ad
  • 139.599 films
  • 6.585 series
  • 19.923 seizoenen
  • 431.217 acteurs
  • 280.198 gebruikers
  • 8.079.448 stemmen
Avatar
 
banner banner

Bringing Up Baby (1938)

Komedie / Romantiek | 102 minuten
3,39 307 stemmen

Genre: Komedie / Romantiek

Speelduur: 102 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Howard Hawks

Met onder meer: Katharine Hepburn, Cary Grant en Charles Ruggles

IMDb beoordeling: 7,8 (55.681)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 18 februari 1938

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Bringing Up Baby

"And so begins the hilarious adventure of Professor David Huxley and Miss Susan Vance, a flutter-brained vixen with love in her heart!"

David werkt voor een museum en staat op het punt te trouwen. Het museum maakt kans een miljoen dollar van een excentrieke dame te krijgen. Wanneer hij haar advocaat wil spreken, loopt hij haar nicht tegen het lijf. Zij sloopt zijn auto, bril, hoed en pak en staat de ontmoeting met de advocaat in de weg. En of dat nog niet genoeg is, loopt zij ook nog met een luipaard die naar de naam Baby luistert.

imageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

David Huxley

Horace Applegate

Constable Slocum

Aloysius Gogarty

Elizabeth Random

Fritz Lehman

Hannah Gogarty

Alexander Peabody

Mrs. Lehman

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van ToNe

ToNe

  • 2865 berichten
  • 2336 stemmen

Elke scene in Bringing Up Baby is opgezet als een klucht waarin een ieder het uiterste uit de situatie haalt [en iedereen met een rol van betekenis in de film is gek].

Omdat je ook op de hoogte bent van al die misverstanden is het uiterst komisch dat het juist in die chaotische vorm uitspeelt. En de tempo waarop het zich allemaal ontplooit.

Ik vond de chaotische Grant in Arsenic & Old Lace grappiger, maar hier is hij ook aardig de weg kwijt.


avatar van otherfool

otherfool

  • 18242 berichten
  • 3380 stemmen

Koek schreef:

Cary Grant en Katharine Hepburn spelen twee leuke rollen samen, en het begint best aardig. Helaas vervalt het verhaal daarna een beetje in een aaneenschakeling van flauwe gebeurtenissen en wist het me niet echt meer te boeien.

3*

Had ik ook een beetje, na een tijdje heb je het wel gezien. Nog steeds grappig om te kijken, maar toch niet echt een klassieker, ondanks het goede spel. Ik ga ook mee met 3*.


avatar van Vinokourov

Vinokourov

  • 3143 berichten
  • 2905 stemmen

Cary Grant in een herkenbare situatie: hij werkt zich ongewild in de nesten en het wordt van kwaad tot erger. Samen met Katherine Hepburn en een heus jachtluipaard werd dit wel een geinige film. Op het eind werd het allemaal wel iets minder en rommelig.


avatar van wwelover

wwelover

  • 2009 berichten
  • 2915 stemmen

Erg grappige en sfeervolle film. Beetje simpele humor maar zker voor die tijd toch erg leuk gedaan.Met name de karakters zijn leuk en dan op een andere manier dan nu. Echt leuk sterk neergezet wat niet hedendaags niet altijd gebeurd in komedies. Met name de rol van Hepburn is erg leuk maar ook die van Cary Grant, die erg grappig overkwam als sul. Had niet verwacht dat een film uit 1938 toch nog zo grappig kon zijn.

4*


avatar van Drs. DAJA

Drs. DAJA

  • 4284 berichten
  • 4033 stemmen

Geweldige komedie met in mijn ogen de allerbeste rol van Cary Grant. Heerlijk vaardig geregisseerd en geschreven en vrijwel constant komisch. De manier waarop Hepburn als een soort ‘Alice in Wonderland’ fungeert voor Grant die er onbeholpen inrolt is de basis voor vele heerlijke situaties en een constant interessante en scherpe band tussen beide hoofdpersonen. Howard Hawks levert met Bringing up Baby een oprecht hilarische film die zondermeer behoort tot mijn favoriete komedies.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 19362 berichten
  • 3766 stemmen

Nogal een forse tegenvaller. Ik kan vaak wel genieten van komedies uit deze tijd en deze staat te boek als een van de beste, maar ik vond 'm vaak niet zo leuk eigenlijk.

