menu

Germania Anno Zero (1948)

Alternatieve titels: Germany Year Zero | Deutschland im Jahre Null | Allemagne Année Zéro

mijn stem
3,58 (90)
90 stemmen

Italië / Frankrijk / Duitsland
Drama
78 minuten

geregisseerd door Roberto Rossellini
met Edmund Moeschke, Ingetraud Hinze en Franz-Otto Krüger

Edmund, een jonge jongen die leeft in het verwoeste Duitsland van na de oorlog, moet allerlei dingen uithalen om zijn familie te helpen bij de vergaring van voedsel om te kunnen overleven. Op een dag ontmoet hij een man die vroeger zijn leraar was en hij hoopt op steun, maar de ideeën van deze man leiden Edmund niet in een betere of veiligere manier van leven...

zoeken in:
avatar van Freud
4,0
Het is even wennen aan de nogal houterige manier van acteren (en de verschrikkelijke muziek) maar in feit is dit een erg knappe film. Het verhaaltje is op zich niet veel speciaals, maar de lange scene aan het einde wordt beschouwd als een van de beste uit de filmgeschiedenis. En helemaal gelogen lijkt me dat niet, het gaat echt over een hallucinante en erg mooie scene met de prachtige ruines van het kapotgeschoten Berlijn op de achtergrond. Dus we gaan niet zagen en 4 sterren geven.

avatar van Freud
4,0
Een mooie omschrijving die ik op de videocassette gevonden heb:

Neither an analysis of post-war Germany nor of the lingering appeal of fascism it is a film in the likeness of its central character and the devastated city in which he lives. Rossellini himself stated that the whole thing was conceived specifically for and around the extraordinary final scenes of Edmund wandering in the ruins, and this long final sequence marks the end of a narrative trajectory which begins in the mode of fairly straightforward 'documentary' reportage but becomes ever more hallucinatory and disturbing, charting a journey through a strange, devastated landscape full of pain, danger and fear.

avatar van Anatolia
2,5
Normaal verveel ik me niet echt met nostalgische films als deze en nu eigenlijk ook weer niet. Maar ik had deze keer een beetje moeite met de te snel elkaar opvolgende scènes, waardoor ik op het eind het gevoel had dat ik de helft van de film had gemist (waarom bekommert die leraar zich nou eigenlijk opeens om hem? hoe wordt hij zo vlug 'vrienden' met die twee andere zwerfkinderen? wat is er nou precies aan de hand met zijn ondergedoken broer? etc.).
De film had van mij dan ook veel langer mogen duren. 78 minuten is zeer kort: het verhaal kwam daardoor dus niet goed tot zijn recht.

Zoals Freud zegt, is die laatste (trage) scène inderdaad een erg mooie. Toen ik die zag had ik dan ook zoiets van: waarom niet de hele film lang aan dit tempo en prachtige kameravoering (het jongetje Edmund door de straten van Berlijn volgend) vastgehouden? Dan had het best een klein meesterwerkje kunnen zijn in mijn ogen.
Helaas kan ik het nu niet hoger dan een 2,5 geven.

P.S. Freud, weet jij misschien wat de voice-over precies vertelde helemaal aan het begin van de film? Ik heb dat niet zo goed kunnen volgen.

avatar van Freud
4,0
Mijn geheugen reikt maar een half jaar terug, sorry

avatar van stinissen
3,5
stinissen (crew)
Overleven doe je soms door te sterven.....

avatar van The Eye
3,0
Ik had de pech dat de versie die ik zag, volledig in het Italiaans was en de ondertiteling nogal snel ging. Zodoende heb ik veel moeite gehad om de film te kunnen blijven volgen. Desondanks een prima film met een sterk einde.

avatar van xgogax
Anatolia schreef:
P.S. Freud, weet jij misschien wat de voice-over precies vertelde helemaal aan het begin van de film? Ik heb dat niet zo goed kunnen volgen.

This movie, shot in Berlin in the summer of 1947, aims only to be an objective and true portrait of this large, almost totally destroyed city where 3.5 million people live a terrible, desperate life, almost without realizing it. They live as if tragedy were natural, not because of strength or faith, but because they are tired. This is not an accusation or even a defense of the German people. It is an objective assessment. Yet if anyone, after watching Edmund Koeler's story, feels that something needs to be done, that German children need to relearn to love life, then the efforts of those who made this movie will be greatly rewarded.

- Roberto Rossellini (Germania Anno Zero)

klute89
Ik wil deze film erg erg graag zien, weet iemand of deze ergens te koop is?

avatar van Anatolia
2,5
xgogax schreef:
This movie, shot in Berlin...

