Sciuscià (1946)

Nog geen Ladri de Biciclette, maar DeSica was al wel duidelijk onderweg. Ook Sciuscià is een mooie film. In het eerste deel een prachtig tijdsbeeld. De Amerikaanse soldaten zijn in de stad, Mussolini is verdreven en om hen heen krioelt het van mensen die moeite hebben met overleven in een verwarrende periode. Op allerlei manieren proberen ze wat aan de Amerikanen te verdienen. Eigenlijk behoorlijk uniek dat de neorealisten (ook vooral de drie films van Rossellini die ik graag wil zien) zo enorm de sfeer van die periode in film weten te vangen.

In het tweede deel zitten de twee hoofdpersonen in de gevangenis en dan laat DeSica ze door manipulatie van volwassenen rap hun onschuld verliezen.

Een van de mooiste scenes voordat het noodlot begint is wel de scene waarin de groep naar een bioscoopjournaal over de voortdurende oorlog tegen de Japanners zit te kijken en een jongen niets anders kan uitbrengen "kijk, de zee". Er zit zoveel verscholen in die woorden

4.0*, maar wel van iemand die dol is op dit soort films.

En ik sluit me hier bij aan. Weer een fantastische film van De Sica! Zelf vind ik de scene waarin de fake-afranseling centraal staat het sterkst: de volwassenen maken gebruik van de liefde die de jongens voor elkaar voelen en van hun onschuld.

Het raakte me. Weer een prachtig tijdsbeeld en een ijzersterke sociale schets van Italie anno '40. Ik moet weer denken aan die prachtige docu van Scorsese mbt Italiaanse cinema waarin ie vertelt dat hij als 7-jarige zo ondersteboven was van deze film: "Ik had 1 van die achtergebleven straatkinderen kunnen zijn" (de grootouders van Scorsese waren naar Amerika gevlucht).

4* met kans op meer bij herziening.

Schitterende, diep ontroerende poetische film.
Orson Welles zei ooit over deze film; 'What De Sica can do, that I cannot do. The camera disappears, the screen disappears, and it's just life'
5*

Weer een geweldige film van grootmeester De Sica, wellicht mijn favoriete Italiaanse regisseur aller tijden. De film staat bol van de indrukwekkende scenes, vooral de scene waarop de jongens trots met hun net gekochte paard over straat rijden. Deze scene toont aan dat geluk toch bestaat. Als de jongens vlak daarna in de gevangenis belandden wordt de film helemaal indrukwekkend. De onschuld van de jongens verdwijnt snel, met dank aan de volwassenen.

Net als in Umberto D. heeft De Sica ook hier weer gekozen voor niet-professionele acteurs. Deze keuze pakt wederom goed uit. Ook de extra's op de Masters of Cinema dvd zijn interessant met o.a. een interview met Smordoni en Interlenghi, beiden inmiddels krasse knarren.


4,5*

Ik zou de DVD erg graag willen hebben, iemand enige idee waar ik hem kan bestellen/kopen?

Mijn dank....

Met Sciuscià (Shoeshine) heb ik een van de meest depresieve, maar tevens meest aangrijpende films in tijden gezien. Een film waar je niet vrolijk van wordt, maar die je zeker bijblijft.

Net na de bevrijding van Italië, laat Sciuscià een land zien waar de kinderen op straat geld moeten zien te verdienen. Twee van die kinderen (Giuseppe en Pasquale) verdienen hun geld met het poetsen van de schoenen van Amerikaanse soldaten. Met het geld dat ze verdienen willen ze een paard kopen, en als zich een mogelijkheid aanbiedt om in een keer het resterende bedrag te krijgen doen ze dit.

Zonder het te weten komen ze in de problemen als ze bij een waarzegster gestolen lakens willen verkopen en een bende (met daarin de oudere broer van Giuseppe) de boel beroven. De twee jongens worden opgepakt en geplaatst in een jeugdgevangenis. Hoewel ze als vrienden de gevangenis in gaan, weet je als kijker dat dit niet lang zo zal blijven. Allebei worden ze onder druk gezet om te vertellen wie achter de beroving zaten, en als Pasquale doorslaat wordt de film er niet vrolijker op.

