Bringing Up Baby (1938)

Het is maar wat je leuk vind...pff nadat de hoofdrolspelers elkaar aan de telefoon hadden en toevallig allebei moesten struikelen heb ik hem afgezet. Wat een maffe bedoeling

Terwijl ze de arme Cary Grant, in zijn flegmatieke, verbaasde stijl, niets dan problemen bezorgt, demonstreert spraakwaterval Katharine Hepburn wat een screwball-komedie eigenlijk inhoudt.

Er zitten heel wat plezierige momenten in, maar de screwball is een beetje TE en liever zie ik beide geliefde artiesten onder andere omstandigheden, al dan ze toch weer waarvoor ze gecast werden.

'F.C. De Kampioenen' op zijn slechtst. Man man, zo dwaas, zo flauwe grappen, zo voorspelbaar. Niet komisch maar belachelijk. Ondertussen uiteraard verouderd, maar zelfs dan moeilijk te vatten dat dit ooit grappig werd gevonden.

Cary Grant en Katherine Hepburn etaleren hun talent als comedians en maken grote indruk aangezien ik ze nog niet op die manier bezig gezien heb. Cary Grant schittert in een rol als kluns die je ook een Harry Lloyd zou zien vervullen. Terwijl de ogen van Katherine Hepburn sprankelen van de ondeugendheid die haar rol vereist. In latere films irriteert ze me bij momenten maar hier vind ik haar helemaal top.
Een film met clevere dialogen die aan sneltempo en met overtuiging afgevuurd worden door het stel. Echte screwball aangezien het aan- en afstoten de hele film lang doorgaat en er geen (seksuele) oplossing/ontspanning komt d.m.v. een relatie, behalve dan wat gesuggereerd wordt helemaal op het eind. Er is het spannende element van de luipaarden, maar verder is dit toch een film die het enkel moet hebben van een superstrak scenario met pingpong dialogen. Zo simpel - of moeilijk - kan film zijn. Regie en fotografie van respectievelijk Howard Hawks en Russell Metty zijn smetteloos. Na enkele films van Howard Hawks bekeken te hebben, valt me eigenlijk vooral op hoe ‘onopvallend’ goed hij wel is in zijn vak.

Deze film heb ik bekeken op de laptop tijdens een lange treinrit. Geen van de medereizigers kon de brede smile onder mijn mondmasker vermoeden die gedurende de hele lengte van de film niet weg te branden was. En dat volstaat voor mijn score.

Toch wel een kleine tegenvaller. Het begin en het einde van de film zijn behoorlijk flauw, de rest is wat meer hit-and-miss met best wat leuke en originele losse scènes. Grappig ook hoe de tamme luipaard zich door de film beweegt, hoewel dat verder niet enorm veel bijdraagt aan het verhaal. Daarnaast geeft het Hollywood sfeertje uit die tijd toch altijd nog wat extra's voor mij.

Cary Grant kan mij normaal gesproken erg bekoren, maar dit was zeker niet zijn beste prestatie. Ook Hepburn overtuigt niet. In mijn herinnering was The Philadelphia Story toch een stuk beter, waarschijnlijk maakte James Stewart daar veel uit.

Ik was verbaasd om te lezen dat Bringing Up Baby in 1938 geen succesvolle film was. De opbrengsten waren net genoeg om de kosten te dekken. Regisseur Howard Hawks die toen al een regisseur van naam was, mocht zijn volgende film (Gunga Din (1939)) niet meer regisseren en wisselde van studio. Pas jaren later werd Bringing Up Baby naar waarde geschat. Tegenwoordig geldt de film als een gerenommeerde screwball-comedy. Met recht, zeg ik. Ook na tientallen jaren oogt de film nog heerlijk fris en is gewoon een goede comedy. De film steekt goed in elkaar en is over de hele linie grappig.

Bringing Up Baby heeft een prima basisgegeven dat zich steeds verder ontwikkelt en de kijker op een prettige manier en in een lekker tempo in zijn greep krijgt. De humor valt lekker. Met dank aan de bizarre, cartooneske situaties en aan de goede timing van de cast. Cary Grant en Katharine Hepburn zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Twee tegengestelde karakters die bijzonder komisch (dis)harmoniëren.

Het verhaal is lichtvoetig van aard en zit vol fijne dialogen die als repeterend geweervuur op de kijker worden afgeschoten. Fijn ook zijn de running gags en de bijrollen die op de juiste momenten in het verhaal worden ingezet en aldus de komische verwikkelingen perfect ondersteunen of zelfs doen toenemen.

Bringing Up Baby is een uitstekende screwball-comedy. Schitterend gespeeld en geënsceneerd en zonder enige serieuze ondertoon. Ik heb me enorm goed vermaakt met deze fijne komedie.

Goed. Maar zeker niet meer. De begindagen van de screwball blijkbaar maar in tegenstelling tot het betere My girl friday is hier de man een sul en nooit opgewassen tegen een uiterst manipulatieve Hepburn. De motivatie om beide partijen samen te brengen nl Hepburn heeft een coup de foudre en wil trouwen, is slechts vanuit 1 personage een doel waardoor er een onevenwicht tussen de personages heerst. Tweede helft is minder interessant, scenes met de jacht op het luipaard in de tuin zijn vermoeiend (met die valpartijen en misverstanden) en de uiteindelijke romantische verzoening (maar dan zitten we reeds in de laatste scene) nooit een impact. Waarom Grant uiteindelijk verliefd wordt op Hepburn is mij een raadsel. Gelukkig een paar goede grappen en scherpe one liners redden de boel.

His Girl Friday vond ik een erg leuke screwball comedy van Howard Hawks en deze leek ook een lange tijd een gelijkaardig niveau te halen. De chemie tussen Cary Grant en Katharine Hepburn zat meteen erg goed. De manier waarop zij heel de tijd het bloed van onder zijn nagels haalde, was erg leuk om te zien.

Wanneer de film rond de luipaard begint te draaien, wordt het toch een stukje minder. De leuke interacties tussen Grant en Hepburn verdwijnen een beetje en we krijgen toch wat veel herhaling te zien rond de luipaard. Naar het einde toe wanneer alles en iedereen samenkomt bij het politiekantoor begint het zelfs wat aan te slepen.

Toch kan ik er nog makkelijk een 3* aan kwijt. Het tempo ligt erg hoog en Grant-Hepburn is een leuk duo.

3*