Los Olvidados (1950)

En tussen de rijken zitten opeens geen invaliden, idioten en ploerten meer?

Ik zeg ook niet dat Los Olvidados neo-realistisch is, ik zeg alleen dat de film me wat deed denken aan films als Ladri di Biciclette en Germania anno Zero die neo-realistisch zijn. Ook realistische drama's uit de eind jaren '40, begin jaren '50 die nergens sentimenteel zijn en die een vrij korte speelduur hebben.



Niet helemaal mee eens, in Rossellini's Germanio anno Zero bijvoorbeeld zijn de personages ook niet helemaal zuiver. Het hoofdpersonage, een klein jongetje vermoord er zijn vader (of ik denk toch dat het zijn vader was) met vergif zodat ze meer te eten zouden hebben. Ook de bijrollen in Germania anno Zero waren nu niet bepaald de meest 'nobele zielen', kijk alleen al naar die leerkracht of de broer van het hoofdpersonage.

En in Ladri di Biciclette steelt de hoofdrolspeler, die aanvankelijk als een eerlijk persoon voorgesteld wordt, een fiets op het einde van de film na een reeks tegenslagen.



Geen enkele mens heeft een perfect nobele ziel in een perfect gezond lichaam, arm of rijk.



In het begin van de film stelt Bunuel vast dat armoede overal zit, of het nu Londen, Parijs of New York is.. hij klaagt daarmee dus niet alleen Mexico aan maar armoede in het algemeen.

De tweede film die ik zie van Buñuel en dit is toch heel wat beter wat mij betreft dan Belle de Jour. De film is op momenten keihard en weet alle ellende en armoede die in de film afspeelt enorm goed op mij als kijker over te brengen.

Het verhaal is bijzonder interessant en het ongemakkelijke gevoel dat Buñuel door middel van de film op de kijker probeert over te brengen, komt in het laatste half uur bij mij in ieder geval keihard aan. Ik vond het vervelend dat toen El Jabio dood was, de zwerver keihard stond te juichen. En dan bedoel ik vervelend in de zin van dat die scene mij een naar gevoel gaf en gelijk duidelijk maakte dat alle personages hun slechte kanten hebben. Ook bevat de film sterke bijpassende muziek en zijn de surrealistische scènes op bijzonder mooie wijze in de film verwerkt.

Ja ook mij lijkt deze film een voorganger van Cidade de Deus, maar deze film is beter en weet je als kijker een naar en ongemakkelijk gevoel te geven en dat is gewoon knap. Klein meesterwerk en mijn nieuwsgierigheid voor de rest van Buñuel’s werk is nu echt gewekt.

4,5*

Los Olvidados is een neo-realistische film, maar dan op zijn Mexicaans van Luis Buñuel. Een aantal kinderen wordt in een armoedige omgeving gevolgd. Ze voeren de smerigste streken uit, zoals het beroven van een blinde straatmuzikant. Een van de hoofdrolspelers Pedro dreigt ook het criminele pad op te gaan door de invloedrijke en oudere El Jaïbo. Laatstgenoemde lijkt definitief verloren, maar voor de jonge Pedro is er nog hoop. Mooi dat Buñuel niet alleen kommer en kwel laat zien, maar ook een oplossing probeert aan te dragen in zijn film. Uiteindelijk eindigt de film niet bepaald vrolijk.

Op zich wel een mooi en oprecht drama hoor, maar heel indrukwekkend vond ik het niet. Zo'n begenadigd filmmaker vind ik Buñuel nou ook niet, eerder een beetje omhooggevallen. Iets briljants op zijn typische onderwerpkeuze na, kan ik niet in zijn werken ontdekken.

Sterk.

Goede film die door zijn deprimerende en pakkende status mijn interesse al een tijdje had. Nu moet ik zeggen dat het al met al voor mij wel mee viel. Persoonlijk deed het me niet zo veel.

Als film erg geslaagd, heel mooi in elkaar gezet. Visueel hoogtepuntje was de nachtmerrie, sterke cast en een geloofwaardig realistisch verhaal. Ik vond de film ondanks alle ellende toch niet geheel troosteloos, en ik kan me nooit goed sympathiseren met de Spaanse taal, waardoor emoties niet altijd even sterk aankwamen. Ik had een gevoel dat de personages keuzes konden maken, en het niet hun lot was. Waardoor sympathie wekken voor personages soms moeilijk was.

Audiovisueel, en qua verhaal bovengemiddeld goed. Heeft ook veel charme qua tijdsgebondenheid, en de speelduur werkt in het voordeel.

4 sterren voor sympathie, ik zal Luis films gaan zoeken!