Een screwball-komedie met een klassiek plot vol absurde misverstanden en toevalligheden waardoor Grant als hoofdpersoon in een steeds benardere situatie terechtkomt. Een flink tempo en een hoge grapdichtheid. Maar toch was het voor mij lang niet zo leuk en achtbaanachtig als films als His Girl Friday of The Palm Beach Story. De humor is minder vinnig hier, de visuele grappen zijn minder leuk als bij Sturges en misschien vind ik Grant gewoon minder leuk. De flauw -lollige dubbele bodems om de filmkeuring te pesten ten spijt.

Had hier absoluut meer van verwacht.

2.5*


avatar van timbo_

timbo_

  • 13109 berichten
  • 3325 stemmen

Als groot liefhebber van screwball comedies is het toch vreemd dat de enige twee tegenvallers die ik tot dusver in het genre zag, beide gemaakt zijn door Howard Hawks. Waar hem dat exact in zit durf ik eigenlijk niet te zeggen maar dat Hepburn in de film meespeelt werkt in ieder geval niet bevorderend. Ik vind haar als zo vaak vooral weer erg irritant. Cary Grant is gelukkig een stuk beter op dreef, maar ook hij kan zelfs dan niet tippen aan de koning van het genre James Stewart. Uiteindelijk is Bringing Up Baby een film die absoluut niet verveeld maar die toch de scherpe humor mist die veel van de andere genregenoten wel hebben.

3.5


avatar van The One Ring

The One Ring

  • 29975 berichten
  • 3960 stemmen

Weer een leuke screwball comedy. Die vallen me eigenlijk zelden tegen. Dit is een van de beste. Waarschijnlijk is het dan ook niet geheel toevallig dat het een film is van Howard Hawks, die ook voor mij de beste screwball comedy maakte: His Girl Friday. Hawks weet als geen ander uit die tijd hoe hij met dialoog overweg moet en het hoge tempo van praten vind ik echt genieten, zelfs al heb ik waarschijnlijk 25% van de tekst gemist omdat ik zonder ondertitels keek. Prachtige rollen van Grant en Hepburn. Die laatste heb ik zelfs nog niet beter gezien dan hier. Ook veel prachtige bijrollen weer, zoals wel vaker in dit soort films. Hawks dacht dat het falen van deze film aan de box-office te danken was aan het feit dat er geen straight man in de film zat, ik vind het juist wel leuk dat iedereen hier gek is. Ik ken ook geen absurdere film uit de jaren '30, behalve dan het werk van The Marx Brothers. De situatie hier is heerlijk idioot en de absurde momenten blijven komen. Mijn favoriete moment is als Grant tijdens het diner constant naar de hond blijft staren en die achterna gaat lopen als de hond steeds weer wegrent. Heerlijk gewoon.

Toegegeven, de openingsscènes wisten me niet geheel te overtuigen en af en toe werd het me wat al te hysterisch, maar het overheersende gevoel blijft toch vooral de vraag oproepen wanneer en waarom Hollywood vergeten is om romantische komedies op deze manier te maken. Er is niets suffer en ongeïnspireerder tegenwoordig dan een romkom uit Hollywood, waar je in de jaren '30 moeilijk een levendigere film zal vinden dan Bringing Up Baby. Het mag een klassieker zijn, maar hij voelt nog steeds onderschat aan op de een of andere manier.

