bijna vijf jaar terug niet echt raakte en overkwam als een traag drama waar ik niet echt feeling mee kreeg.

Duidelijk, net als de vorige keer, het drama dat afgespeeld heeft en mondjesmaat tussen de gesprekken met de bewoners door getoond wordt en daarmee een loden last op de schouders van de treurende ouders. Het betreft zoals de meeste drama's een typische samenleving met mensen van verschillend pluimage, gebruiken, gewoonten, problemen en geheimen. Toch blijft het een beetje de vraag waar Stevens zich nu eigenlijk mee bemoeit en daarmee iets waar de samenleving zelf ook wisselend op reageert want. Raaf overigens hoe men die bus daar zo langs de weg laat staan notabene bij een garage waarvan de werknemer twee kinderen heeft verloren. Dat zou toch niet moeten kunnen en gebeuren denk ik dan...

Maar The Sweet Hereafther komt deze keer toch beter als degelijk en sober drama beter binnen en zie en snap ik ook beter de frustratie van Stevens omtrent zijn eigen dochter die hij soort van gewroken wil zien in een succesvolle zaak. Toch stuurt de film daarnaast subtiel aan op de kern die zoveel inhoudt als rouw, acceptatie en dat gedane zaken geen keer nemen. De wereld zal nooit weer hetzelfde zijn en betreft daarmee iets waar de bewoners van dit dorpje zelf uit moeten komen. Daarmee komt de film deze keer een stuk beter maar buitencategorie is dit toch zeker niet.

niet mijn cup of tea , teveel drama teveel afstandelijkheid , teveel neerslachtigheid , mischien klinkt dat vreemd gezien het thema maar zo voelde de film voor mij .

de ontknoping is wel goed .

The Sweet Hereafter is een film waar een bijzondere sfeer over hangt. Het voelt erg droevig aan, maar het voelt ook heel sereen aan. Je zou mogen verwachten dat er grote ruzies ontstaan tussen de verschillende families, zeker een personage als Billy zou een heethoofd kunnen zijn, maar ook hij probeert op een rustige manier de familie van Nicole te overtuigen om de zaak te laten rusten. Het is wel mooi dat deze film zich op een rustige manier weet te ontplooien zonder grote drama's aan vast te hangen. Zelfs de buschauffeur wordt niets kwalijk genomen door de andere families naar mijn aanvoelen. Het was gewoon het lot waarbij er geen schuldige treft.

De relatie tussen de advocaat (die overigens erg sterk wordt neergezet door Ian Holm) en zijn drugsverslaafde dochter geeft de film toch dat tikkeltje extra, waardoor zijn motieven om de families te helpen bij de rechtszaak sterker naar voor komen. Toch komt de film bij mij niet hoger dan een 3.5*. Daarvoor heeft de film mij net niet voldoende weten te raken. De sfeer die rond de film hangt, gesteund door de mooie besneeuwde landschappen die extra rustgevend zijn, kan me wel bekoren. Toch miste ik iets om echt een beklijvende indruk achter te laten.

3.5*