- Roberto Rossellini ([i]Germania Anno Zero
)

Een beetje laat, maar nog bedankt. Ik moet de film eens herzien; de eerste keer was het met een half oog, laat in de nacht.

avatar van xgogax
Moet je zeker doen. Germania Anno Zero is toch wel de allerbeste film van Rossellini! Rossellini demonstreert hier zijn kunnen.

Adrenal
De jongen op de foto lijkt erg op de jongen in Ladri di Biciclette. Is het dezelfde?

avatar van xgogax
Neen, 'Edmund' is een Duitser en 'Bruno' is een Italiaan. Verder is Edmund getraumatiseerd en ook niet zo onschuldig en afhankelijk als die jongen in Ladri di Biciclette.

'Bruno' representeert hoop en voorspoed, terwijl 'Edmund' een product is van het mislukte Duitse rijk (en daarom dus zelf gedoemd is te mislukken).

avatar van danuz
Bijzonder een film te zien zo direct na de val van het Rijk in een stad zo in puin, met zo'n menselijk edoch monsterlijk idee. Neo realisme in Duitsland, waar Edmund doorheen banjerd en door een constante stroom aan negatieve invloeden niets anders lijkt te kunnen dan zelf langzaam in te zakken. Zo'n einde lag in het verschiet, daarom mistte het wat impact, maar de weg ernaartoe was daarentegen vrij mooi. Film zelf liep soms wat stroef, geluid was hier erbarmelijk (in de versie die ik zag), zou hem gaarne nog eens in wat betere kwaliteit zien.

avatar van Baggerman
3,5
Vanwege het tijdsbeeld natuurlijk een heel bijzondere film, net als Roma, Città Aperta. Wat voor budget je ook hebt, zon óvertuigend decor als 'the real thing' kun je nooit evenaren. De ruines van Berlijn zien er werkelijk verschrikkelijk uit om in op te groeien. Voor iedereen in Europa was het vlak na de oorlog moeilijk, maar voor de Duitsers nog eens extra moeilijk omdat ze natuurlijk ook nog eensvolledig door alle andere Europeanen werden uitgekotst. Op symapthie hoevden ze niet te rekenen.

Het acteren is inderdaad houterig (typisch Duits?), maar dat komt ook vanwege de Italianse dub. Bijzonder treurigeinde. Wat een pedo-creep trouwens, die leraar! Brr!

avatar van xgogax
Dit meesterwerk van Rossellini is op YouTube te zien : Germania Anno Zero (1948)

avatar van Montorsi
3,0
Moeilijk te beoordelen, we kregen een print te zien zonder ondertiteling, en ondanks dat ik Duits altijd wel aardig makkelijk kan volgen was het hier een stuk lastiger. Te meer omdat het toch al niet zo'n beste print was, zo ook dus het geluid.

Uiteindelijk vielen een aantal dingen op in positieve en negatieve zin:

* Vrij matig theatraal acteerwerk en een paar knullig aandoende scenes.
* Opvallend overtuigende achtergrondshots van Berlijn, werkelijk alles is kapot, mensen wonen in kapotgeschoten huizen en dekken gaten in de muur af met een schilderijtje. Camerawerk en editing vond ik echter in zijn geheel nogal droog.
* Een mooi verhaal en vooral een knap laatste kwartier. Ook iets meer gevoelscinema dan daarvoor.
* Vlot en opvallend kort, verveeld daarom geen moment.

Het eerste halfuur kon me niet helemaal boeien, de rest maakt flink wat goed. Boven 3* kom ik echter niet uit.

avatar van yeyo
4,5
Schrijnend portret van hartje Berlijn anno 1948. Schrikwekkend om te zien wat het puinhoop het daar 3 jaar na de oorlog nog was! Ook interessant dat een film eens de naoorlogse periode aankaart, een thema dat vaak nogal genegeerd wordt. Onterecht, want voor velen betekent het einde van de oorlog nog niet het einde van de miserie. Voor mensen zoals de jonge Edmund bijvoorbeeld, het product van een verwoeste samenleving. Op een erg deprimerende manier volgt de kijker hem door zijn leven van diefstal en honger al zwervend door het puin. Ook al speelt zich film zich over een grotere tijdsspanne af, voelt het erg als 'a day in a life' aan. Een mooie, nogal experimentele score verstrekt het hopeloze gevoel.