4*


avatar van goongumpa

goongumpa

  • 3040 berichten
  • 3848 stemmen

Jammer dat ik 'm niet altijd zo goed kon volgen (zonder ondertiteling is Hepburns geratel wel erg moeilijk verstaanbaar), toch vond ik het een uitstekende komedie met een fantastische Cary Grant. Zoals hij ook al liet zien in His Girl Friday beschikte hij over een perfect gevoel voor timing. Het best vond ik de scènes in het landhuis van Hepburns tante, die denkt dat Grant gek is. Hoe ze compleet langs elkaar door praten en Grant ineens opstaat en de hond achternaloopt heerlijk absurd.

Samen met eerder genoemde His Girl Friday, It Happened One Night en een paar films van Preston Sturges behoort deze film bij essentiële screwballkomedies.


avatar van Spetie

Spetie

  • 38582 berichten
  • 4855 stemmen

Screwball-komedies kan ik meestal wel waarderen, hoewel ik ze ook nooit helemaal top vind. Bringing Up Baby is eigenlijk niets anders. Het is leuk vermaak, maar geweldig is het niet, ook iets minder dan Hawks His Girl Friday.

De film heeft in ieder geval een razend tempo en daarbij is het ook erg opletten geblazen, omdat er vooral in de dialoog veel grappen zitten. Cary Grant en Katherine Hepburn zijn lekker op dreef en dankzij hun prima samenspel weet de film ook goed te vermaken.

De film kent een hoop misverstanden, waarvan sommige leuk zijn en andere weer wat minder. En zo ging het voor mij eigenlijk de gehele film door. Uiteindelijk zorgt het goede spel van de hoofdrolspelers ervoor dat de balans van deze film uiteindelijk uitvalt naar de goede kant van de score.

3,0*


avatar van scorsese

scorsese

  • 8775 berichten
  • 8699 stemmen

Goeie comedie waarin een rijke erfgename haar zinnen heeft gezet op een verloofde paleontoloog. De film heeft een ontzettend vlot tempo en er gebeurt genoeg. Veel grappige en nogal chaotische situaties. Cary Grant en Katharine Hepburn vormen een leuk duo samen.


avatar van killerfreak

killerfreak

  • 846 berichten
  • 1066 stemmen

ik kan hier een bijzonder lang gesprek aan knopen, maar kortom: een geweldige film!

Het gaat soms allemaal een beetje snel, maar dat stoort geenszins, door de mooie afwisseling van humor, romantiek en de bijhorende clichés. Heb me dan ook geen seconde verveeld, al moet ik ook zeggen dat ie net op tijd stopt. Van alle dialogen zou een mens voor minder al eens even doorslaan

4*


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12249 berichten
  • 3912 stemmen

I was born on the side of a hill

Ik leerde Howard Hawks voor het eerst kennen via de film The Aviator met Leonardo DiCaprio. Het leek me een interessant persoon te zijn en het kwam dan ook mooi uit dat hij een paar films met Marilyn Monroe had gemaakt dus sloeg ik twee vliegen in één klap. Hawks kwam meer en meer tevoorschijn bij films die me interesseerden (onder andere Rio Bravo met John Wayne) maar zijn reputatie kreeg wat een knak met de verminking van To Have and Have Not. Niettemin was ik enorm geïnteresseerd in deze samenwerking met Cary Grant en Katherine Hepburn.

Hawks levert met deze acteurs tot zijn beschikking een typische screwball komedie af maar het blijft toch een genre waar ik op zich niet zo bijzonder veel mee heb. Toegegeven, het zorgt meestal wel voor vermakelijke films maar ook niet meer dan dat. Bringing Up Baby heeft dan ook een lekker hoog tempo en een aantal absurde momenten (mijn favoriete stuk is sowieso het diner in het huis van de tante waar Grant continu de hond achterna loopt) maar echt schaterlachen wordt het nooit. Naargelang we dichter en dichter bij het einde komen wordt de film hysterischer en het zorgt een beetje voor een overkill. Het lijkt me trouwens wel het leukste mocht je totaal geen idee hebben waar de film over gaat want dan komt de toevoeging van het luipaard nog onverwachts over. Sowieso verdient de film wel een pluim voor de interactie met de dieren. Het moet een vrij moeilijke klus zijn geweest met split screens, projecties en dergelijke maar het resultaat mag er zeker en vast wezen.