Deze neo-realistische film van Vittorio De Sica (Umberto D.) is echt prachtig en deed me bij tijden denken aan de nouvelle vague klasieker Les Quatre Cent Coups (ook een niet echt vrolijke film over een jongen). Zeker een aanrader!

Ooit had ik al genoten van Ladri de Biciclette, maar deze van de Sica mag er ook zijn!!! Wat een geweldig subtiele film!

Sterk acteerwerk van de voornamelijk amateur-acteur ook! Geweldig de scène waarin de pro deo advocaat van Pasquale zijn 'verdediging' voert met de geleende cape van Guiseppe's advocaat (die net daarvoor de schuld volledig bij Pasquale heeft neergelegd!). Dat gezicht van Pasquale dat verandert van onbegrip naar ongeloof......

Het knappe van de film is dat er geen enkel ècht slecht personage in voorkomt. Het is een film die volledig weergeeft hoe lastig het leven kort na WO II in Italië was en hoe moeilijk het was voor de gewone burger om (zonder illegale activiteiten) rond te komen! Dit is ook nu nog actueel; ik vermoed dat het (sociale)leven in Irak wel op vele vlakken vergelijkbaar is met die geschetst in de film.

Alle acties aangaande de twee schoenpoetsertjes worden met de beste bedoelingen - of door louter toeval- gedaan, maar pakken voor de hoofdpersonen heel slecht uit!

Trouwens een ook subtiele en gave scène: de gevangenisdirecteur die de keuken inspecteert, daar van het eten proeft en de hoofdkok complimenteert. Bij het afscheidnemen maakt deze kok onwillekeurig een Sieg-Heil-beweging. De directeur reageert onbewust ook meteen, maar realiseert zich halverwege het siegheilen dat dit toch ècht niet meer kan!

Ik ben nu heel nieuwsgierig naar Umberto D. van de Sica en b.v. films uit dezelfde periode van Rossellini.

Vlot filmpje vol tragiek, zoals alleen Italianen dat kunnen verbeelden. In het begin vond ik het allemaal niet echt bijzonder, maar vanaf de gevangenis werd het steeds beter en beter. Het einde is de grote kracht van Sciuscià. Als je denkt, nu kan het niet tragischer of dramatischer, dan word je alsnog keer op keer meer verrast.

Toch wel heel anders dan ik verwacht had.

Deed me eigenlijk als sociaal pamflet helemaal niet zo lijken op de andere neo-realistische klassiekers.
Sterker nog, het was eigenlijk meer een gevangenisfilm die me meer deed denken aan iets als Le Trou.

Wel met een ander uitgangspunt natuurlijk, het is niet bepaald onbelangrijk dat het hier om kinderen draait. En tuurlijk: het is niet zo alsof er niet duidelijk gemaakt wordt dat het om een naoorlogse periode ging waarin de kinderen vooral de dupe waren, maar toch: de film lijkt toch nadrukkelijk een geromantiseerd verhaal te kiezen, vriendschap, criminaliteit, eer etc.

Net wat kos zegt is ook dat mijn grootste bezwaar. Te sentimenteel om te overtuigen. Naarmate de film vordert wordt hij daarmee moeilijker verteerbaar. In het begin geeft de film een goed (en naar ik denk) realistisch en schrijnend beeld van het naoorlogse Italië. Maar in zijn portrettering leidt hij steeds meer af van het (neo)realisme en wordt steeds sentimenteler. Zijn goed recht, maar naast de statements die hij maakt (de scène met de schuldbekentenis bijvoorbeeld) zijn er ook dingen waarmee hij teveel uit de bocht vliegt denk ik, zoals een absoluut misplaatst einde.