Meeslepend en compromisloos tot en met, al is het niet altijd even geloofwaardig, wellicht door de soms gebrekkige uitwerking. Ook het sterk fragmentarisch karakter vond ik naar het einde toe niet zo sterk. Desalniettemin, een belangrijke film binnen het Italiaans neo-realisme.

avatar van xgogax
yeyo schreef:
Desalniettemin, een belangrijke film binnen het Italiaans neo-realisme.
Wat mij betreft is Germania Anno Zero (1948) de meest invloedrijke film aller tijden ( meer dan Kino-pravda van Dziga Vertov of À Bout de Souffle ) .

Roberto Rossellini is de spirituele founding father van het neorealisme EN de Nouvelle Vague . Zonder Rossellini zou GODard niet eens zo bekend en invloedrijk zijn ...

Een user op imdb omschreef deze film als volgt : ' The Führer of Films ' . Ik ben het helemaal met hem eens !

avatar van Friac
3,0
Zeker en vast geen absoluut meesterwerk binnen het Italiaans neorealisme vind ik. De ingrediënten die dit soort films net dat ietsje minder mooi maken - behoorlijk slecht acteerwerk van ongetrainde acteurs, vaak onverzorgde montage,... - zitten in Germania Anno Zero, maar het menselijk drama (dat zo sterk aanwezig is bij films als Ladri di Biciclette, La Terra Trema of Umberto D) is niet meeslepend en overtuigend genoeg om de film op te tillen tot een hoger niveau. Nochtans doet Rossellini zijn best en wordt een gitzwart beeld van het naoorlogse Duitsland geschetst, met als protagonist een kleine jongen die van de ene ellendige situatie in de andere belandt en tenslotte uit zelfhaat, wroeging en onder invloed van de uitzichtloze situatie zelfmoord pleegt, een behoorlijk brutaal moment.. Helaas zorgde o.a. het matig acteerwerk (vooral bij de oudere broer, de vader en de twee jonge boefjes) er voor dat bepaalde scènes niet zo sterk uit de verf kwamen.

Het grootste pluspunt aan Germania Anno Zero vond ik dat de film een voor mij behoorlijk uniek beeld geeft van het aan flarden geschoten Berlijn net na de oorlog. Vooral in de laatste scène van de film - de sterkste van de hele film, maar daar zal iedereen het over eens zijn veronderstel ik - komt dit sterk naar voor, het neerslachtige decor is de grootste sterktehouder van Rossellini's sluitstuk van zijn oorlogtrilogie.
Degelijke film, maar hij mist voor mij dus de emotionele kracht die er bij andere films uit het Italiaans Neorealisme voor zorgt dat de film boven zijn intrinsiek mindere technische kwaliteiten getild wordt. Een standaard 3*.


3*

avatar van Airbakke
3,5
xgogax schreef:
Roberto Rossellini is de spirituele founding father van het neorealisme EN de Nouvelle Vague . Zonder Rossellini zou GODard niet eens zo bekend en invloedrijk zijn ...


Dat deze film een grote rol heeft gespeeld in het neorealisme snap ik, maar de link met de Nouvelle Vague en Godard snap ik niet zo goed? Leergierig als ik ben, vraag ik je om meer uitleg. Verklaar je nader.
Ik hoop dat je mijn bericht leest, want ik zie juist dat jou opmerking dateert van twee jaar geleden.
Als iemand anders een antwoord op mijn vraag kan geven, aarzel niet!
Alvast bedankt!

Trouwens, de film is een goed tijdsdocument en geeft ondanks de volgens mij wat mindere acteerprestaties, een goede inkijk in het naoorlogse Duitsland. Kwestie van ook even mijn mening over de film te geven.

avatar van xgogax
Airbakke schreef:
(quote)
Dat deze film een grote rol heeft gespeeld in het neorealisme snap ik, maar de link met de Nouvelle Vague en Godard snap ik niet zo goed? Leergierig als ik ben, vraag ik je om meer uitleg. Verklaar je nader.

De Nouvelle Vague is in feite ontstaan vanuit het neorealisme . De grondleggers van de Nouvelle Vague waren allen sterk beïnvloed door Rossellini en vooral door Viaggio in Italia (1954) . Volgens hen was ( is ) Viaggio in Italia (1954) de eerste moderne film ooit ! Truffaut noemde Rossellini zelfs " the father of the French New Wave " .