Het was de eerste keer dat Katherine Hepburn haar medewerking verleende aan een komedie maar dit kan in ieder geval tellen als eerste poging! Je zou het haar dan ook niet aangeven dat het haar eerste keer was en dat ze door onder andere Howard Hawks hemzelf getraind moest worden in timing en dergelijke. Nu ben ik sowieso al wel een fan van Hepburn maar dit doet ze toch wel goed. Ik ben op zich iets minder te spreken over Cary Grant. Hij heeft zeker en vast wel iets komisch maar hij lijkt te hard op een aftreksel van Harold Lloyd en dat is niet zo geslaagd. De dialogen tussen hem en Hepburn zijn vermakelijk maar nergens spettert het er vanaf. Het einde met de brontosaurus vond ik wel erg flauw trouwens maar dat terzijde. Nog iemand die Hepburn heeft geholpen om komisch over te komen in de film is Walter Catlett. Zij vond zijn hulp zo goed dat ze aan Hawks vroeg om Catlett, die de rol van agent Slocum op zich nam, een grotere rol te geven. Catlett die in zijn tijd ook een gevierd komiek was, is echter nooit echt grappig en zorgt ervoor dat het einde wat slepend oogt.

Vermakelijk, dat is Bringing Up Baby vast en zeker maar het wordt nergens schaterlachen en dat is toch wel jammer. Gedateerd voelt de film niet echt aan maar de snelle en absurde dialogen hebben op den duur geen effect meer op mij. De combinatie Hepburn - Grant is vast en zeker geslaagd te noemen. Niet Hawks zijn beste maar ik begin hem zijn Hemingway verfilming langzamerhand toch te vergeven.

3,5*


avatar van Chainsaw

Chainsaw

  • 8549 berichten
  • 2983 stemmen

Wordt op veel plekken nogal eens één van de leukste komedies aller tijden genoemd. En met het His Girl Friday- duo Howard Hawks en Cary Grant kon ik me dat ook goed voorstellen. Toch viel Bringing Up Baby toch wat tegen. In de eerste scène wordt in drie regels het plot uitgelegd, meteen in de volgende scène ontmoeten Grant en Hepburn elkaar. En vervolgens komt er een heel scala aan typetjes en idiote situaties op het pad van het duo, dat voor een groot deel tegen elkaar loopt te kibbelen. Opbouw of ontwikkeling is er niet, het zijn enkel de absurde, en vaak geforceerde, situaties die het tweetal dichterbij elkaar brengt. In het begin werkt dit weliswaar wat storend, maar op een gegeven moment gaat die enorme chaos gelukkig een beetje wennen.

Maar zelfs als je gewend bent geraakt is Bringing Up Baby niet de sterke screwball-komedie/klucht. Soms lijkt het allemaal ontzettend snel te gaan, maar tegelijkertijd wordt een grap soms ook gerekt tot een hele sketch van 10 minuten. Verder maken de over-acterende bijrollen het geheel soms wel erg flauw en kinderlijk, je mist af en toe dat scherpe randje van een His Girl Friday. Maar desondanks is Bringing Up Baby wel vermakelijk. Een paar visueel interessante trucjes en een prima chemie tussen Grant en Hepburn. Met name Hepburn vond ik een amusante rol spelen als de naïeve Susan. Geen hoogstaande rollen voor beide acteergiganten, maar ze doen het goed samen. En zorgt ervoor dat je je, ondanks de flinke speelduur, niet gaat vervelen.

3,5 sterren.


