menu

À Nos Amours (1983)

mijn stem
3,23 (87)
87 stemmen

Frankrijk
Drama / Romantiek
95 minuten

geregisseerd door Maurice Pialat
met Sandrine Bonnaire, Evelyne Ker en Dominique Besnehard

De 15-jarige Suzanne (Bonnaire), heeft seksuele relaties met iedereen die haar wil hebben, maar heeft geen enkele affectie voor haar partners. De enige jongen die ze weigert is Luc, die echte gevoelens voor haar heeft. Wanneer haar vader haar moeder verlaat, raakt Suzanne in een depressie en wordt ze een fysiek slachtoffer van haar gefrustreerde broer.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=7Gki-BOZsmg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van wibro
2,0
Mij vandaag eens aan een Pialat gewaagd. Ik had tot dus ver maar een film van hem gezien; "Van Gogh" en die kon mij niet bekoren en van deze film kan hetzelfde gezegd worden. Veel dialogen die eigenlijk alleen maar gaan over het feit dat het allemaal niet botert in de familie van Suzanne. Pa die het huis verlaat, ma die het niet kan vinden met haar dochter en zo nu en dan hysterisch wordt. Broer die zijn zus klappen geeft en zo gaat het maar door. Het enige positieve in de film is dat Sandrine Bonnaire toch wel aardig acteert, best wel aantrekkelijk is net zoals de andere jongedames in de film. Maar alleen schoonheid van jongedames is voor mij toch net niet genoeg om voor deze film een voldoende te geven. Helaas. En of ik mij opnieuw weer aan een film van Pialat waag, dat is nog maar de vraag. Zijn stijl van filmen ligt mij eenvoudig niet.

2,0*

avatar van wendyvortex
2,0
Tegenvaller.
Pialat heeft een aantal erg goede films gemaakt (La Gueule Ouverte, LouLou) maar deze blijft nogal steken in het typische Franse praat-film geneuzel. Neigt af en toe nogal naar een soap en is niet hard genoeg voor echt aangrijpend drama. Jammer, want ik was erg blij dat er nou net een Nederlandse DVD was. Stond al jaren op de nog-te-zien-lijst.

4,0
Ik heb het idee dat de Anglo-Saksische cultuur (waar ook wij toe behoren) Maurice Pialat een beetje onderschat. Niet dat ik nou zoveel van deze man gezien heb, maar Police (met Gerard Depardieu en Sophie Marceau) en ook deze doen een supertalent vermoeden (een vermoeden, zo zul je zien, dat dan geloochenstraft wordt bij de volgende film). Hij geldt, niet helemaal ten onrechte, als de Franse Cassavetes, die verité geschoten emotioneel beladen films maakt. Sandrine Bonnaire speelt hier zeer bevlogen een 15-jarige slettebak die alleen gelukkig is als ze met een jongen is. Naarmate de film vordert wordt duidelijk dat de verknipte gezinssituatie daar mede debet aan is. Pialat zelf speelt Bonnaires vader en de scenes tussen die twee – á l’improviste, zoals het zich laat aanzien – zijn om door een ringetje te halen.

Meneer Bungel
Het begon toch best goed, het werd zelfs even nog heftiger, maar uiteindelijk werd het allemaal wat al te makkelijk afgerond qua verhaal. Grappig dat Pialat de vader speelt, dat wist ik niet toen ik de film keek, en inderdaad een mooie scene van hem met Bonnaire. Hij gaf ook ergens in de film een commentaar op het schrijven van één van zijn zoons(meen ik) die eveneens betrekking leek te hebben op de film, namelijk dat de karakters neergezet waren, maar dat er nog een verhaal van gemaakt moest worden.

Uiteindelijk blijven gemengde gevoelens over. Er wordt goed geacteerd(alleen het etentje/binnenvallen van de vader maakte weinig indruk), vooral Bonnaire maakt indruk, het verhaal gaat tegen het einde te makkelijk en te snel en bij het stuk wanneer Suzanne door de stad zwerft en de muziek wordt ingezet, werd me duidelijk dat ik een mooie soundtrack behoorlijk gemist had.

Een krappe 3,5*.

avatar van Knisper
2,5
Aanvankelijk wel een aardige film. Het personage van Bonnaire is wel interessant genoeg om te volgen en ook de omgang met haar familie is aanvankelijk best interessant. Maar als haar vader vertrekt, wordt alles wel heel erg theatraal en karikaturaal (vooral binnen de familie dan), waardoor de film eigenlijk wel een hele lange zit wordt. Daarnaast faalt de dramatische uitwerking om echte emotie op te wekken. Uiteindelijk is het allemaal een beetje 'niksig'.

avatar van Leo1954
4,0
Prachtige film! De emotie ligt er niet dik op, maar is haast onderhuids voelbaar. Mooi open einde. Geen voorgekauwde film, dus ik snap de lage waardering wel.

avatar van blurp194
4,0
Na het einde van deze film blijft er nogal wat te denken over - zoals de vraag "waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken" en "wat vind ik hier nou eigenlijk van". Ietsje moeilijker om een mening over op te schrijven dan de gemiddelde schietfilm zonder scenario.