Persoonlijk zie ik weinig verschil tussen Germania Anno Zero (1948) en Viaggio in Italia (1954) en zodoende is Germania Anno Zero (1948) wat mij betreft de allereerste moderne film ooit !

avatar van Vinokourov
4,0
Het derde deel van Rossellini's oorlogstrilogie vind ik het sterkst. Vonden Roma, Citta Apertà en Paisan nog plaats in Italië, in dit deel is het verwoeste Berlijn nèt na de oorlog het decor. Wat zag dat er toen uit, echt ongelooflijk. De jonge hoofdpersoon Edmund, probeert zoveel geld voor zijn familie bij elkaar te harken, maar ondervindt alleen maar pech en ellende. Het verhaal is zoals vaker bij neorealistische films zonder veel poespas, maar wel okee dus. Wat me vooral bijgebleven is, zijn de beelden van complete destructie. Heeft iemand meer tips van dit soort na-de-oorlogfilms of documentaires?

avatar van Baggerman
3,5
Sciuscià van Vittorio de Sica vind ik persoonlijk de beste op dit vlak.

Edit:

Ik zie net dat je die al hebt gezien...

avatar van Spetie
4,0
Een bij vlagen behoorlijk indrukwekkende film, en zeker de beste film is van Roberto Rossellini’s oorlogstrilogie, al ontlopen de drie films elkaar niet zo heel veel.

Wat vooral opvalt en automatisch ook zorgt voor indrukwekkende beelden, is de norm troosteloze setting van de film. Berlijn is aan het einde van de oorlog zwaar gebombardeerd en dat is hier duidelijk terug te zien. Een plek die treurnis en troosteloosheid uitademt. Het verhaal zelf is ook wel boeiend. Ondanks het soms wat mindere acteerwerk is het verhaal van Edmund op een gegeven moment erg boeiend. Dat hij zijn vader vermoord is al best indrukwekkend, maar zijn zelfmoord is uiteindelijk het meest indrukwekkende moment van de film.

Het is een schrijnend portret van een jongen, die probeert het beste van het zware naoorlogse leven te maken, maar door verkeerde invloeden helaas op sommige momenten duidelijk de verkeerde keuzes maakt. Rosselini heeft er in ieder geval een boeiend filmpje van gemaakt, dat is voor mij wel duidelijk.

4,0*

4,0
Zeer sterke film van Roberto Rossellini.
De cineast stelt zich neutraal op wat betreft WO II op zich zelve maar laat onvermijdelijk een indruk van medelijden bij de kijker na bij het zien van het stuk geschoten Berlijn en haar bevolking, in armoede levend, met een jeugd die geen echte jeugd kent, toestanden van rantsoenering en zwarte markt beleeft, noodgedwongen tot bedrog en diefstal overgaat en mogelijks, zelfs onbewust, gebukt gaat onder het spijt zijn vertrouwen aan het nazisme te hebben geschonken.
Schokkende beelden, zekerlijk de slotscènes, met de jonge Edmund.

avatar van arno74
3,0
Een film met sterke begin- en eindscènes, waarbij je toch even stil wordt van de beelden van een compleet verwoest Berlijn. Na die beelden en de intro was ik meteen ingesteld op een ijzersterke film. Aan die verwachting werd echter niet voldaan, vooral omdat het een beetje stuurloos begint. Pas na een half uur is het helder welke kant de film opgaat. Het verhaal is wel erg deprimerend, wat ten koste gaat van het realisme dat de film probeert uit te stralen.

Op de acteerprestaties heb ik niets aan te merken, ik heb de Italiaanse dub gezien en eerlijk gezegd niets gemerkt van slecht acteerwerk, al is de kracht van de film vooral te vinden in de beelden van een verwoest Berlijn. Verder is het een relatief korte film die uit elke minuut het maximale probeert uit te halen waardoor het langer overkomt, al kon het verhaal aan het begin zoals gezegd wel beter wat mij betreft. Ruim 3*, richting 3,5*

Qua stijl en boodschap deed het me een beetje denken aan Los Olvidados | The Young and the Damned (1950) van Buñuel.

avatar van Flavio
3,5
In de Duitse versie is het toch wel opvallend, het matige acteerwerk. Je ziet de acteurs nog net niet de zinnen van de ander meeprevelen, maar van vloeiende dialogen en naturel spel is toch geen sprake. Misschien dat het ook eerder opvalt omdat Duits dichterbij Nederlands staat. Jammer want verder is dit een sterke film, opgenomen in een desolaat Berlijn, waar op sommige stukken de natuur terrein terugclaimt op de stad, alles in puin lijkt te liggen, maar iets verder de metro alweer rijdt.

Rossellini laat zien hoe een jongen hier moet opgroeien, op zijn 13e eigenlijk al kostwinner, zich steeds meer verlagend om het hoofd overeind te houden. Sjacheren, stelen, en zelfs moord. De film kent veel sterke momenten, en wordt gedragen door een opvallende score. Germania anno zero eindigt zonder sprankje hoop en is door de regisseur opgedragen aan zijn overleden zoon, wat wellicht meespeelt.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:48 uur

geplaatst: vandaag om 15:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.