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 27428 berichten
  • 4503 stemmen

Ook al was het niet de eerste keer voor mij, associeerde ik Hepburn niet met dergelijke komedies. Cary Grant had ik al veel meer aan het werk gezien en is echt gegoten voor dit genre. Het valt me op hoe geweldig het script is. In die tijd werd duidelijk veel meer tijd gestoken in komedie dan tegenwoordig. Zowel qua timing als qua oneliners en dubbelzinnige uitspraken, zonder per se grof of oversekst te gaan.

Bringing up baby is misschien geen memorabele film, daarvoor is het iets TE chaotish (wat ook Howard Hawks van mening was na de mindere opbrengst). Maar langs de andere kant werkt het wel. Er is gelukkig weinig aandacht voor echte romantiek tussen Grant en Hepburn, maar veel meer aandacht aan de humor. Die humor ligt me trouwens beter met acteurs als Cary Grant of Marilyn Monroe ipv The Tree Stooges bvb.

Een film waar liefhebbers van het genre echt van zullen genieten. Zo'n typische film vol misverstanden en ongelukkige gebeurtenissen. Maar in tegenstelling tot veel moderne gelijkaardige komedies, werkt het hier wel en ligt het tempo net hoog genoeg.


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 4537 berichten
  • 1801 stemmen

Cary Grant (hoog in mijn acteurs-top-10) en Katharine Hepburn (nummer 1 bij mijn actrices) werken samen met een favoriete regisseur aan een komedie met een enorme reputatie uit het Gouden Tijdperk van Hollywood... en toch kan ik dit maar geen leuke of grappige film vinden. Het begint er al mee dat Cary Grant een stijve professor moet zijn, en hoe wordt dat aan de kijker duidelijk gemaakt? Doordat ze hem een bril hebben opgezet. En vanaf dat moment raak ik het gevoel van gekunsteldheid niet meer kwijt en bekijk ik de film van een afstandje in plaats van er door meegesleept te worden. Spijtig, want ik zat er helemaal klaar voor, en Grant en Hepburn vormen samen een hilarische combinatie in Holiday, om nog maar te zwijgen van het absoluut meesterlijke The Philadelphia story, de verstandigste komedie ooit gemaakt. Bringing up baby daarentegen is als een intercity die succesvol voortdendert – op een ander spoor dan de trein waar ík in zit.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 10090 berichten
  • 6217 stemmen

Veel bejubelde screwball comedy, die mij na herziening minder bekoort dan de eerste keer dat ik de film zag. Werd ik toen getroffen door de opeenvolging van kolderieke misverstanden die in razende vaart voorbijkomen, nu viel mij vooral de voortdurende chaos op. Dat én de vrijwel continue spraakwaterval van Katharine Hepburn maken dat de film toch wel wat vermoeiend is. Daar staat tegenover dat de dialogen over het algemeen van een hoog niveau zijn. Niet zo leuk als Hawks’ My Girl Friday, maar nog steeds goed te doen ondanks het voorspelbare, flauwe einde.


avatar van mjk87

mjk87

  • 11303 berichten
  • 3217 stemmen

Nee, dit werd het hem niet. Het begon al met het eerste beeld van Grant die met een bril op een wetenschapper moet voorstellen, maar dat deed me eerder denken aan Jan Kooijemans die intellectueel probeert over te komen. Niet best dus. En vanaf dat moment ging het alleen maar bergwaarts af. Een hoop geschreeuw en tamtam, maar eigenlijk met geen enkele leuke grap. De hele film is ook hopeloos verouderd, vooral in het statische maar ook theatrale acteerwerk en in alle situaties daarbij. Alleen al dat gedoe bij de Sheriff, dat is iets dat alleen in oude films gebeurt. Als daarnaast ook visueel er niks te beleven valt, dan houdt het op. En het gekke is, meestal vind ik de films van Hawks best vermakelijk, maar deze helemaal niet. Alleen Hepburn is af en toe een lichtpuntje en weet zich enigszins te redden nog. 1,0*.


avatar van DVD-T

DVD-T

  • 15198 berichten
  • 2594 stemmen

Heerlijke komedie.