Dit is hoe dan ook een van de weinige films waarvan ik het gevoel heb dat de tweede dvd met extra's ook inderdaad iets extra's te bieden heeft in plaats van de zoveelste volstrekt overbodige verzameling trailers en deleted scenes. Er staan in dit geval oa. een stuk making-of dat indertijd voor de Franse televisie gemaakt is, en een interview met Sandrine Bonnaire op. Dan wordt ook wel langzamerhand duidelijk hoe het precies komt dat vooral zij en Maurice Pialat zo natuurlijk acteren - en dat geeft de film dan ook wel weer iets bijzonders.

Achteraf gerationaliseerd is het verhaal misschien best simpel uit te leggen. Maar toch, de manier waarop het verteld wordt, de manier waarop de emoties wel en niet worden uitgesproken, de manier waarop er af en toe letterlijk klappen vallen maar de emoties die daarbij horen niet echt naar buiten komen - zo simpel is het niet, en de film druipt van dat speciale je ne sais quoi dat Franse films tot iets aparts maakt.

Het moet ook wel gezegd dat het geen film voor iedereen is, en ook geen film die je zomaar even wegkijkt. Ik kan me levendig voorstellen dat als je deze film op een verkeerd moment kijkt, dat het dan heel anders overkomt en je er niets aan zal vinden. Bij mij gaat de dvd op de stapel om over een jaartje te herzien - ik ben benieuwd of-ie dan ook goed valt.

avatar van rep_robert
3,0
Aardig drama dat vooral opvalt door de charmante en goede Bonnaire in de hoofdrol. Zij brengt haar rol lekker naturel over, waardoor de film makkelijk genietbaar blijft. Maar goed ook, want het verhaal laat af en toe steekjes vallen en die broer en moeder vind ik ook niet erg overtuigend verder.

Kleine drie sterretjes

4,0
Vertel ons de steekjes die het verhaal laat vallen.

avatar van rep_robert
3,0
Niet zozeer qua fouten, meer dat ik vind dat er niet echt een duidelijke lijn/structuur in het verhaal zit en de film richting het einde opeens grote stukken tijd overslaat. .

4,0
Ah dat....duidelijke structuur...who cares? Stukken tijd overslaan...nee maar.

avatar van rep_robert
3,0
Je kan ook normaal discussiëren hoor.

Structuur is bepalend voor een film en het ligt dan ook per film anders, hier had ik wel graag meer structuur gezien en een duidelijkere tijdlijn. Het laatste kwartier voelt ook te gehaast aan(opeens zijn ze een half jaar verder, is ze al lang getrouwd, is haar vriendin met een jongen naar Engeland gevlucht terwijl ze vlak ervoor nog met Luc had, komt haar pa opeens opdagen en heeft ze blijkbaar stiekem contact met hem gehad). Dingen die wat mij betreft beter uitgewerkt hadden kunnen worden.

4,0
Aan cinema vérité vragen of er wat meer structuur in mag is aan kubisme vragen of die gezichten wat ronder mogen. Van mij mag het hoor...

avatar van yeyo
4,5
Op nogal onverklaarbare wijze weet Pialat met deze intrigerende prent precies de juiste snaar te raken. De film is bijzonder intens, intiem en hyperrealistisch, maar kent niettemin enkele zorgvuldig uitgekozen gestileerde momenten die de emotionele impact vergroten. Ook de schitterende présence van Bonnaire is het vermelden waard.

3,5
Familiaal drama met schokkende geweldscènes binnen het gezin en met centraal een tienermeisje vol vraagtekens over het leven, effenaf schitterend vertolkt door een 16-jarig talent : Sandrine Bonnaire.
En al zijn de medespelers zeer goed in hun act het is Sandrine die de film draagt.
Goede film met plezier, intimiteit, frustatie en droefheid.

avatar van Stijn B.
3,0
Sterk geacteerd familiaal drama waarin een familie volledig uiteenvalt en waar nadien bepaalde banden toch sterker blijken te zijn dan eerst gedacht. Typische Franse babbelfilm met de mss te verwachten knipoog naar de Nouvelle Vague.