Vlotte dialogen, leuke situaties een goode pacing en een fantastische chemie tussen Grant en Hepburn. Dat zijn de elementen die Bringing Up Baby zo goed maakt. Nergens voelt het geforceerd aan en het plezier druipt er vanaf. Waar ik normaal niet zo ben van de klassieke komedie's, ging ik er in deze film helemaal in mee. Het meest verantwoordelijk voor dat, is de geweldige wisselwerking tussen Cary Grant en Katharine Hepburn. Erg druk, die overlappende dialogen, maar het werkt wel erg goed. Erg leuk hoe beide acteurs niet bang zijn om zichzelf compleet voor schut te zetten. En dan is er nog de complete chaos die Baby teweeg brengt. Zorgt voor enkele leuke momenten. Leukste scene in de film is toch wel de diner scene.

Verrassend leuke film.


avatar van TMP

TMP

  • 1334 berichten
  • 1344 stemmen

Best aardig acteerwerk van Katharine Hepburn en Cary Grant. Het plot is echter te zwaar aangezet en de uitwerking ervan is te flauw om er echt een leuke film van te maken. De vlotte dialogen zorgen er wel voor dat je je niet gaat vervelen. His Girl Friday van dezelfde regisseur (en in hetzelfde genre) is een stuk beter dan deze toch wat teleurstellende film.


avatar van mrklm

mrklm

  • 3028 berichten
  • 5367 stemmen

Je zult niet gauw tegen een komedie aanlopen die zotter is dan deze screwball-klassieker, die indertijd flopte omdat het publiek nog niet klaar was voor zo’n waanzinnige komedie waarin de grappen je in onnavolgbaar tempo om de oren vliegen. En dat ondanks de aanwezigheid van niemand minder dan Cary Grant en Katharine Hepburn, hoewel Harry Brandt haar in een geruchtmakend advertentie in Hollywood Reporter van mei 1938 ‘box office poison’ noemde. Met een supporting cast om je vingers bij af te likken en een scenario van de ervaren Dudley Nichols en Hagar Wilde, is het voor mij toch een raadsel waarom deze film zo flopte en ‘The Philadelphia Story’ – hetzelfde type film, maar in mijn ogen minder leuk –twee jaar later een groot succes werd.

“Bringing Up Baby” richt zich op paleontoloog David Huxley [Cary Grant] die nieuws krijgt dat het laatste stukje geraamte van ‘zijn’ brontosaurus in het museum onderweg is. Om dit te kunnen tentoonstellen hoopt hij een subsidie van $1.000.000 los te krijgen door een wit voetje te halen bij Mr Peabody [George Irving], wiens cliënt van plan is dat bedrag aan een goed doel te geven. David gaat naar de golfbaan met Mr Peabody, waar de energieke Susan Vance [Katharine Hepburn] het potje verstoort door Davids golfbal weg te slaan. Deze ontmoeting met Susan leidt tot een opeenvolging van krankzinnige situaties. En dan is het verhaal niet meer samen te vatten, hooguit enigszins te beschrijven aan de hand van een aantal gebeurtenissen. Susans hond die het brontosaurusbot vindt en het ergens op het landgoed verstopt, de verdwijning van Baby, de Susans tamme luipaard en David en Susans idiote pogingen om ‘m te vangen. Dit valt toevallig samen met de ontsnapping van een veel gevaarlijkere luipaard uit een circus. De vriendelijke, maar warrige Major Applegate [Charlie Ruggles] die Susans tante Elizabeth [May Robson] de roep van een luipaard leert en een onverwacht antwoord krijgt. Dan is er ook nog politieagent Slocum [Walter Catlett] die de hele familie arresteert, waarna Susan zichzelf voordoet als ‘Swingin’ Door Susie’ van The Leopard Gang... De lijst met hoogtepunten gaat maar door.

Howard Hawks experimenteerde hier met dialoog door zijn acteurs erop te trainen hun teksten te laten overlappen. Bovendien spreken ze de dialogen in een noodgang uit en daardoor ligt het tempo ontzettend hoog. Dit verhoogt het realisme en ondanks die overlapping zijn de grappen altijd raak, vaak juist omdat ze overlappen. Grant en Hepburn bewijzen hier tot de absolute top van hun generatie te horen en vormen het leukste komische paar in de filmgeschiedenis. Hun timing, hun mimiek is werkelijk perfect en het lijkt erop alsof ze de tijd van hun leven hebben gehad op de set. Als je deze film gaat kijken, let dan op het gezicht van Grant wanneer hij, gekleed in negligee – vraag niet waarom – tevergeefs probeert zich te mengen in een verhitte oeverloze discussie tussen Susan en haar tante, maar ook op Hepburns wisselende mimiek wanneer ze zich voordoet als ‘Swingin’ Door Susie’ en met gebaren uitlegt waarom David (Jerry The Nipper) een ‘regular Don Juan’ is. Maar de eerder genoemde Ruggles en Catlett zijn ook ontzettend grappig en Robson, Fritz Feld [als Dr Lehman] en Irving leveren vakwerk af in ‘straight roles’, waarbij je je moet afvragen hoe ze hun lachen hebben kunnen inhouden met het hilarische scenario. Een juweel, de ultieme komedie over The Battle Of The Sexes en ruim 80 jaar later staat hij nog als een huis. Maar ik raad wel aan om te zorgen voor ondertiteling, anders is het werkelijk niet te volgen. Het onderstreept nog maar eens dat ‘oude’ films niet traag of ouderwets [hoeven te] zijn.


avatar van Woland

Woland

  • 2949 berichten
  • 2652 stemmen

Pff, wat een irritante film is dit. Een film lang zien we een licht vervelende Cary Grant, die hier voornamelijk als een wat grijze muis overkomt waar de vrouwen onbegrijpelijkerwijs als blokken voor vallen, maar voornamelijk zien we een hele vervelende Katherine Hepburn een onmogelijk irritant sekreet uithangen. Het is ongetwijfeld grappig bedoeld, maar ik vond het met name storend. Goeie grappen komen er nauwelijks voorbij, en het karakter Susan is echt bloedje-irritant: ik vermoed dat ze als grappige gekkerd bedoeld is, maar in werkelijkheid is ze een omhooggevallen rijkeluiskindje die zich het leven doorliegt en bedriegt, overal mee weg komt maar ook overal mee weg verwacht te komen omdat ze nu eenmaal een rijke, jonge societydochter is die niet beter weet. De film is verder een matige klucht met flauwe en voorspelbare grappen, en met wat kolderieke zijplotjes over een luipaard, een dinosaurusbot, een donatie en een aanstaande bruiloft, maar het plot dient slechts om die gekke Katherine Hepburn en die klunzige goeierd Cary Grant in beweging te houden. Ik was blij toen het af was.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 85353 berichten
  • 9863 stemmen

Wordt met de minuut vervelender.

In het begin zitten er zowaar enkele geinige scenes in. De eerste momenten tussen Hepburn en Grant zijn oprecht grappig. Grant zelf irriteert wel een beetje, die man lijkt echt compleet geen komisch talent te hebben, maar het spel tussen de twee zat goed in elkaar.

Al snel wordt het wat geforceerder, het valt ook al snel op dat de dialogen een gevalletje kwantiteit over kwaliteit zijn en het stemgeluid van Hepburn is alles behalve bevorderlijk voor een comedy als deze. Halverwege is het dan ook vooral veel lawaai en verbaal gezoem dat je hoort, dat onverminderd blijft doordreunen zonder nog leuk te zijn.

De leukste rol is nog van het hondje, na een roemerige intro houdt die ten minste z'n mond. Sowieso geen fan van screwball comedies, die hebben de neiging extreem irritant te worden wanneer ze niet zo grappig zijn als gehoopt. Met deze leek het even de goeie richting op te gaan, maar veel verder dan de intro komt Hawks niet.