avatar van scorsese
2,5
Matige film over een 15-jarig meisje die seksueel actief begint te worden en met veel mannen het bed in duikt. Een coming-of-age film die meer op het gevoel inspeelt en waarbij een verhaal toch wel gemist wordt. Hier en daar doet het daarom zelfs wat rommelig aan. Een gewaagde maar wel geslaagde debuutrol van Sandrine Bonnaire.

avatar van Spetie
4,0
Erg goede film over een meisje, dat niet een al te gemakkelijke tiener is, maar ook te maken heeft met een gezin, dat niet bepaald de ideale basis vormt. Iedereen heeft wel zijn of haar problemen en voor Suzanne vormt het vrijen met een jongen of man een soort van uitlaatklep van deze problemen.

Sandrine Bonnaire speelt een sterke hoofdrol. Ze is niet bijzonder knap, maar weet door haar intense en natuurlijke spel toch de aandacht sterk op haar te focussen. Ook de rest van de cast speelt prima. À Nos Amours heeft een aantal sterke momenten, die ervoor zorgen dat het verhaal steeds boeiender wordt. Vooral richting het einde, waarbijde gehele familie aan tafel zit te discussiëren, is echt bijzonder sterk.

Dit zou wel eens een groeier kunnen zijn. Het komt allemaal langzaam op gang, wordt steeds beter en beter en eindigt uiteindelijk bijzonder sterk en blijft daarnaast nog eens bijzonder goed in het geheugen hangen. Coming of Age op een originele en sterke manier gepresenteerd, met prima acteerwerk en wat mij betreft zeker een aanrader.

4,0*

avatar van goongumpa
3,5
De film doet veel dingen goed: de keuze voor fragmenten ipv alle 'dramatische' gebeurtenissen expliciet te tonen, het naturelle acteren van Bonnaire (vooral de scenes met de vader - gespeeld door Pialat zelf - maken indruk), het dicht-op-de-huid-camerawerk, de afwezigheid van sentiment. Maar uiteindelijk vond ik de film spanning missen. Pialat kreeg me nooit helemaal in zijn greep.

avatar van HK Senator
2,0
Pfff, ik snap de lovende woorden over deze film niet. Langdraadig en eindeloos geneuzel. Van de hak op de tak springende scenes waarbij het soms lijkt of er soms jaren worden overgeslagen. Het ene moment alles vredig, het volgende moment weer histerisch gegil en familieleden die elkaar om onduidelijke redenen in elkaar slaan. Het enige wat geloofwaardig over komt is de vader/dochter relatie.
Laatst zag ik Soul de Soleil de Satan, ook van Pialat. Ook zo'n film waar ik niets mee kon.

avatar van Collins
2,0
Film die op geen enkel moment intrigeert. De personages voeren vooral ellenlange ruzieachtige dialogen over weinig.
Althans die illusie heeft de kijker. De regisseur neemt hem in de maling. De kijker beseft pas in de loop van de film dat uit het stompzinnige geruzie over weinig, juist diepzinnige signalen ontsnappen die verklarend zijn voor een kink in een relatie of die begrip kweken voor onbehoorlijk gedrag in het algemeen. Het zijn die verborgen boodschappen die de film van een indringend psychologisch jasje voorzien. Ik ontdekte dat natuurlijk veel te laat in de film. Zo'n structuur is aan mij gewoon niet besteed, vrees ik.
Dialogen met verborgen boodschappen die het intellect van de kijker beroeren. Hoera, maar niet heus, want de dialogen klinken hol en leeg en nodigen niet uit tot diepere analyse. Toon er wat mij betreft meteen de confronterende scènes bij die recalcitrant gedrag en uitzinnige emotie verklaren en klaar is kees. Dat gebeurt dus niet. Voor een beter begrip is echt een verfijnde analyse van de weinig boeiende dialogen in combinatie met het non verbale acteerwerk nodig. Nou, dat ging me dus te ver.
Leuk bedacht om geruzie en stroefheid in relaties te laten zien en niet de reden voor de ruzie of de onenigheid die eraan vooraf gaat. Ja, leuk bedacht, maar het werkt niet voor mij. Ik zie liever een dramatische scène die duidelijk maakt of personages elkaar niet of wel mogen, dan dat ik die wetenschap uit oninteressant geleuter moet filteren. Laat nou gewoon even in een dramatische scène zien, wat de crux is, meneer Pialat. Dan kan ik verder gewoon genieten van een verhaal waarin vreemde tijdsprongen gemakkelijker vallen en waarin een ruzie gewoon een ruzie is.
Een beetje deductie is leuk. In deze film staat teveel deductie een leuke film in de weg.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:28 uur

geplaatst: vandaag om 00:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.