1.0*


avatar van Kiekerjan

Kiekerjan

  • 119 berichten
  • 105 stemmen

Tekstboek "screwball" met enerzijds een infantiele vrouw die de term chaoot een nieuwe invulling geeft en anderzijds een volstrekt reddeloze man die letterlijk en quasi permanent met de handen in het haar zit. De film verraste me direct met zijn scherpe dialogen en uitstekende vertolkingen door zowel Cary Grant als Katharine Hepburn. Veel makkelijker te verteren dan bijvoorbeeld My Man Godfrey. De grappen en grollen bevatten weliswaar de gebruikelijke slapstick en andere overdreven humor, maar worden op een onweerstaanbare manier opgevoerd door de twee hoofdacteurs. Het eerste uur vond ik ronduit fantastisch en zat ik de waanzin continu met een glimlach op het gezicht te aanschouwen. Daarna zakt het niveau enigszins en wordt de interactie tussen Grant en Hepburn teruggeschroefd. Het misverstand met de tweede tijger en alle scènes die zich in de gevangenis afspelen vond ik opvallend zwakker dan de rest. Zo eindigt de film een beetje in mineur. Desalniettemin een aanrader.


avatar van arno74

arno74

  • 8700 berichten
  • 3342 stemmen

Begint heel leuk en grappig, met een rap tempo, spitsvondige dialogen en een hoge grapdichtheid. Maar... dat houdt niet meer op! Daarmee wordt het heel vermoeiend om, zonder enige rustmomenten, de 100 minuten vol te houden. De film is zo druk en intensief dat het verhaal en de grappen je op den duur niet meer interesseren. Er bestaat ook zoiets als teveel van het goede. Jammer. Tijd voor een betere remake. 2,5*.


avatar van Movsin

Movsin

  • 5943 berichten
  • 7260 stemmen

Terwijl ze de arme Cary Grant, in zijn flegmatieke, verbaasde stijl, niets dan problemen bezorgt, demonstreert spraakwaterval Katharine Hepburn wat een screwball-komedie eigenlijk inhoudt.

Er zitten heel wat plezierige momenten in, maar de screwball is een beetje TE en liever zie ik beide geliefde artiesten onder andere omstandigheden, al dan ze toch weer waarvoor ze gecast werden.


avatar van Bobbejaantje

Bobbejaantje

  • 707 berichten
  • 1180 stemmen

Cary Grant en Katherine Hepburn etaleren hun talent als comedians en maken grote indruk aangezien ik ze nog niet op die manier bezig gezien heb. Cary Grant schittert in een rol als kluns die je ook een Harry Lloyd zou zien vervullen. Terwijl de ogen van Katherine Hepburn sprankelen van de ondeugendheid die haar rol vereist. In latere films irriteert ze me bij momenten maar hier vind ik haar helemaal top.

Een film met clevere dialogen die aan sneltempo en met overtuiging afgevuurd worden door het stel. Echte screwball aangezien het aan- en afstoten de hele film lang doorgaat en er geen (seksuele) oplossing/ontspanning komt d.m.v. een relatie, behalve dan wat gesuggereerd wordt helemaal op het eind. Er is het spannende element van de luipaarden, maar verder is dit toch een film die het enkel moet hebben van een superstrak scenario met pingpong dialogen. Zo simpel - of moeilijk - kan film zijn. Regie en fotografie van respectievelijk Howard Hawks en Russell Metty zijn smetteloos. Na enkele films van Howard Hawks bekeken te hebben, valt me eigenlijk vooral op hoe ‘onopvallend’ goed hij wel is in zijn vak.

Deze film heb ik bekeken op de laptop tijdens een lange treinrit. Geen van de medereizigers kon de brede smile onder mijn mondmasker vermoeden die gedurende de hele lengte van de film niet weg te branden was. En dat volstaat voor mijn score.